Pedro Monzón Barata, 17 Οκτωβρίου 2026
Εισαγωγή: Ένα φαινόμενο μείζονος γεωπολιτικής σημασίας
Η στροφή προς την ακροδεξιά στη Λατινική Αμερική δεν αποτελεί μια απλή εναλλαγή πολιτικών δυνάμεων στην εξουσία, αλλά συνιστά ένα γεωπολιτικό κίνημα που ενισχύει την αμερικανική ηγεμονία και προσφέρει στο «Ισραήλ» μια πρωτοφανή στρατηγική ευκαιρία. Ανατρέπει δεκαετίες σχετικής αυτονομίας και πραγματιστικής διπλωματίας, συγκροτώντας, σε επίπεδο ημισφαιρίου, ένα μπλοκ ευθυγραμμισμένο με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Το κύμα ακροδεξιών κυβερνήσεων —του Μιλέι (Milei) στην Αργεντινή, του Μπουκέλε (Bukele) στο Ελ Σαλβαδόρ, του Καστ (Kast) στη Χιλή, του Νομπόα (Noboa) στον Ισημερινό, του Ασφούρα (Asfura) στην Ονδούρα και του ντε λα Εσπριέγια (De la Espriella) στην Κολομβία— εξυπηρετεί τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον, η οποία επιδιώκει να αποκαταστήσει την κυριαρχία της στο δυτικό ημισφαίριο. Οι ηγέτες αυτοί υποτάσσονται στην αμερικανική στρατηγική με αντάλλαγμα την υποστήριξη των ΗΠΑ, εκχωρώντας κυριαρχικά δικαιώματα επί στρατηγικών πόρων, όπως το λίθιο και ο χαλκός, καθώς και στον τομέα της πολιτικής ασφάλειας.
Η προέλαση αυτή διαρθρώνεται σε τρεις άξονες: το Δόγμα Ντονρόε (Donroe Doctrine), που παρέχει το πλαίσιο άσκησης καταναγκασμού· τις Συμφωνίες του Ισαάκ (Isaac Accords), που αποτελούν διπλωματικό εργαλείο της ισραηλινής επέκτασης· και τον ευαγγελικό χριστιανικό σιωνισμό (evangelical Christian Zionism), που συνιστά την κοινωνική και εκλογική βάση η οποία νομιμοποιεί και στηρίζει τα δύο προηγούμενα. Κανένας από αυτούς τους άξονες δεν μπορεί να γίνει κατανοητός ανεξάρτητα από τους άλλους. Απέναντι σε αυτή την προέλαση διαμορφώνονται, παράλληλα, μορφές λαϊκής, διπλωματικής και πολιτισμικής αντίστασης, τις οποίες το παρόν άρθρο επιχειρεί να αναδείξει.
I. Οι τρεις άξονες του πλαισίου
1. Το Δόγμα Ντονρόε: Το πλαίσιο άσκησης καταναγκασμού
Το Δόγμα Ντονρόε, μια σύγχρονη αναδιατύπωση του Δόγματος Μονρόε, διακηρύχθηκε το 1823i ως αντίδραση στις ευρωπαϊκές παρεμβάσεις και σύντομα χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τον αμερικανικό παρεμβατισμό. Το Συμπλήρωμα Ρούζβελτ (1904) προσέθεσε σε αυτό το υποτιθέμενο «δικαίωμα» των ΗΠΑ να παρεμβαίνουν στη Λατινική Αμερική. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειαςii που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2025 αναφέρει ότι οι ΗΠΑ «θα επαναδιακηρύξουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε, προκειμένου να αποκαταστήσουν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο δυτικό ημισφαίριο». Ο Τραμπ το μετονόμασε σε «Δόγμα Ντονρόε».
Στον πυρήνα του βρίσκεται η επιδίωξη να στερήσει από ανταγωνιστικές δυνάμεις εκτός του δυτικού ημισφαιρίου —την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν— τη δυνατότητα να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις ή να ελέγχουν στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία στην περιοχή, καθώς οποιαδήποτε παρουσία ανταγωνιστικής δύναμης θεωρείται άμεση απειλή και casus belli (αιτία πολέμου). Εξ ου και ο απροκάλυπτος και μονομερής παρεμβατισμός, όπως αυτός που εκδηλώθηκε με τους βομβαρδισμούς και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο του 2026, καθώς και τη συνεχιζόμενη πολιορκίαiii της Κούβας, της Νικαράγουας, του Μεξικού και, πλέον, με επικίνδυνο τρόπο, της Βραζιλίας· η διευρυμένη αντίληψη για τα όρια του δυτικού ημισφαιρίου, η οποία εκτείνεται από τις Αλεούτιες Νήσους έως τη Γροιλανδία και από την Αρκτική έως την Ανταρκτική, καθώς και η στήριξη των ακροδεξιών συμμάχων μέσω υποσχέσεων οικονομικής διάσωσης και πολιτικής υποστήριξης.
