Προσέγγιση στην ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος του Γιώργου Σιδερά - Χαντάντ

Στο πλαίσιο της ανάδειξης πλευρών που αφορούν το Παλαιστινιακό ζήτημα, δημοσιεύουμε το παρακάτω ιδιαίτερα ενδιαφέρον και κατατοπιστικό κείμενο του συναγωνιστή Γιώργου Σιδερά - Χαντάντ σε σχέση με την ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος και την αντιμετώπισή του απ΄ τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές στο διάβα των δεκαετιών.

  

Προσέγγιση στην ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος

Η επίθεση της Παλαιστινιακής αντίστασης στις 7 Οκτώβρη 2023 έφερε στο επίκεντρο το παλαιστινιακό ζήτημα. Σε μια περίοδο που το Σιωνιστικό κατοχικό καθεστώς του Ισραήλ είχε ξεκινήσει συνομιλίες με τα βασίλεια της Σαουδικής Αραβίας και του κόλπου, με στόχο την αναγνώριση του Ισραήλ, τη διεύρυνση των σχέσεών τους και τέλος τη σύναψη συμφωνιών, την αποκαλούμενη Συμφωνία του Αβραάμ! Η επίτευξη της συμφωνίας αυτής είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για το Ισραήλ και θα ήταν η ταφόπλακα του παλαιστινιακού λαού. Από πλευράς της παλαιστινιακής αντίστασης και δεδομένης της εθνοτικής πολιτικής της παλαιστινιακής αρχής έπρεπε να αντιδράσει με στόχο την ακύρωση της προσέγγισης και να θέσει το παλαιστινιακό ζήτημα ξανά στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Έτσι αποφασίζει η παλαιστινιακή αντίσταση να πραγματοποιήσει τη μεγάλη έξοδο (επίθεση), στις 7 Οκτώβρη του 2023. Σπάζοντας τα συρματοπλέγματα του τεράστιου στρατοπέδου συγκέντρωσης, αυτού της Γάζας. Μια επιχείρηση καλά οργανωμένη, σχεδιασμένη, με τον αιφνιδιασμό, να παραλύσει μέσα σε λίγες ώρες τις αμυντικές γραμμές του κατοχικού στρατού του Ισραήλ. Και το σημαντικότερο, αποδείχθηκε ότι η αντίσταση είχε προετοιμαστεί και για μακρό αντιστασιακό πόλεμο. Έσκαψαν λαγούμια χιλιάδων μέτρων και στοών. Στην κυριολεξία κάτω από τα πόδια των στρατιωτών κατοχής. Δίχως να τους αντιληφθούν, με επιμονή, υπομονή και άρτια συνωμοτικότητα. Δίχως τανκς και αεροπλάνα, μόνο όλμους, πολυβόλα, πολύ πείσμα και ψυχή. Ένας λαός, 80 χρόνια υπό κατοχή, διωγμένος, κατατρεγμένος, μέσα στον τόπο του, σε φυλακές γεμάτες, με αγωνιστές ενήλικες, γυναίκες, και παιδιά. Ένας τέτοιος λαός έχει δικαίωμα να αμυνθεί, να αντισταθεί, να εξεγερθεί δια των όπλων στον κατακτητή. Το δικαίωμα το πήρε με το όπλο του, στο χέρι. Τα κιμπούτς στα οποία επιτέθηκαν δεν ήταν «αθώες» αγροτικές κοινότητες. Είναι στρατικο-αγροτικά κοινόβια που λειτουργούν σαν φυλάκια, σε πλήρη σύνδεση με το επιχειρησιακό στρατό κατοχής. Αυτούς που η δυτική προπαγάνδα αποκαλεί «ομήρους», δεν είναι παρά στρατιώτες του κατοχικού στρατού. Αιχμάλωτοι πολέμου!

Αφύπνιση

Η αφύπνιση του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος έρχεται καθυστερημένα συγκριτικά με τους ευρωπαϊκούς λαούς, όπου η αστική τάξη αναπτύχθηκε γρηγορότερα. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η βιομηχανική επανάσταση (1760-1840) και η δεύτερη φάση αυτής (1870 ~), η Γαλλική αστική επανάσταση του 1789. Η εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο και Μέση Ανατολή, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την μεταλαμπάδευση του αστισμού. Παρά τη νίκη του στη μάχη των πυραμίδων, (νικά τους Μαμελούκους) το 1789. Η ναυμαχία του Αμπουκίρ, με τους Άγγλους, χάνει τον στόχο της η Γαλλία. Η πολιορκία της Συρίας της Άκρας στέφεται από αποτυχία τον επόμενο χρόνο εγκαταλείπει την περιοχή.

Είναι πολύ σημαντικό να σταθούμε στο γεγονός της διάνοιξης της διώρυγας το 1869. Η Γαλλία παρείχε χρηματοδότηση, μηχανικούς και τεχνογνωσία. Η Αιγυπτιακή Αντιβασιλεία αγόρασε πακέτο μετοχών και το πιο σημαντικό την εργατική δύναμη (εργάτες). Στην αρχή το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν αντίθετο στην κατασκευή. Αφού έγινε η διάνοιξη αργότερα, το 1882, αγόρασε τις αιγυπτιακές μετοχές. Καταλαμβάνει στρατιωτικά την Αίγυπτο και έτσι εξοβελίζεται η Γαλλία από την εξίσωση στην περιοχή. Η διώρυγα περιήλθε στους Βρετανούς. Το 1878 η Βρετανία είχε προσαρτήσει την Κύπρο. Η Οθωμανική αυτοκρατορία παραχώρησε τη διοίκηση της Κύπρου στη Βρετανία. Η Κύπρος παρέμενε τυπικά Οθωμανικό έδαφος, καταβάλλοντας ετήσιο φόρο στον Σουλτάνο, με αντάλλαγμα την υποστήριξή της απέναντι στην τσαρική Ρωσία.

