Συνέντευξη της Χρύσας Χοτζόγλου και του Δημήτρη Χαρτζουλάκη στην efsyn

 Η μέρα των πειθαρχικών στην εκπαίδευση

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία... Πέντε πειθαρχικά εκπαιδευτικών θα εκδικάσει την ίδια μέρα, την προσεχή Τετάρτη 29/4, το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής. Ανάμεσα στις πέντε υποθέσεις, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αφορούν την αντίδραση της εκπαιδευτικής κοινότητας στην αξιολόγηση, ξεχωρίζουν αυτή της Χρύσας Χοτζόγλου, γνωστή πια στο πανελλήνιο ως η πρώτη εκπαιδευτικός που τέθηκε σε δυνητική αργία για συνδικαλιστικούς λόγους με απόφαση υπουργού, και του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, ο οποίος πρόσφατα έλαβε τη σχετική κλήση/παραπομπή, επίσης με το ερώτημα της δυνητικής αργίας και για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίο διώκεται η Χρύσα Χοτζόγλου.

Ο κλοιός
Για την ανήσυχη εκπαιδευτική κοινότητα, που αισθάνεται σαν να έχει επιβιβαστεί στο τρενάκι του τρόμου, περιμένοντας τον δράκο στην επόμενη στροφή, το μήνυμα είναι σαφές: σιγή νεκροταφείου στα σχολεία, υποταγή στις βουλές της διοίκησης, όποιες κι αν είναι αυτές, μάθημα πειθάρχησης στους μαθητές, χρήσιμο κυρίως για τη μετέπειτα θητεία τους ως πολίτες.

Για τους πιο υποψιασμένους, το μήνυμα της βιομηχανίας διώξεων δεν έχει αποκλειστικούς αποδέκτες τους εκπαιδευτικούς. Συνδέεται με τον διακαή πόθο των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά για την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, με εργαλείο την αξιολόγηση.
Φαίνεται, όμως, πως αυτή δεν είναι η μοναδική συνταγματική πρόβλεψη που έχει μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Ο συνδικαλισμός, επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένος, δεν πρέπει να αισθάνεται καλά με μια σειρά κυβερνητικών μεθοδεύσεων που αφορούν τις αλλαγές -επί τα χείρω- του Πειθαρχικού Δικαίου των δημόσιων υπαλλήλων και τα αποτέλεσματά τους, που αποτυπώνονται ολοκάθαρα στις χιλιάδες περιπτώσεις ελεγχόμενων/διωκόμενων σε όλη την Ελλάδα.
Ο ασφυκτικός κλοιός γύρω από την εκπαιδευτική κοινότητα δεν έχει να κάνει ούτε με την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχουν οι λειτουργοί της, ούτε με την καταλληλότητα των εκπαιδευτικών, ούτε με κρούσματα παραβατικότητας. Αφορά την αντίδραση του κλάδου στην αξιολόγηση και εν γένει τη δυνατότητα διατύπωσης διαφωνίας στις αποφάσεις της διοίκησης.

Η αλληλεγγύη

Η διαφωνία, λοιπόν, απαγορεύεται ρητά! Οι απεργιακές αποφάσεις των εκπαιδευτικών σωματείων, ακόμα κι όταν δεν προσβάλλονται, τίθενται σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς παρανομίας εφόσον οι φορείς τους σέρνονται σε πειθαρχικά και ποινικά δικαστήρια. Είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που συζητείται σοβαρά η πιθανότητα απόλυσης δημόσιου υπαλλήλου για συνδικαλιστικούς λόγους.

Η πρωτοφανής αυτή οπισθοδρόμηση δεν είναι σίγουρο ότι έχει κατανοηθεί σε όλο της το βάθος. Οι αντιδράσεις των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων για το θέμα, καθόλου αμελητέες όλο αυτό το διάστημα, δέχονται πάντως κριτική για τη... χαμηλή ένταση. Για την επόμενη Τετάρτη, μέχρι στιγμής έχει προκηρυχθεί μια τρίωρη στάση εργασίας από την ΟΛΜΕ 8-11 π.μ. για τα σχολεία του Πειραιά και μια τρίωρη παναττική στάση εργασίας από τη ΔΟΕ. Το αίτημα για κήρυξη 24ωρης απεργίας παραμένει ενεργό.

Εν τω μεταξύ, εκατοντάδες ψηφίσματα συμπαράστασης σωματείων θα συνοδεύσουν τους διωκόμενους την επόμενη Τετάρτη στην οδό Ξενίας 24 (μετρό Μέγαρο Μουσικής), στην έδρα του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου, μαζί με τους αλληλέγγυους που θα συγκεντρωθούν έξω από το κτίριο για να απαιτήσουν να επιστρέψει η Χρύσα Χοτζόγλου στο σχολείο της και να παύσει η δίωξη του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, των τριών συναδέλφων του που ακολουθούν και των εκατοντάδων άλλων που παίρνουν σειρά. Εκεί απέξω θα βρίσκεται και το πιο συγκινητικό κομμάτι της αλληλεγγύης, οι μαθητές και μαθήτριες της Χρύσας, που έναν χρόνο τώρα βρίσκονται στο πλευρό της σε όλες τις φάσεις της δοκιμασίας της!