Το Δόγμα Ντονρόε μετατρέπει το παλιό «αμυντικό» δόγμα σε εργαλείο επιθετικής και διαρκούς επέμβασης, χωρίς κανέναν περιορισμό από το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, ο καταναγκασμός από μόνος του δεν αρκεί: χρειάζονται τοπικοί σύμμαχοι που θα του προσδώσουν νομιμοποίηση. Εδώ υπεισέρχεται το «Ισραήλ»: ως πάροχος τεχνολογίας, υπηρεσιών πληροφοριών και δόγματος ασφάλειας, αλλά και ως διπλωματικός εταίρος που επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να διατηρεί την επίφαση της πολυμέρειας, αποκλείοντας παράλληλα το Πεκίνο, τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Έτσι, το Δόγμα Ντονρόε δημιουργεί τον χώρο που θα καταλάβει το «Ισραήλ» με τον δεύτερο άξονα του πλαισίου.
2. Οι Συμφωνίες του Ισαάκ: Το διπλωματικό εργαλείο
Σε αυτό το πλαίσιο, το «Ισραήλ» εγκαινίασε τον Απρίλιο του 2026 τις Συμφωνίες του Ισαάκ (Isaac Accords), με πρωτοβουλία και προώθηση του Νετανιάχου και του Μιλέι. Εμπνευσμένες από τις Συμφωνίες του Αβραάμ του 2020, οι νέες συμφωνίες προσαρμόστηκαν στα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής. Διακηρυγμένος στόχος τους είναι η ενίσχυση της διπλωματικής, οικονομικής, τεχνολογικής και πολιτισμικής συνεργασίας και της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, η προώθηση της καινοτομίας, του εμπορίου, της τεχνητής νοημοσύνης και του οικονομικού ανοίγματος, καθώς και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του αντισημιτισμού και της διακίνησης ναρκωτικών. Πίσω, ωστόσο, από αυτούς τους φαινομενικούς στόχους κρύβονται βαθύτερα συμφέροντα: η εξασφάλιση αγορών για την ισραηλινή βιομηχανία ασφάλειας και επιτήρησης, η προώθηση της εδαφικής επέκτασηςiv, η διασφάλιση της πρόσβασης σε στρατηγικούς πόρους και η πολιτική ευθυγράμμιση της περιοχής με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Τον Σεπτέμβριο του 2026, κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Νετανιάχου κάλεσε την Παραγουάη, τον Παναμά και τη Βολιβία να προσχωρήσουν στις Συμφωνίες και να αποχωρήσουν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (International Criminal Court, ICC), το οποίο χαρακτήρισε «διεφθαρμένο», σε σύμπλευση με την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ. Η Αργεντινή παραμένει η μόνη χώρα που έχει επισημοποιήσει τη συμμετοχή της [στις Συμφωνίες του Ισαάκ] σε κρατικό επίπεδο, με πρωτοβουλία του προέδρου της. Καθώς, ωστόσο, δεν υπάρχει πολυμερής διαδικασία προσχώρησης αντίστοιχη με εκείνη μιας συνθήκης, το «Ισραήλ» και η Ουάσιγκτον διατηρούν τη δυνατότητα να εντάσσουν νέους συμμάχους χωρίς την ανάληψη νομικών δεσμεύσεων. Το «Ισραήλ» ανακήρυξε το 2026 «έτος της Λατινικής Αμερικής», ενώ τόσο ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ (Gideon Sa’ar) όσο και ο Ισραηλινός διπλωμάτης Γινάμ Κοέν (Yinam Cohen), πρώην επικεφαλής του Τμήματος Λατινικής Αμερικής, υπογράμμισαν ότι η περιοχή αποτελεί έναν από τους κύριους άξονες της ισραηλινής πολιτικής.