Η Οθωμανική αυτοκρατορία, παρά τα δειλά και ασθενικά βήματα της καπιταλιστικής διείσδυσης, παραμένει μια κοινωνία κυρίως φεουδαρχική σε αρχόμενη αποσύνθεση. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για τους δρόμους του εμπορίου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών συνέβαλαν στην κρίση. Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός μαζί με τον γαλλικό, ο καθένας για λογαριασμό του, μαζί και χώρια, βλέπουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σαν ενδοχώρα προς καταλήστευση, να μοιράσουν τα ιμάτιά της. Η αραβική αστική σκέψη, δειλά αλλά σταθερά, επεκτάθηκε σε κάθε σημαντικό αστικοοικονομικό κέντρο των αραβικών περιοχών της Αυτοκρατορίας. Η κοινωνική βάση διευρύνεται, στις πλατιές λαϊκές μάζες, στις πόλεις και τα χωριά. Σε πρώτη φάση, το Οθωμανικό κράτος, στις αρχές του 19ου αιώνα προσπαθεί έναν αστικό εκσυγχρονισμό. Ξεπηδά το κίνημα των Νεοτούρκων. Στην προσπάθειά τους να εντείνουν τη συγκρότηση αστικού τουρκικού κράτους όξυναν την αντίθεση εξοβελίζοντας από τη διοίκηση μέλη της αραβικής άρχουσας τάξης. Η απάντηση αναμενόμενη. Η αραβική διοίκηση έρχεται το 1908 με τη συγκρότηση συνδέσμων, των Νεοαράβων (al fatax) με στόχο την αφύπνιση των Αράβων κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά. Συγκαλείται το Αραβικό Συνέδριο, στο Παρίσι, το 1913, με καθοριστικό αίτημα μεγαλύτερη αυτονομία, όμως πάντοτε εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά το γεγονός ότι υπήρχε η διάθεση ίδρυσης ενιαίου αραβικού κράτους από τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας μέχρι την αραβική θάλασσα στον νότο. Στην πραγματικότητα οι εσωτερικές αντιθέσεις με τις φυλές από τη μία και των μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων από την άλλη, προκαλούσε έναν πολυκερματισμό του αραβικού κόσμου. Τα ιδιαίτερα τοπικά συμφέροντα πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών παραγόντων αγκάλιαζαν και αυτούς που είχαν αναπτύξει σχέσεις με ξένα καπιταλιστικά κράτη, π.χ. των Μαρωνιτών χριστιανών του Λιβάνου, καθολικών κτλ. Από Γαλλία και Βατικανό. Ο ιμπεριαλισμός εκμεταλλεύτηκε αυτές τις δευτερεύουσες αντιθέσεις προς όφελός του. 

Στρατηγικός σχεδιασμός και Ιμπεριαλισμός

Ο στρατηγικός σχεδιασμός του βρετανικού ιμπεριαλισμού ήταν να μείνει, πάση θυσία, ηγεμονικός κυρίαρχος στη Μέση Ανατολή, με τον Σιωνισμό στρατηγικό σύμμαχο και εκτελεστή. Η περιοχή της Μέσης Ανατολής είχε δύο πράγματα που τα ήθελε, το πετρέλαιο και τη διώρυγα του Σουέζ. Χρειαζόταν έναν αξιόπιστο τοποτηρητή, στρατηγικό σύμμαχο, αξιόμαχο και αποφασιστικό. Δεν είχε εμπιστοσύνη τον αραβικό πληθυσμό. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός είχε επαφές με το Σιωνιστικό κίνημα, αλλά από ότι φαίνεται και το Σιωνιστικό κίνημα είχε επαφές και με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία. Η πρόθεση για ίδρυση εβραϊκού κράτους ανακοινώθηκε επίσημα στις 2 Νοεμβρίου 1917, με τη Διακήρυξη Μπαλφούρ, υπουργού εξωτερικών της Βρετανίας, σε επιστολή του Arthour Balfour προς τον Λόρδο, Walter Rothschild, στην οποία η βρετανική κυβέρνηση εξέφραζε την υποστήριξή της για τη δημιουργία εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό, στην Παλαιστίνη. Η οικογένεια Rothschild προερχόταν από την εβραϊκή κοινότητα της Φρανκφούρτης. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν έγινε με κάποια διεθνή συνθήκη, αλλά με μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας. Στις 14 Μαΐου του 1948, ο David Ben Gurion ανακοίνωσε επίσημα την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, λίγο πριν λήξει η βρετανική εντολή στην Παλαιστίνη. Η ανακήρυξη βασίστηκε πολιτικά στην απόφαση του ΟΗΕ, το 1947, για διαίρεση της Παλαιστίνης, δηλαδή στο ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που πρότεινε τη δημιουργία δύο κρατών, (εβραϊκού και αραβικού). Μετά τη διακήρυξη του Μπαλφούρ (1917), τον Ιούνιο του 1919, εκπρόσωποι της Συρίας, Λιβάνου, Παλαιστίνης και Ιορδανίας συνήλθαν σε συνέδριο και εξέφρασαν τη διαφωνία τους με την ίδρυση του εβραϊκού κράτους μέσω μαζικού εποικισμού. «Οι συμπατριώτες μας Εβραίοι θα συνεχίσουν να έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με εμάς» και συνεχίζουν, «οι αξιώσεις των Σιωνιστών αποτελούν για εμάς μεγάλη απειλή αναφορικά με την εθνική πολιτική και οικονομική ζωή». Η διαφωνία αγνοήθηκε παντελώς. Εμείς θα τονίσουμε ότι μιλούν για συμπατριώτες ΜΑΣ Εβραίοι και ξεχωρίζουν τους Σιωνιστές! Και αναφέρονται, πλην σαφώς, στο ένα και ενιαίο ανεξάρτητο κράτος της Παλαιστίνης. Η συνθήκη των Σερβών (1920) και κατόπιν η συνθήκη της Λοζάνης (1923), η Βρετανία και η Γαλλία μοιράζουν μεταξύ τους τη Μέση Ανατολή. Τα αραβικά εδάφη διαμελίστηκαν τεχνητά με πολλές ασάφειες, ανάλογα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και όχι των ντόπιων πληθυσμών. Αποτέλεσμα, η εξέγερση του πληθυσμού που πνίγηκε στο αίμα. Τρομοκρατικές αεροπορικές επιδρομές άφησαν χιλιάδες θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Μέχρι και χημικά όπλα μουστάρδας χρησιμοποίησαν οι πολιτισμένοι βρετανοί. Η συνεργασία τους με ντόπια συμφέροντα, εμπορικού και χρηματοτραπεζικού κεφαλαίου της περιοχής, διαμόρφωσαν τα βασίλεια της Ιορδανίας, Σαουδικής Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κτλ.

Ανά των κόσμο Εβραίοι – Πατέρες της Σιωνιστικής ιδεολογίας

Στη Μέση Ανατολή γεννήθηκαν τρεις θρησκείες, από την ίδια μήτρα. Οι αποκαλούμενες Αβρααμικές θρησκείες, ιουδαϊσμός, χριστιανισμός και μουσουλμανισμός κλείδωσαν την ιστορία της Ευρώπης, Βόρειας Αφρικής, Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Οι ανά τον κόσμο «Εβραίοι» λειτουργούσαν ως θρησκευτικές, πολιτισμικές κοινότητες. Η βίβλος που περιγράφει το θεογονικό αφήγημα-μύθο, πάνω στο οποίο γράφτηκε το θεολογικό, θρησκευτικό εβραϊκό δόγμα, στερείται τεκμηριωμένης ιστορικότητας. Αν η Μέση Ανατολή γέννησε τρεις θρησκείες, ο σιωνισμός γεννήθηκε στην κεντρική Ευρώπη από δύο, Γερμανοεβραίος, ο πρώτος Moses Hess (1812-1875) και ο δεύτερος, ο Theodor Herzl (1860-1904), Αυστροούγγρος δημοσιογράφος. Ο σιωνισμός προτάσσει την άποψη ότι οι Εβραίοι-ισραηλίτες προέρχονται από ένα και μοναδικό έθνος, απευθείας από το αρχαίο βασίλειο του Ισραήλ. Ο Γιαχβέ τους έδωσε τη γη της επαγγελίας, σαν μοναδικός λαός που επιλέχθηκε από Αυτόν να ζήσει σε αυτή τη γη. Θεολογική προσέγγιση παραχώρησης δικαιώματος θεόπνευστου, απαράβατου και αναμφισβητήτου. Δεν προσδιορίζουν τη γεωγραφική θέση της γης της επαγγελίας, αφήνουν να νοηθεί η γη της Χαναάν, που στον αρχαίο κόσμο ξεκινούσε από την Λαττάκεια της Συρίας μέχρι τη Ράφα της Γάζας. Ο επεκτατισμός του Ισραήλ δεν έχει όρια και δικαιωματικά (θεόπνευστα) διεκδικούν τη Συρία, τον Λίβανο, την έρημο του Σινά και μεγάλο μέρος της Ιορδανίας. Ας δούμε όμως τι λέει ο πατέρας της σιωνιστικής ιδεολογίας Moses Hess, στο έργο του, "Ρώμη και Ιερουσαλήμ»:

«Η ευρωπαϊκή βιομηχανία αναζητά νέες αγορές για τα προϊόντα της. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Ήρθε η ώρα που είναι απαραίτητο να επαναφέρουμε τα αρχαία έθνη στη ζωή, έτσι ώστε να ανοίξουμε νέους δρόμους και παρόδους για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό» και παραπέρα συνεχίζει, «να αποτελέσει ένα ζωντανό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε τρεις ηπείρους… Να ανοίξετε τους δρόμους που οδηγούν στην Ινδία και στην Κίνα… Να αποτελέσετε τους φάρους του πολιτισμού στους πρωτόγονους λαούς της Ασίας…». Το 1862, που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο καπιταλισμός έχει μπει σε κρίση. Η αδιάθετη υπερπαραγωγή αναζητά ΑΓΟΡΈΣ! Η βρετανική αποικιοκρατία κατακτά την Ινδία, διεκδικεί την Κίνα. Ο Hess καλεί τους Εβραίους «συμπατριώτες του» να γίνουν φορείς του ευρωπαϊκού πολιτισμού, να ανοίξουν δρόμους και παραδρόμους στους πρωτόγονους λαούς της Ασίας. Όλες οι τάξεις των εβραίων, πλούσιοι και φτωχοί, να ενωθούν στο κοινό έδαφος του εβραϊκού πατριωτισμού. «Βασική προϋπόθεση ένα κοινό γηγενές έδαφος» και συνεχίζει, «… οι προοδευτικές σχέσεις κεφαλαίου και εργασίας μεταξύ των Εβραίων». Έτσι γεννιέται ο εβραϊκός εθνικοσοσιαλισμός και η αναγκαιότητα γηγενούς (εβραϊκού εδάφους) υπό την ηγεσία του κεφαλαίου. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ανακαλύπτει έναν στρατηγικό σύμμαχο και βάζει τον σιωνισμό υπό την προστασία του.

Ας δούμε όμως τι πρεσβεύει ο άλλος πατέρας του σιωνισμού, ο Αυστροούγγρος δικηγόρος-δημοσιογράφος, Θεόδωρος (Χερζλ Theodor Herzl, 1860-1904). Ο Χερζλ θεωρείται το στέλεχος-ιδρυτής του πολιτικού Ζιονισμού. Γεννημένος στη Βουδαπέστη πέθανε το 1904 στην Αυστρία, στο Εντλαχ. Να σημειώσουμε ότι στην αρχή δεν ήταν ξεκάθαρο το πού έβλεπαν να είναι η «εθνική εστία». Μάλιστα συζητούσαν για διάφορες πιθανές εστίες, από τη χερσόνησο του Σινά, με πρωτεύουσα το El Aris, την Κύπρο, με εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων στην Κρήτη, μέχρι την Ανατολική Αφρική ή ακόμα και την Αργεντινή!! Είναι αυτός που στο πρώτο συνέδριο του σιωνιστικού εγχειρήματος, στη Βασιλεία της Ελβετίας προσδιορίζει τη δημιουργία της Εθνικής Εβραϊκής εστίας στη Γη του Ισραήλ μια προϋπόθεση, να μην υπάρχει άλλος λαός στη γη που θα τους παραχωρηθεί. Το 1897 γίνεται το Συνέδριο. Έναν χρόνο πριν, το 1896, εκδίδει το βιβλίο του, «Το Εβραϊκό κράτος» (The Jewish state). Το πόνημά του επιχειρεί να σκιαγραφήσει τις κατευθύνσεις και τους τρόπους υλοποίησης του σιωνιστικού σχεδίου. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά σημεία των απόψεών του:

«… Τα κεφάλαια των ισχυρών μας κεφαλαιούχων θα τεθούν στην υπηρεσία της εθνικής ιδέας… Οι ισχυροί μας κεφαλαιούχοι δεν θα συγκεντρώσουν τόσο μεγάλα ποσά από αγνά φιλανθρωπικά κίνητρα. Μια τέτοια προσδοκία θα ήταν υπερβολική. Απεναντίας, οι υποστηρικτές και οι μέτοχοι της εβραϊκής εταιρίας μπορούν να προσδοκούν σε σημαντικά κέρδη… ένα εκατομμύριο θα αποφέρει δεκαπέντε, το ένα δισεκατομμύριο δεκαπέντε δισεκατομμύρια.» και συνεχίζει.

«Το νέο κράτος, οι πλούσιοι Εβραίοι θα μπορούν να απολαμβάνουν τα κεκτημένα τους με την ησυχία τους…». Η οργάνωση της βιομηχανίας θα ευνοούνταν από ένα λογικό σύστημα δασμών… την παροχή φτηνών πρώτων υλών… οι βιομήχανοι αξιοποιώντας τις κεντρικές ενώσεις εργατών… θα προμηθεύονται ομάδες εργαζομένων, που θα μεταφέρονται ανάλογα με τις ανάγκες των κεφαλαιούχων… συστηματικά από ένα μέρος στο άλλο σαν στρατιώτες… η οργάνωση της εργασίας θα είναι στρατιωτικού χαρακτήρα. Η εβραϊκή αστική τάξη έτσι αντιλαμβανόταν τις υποτελείς, ομογενείς εβραϊκές λαϊκές μάζες. Με κυνικότητα και ψυχρό ρεαλισμό συνεχίζει το όραμά του, «οι απελπισμένοι (εργατικές μάζες) κάνουν καλούς κατακτητές… θα πάνε πρώτοι σαν έποικοι, θα ακολουθήσουν οι φτωχοί, μετά οι έχοντες και τελευταίοι απ’ όλους οι πλούσιοι…» … «οι πιο φτωχοί θα καλλιεργήσουν το έδαφος. Θα χτίσουν δρόμους, γεφύρια, σιδηρόδρομους, τηλεγραφικούς σταθμούς, οικισμούς… με προκαθορισμένο σχέδιο… η εργασία τους θα δημιουργήσει αγορές και οι αγορές θα προσελκύσουν νέους εποίκους». Προϋπόθεση η «δημιουργία εθνικής εστίας στη Γη του Ισραήλ» και καταλήγει, «η δημιουργία ενός σταθμού πολιτισμού πάνω στον συντομότερο δρόμο για την Ασία είναι όλο και περισσότερο στο συμφέρον των πολιτισμένων εθνών… Θα χτίσουμε έναν προμαχώνα της Ευρώπης απέναντι στην Ασία, ένα προχωρημένο φυλάκιο του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα»… «Ως ουδέτερο κράτος θα πρέπει να συνεχίσουμε να διατηρούμε επαφές με όλη την Ευρώπη η οποία θα πρέπει να διασφαλίσει την ύπαρξή μας.». Στο 4ο συνέδριο του σιωνιστικού οργανισμού γίνεται ακόμα πιο σαφής: «…Η Αγγλία, η ισχυρή Αγγλία, η ελεύθερη Αγγλία με ένα μέλλον που αγκαλιάζει την υφήλιο, θα κατανοήσει εμάς και τις επιδιώξεις μας… Με την Αγγλία ως εφαλτήριο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η σιωνιστική ιδέα θα αναπτυχθεί περισσότερο από ποτέ». Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός από πλευράς του επέβλεπε, εργαλειοποιώντας το εβραϊκό ζήτημα προς το συμφέρον του, να τους παραχωρηθεί η Παλαιστίνη στη μέση του αραβικού κόσμου, που το έδαφος ανάβλυζε τον μαύρο χρυσό, την κινητήρια δύναμη της βιομηχανίας, τοποθετώντας το σιωνιστικό κράτος σαν κράτος χωροφύλακα, σταθμό των επεκτατικών σχεδιασμών. Το κανάλι της διώρυγας του Σουέζ χρειαζόταν δυνάμεις πιστές στην Αυτοκρατορία!