Τι πραγματικά δικάζεται στις 29 Απριλίου

Χρύσα Χοτζόγλου, διωκόμενη εκπαιδευτικός

 

Την Τετάρτη 29/4 δικάζεται για ακόμα μια φορά η ελεύθερη συνδικαλιστική έκφραση. Για ακόμα μια φορά θα τους ακούσω να χαρακτηρίζουν το σύνθημα «Εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι» «φωνασκία», την κοινή διαμαρτυρία με τους μαθητές και τις μαθήτριες, «πρακτική περασμένων δεκαετιών». Την υπεράσπιση της μόνιμης και σταθερής εργασίας, «παράβαση καθήκοντος», τη δήλωση ότι η αξιολόγηση είναι ανεπιθύμητη από τον κλάδο, που με τις συλλογικές του αποφάσεις το επιβεβαιώνει εδώ και δεκαετίες, «χαρακτηριστικώς αναξιοπρεπή συμπεριφορά».

«Δικάζεται η ελευθερία να ασκώ το επάγγελμα που αγαπώ και υπηρετώ 25 χρόνια με τιμιότητα και ευσυνειδησία»

Δικάζεται όμως και κάτι ακόμα. Η ελευθερία να ασκώ το επάγγελμα που αγαπώ και υπηρετώ 25 χρόνια με τιμιότητα και ευσυνειδησία. Για έκτη φορά (ΕΔΕ, τρία δικαστήρια, δύο ακροάσεις) θα δω να μπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη τόσο το δικαίωμα των μαθητών μου να λειτουργούν σαν πραγματικοί «ενεργοί πολίτες», με ελευθερία σκέψης, κρίσης, έκφρασης των συναισθημάτων και της φαντασίας (αντιγράφω από το βιβλίο Κοινωνιολογίας Γ’ ΓΕΛ) όσο και η δυνατότητά μου να παραμένω αξιόπιστη και αξιοπρεπής στα μάτια τους, συνεπής με όσα τους διδάσκω.

Στο 8ο ΓΕΛ Πειραιά, στις 5 Μαρτίου 2024, το «μάθημα» της Πολιτικής Παιδείας έγινε έξω από την αίθουσα ζωντανά και πραγματικά από τους ίδιους τους μαθητές και τις μαθήτριες που έκαναν τις λέξεις ζωή - και αυτή η αλήθεια είναι που σήκωσε την τρίχα στους διώκτες μου και οδήγησε στην απίστευτη στοχοποίησή μου. Νίκησε τον κανιβαλισμό και την αμφισβήτηση των κατακτήσεων του λαού μας για δωρεάν σπουδές και μόνιμη δουλειά. Τα παιδιά μου κοινωνικοποιήθηκαν πολιτικά με έναν τρόπο που εκατό ώρες διδασκαλίας στην αίθουσα δεν θα πετύχαινε. Μένει τώρα να γυρίσω πίσω στην τάξη για να συνεχίσουμε το μάθημα από εκεί που μείναμε.

Δημήτρης Χαρτζουλάκης, διωκόμενος εκπαιδευτικός

Στις 29/4 με κάλεσαν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής με το ερώτημα της δυνητικής αργίας! Με εντολή υπουργού ξεκίνησε όλη αυτή η διαδικασία. Οπως και αντίστοιχα για τη Χρύσα (για αυτήν για 2η χρονιά). Το ΥΠΑΙΘ επικαλείται το «δημόσιο συμφέρον» για να με διώξει από το σχολείο! Αλήθεια, τι είναι το «δημόσιο συμφέρον»; Μήπως το δικαίωμα ενός εργαζόμενου να έχει δουλειά που να ζει από αυτήν; Μήπως το δικαίωμα των μαθητών να έχουν τον εκπαιδευτικό τους στο σχολείο; Γιατί το στέρησαν από τους μαθητές της όταν έδιωξαν τη Χρύσα από το σχολείο; Γιατί το στερούν σε χιλιάδες μαθητές κάθε χρόνο με τις πολιτικές των περικοπών στις προσλήψεις και στους διορισμούς;

Το «δημόσιο συμφέρον» κατά το ΥΠΑΙΘ είναι να επικρατήσει πλήρης σιγή νεκροταφείου απέναντι στις πολιτικές που εφαρμόζει στην εκπαίδευση. Να μη διαμαρτυρόμαστε γιατί μπορεί να αποτελέσει δείγμα «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς»! Να μην αντιστεκόμαστε γιατί είναι «παράβαση καθήκοντος»! Να μην καταγγέλλουμε το ΥΠΑΙΘ και τις Διοικήσεις που προωθούν τις πολιτικές στα σχολεία γιατί είναι «κακόβουλη κριτική στην προϊσταμένη αρχή». Να μην καταγγέλλουμε τις άδικες συνδικαλιστικές διώξεις γιατί αυτό θεωρείται «παραβίαση εχεμύθειας».

«Το “δημόσιο συμφέρον” κατά το ΥΠΑΙΘ είναι να επικρατήσει πλήρης σιγή νεκροταφείου απέναντι στις πολιτικές που εφαρμόζει στην εκπαίδευση»

Γι’ αυτό διωκόμαστε εγώ και η Χρύσα και απειλούμαστε με απόλυση! Για αυτά διώκονται και οι τρεις συναδέλφισσες από το Γαλάτσι, αλλά και χιλιάδες εκπαιδευτικοί που υπερασπίζονται με αξιοπρέπεια το δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν Παιδεία, το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.