Το Ίδρυμα Συμμάχων του «Ισραήλ» (Israel Allies Foundation – IAF) συντονίζει τις κοινοβουλευτικές ομάδες υποστήριξης του «Ισραήλ» σε ολόκληρο τον κόσμοv, ενώ η οργάνωση American Friends of the Isaac Accords (AFOIA), που ιδρύθηκε το 2025 από το Ίδρυμα του Βραβείου Genesis (The Genesis Prize Foundation), προωθεί τη συνεργασία μεταξύ του «Ισραήλ» και της Λατινικής Αμερικής. Μέσω αυτών των φορέων έχει πλέον διαμορφωθεί ένα περιφερειακό κοινοβουλευτικό δίκτυο: από τις 28 έως τις 30 Ιουνίου 2026, το Μπουένος Άιρες φιλοξένησε τη Συνδιάσκεψη των Προέδρων των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Συμμάχων του «Ισραήλ» στη Λατινική Αμερική, η οποία διοργανώθηκε από το IAF και το AFOIA και εγκαινιάστηκε από τον Μιλέι. Στη συνδιάσκεψη συμμετείχαν βουλευτές και γερουσιαστές από 12 χώρες, οι οποίοι υπέγραψαν ψήφισμα υπέρ της επέκτασης των Συμφωνιών του Ισαάκ. Η Βραζιλία αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση του δικτύου: τις δεσμεύσεις με το «Ισραήλ» ανέλαβε να προωθήσει ο Φλάβιο Μπολσονάρο (Flávio Bolsonaro), ακροδεξιός γερουσιαστής και νυν υποψήφιος για την προεδρία, ο οποίος ίδρυσε την Κοινοβουλευτική Ομάδα Βραζιλίας–«Ισραήλ» (Brazil-“Israel” Parliamentary Front) και υποσχέθηκε να αποκαταστήσει τις «υγιείς, στενές και συνεργατικές σχέσεις» με το «Ισραήλ» από το 2027. Ο Μπολσονάρο ήταν μεταξύ των βουλευτών και γερουσιαστών που συμμετείχαν στη συνδιάσκεψη του Μπουένος Άιρες. Παρότι δεν συνιστά επίσημη προσχώρηση των κυβερνήσεων, το κοινοβουλευτικό δίκτυο λειτουργεί ως υποδομή πολιτικής ευθυγράμμισης, ακόμη και όταν οι κυβερνήσεις επιλέγουν να κρατούν αποστάσεις.
Ισραηλινές πηγές διακρίνουν τις χώρες της περιοχής σε τρεις κατηγορίες: εκείνες με τις οποίες υπάρχουν σταθερές σχέσεις (Αργεντινή, Παραγουάη, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Βολιβία, Ισημερινός, Ονδούρα και Χιλή μετά την εκλογή του Καστ), εκείνες με τις οποίες οι σχέσεις είναι συγκρουσιακές (Βενεζουέλα, Νικαράγουα και Κούβα) και μια τρίτη κατηγορία, για την οποία δεν παρέχονται περαιτέρω διευκρινίσεις. Η περίπτωση της Κολομβίας δεν χωρά σε αυτή την ταξινόμηση: με τον ντε λα Εσπριέγια, τον Ιούνιο του 2026, αντιστράφηκε η πολιτική ρήξης που είχε ακολουθήσει ο Πέτρο (Petro) —αποκαταστάθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις, αναγνωρίστηκε η ισραηλινή κυριαρχία επί των Υψιπέδων του Γκολάν, δόθηκε η υπόσχεση για μεταφορά της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και αποσύρθηκε η υποστήριξή της προς την υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (International Court of Justice, ICJ)—, με αποτέλεσμα η χώρα να μεταβεί μέσα σε λίγες εβδομάδες από την κατηγορία των «συγκρουσιακών σχέσεων» σε εκείνη του στρατηγικού συμμάχου. Η Βραζιλία και το Μεξικό επιβεβαιώνουν το ίδιο μοτίβο: στη Βραζιλία, η σχετική προσπάθεια αναπτύσσεται μέσω κοινοβουλευτικών διαύλων (ο Φλάβιο Μπολσονάρο υπόσχεται να προσχωρήσει στις Συμφωνίες εάν εκλεγεί πρόεδρος)· στο Μεξικό, μέσω διαύλων τεχνολογίας, θρησκείας και ασφάλειας, παρά τις αποστάσεις που τηρεί η κυβέρνηση της Σεϊνμπάουμ (Sheinbaum). Πρόκειται για στρατηγικές επιλογές με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα: εάν η ακροδεξιά επικρατήσει στις εκλογές στη Βραζιλία ή εάν το Μεξικό αλλάξει πολιτική κατεύθυνση, οι σχετικές υποδομές θα έχουν ήδη δημιουργηθεί.