Η «εντολή»

Μετά τη νίκη στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, από την Κοινωνία των Εθνών, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός παίρνει την εντολή να παράσχει στον πληθυσμό της Παλαιστίνης, τον σχηματισμό κρατικής αστικής οντότητας (κράτους). Η εντολή δεν προσδιόριζε σε ποιους άφηνε να εννοηθεί, γηγενή πληθυσμό. Επίσης. έμελλε στον βρετανικό ιμπεριαλισμό το πότε θα είναι ώριμες οι συνθήκες να παραχωρηθεί αυτό το δικαίωμα. Όπως είπαμε, ο εβραϊκός πληθυσμός ολόκληρης της Παλαιστίνης αριθμούσε περίπου 10.000 ψυχές. Αποτελούσε 1,5% του συνολικού πληθυσμού. Το 95% του πληθυσμού ήταν Άραβες, Παλαιστίνιοι, διαφόρων θρησκειών και δογμάτων. Οι Σιωνιστές Εβραίοι διεκδικούσαν μια γη χωρίς ανθρώπους, για έναν λαό χωρίς γη. Η Παλαιστίνη δεν ήταν γη χωρίς λαό. Ο πληθυσμός των Εβραίων της Παλαιστίνης ήταν απαγορευτικός για την ίδρυση εθνικής οντότητας. Η παρουσία του λαού που ζούσε στην Παλαιστίνη, χανόταν στην ιστορία. Λαός με πολιτισμό, δεμένος με τη γη του, περήφανος, ανεξάρτητος, που αγαπούσε τον τόπο του και κάθε πιθαμή της γης του.

Προκειμένου να πραγματοποιηθεί το ποθούμενο για τους σιωνιστές Εβραίους, από την πρώτη στιγμή που κλείδωσε η στρατηγική συμμαχία του σιωνισμού με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό η σιωνιστική οργάνωση πήρε σοβαρές αποφάσεις. Η πρώτη ήταν να βρει πόρους για την αγορά γης προς εποικισμό, δάνεια για στέγαση των εποίκων και επιχειρηματικής δραστηριότητας και τέλος γης προς καλλιέργεια. Ζητούν να παρασχεθούν διευκολύνσεις παρόμοιες με εκείνες που παρέχονταν σε επιλεγμένους εποίκους στη Βόρεια Αμερική, Αφρική, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία κτλ. Και παράλληλα, μετά τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, συγκροτούν στρατό, τον εκπαιδεύουν, τον εξοπλίζουν με σύγχρονα μέσα και οπλικά συστήματα, για να χρησιμοποιηθεί στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Όλα τα στελέχη της πολεμικής σιωνιστικής μηχανής εκπαιδεύονται στην Αγγλία πρωτίστως και αργότερα στις ΗΠΑ. Το 1899 ιδρύθηκε η εβραϊκή αποικιακή τράπεζα και το 1901 το εβραϊκό εθνικό ταμείο. Βασικοί χρηματοδότες υπήρξαν τραπεζίτες Εβραίοι κυρίως από Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία (Μοντεφιόρε, Rothscield, και πολλοί άλλοι). Οργανώνουν εποικιστικά κύματα (Aliya) 40.000 ατόμων τη φορά. 

Οι Εβραίοι της «διασποράς»

Όπως έχουμε πει οι ανά τον κόσμο «Εβραίοι» λειτουργούσαν ως θρησκευτικές, πολιτισμικές κοινότητες. Σε αυτή την περιοχή ζούσαν από ανέκαθεν λαοί και φυλές που αντλούσαν την πολιτισμική τους συγκρότηση από μια δεξαμενή κοινών παραδόσεων. Σε αυτό το σταυροδρόμι, των δρόμων του εμπορίου και της μετακίνησης διαμορφώθηκαν τρία ρεύματα θρησκευτικής πίστης, αυτής του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και τέλος του Μωαμεθανισμού. Και οι τρεις αντλούσαν θεολογικά αφηγήματα από μια δεξαμενή δοξασιών. Για να μην μακρηγορούμε, η περιοχή της Μέσης Ανατολής ήταν ένα μωσαϊκό λαών, φυλών, θρησκευτικών ομάδων, κοινοτήτων και δογμάτων. Συμπέρασμα, ούτε οι Άραβες, ούτε οι Εβραίοι αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως κάποιο εθνικά, πολιτιστικά, γλωσσικά ομοιογενές σύνολο εδραιωμένο σε ένα εδαφικό χώρο, ως έθνος με τη σύγχρονη έννοια του όρου. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Εβραίοι ήταν σκορπισμένοι σε μικρές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή. Το πρώτο Σιωνιστικό συνέδριο, το 1897, έθεσε τρεις στόχους. Πρώτος στόχος: εθνική εστία στη γη του Ισραήλ, Δεύτερος: απαραίτητα από Εβραίους αγρότες, τεχνίτες, βιοτέχνες. Τρίτος: καλλιέργεια εθνικού αισθήματος και εθνικής συνείδησης. Πράγματι, όταν ήρθαν οι πρώτοι έποικοι να κατοικήσουν, είχαν πιστέψει ότι πήγαιναν σε μια χώρα δίχως κατοίκους που το μόνο κοινό μεταξύ τους ήταν η θρησκεία. Και βρέθηκαν σε μια χώρα που υπήρχαν άλλοι κάτοικοι, που ζούσαν εκεί, ένας θεός ξέρει, από πόσους αιώνες. Δεύτερη έκπληξη, είχαν μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας, διότι όλοι τους μιλούσαν διάφορες γλώσσες, κυρίως εκείνες από τις χώρες προέλευσης. Και ανάμεσα σε αυτούς της ίδιας θρησκείας μιλούσαν διαλέκτους με προσμείξεις, ιδιώματα της θρησκείας αναμεμειγμένα με αραβικά, ισπανικά κτλ. Το μόνο κοινό που είχαν μεταξύ τους ήταν ότι πίστευαν σε μια θρησκεία, με πολλές όμως διαφορετικές εκφάνσεις, που είχαν σημείο αναφοράς σε πατέρες και γενάρχες μιας αρχαίας θρησκείας γραμμένης σε μια γλώσσα από αιώνες νεκρή και γνωστή μόνο σε ένα μικρό κύκλο ιερέων. Μια γλώσσα (εβραϊκή), που έπαψε να χρησιμοποιείται από τον 4ο και 5ο αιώνα μετά Χριστό.

