Προδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία, φύλλο 1010, που κυκλοφορεί στις 27/6/202
Ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ της 18ης Ιούνη στα δικαστήρια της Ξάνθης η πολύκροτη (για την περιοχή) δίκη τεσσάρων στελεχών της Μειονότητας και του εθνικιστικού μειονοτικού κόμματος DEB, για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Τζαμί Τσινάρ της Ξάνθης στις 11 Οκτώβρη 2024. Οι τέσσερις μειονοτικοί καταδικάστηκαν σε 17 μήνες φυλακής με μετατροπή της ποινής σε χρηματική και τριετή αναστολή. Το κατηγορητήριο αφορούσε τη «διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων» και την «άσκηση βίας» ενάντια στον τότε διορισμένο Μουφτή Κομοτηνής Χαλίλ Τζιχάτ, που επεδίωξε να εισέλθει και να προσευχηθεί στο Τζαμί «ως νόμιμος Μουφτής». Ας σημειώσουμε ότι στην Ξάνθη σχεδόν όλα τα τζαμιά, εκτός από δυο-τρία, ελέγχονται από τον εκλεγμένο Μουφτή, τον οποίον αναγνωρίζει η μεγάλη πλειοψηφία της Μειονότητας.
Οι κατηγορούμενοι δήλωσαν μετά τη δίκη ότι δεν προβήκανε «σε καμία πράξη προσβολής, βίας ή εξαναγκασμού», αλλά απλώς εκδηλώσανε «τη θέλησή τους να προστατεύσουν τους θεσμούς και τα δημοκρατικά τους δικαιώματα» και να εκφράσουν «τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης για το εδώ και καιρό άλυτο ζήτημα του μουφτή».
Η άλλη πλευρά έμεινε κυρίως στο «δικαστικό μέρος» ενώ η ελληνική εθνικιστική δημοσιογραφία την επομένη, εκθειάζοντας την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», επεσήμανε με νόημα, ότι «δεν υπάρχουν “ιερές” ομάδες πολιτών που εξαιρούνται από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης επειδή επικαλούνται ευαίσθητα ζητήματα ταυτότητας», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι «όσοι επενδύουν πολιτικά στον φανατισμό, παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια στην πλάτη απλών πολιτών που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά». Γνωστές δήθεν φιλειρηνικές και υπέρ του απλού κόσμου δηλώσεις, στην πραγματικότητα απειλές «δημοσιογράφων» σε εντεταλμένη υπηρεσία ενός κράτους που θέλει να δείχνει αποφασισμένο να επιβάλει τον νόμο και να μην επιτρέψει την «εργαλειοποίηση» της Μειονότητας. Οι μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις (δυο κλούβες, διμοιρία ΜΑΤ, προστατευτικά κάγκελα, ασφαλίτες κ.λπ.), που βρίσκονταν όλη μέρα έξω από τα δικαστήρια ακριβώς αυτό το πράγμα ήθελαν να υποδηλώσουν. Η ειρωνεία της υπόθεσης βέβαια είναι ότι οι ίδιοι δημοσιογράφοι που στηλίτευσαν μια εικόνα «λαϊκής πολιορκίας της Δικαιοσύνης», αναφερόμενοι στη μεγάλη συγκέντρωση υποστήριξης των κατηγορουμένων, έκλεισαν τα μάτια στους μεταφερόμενους «κλακαδόρους» κυρίως από τον οικισμό Καλκάντζα (ή Ήφαιστος) της Κομοτηνής, που φώναζαν «Ελλάς-Ελλάς»!
Είναι προφανές και ανεξάρτητα από το τι πραγματικά συνέβη στο Τζαμί, ότι το ίδιο το γεγονός, η δίκη και το αποτέλεσμά της εντάσσονται σε μια διαδικασία «αναμέτρησης» που εξελίσσεται εδώ και καιρό στο ζήτημα των Μουφτήδων, στον έλεγχο δηλαδή ενός θεσμού που ασκεί σημαντική επιρροή στην βαθιά θρησκευόμενη (στο μεγαλύτερο μέρος της) Μειονότητα. Το έχουμε σημειώσει και σε πρόσφατο άρθρο στην ΠΣ ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και τρεις δεκαετίες προσπαθούν επίμονα να ελέγξουν τους θρησκευτικούς λειτουργούς της μειονότητας, θεωρώντας ότι έτσι θα μπορούν να ελέγχουν και την ίδια, κρατώντας την πάντα κάτω από ένα καθεστώς διακρίσεων και καθυστέρησης. Η καταδικαστική απόφαση υποδηλώνει με σαφήνεια αυτή την πρόθεση, αφήνοντας παράλληλα, με την τριετή αναστολή και τη δυνατότητα έφεσης, ένα παράθυρο «συνεννόησης», ίσως και ένα διαπραγματευτικό χαρτί στην εξελισσόμενη ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αφού είναι γεγονός ότι η Μειονότητα «εργαλειοποιείται» και από τις δύο όχθες του Αιγαίου.
Από την άλλη πλευρά, η απαίτηση της Μειονότητας να ασκεί ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς τα θρησκευτικά της δικαιώματα και να ορίζει η ίδια τη θρησκευτική της ηγεσία αρνούμενη την κρατική παρέμβαση, είναι καθολική. Παρόλα αυτά, ένα σημαντικό κομμάτι της αντιλαμβάνεται ότι αυτή η «αναμέτρηση» έχει και χαρακτηριστικά, από τη δικιά της «ηγεσία», αναπαραγωγής και ισχυροποίησης μιας «μειονοτικής ελίτ», και όχι την ουσιαστική διεκδίκηση των μειονοτικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, σημαντική μερίδα διαφώνησε με την παρεμπόδιση εισόδου στο τζαμί του διορισμένου μουφτή Κομοτηνής, χωρίς φυσικά να τον υποστηρίζει.
Οι λαϊκοί άνθρωποι της Μειονότητας συνεχίζουν να βιώνουν την καταπίεση από την πλευρά του ελληνικού συστήματος εξουσίας. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα εισπράττουν μια εντεινόμενη εθνικιστική προπαγάνδα και ενός κλίματος έντασης, την ίδια στιγμή που ένας λεγόμενος «δημοκρατικός εθνικιστικός χώρος» (υπάρχει κι αυτός, όσο αντιφατικός κι αν είναι ο όρος) κυκλοφορεί κείμενα υπογραφών χτυπώντας το καμπανάκι του κινδύνου για την «τουρκική επιθετικότητα» και την «αμυντική στάση του κράτους των Αθηνών».
Όσα επομένως εξελίσσονται στο ζήτημα των μουφτήδων, αν από τη μια πλευρά αφορούν τις θρησκευτικές ελευθερίες της Μειονότητας, τις οποίες κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να υποστηρίζει, από την άλλη αναδεικνύουν ευρύτερα πολιτικά ζητήματα, που αναζητούν κοινή και σε επίπεδο λαϊκών ανθρώπων (πλειονότητας και μειονότητας) αντιμετώπιση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.