Οι Συμφωνίες του Ισαάκ εξελίχθηκαν από μια διμερή πρωτοβουλία μεταξύ του «Ισραήλ» και της Αργεντινής σε ένα διευρυνόμενο πλαίσιο που διαμορφώνει ένα δίκτυο συμμάχων σε προεδρικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο. Ωστόσο, οι Συμφωνίες δεν αναπτύσσονται εν κενώ: χρειάζονται μια κοινωνική και εκλογική βάση που θα τις στηρίζει, όσο δεν έχει ακόμη επισημοποιηθεί η προσχώρηση κρατών σε αυτές. Αυτή η βάση είναι, σε μεγάλο βαθμό, ο ευαγγελικός χριστιανικός σιωνισμός, το τρίτο σκέλος του πλαισίου.
3. Ο ευαγγελικός χριστιανικός σιωνισμός: Μια κοινωνική βάση
Η ιδεολογική ευθυγράμμιση ευαγγελικών κύκλων με το «Ισραήλ» έχει αποκτήσει ολοένα μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα στις περιοχές όπου ενισχύονται η παρουσία και η επιρροή τους. Η ευθυγράμμιση αυτή καλλιεργείται μέσω διακρατικών δικτύων, της γεωπολιτικής ατζέντας των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή και της «διπλωματίας της πίστης» που ασκούν διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις. Οι θεολογικές της ρίζες ανάγονται στον ντισπενσασιοναλισμόvi, ο οποίος συνέδεσε τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού με την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Από τη δεκαετία του 1950, το «Ισραήλ» καλλιεργεί την υποστήριξη των προτεσταντικών εκκλησιών στις ΗΠΑ· τη δεκαετία του 1960, σιωνιστές πάστορες προσέγγισαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το κίνημα της Ηθικής Πλειοψηφίαςvii.
Σήμερα, η Γουατεμάλα και η Βραζιλία ξεχωρίζουν ως προς την εξάπλωση των ευαγγελικών: οι ευαγγελικοί αντιπροσωπεύουν το 45% και το 31% του πληθυσμού τους, αντίστοιχα. Εκπρόσωπος της Διεθνούς Χριστιανικής Πρεσβείας της Ιερουσαλήμviii για τη Λατινική Αμερική είναι ο Βραζιλιάνος Ρενέ Τέρα Νόβα (Renê Terra Nova), γεγονός που αποτελεί ένδειξη της διακρατικής δικτύωσης του κινήματος. Η σιωνιστική ρητορική επιστρατεύει βιβλικά σύμβολα και την ιδέα της θείας ευλογίας, προκειμένου να δικαιολογήσει την πολιτική υποστήριξη προς το «Ισραήλ». Δεν είναι όλοι οι ευαγγελικοί φιλοϊσραηλινοί, αλλά το τμήμα εκείνο που είναι συνιστά κρίσιμη εκλογική και κινηματική βάση για τις ακροδεξιές κυβερνήσεις που ευθυγραμμίζονται με το Τελ Αβίβ. Η βάση αυτή δεν περιορίζεται στην ψήφο: οργανώνεται, χρηματοδοτεί προεκλογικές εκστρατείες, κινητοποιεί δίκτυα και παρέχει το ηθικό λεξιλόγιο μέσω του οποίου μια γεωπολιτική συμμαχία μετατρέπεται σε θρησκευτική σταυροφορία.
II. Η ισραηλινή επέκταση στην πράξη
1. Συγκεκριμένα βήματα της ισραηλινής επέκτασης στη Νότια Αμερική
Η Αργεντινή αποτέλεσε το βασικό εργαστήριο του κρατικού σιωνισμού. Ο Μιλέι αυτοχαρακτηρίζεται «ο πιο σιωνιστής πρόεδρος στον κόσμο», ενώ η Αργεντινή είναι ο κυριότερος στρατηγικός εταίρος του «Ισραήλ» στην περιοχή. Οι Συμφωνίες καλύπτουν τους τομείς της ασφάλειας, των πληροφοριών, της κυβερνοασφάλειας και της τεχνητής νοημοσύνης. Η Αργεντινή δεσμεύτηκε να προχωρά σε ανταλλαγή πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο, να μεταφέρει την πρεσβεία της στην Ιερουσαλήμ, να υποστηρίζει το «Ισραήλ» στον ΟΗΕ και να ανοίξει την αγορά της στις ισραηλινές τεχνολογίες ασφάλειας. Στον ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο του 2026, ο Μιλέι χαρακτήρισε τον Νετανιάχου και τον Τραμπ «δύο μεγάλους ήρωες της ανθρωπότητας», προειδοποίησε ότι η εξαφάνιση του «Ισραήλ» θα αποτελούσε κίνδυνο για ολόκληρη τη Δύση, περιέγραψε τον Νετανιάχου ως «έναν από τους μεγαλύτερους ηγέτες στην ιστορία» και χαρακτήρισε την υποστήριξή του προς αυτόν «άνευ όρων».