Οι Εβραίοι, προερχόμενοι από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, μιλούσαν μια γλώσσα γερμανικής προέλευσης με λίγα ιδιώματα της εβραϊκής θρησκείας, τα Γίντις (Yisdich). Αυτοί είναι οι Εσκενάζι Εβραίοι. Όσο προχωρούμε ανατολικότερα, που κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο, έχουμε σλαβικά ιδιώματα να παρεισφρύουν στις προτάσεις. Μια άλλη ομάδα είναι οι Σεφαραδίτες Εβραίοι. Αυτή η ομάδα ζούσε στην Ιβηρική χερσόνησο (Ισπανία). Το 71μ.Χ. ξεκινά την κατάκτηση της Ισπανίας ο Ταρίκ Ιμπν Ζιγιαντ, που ολοκληρώνεται το 718 και ονομάζεται Αλ Άνταλους! Η μουσουλμανική κατάκτηση κράτησε μέχρι το 1492. Για 774 χρόνια κράτησε η κατάκτηση από τους Άραβες και Βέρβερους μουσουλμάνους. Βρήκαν μια εβραϊκή κοινότητα που προϋπήρχε. Οι χριστιανοί Βησιγότθοι ασκούσαν περιορισμούς θρησκευτικής ελευθερίας, υποχρεωτικός εκχριστιανισμός, διώξεις, κατασχέσεις περιουσιών. Οι μουσουλμάνοι μετά την κατάκτηση, αναγνώρισαν τους Εβραίους ως λαό της βίβλου και τους έθεσαν υπό την προστασία τους. Ελεύθερη άσκηση της πίστης με αυτονομία στις εσωτερικές τους υποθέσεις, κατείχαν θέση στο εμπόριο, την ιατρική, τη διοίκηση και τις επιστήμες, ευκαιρίες κοινωνικής οικονομικής ανέλιξης. Η θέση τους βελτιώθηκε. Η μόνη υποχρέωσή τους να πληρώνουν έναν φόρο, ως μη μουσουλμάνοι. Το 1492 καταλαμβάνουν την Ισπανία τα Ενωμένα Βασίλεια του Βορρά, Καστίλης και Αραγωνίας. Η στάση του νέου χριστιανικού Βασιλείου απέναντι στους Εβραίους άλλαξε. Τους υποχρέωσαν την μεταστροφή τους στο χριστιανισμό, κατάργησαν κάθε προνόμιο που είχαν, δέσμευσαν τις περιουσίες τους και έκλεισαν τους τόπους λατρείας τους. Εφάρμοσαν Ιερή Εξέταση με ανυπόστατες κατηγορίες. Και τέλος εκδιώχθηκαν από την Ισπανία. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι βρήκαν καταφύγιο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που τους δέχθηκε με προνόμια σαν λαό της Βίβλου, (που αναφέρονται στο Κοράνι). Έτσι κατέφυγαν στην επικράτεια της Αυτοκρατορίας, Βόρεια Αφρική, Τουρκία, Μέση Ανατολή, Ελλάδα και Ιταλία. Μια άλλη ομάδα είναι οι Αραβόφωνοι Εβραίοι (Misrais). Αυτοί οι εβραίοι ζούσαν στην Παλαιστίνη, Συρία, Ιράκ, Αραβία μέχρι την Υεμένη. Και τέλος μια πολύ μικρότερη, οι Ρωμανιώτες Εβραίοι, που ήταν αποκλειστικά ελληνόφωνοι. Όλες αυτές οι ομάδες ασκούσαν τον Ιουδαϊσμό, αλλά με πολλές εκφάνσεις, τελετουργικά, ήθη, έθιμα, γλώσσα. Ακόμα και κοινοτική δομή οργάνωσης, με αυτονομία, ήταν διαφορετικοί!

Το εβραϊκό γλωσσικό ζήτημα για το σιωνιστικό κίνημα έμπαινε με οξύ τρόπο για να επιλυθεί. Άμεσα συνδεδεμένο με την τόνωση της εθνικής συνείδησης. Για τον σιωνισμό η εθνική συνείδηση είναι ένα πρωταρχικό ζήτημα, κεντρικό μέλημα καλλιέργειας. Η επίλυση έρχεται από μια ομάδα λόγιων εβραίων, που δημιούργησαν εκ του μηδενός, θα λέγαμε, τα νέα εβραϊκά. Όταν ξεκίνησαν τα εποικιστικά κύματα, το 50% από αυτούς επέστρεφαν στις χώρες προέλευσης. Ήταν αδύνατον να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Η αρχαία γλώσσα επεβίωνε ως γλώσσα θρησκευτικής γραμματείας και προσευχής, ενώ οι εβραϊκές κοινότητες μιλούσαν διάφορες γλώσσες, τοπικές, εκεί που ζούσαν. Ο Ελιζέρ Μπεν Ιεχούντα (1858-1962) θεωρείται ο πατέρας της νέας εβραϊκής γλώσσας. Λιθουανός, μετοίκησε στην Ιερουσαλήμ το 1882. 

