Λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαπτε.
Άλλο καλός και δημοφιλής ερμηνευτής και άλλο μεγάλος καλλιτέχνης. Η δημοφιλία δεν είναι ταλέντο, οι πωλήσεις δεν είναι ποιότητα και η επιτυχία στη νύχτα δεν αποτελεί από μόνη της πολιτιστική προσφορά.
Και, κυρίως, ο θάνατος δεν μετατρέπει αυτομάτως μια ζωή σε παράδειγμα προς μίμηση.
Ξαφνικά όλα εξωραΐζονται. Οι υπερβολές γίνονται «αντισυμβατικότητα». Η νύχτα γίνεται «μύθος». Το εύκολο χρήμα γίνεται «επιτυχία». Οι αυτοκαταστροφικές επιλογές παρουσιάζονται περίπου ως στοιχεία μιας συναρπαστικής προσωπικότητας. Και στο τέλος όλο αυτό σερβίρεται στη νεολαία ως «ίνδαλμα».
Όχι. Δεν είναι όλα πρότυπα επειδή έγιναν διάσημα.
Το ίδιο σύστημα ενημέρωσης που αγνοεί επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού, δημιουργούς, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους με πραγματική κοινωνική προσφορά, μπορεί να αφιερώνει ατελείωτες ώρες για να αναλύει ποιος πήγε σε ποιο νυχτερινό κέντρο, ποιος έκλαψε στην κηδεία, ποιος ήταν φίλος με ποιον και πόσο «λατρεύτηκε από τον κόσμο».
Αυτό δεν είναι ενημέρωση. Είναι τηλεοπτική βιομηχανία συναισθήματος.
Και κάπου εδώ έχουμε χάσει εντελώς το μέτρο.
Σεβασμός στον θάνατο ενός ανθρώπου σημαίνει ακριβώς αυτό: σεβασμός. Δεν σημαίνει υποχρεωτικός θαυμασμός. Δεν σημαίνει αγιοποίηση. Δεν σημαίνει ότι πρέπει όλοι να ανακαλύψουμε εκ των υστέρων ένα «τεράστιο καλλιτεχνικό έργο» εκεί όπου βλέπαμε απλώς έναν επιτυχημένο εμπορικό τραγουδιστή. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι κάθε διάσημος άνθρωπος πρέπει μετά θάνατον να ανακηρύσσεται «ίνδαλμα του λαού».
Ας αφήσουμε λοιπόν τα λιβανιστήρια.
Ένας άνθρωπος πέθανε. Είναι λυπηρό για τους δικούς του ανθρώπους και για όσους τον αγαπούσαν.
Από εκεί μέχρι να απαιτείται σχεδόν εθνικό πένθος και να ξαναγράφεται ολόκληρη η διαδρομή του για να χωρέσει στον ρόλο του «μεγάλου καλλιτέχνη και προτύπου της νεολαίας», υπάρχει τεράστια απόσταση.
Και αυτή την απόσταση τα ΜΜΕ την κάλυψαν μέσα σε λίγες μέρες με τόνους τηλεοπτικού λιβανιού.
ΕΛΕΟΣ!!!
B.T.
Μπράβο στην ανάρτηση! Μας ζάλισαν τόσες μέρες... Ωθούν τον κόσμο σε ανώδυνα για το σύστημα μονοπάτια ή καλύτερα σε εντελώς συστημικούς δρόμους: εκκλησία-θρησκεία, ελεημοσύνη, εύκολο χρήμα, ματαιοδοξία κλπ. Δεν θα γίνει και πρότυπο του λαού και της νεολαίας κάθε δημιούργημα της show business! Είναι φανερό, ωστόσο, μέσα από την σχετικά μαζική συμμετοχή στο πένθος, ότι ένας κόσμος και μια νεολαία αναζητά διέξοδο έκφρασης. Η αριστερά οφείλει να συμβάλει προς τη σωστή κατεύθυνση!
ΑπάντησηΔιαγραφή