Σιωνιστικό κίνημα στις εβραϊκές κοινότητες – Δημιουργία εθνικής εστίας

Οι εβραϊκές κοινότητες δεν αποδέχθηκαν ή ακολούθησαν τα κελεύσματα του Σιωνισμού. Αντίθετα μάλιστα, μερικές ήταν και εχθρικές απέναντί του. Στις μουσουλμανικές περιοχές προστατεύονταν ως «λαός που αναφέρεται στη βίβλο» με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Σε γενικές γραμμές ζούσαν αρμονικά με τους Άραβες μουσουλμάνους και χριστιανούς. Οι λαοί της Μέσης Ανατολής είχαν βιώσει πολύ τραυματικά την περίοδο των σταυροφοριών. Ο χριστιανικός καθολικός παπισμός ενώθηκε με τα περισσότερα βασίλεια της δύσης, τα εγκλήματα που διέπραξε ο χριστιανικός όχλος στον άμαχο πληθυσμό, έχουν καταγραφεί στην ιστορική μνήμη των λαών. Λεηλάτησαν, έκαψαν, έκλεψαν, βίασαν, έσφαξαν, επιδόθηκαν σε ένα πλιάτσικο σπέρνοντας τον τρόμο. Η εκδίωξη των εβραϊκών κοινοτήτων από την Ισπανία το 1492 και την Πορτογαλία, λίγο αργότερα. Οι μουσουλμάνοι διώκονταν σαν «άπιστοι» εβραίοι ως «θεοκτόνοι» και λοιποί ως «αλλόθρησκοι παγανιστές». Και οι παπάδες, καθολικοί και μοναχοί, με λάβαρα με τα παπικά σύμβολα οδηγούσαν τον όχλο τους. Δεν γλίτωσε ούτε η χριστιανική Κωνσταντινούπολη. Συνεπώς, οι εβραϊκές κοινότητες δεν είχαν λόγο να ζητήσουν ούτε «εθνικό κράτος», ούτε καμιά άλλη ιδιαίτερη μεταχείριση. Μόνο τον φόρο που υποχρεούνταν να πληρώσουν οι μη μουσουλμάνοι που και αυτός έτεινε να εξασθενεί καθώς προχωρούσε ο αστικός εκσυγχρονισμός.

Στην Ευρώπη τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού, όπως και του ιμπεριαλισμού παρουσιάζεται γρηγορότερα στη Δυτική Ευρώπη και ΗΠΑ από ότι Ανατολική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε αλλαγή στην κοινωνική σύνθεση και ταξική θέση των εβραϊκών κοινοτήτων. Αναπτύχθηκε εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη αποτελούμενη κυρίως τον χρηματιστηριακό τομέα, τον εμπορικό τομέα και χρηματοπιστωτικό. Η εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη ακολούθησε τις επιλογές της αστικής τάξης στα κράτη που ήταν πολίτες της. Αυτό έγινε στη Δυτική Ευρώπη, Βρετανία, Ολλανδία, Δανία, Γαλλία. Στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Η φεουδαρχία σε παρακμή, με πολύ βραδείς ρυθμούς αστικού εκσυγχρονισμού, αντιμετώπιζε κάθε αντίδραση των λαϊκών μαζών με ακραία βία και καταστολή. Η τσαρική Ρωσία κατέπνιγε μέσα στο αίμα κάθε αντίδραση. Διώξεις, εξορίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια. Το ίδιο συμβαίνει στην Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Αυστρία, Ιταλία. Αναπτύσσεται ένα εθνικιστικό κίνημα με κυρίαρχο το αίσθημα της φυλετικής ταυτότητας. Θεωρούσε κάθε φυλετική διαφορά να γίνεται κυρίαρχη αντίθεση και αιτία αποκλεισμού. Μαύροι, Ρομά, Σλάβοι, Σημίτες (Άραβες, Εβραίοι), είναι κατώτερες φυλές. Ξενοφοβία, ρατσισμός. Σε ένα τέτοιο κλίμα γεννιέται ο εβραϊκός Σιωνισμός, Τέτοιες απόψεις δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει στις πλατιές, λαϊκές εργαζόμενες μάζες. Αντίθετα, ευδοκίμησε ανατολικά στην εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη. Την ίδια περίοδο, αναπτύσσεται ο ναζισμός στη Γερμανία, ο φασισμός στην Ιταλία, ο φρανκισμός στην Ισπανία. Να θυμηθούμε για άλλη μια φορά τα λόγια του Θεόδωρου Χερλζ (Theodor Herlz), ιδρυτή του σιωνισμού (πολιτικού), «η Αγγλία, η ισχυρή Αγγλία, η ελεύθερη Αγγλία, με ένα μέλλον που αγκαλιάζει την υφήλιο θα κατανοήσει εμάς και τις επιδιώξεις μας.».

Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ανακαλύπτει έναν στρατηγικό σύμμαχο, βάζει υπό την προστασία του τον σιωνισμό με φιλοδοξία να ανοίξουν δρόμους και παρόδους για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». 

Προστασία

Από το 1882 η βρετανική κυβέρνηση είχε συνεχείς επαφές και ζυμώσεις με το σιωνιστικό κίνημα, επιθυμία ή δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Ένα ανάχωμα αντίστασης στις απειλές προς τα βρετανικά συμφέροντα. Οι ζυμώσεις οδηγούν στη διακήρυξη του Μπαλφούρ (2 Νοεμβρίου 1917). Υπουργός εξωτερικών ο Μπαλφούρ, απαντώντας στον Κόρτων που τον διαδέχθηκε, «Ως αναφορά την Παλαιστίνη, δεν σκοπεύουμε καν να συμβουλευτούμε τις επιθυμίες των υπαρχόντων κατοίκων της… οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις στηρίζουν τον Σιωνισμό». Η Κοινωνία των Εθνών ήταν έναν αποικιακός καμουφλαρισμένος οργανισμός με κυρίαρχους τις μεγάλες τότε δυνάμεις, λειτουργούσε με το σύστημα των εντολών (Mandate). Η εντολοδόχος Βρετανία καθίστατο υπεύθυνη για τη δημιουργία των πολιτικών, διοικητικών, κοινωνικών συνθηκών που απαιτούνταν προκειμένου να διασφαλιστεί η συγκρότηση μιας εβραϊκής εθνικής εστίας (απόφαση 22 Ιουνίου 1922). Οι Άραβες Παλαιστίνιοι αγνοήθηκαν και αποκλείστηκαν παντελώς σαν να μην υπήρχαν, όπως επίσης και άλλες θρησκευτικές μειονότητες. Το σημαντικότερο είναι η διευκόλυνση της οικονομικής στήριξης (οικονομικά εργαλεία) δάνεια στέγασης, αγορά γης, ομόλογα, ταμεία υποστήριξης κτλ. Στόχος δύο πολύ σημαντικούς τομείς, τον εποικισμό και τον στρατό. Από έναν πληθυσμό 10.000 ψυχών στα τέλη του 19ου αιώνα, δηλαδή λιγότερο του 2%, το 98% του πληθυσμού αγνοήθηκε. Έως το 1920 το εβραϊκό εθνικό ταμείο είχε αγοράσει 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης στην Παλαιστίνη (από το 1870 ως το 1920), δια του εποικισμού, με κύματα μετοίκισης ανά 10 χρόνια, 40.000 εποίκων τη φορά. Κατόρθωσαν να αυξήσουν τον εβραϊκό πληθυσμό σε 83.700 άτομα, φτάνοντας το 12,9% του συνολικού πληθυσμού. Βέβαια δεν ήταν αρκετό, οι Άραβες χριστιανοί ανέρχονταν σε 70.469 (11%). Την πλειοψηφία την είχε η μουσουλμανική κοινότητα με 486.177 (74,9%).

Το σιωνιστικό κίνημα έλπιζε ότι η ευρωπαϊκή εβραϊκή κοινότητα θα ακολουθούσε πρόθυμα το σιωνιστικό όραμα για εποικισμό της Παλαιστίνης. Παρά τα δελεαστικά κίνητρα δεν πετύχαιναν το ποθούμενο, στους ρυθμούς που είχαν σχεδιάσει. Πολλοί που μετανάστευαν με τα κύματα που οργάνωσαν, επέστρεφαν μετά από λίγο διάστημα πίσω στις χώρες προέλευσης. Τα κύματα που ξεκίνησαν στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν υπό την καθοδήγηση του σιωνιστικού οργανισμού, ο οποίος πρέπει να έκανε επιλεκτική επιλογή. Διάλεγαν εκείνους που είχαν συμπάθεια ή και οπαδούς του σιωνιστικού οράματος. Πάνω από το 50% ήταν από την Ανατολική Ευρώπη, Πολωνία, Ουκρανία, Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία. Η πλατιά μάζα των Εβραίων, εργάτες, αγρότες, βιοτέχνες, έμποροι, δεν αγκάλιασαν το εποικιστικό πρόγραμμα του σιωνιστικού οργανισμού. Η δυτική Ευρώπη ο εβραϊκός πληθυσμός προτίμησε την αφομοίωση. Για την προσέλκυση εποικιστών, έδωσε τη δυνατότητα οι εποικιστές να διατηρούν και δεύτερη ιθαγένεια, (υπηκοότητα), αυτής της χώρας προέλευσης. Η μεγάλη κρίση, (καπιταλιστική), του 29’ ταρακούνησε όλη την ιμπεριαλιστική δύση. Παρουσιάζεται η άνοδος του εθνικισμού σε όλη σχεδόν την Ευρώπη που ανησύχησε την αστική τάξη των Εβραίων. Η άνοδος του γερμανικού ναζισμού και του φασισμού στην Ιταλία. Η αστική τάξη της Γερμανίας αντέδρασε και έβαλε φραγμό «παρεμπόδιση» στην αφομοιωτική τάση των Εβραίων στον γερμανικό κρατικό μηχανισμό. Η γερμανική μεγαλοαστική τάξη αντέδρασε βίαια με απαίτηση ο εβραϊκός πληθυσμός να εξαφανιστεί από τη γερμανική επικράτεια, υποστήριξε την εθνοκάθαρση χωρίς να προσδιορίσει το πού και πώς θα έφευγαν. Τη δεκαετία του 1930, παρουσιάζεται η τάση φυγής και μετανάστευσης στην Αγγλία, ΗΠΑ, Λατινική Αμερική. Δεν πηγαίνουν στην Παλαιστίνη. Όσοι κατέληγαν στην αγκαλιά του βρετανικού ιμπεριαλισμού είχαν ανοίξει πόρτα για την Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά. Η μετανάστευση είχε κόστος η μεγάλη μάζα των εργατών, φτωχών αγροτών, βιοτεχνών και μικροεμπόρων γέμισαν αργότερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας και Πολωνίας. Οι κολασμένοι της γης βρήκαν τόπο και τρόπο στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού να εξοντωθούν μαζί με κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικούς, ομοφυλόφιλους, Ρομά, και Σλάβους.

Παράλληλα με το εποικιστικό πρόγραμμα, σε συνεργασία με την βρετανική κυβέρνηση, ξεκίνησε ένα άλλο εξίσου σημαντικό πρόγραμμα. Η οργάνωση ισραηλίτικου στρατού, ετοιμοπόλεμου, στο οποίο η βρετανική κυβέρνηση να παραδώσει στο νεοσύστατο κράτος με τη λήξη της εντολής (British Mandate). Αρχίζει να οργανώνεται με τη συμβολή της βρετανικής ιμπεριαλιστικής μηχανής, η εκπαίδευση γίνεται με στελέχη του βρετανικού στρατού, στην αρχή και αργότερα προστέθηκαν και Πολωνοί στον ανορθόδοξο πόλεμο (κομάντος). Μυστικά στρατόπεδα ιδρύονται και στην έρημο της Παλαιστίνης. Δημιουργούν κοινοβιακά αγροκτήματα που στην πραγματικότητα είναι φυλάκια απομακρυσμένα, άμεσα συνδεδεμένα με τον στρατό. Τα ονομάζουν κιμπούτς. Η στρατολόγηση γινόταν από τη δεξαμενή των εποίκων προερχόμενοι κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, Πολωνία, Ουκρανία, Ουγγαρία και Ρωσία αργότερα. Έτσι ιδρύεται το 1921 η παραστρατιωτική οργάνωση HAGANAH, καθαρά δεξιού προσανατολισμού. Σε αυτή την πολιτικοστρατιωτική οργάνωση εκπαιδεύονται όλα τα στελέχη των μετέπειτα ισραηλιτικών κυβερνήσεων και κρατικού ισραηλίτικου εποικοδομήματος. Το 1931 οργανώνεται η IRGUN μια ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση. Αυτή αναλαμβάνει τη βρόμικη δουλειά, δολοφονίες, προβοκάτσιες, δολιοφθορές. Αυτή μετεξελίχθηκε στη γνωστή MOSAD ενώ η HAGANAH σε τακτικό στρατό του Ισραήλ με ιδεολογική βάση τον σιωνισμό. Το 1940 με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η σιωνιστική οργάνωση είχε μια ολόκληρη ταξιαρχία, την εβραϊκή ταξιαρχία ενταγμένη στη συμμαχική διοίκηση. Το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, οι σιωνιστές είχαν ήδη 50.000 στρατό πλήρως εκπαιδευμένο ιδεολογικά σιωνιστικά στελεχωμένο με σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό

Επίλογος

Από την πρώτη στιγμή δημόσιας εμφάνισης του σιωνιστικού κινήματος πάσχιζε να οικειοποιηθεί συνολικά τον Ιουδαϊσμό-Εβραϊσμό. Διαλαλούσε ότι οι απανταχού στο εβραϊκό θρήσκευμα ενταγμένοι ήταν και απόγονοι του αρχαίου έθνους των Εβραίων. Εν ολίγοις, όποιος ήταν Εβραίος στο θρήσκευμα ήταν a priori και πολίτης της περιοχής της Παλαιστίνης. Γι’ αυτό πάντοτε ανέφεραν ότι μιλούν στο όνομα του εβραϊκού κράτους και της εβραϊκής παράδοσης. Εάν κάποιος μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν γραμμένος σε μια εβραϊκή κοινότητα ή κάποιος πρόγονος από τη μητρική γραμμή ήταν Εβραίος, είχε το δικαίωμα να αιτηθεί εβραϊκή υπηκοότητα (ιθαγένεια), πολίτης του σιωνιστικού κράτους. Μιας και το 98% των πολιτών ήταν έποικοι, τους δόθηκε το δικαίωμα να έχουν και δεύτερη υπηκοότητα – ιθαγένεια αυτής της χώρας προέλευσης. Το τελευταίο παραχωρήθηκε σαν κίνητρο προσέλκυσης στην απροθυμία να μετοικήσουν στο Ισραήλ. Για όλο αυτό το αφήγημα δεν θα σταθώ, επί του παρόντος, γιατί δεν είναι ο σκοπός αυτός του πονήματός μου.

Τον Οκτώβρη του 1917 οι κομμουνιστές μπολσεβίκοι υπό τον Λένιν καταλαμβάνουν την εξουσία, ανατρέποντας την προσωρινή κυβέρνηση. Φτωχοί εργάτες, αγρότες, εργάτες γης, ενωτικές μειονότητες, ιδρύουν τον κόκκινο στρατό και αντιστέκονται στους τσαρικούς αξιωματικούς και φιλελεύθερους που είχαν συγκροτήσει μια συμμαχία αντικομουνιστικών δυνάμεων (Λευκός στρατός). Τρία χρόνια μαστίζει τη Ρωσία ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Στόχος, να τσακίσουν την πρώτη σοσιαλιστική κυβέρνηση εργατών, αγροτών στρατού με την υποστήριξη ξένων δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ιαπωνίας, ΗΠΑ και άλλων. Ο κόκκινος στρατός με επικεφαλής τον Λ. Τρότσκι νικούν τον Λευκό αντιδραστικό στρατό και τον Δεκέμβρη του 1922 ιδρύεται η ΕΣΣΔ. Μέσα στη δύνη του εμφύλιου πολέμου γίνεται συνέδριο των λαών της Ανατολής στο Μπακού (1-7 Σεπτεμβρίου 1920), όπου συμμετέχουν 1891 αντιπρόσωποι κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, καθώς και εθνικοαπελευθερωτικών – αντιαποικιακών κινημάτων, τριάντα επτά εθνότητες της ασιατικής ηπείρου. Το συνέδριο είναι ένα μεγάλο γεγονός που ξεπερνούσε τα σύνορα της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Ένα παράθυρο ελπίδας ανατροπής του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Ας επιστρέψουμε στο συνέδριο του Μπακού.

«… σας καλούμε για τον πρώτο ιερό πόλεμο, υπό το κόκκινο λάβαρο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την ευημερία σας, την ελευθερία σας, για τη ζωή σας… αυτό είναι ένας ιερός πόλεμος για την απελευθέρωση των λαών της Ανατολής για τον τερματισμό του διαχωρισμού της ανθρωπότητας σε λαούς καταπιεστές και λαούς καταπιεσμένους. Για την πλήρη ισότητα όλων των λαών και φυλών, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, όποιο χρώμα κι αν είναι το δέρμα τους, όποια θρησκεία κι αν δηλώνουν. Κάντε ιερό πόλεμο ενάντια στον διαχωρισμό των χωρών σε προηγμένες και καθυστερημένες, εξαρτημένες και ανεξάρτητες, μητροπόλεις και αποικίες. Κάντε ιερό πόλεμο για την απελευθέρωση όλης της ανθρωπότητας από τον ζυγό της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής σκλαβιάς, για τον τερματισμό κάθε μορφής καταπίεσης ενός λαού από άλλο λαό και κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο». Από το 1905 σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως της ανατολικής, κάποιες ομάδες που αυτοαποκαλούνταν «εργάτες της Σιών» τόλμησαν να συμμετέχουν στο συνέδριο ως εβραϊκό κομμουνιστικό κόμμα. Στο ψήφισμά τους, «οι εργάτες της Σιών» κατήγγειλαν τη βρετανική αστική τάξη ως ηγέτιδα των αποικιακών αρπακτικών, την καταπίεση των λαών της ανατολής και συνεχίζουν «… στους αστούς σιωνιστές ως τους πιο συνεπείς συμμάχους του βρετανικού ιμπεριαλισμού και τους Άραβες σεΐχηδες και εμίρηδες που θεωρούν τον εαυτό τους κληρονόμους των σουλτανικών γαιών… εμποδίζοντας τον αγώνα των εβραϊκών εργατικών μαζών να πάρουν αυτές τις γαίες για τις ανάγκες των φτωχών εποίκων και γηγενών» και τελειώνουν με το βαρύγδουπο, «εποικισμός της Παλαιστίνης με βάση τις αρχές του κομμουνισμού»! Την απάντηση την πήραν με ένα δεύτερο ψήφισμα του κεντρικού γραφείου των εβραϊκών τμημάτων του ρωσικού κομμουνιστικού κόμματος (μπολσεβίκων), το οποίο συνυπέγραψαν 6 ακόμα εβραϊκές οργανώσεις:

«Εν ονόματι του εβραϊκού προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών διαμαρτυρόμαστε εντόνως για το ότι με πρόφαση την εθνική απελευθέρωση, μια προνομιούχα εβραϊκή μειονότητα φυτεύεται τεχνητά μεταξύ των πληθυσμών της Παλαιστίνης. Αυτή η πολιτική αποτελεί μια ευθεία παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων μαζών των Αράβων στην πάλη τους για την ανεξαρτησία και την πλήρη κυριότητα επί της γης και όλων των προϊόντων της εργασίας. Το σύνθημα του εβραϊκού προλεταριάτου κάθε φίλου των εργαζόμενων μαζών και κάθε μαχητή της εθνικής απελευθέρωσης θα πρέπει να είναι «κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη» και συνεχίζει, «…Αυτό που βλέπουμε στο πρόγραμμα του λεγόμενου εβραϊκού κομμουνιστικού κόμματος, «οι εργάτες της Σιών», πιστεύουμε ότι στις γραμμές των μαχητών για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζόμενων λαών δεν υπάρχει χώρος για οργανώσεις που με τη μία ή με την άλλη μορφή υποστηρίζουν τη σιωνιστική ιδεολογία καλύπτοντας με το προσωπείο του κομμουνισμού τις εθνικιστικές επιδιώξεις της εβραϊκής αστικής τάξης…»

Από το 1880 μέχρι το 1941 έχουμε μια ραγδαία αύξηση του εβραϊκού πληθυσμού από το 1,5% του συνόλου των κατοίκων το 1941 φτάνει το 31,2%. Αυτό επιτυγχάνεται με δύο τρόπους, τον μαζικό εποικισμό και την αγορά γης. Ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στην Παλαιστίνη είναι το εβραϊκό εθνικό ταμείο με τη στήριξη της βρετανικής διοίκησης. Όση γη δεν μπόρεσε να εξαγοραστεί με άσκηση βίας από τους εποικιστές με καταλήψεις περιουσιών φτωχών Παλαιστινίων αγροτών και εργαζομένων. Οι εποικιστές έφτασαν σε σημείο να κόβουν τα δέντρα, να καίνε τα σπίτια. Η βρετανική διοίκηση επέτρεψε στους εποικιστές να οπλοφορούν για «προστασία» από τους κατωτέρας φυλής Άραβες. Όταν φτάνανε στα δικαστήρια, δεν δικάζονταν, αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Οι έποικοι πλέον είναι παραστρατιωτικό τμήμα. Εξεγέρσεις πνίγονται στο αίμα, φυλακίσεις, μέχρι και παιδία δίχως κατηγορία αποκλεισμός των Αράβων στην αγοραπωλησία. Στους συνεταιρισμούς απαγορεύονταν να προσληφθούν μη Εβραίοι. Φυλετικός αποκλεισμός. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκτοπισμός, γενοκτονία, Γάζα. Κάτω ο φασισμός!

Σιδεράς – Χαντάντ Γιώργος