Η Ονδούρα πέρασε από την υπεράσπιση της Παλαιστίνης στη στρατιωτική συμμαχία με το «Ισραήλ». Έναν χρόνο νωρίτερα, είχε ανακαλέσει τον πρεσβευτή της και είχε προσχωρήσει στην προσφυγή κατά του «Ισραήλ» ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, με την κατηγορία της γενοκτονίας. Με την ανάληψη της εξουσίας από τον Νάσρι Ασφούρα, επανέφερε τον πρεσβευτή της στην Ιερουσαλήμ, αποσύρθηκε από την δικαστική διαδικασία και υπέγραψε συμφωνία με το «Ισραήλ» για την άμυνα και την ασφάλεια. Τον Αύγουστο του 2026, ο Ισραέλ Κατς (Israel Katz) και ο ομόλογός του από την Ονδούρα, Ενρίκε Ροντρίγκες Μπούρτσαρντ (Enrique Rodríguez Burchard), υπέγραψαν μνημόνιο που περιλαμβάνει πρόβλεψη για την ανταλλαγή στρατιωτικών πληροφοριών, την παροχή τακτικής εκπαίδευσης και τη θεσμική ενίσχυση.
Στη Βολιβία, ύστερα από σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από τον Έβο Μοράλες (2006–2019) και τη συνέχιση της πολιτικής του κόμματός του υπό τον Λουίς Άρσε (Luis Arce) (2020–2025), η κυβέρνηση του Ροδρίγο Παζ (Rodrigo Paz) αποκατέστησε τις σχέσεις με το «Ισραήλ» τον Δεκέμβριο του 2025, με επίσημη τελετή στην Ουάσιγκτον.
Στη Χιλή, η ασυνήθιστη πολιτική στροφή του φιλοπινοσετικού Χοσέ Αντόνιο Καστ, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία στις 11 Μαρτίου 2026, σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή σε σχέση με την περίοδο του Γκαμπριέλ Μπόριτς (Gabriel Boric): ο Καστ επανέφερε τους στρατιωτικούς ακόλουθους στο «Ισραήλ», των οποίων τον διορισμό είχε αναστείλει ο προκάτοχός του. Η ερευνήτρια Άννα Αγιούσο (Anna Ayuso) από το Κέντρο Διεθνών Πληροφοριών και Τεκμηρίωσης στη Βαρκελώνη (CIDOB) επισημαίνει ότι αυτή η αλλαγή υπαγορεύεται από προτεραιότητες στον τομέα της ασφάλειας και από την ευθυγράμμιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι από κάποια ιστορική φιλοϊσραηλινή παράδοση.
Στον Ισημερινό, ο Ντανιέλ Νομπόα επιδίωξε τη συνεργασία με το «Ισραήλ» για την αναβάθμιση των δυνατοτήτων συλλογής πληροφοριών με στόχο την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, από την κυβερνοασφάλεια έως τις συσκευές ανίχνευσης ναρκωτικών και εκρηκτικών. Τον Αύγουστο του 2026, ο Γκίντεον Σάαρ και ο ομόλογός του από τον Ισημερινό, Ρομπέρτο Κούρι (Roberto Kury), υπέγραψαν συμφωνίες για την ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της αντιτρομοκρατίας και της κυβερνοασφάλειας.
Στην Παραγουάη, τον Παναμά και την Κόστα Ρίκα συνεχίστηκε η διπλωματική και κοινοβουλευτική ευθυγράμμιση με το «Ισραήλ». Η Παραγουάη μετέφερε την πρεσβεία της στην Ιερουσαλήμ, αποτελώντας την τρίτη χώρα μέσα σε οκτώ ημέρες που άνοιξε πρεσβεία εκεί, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γουατεμάλα. Ο Παναμάς προσκλήθηκε επίσημα από τον Νετανιάχου να προσχωρήσει στις Συμφωνίες και εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά στο κοινοβουλευτικό δίκτυο. Η Κόστα Ρίκα ανακοίνωσε τη σύναψη συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με το «Ισραήλ» και τη μεταφορά της πρεσβείας της στην Ιερουσαλήμ, κλείνοντας έτσι την πόρτα στο Ιράν.
2. Η απόκτηση εδαφών και ο έλεγχος στρατηγικών πόρων
Πέρα από τις πρεσβείες και τις συμφωνίες ασφάλειας, το «Ισραήλ» εδραιώνει την παρουσία του σε εδάφη και στρατηγικούς πόρους μέσω διαφόρων μηχανισμών: παραχωρήσεων δικαιωμάτων εξόρυξης (εκμετάλλευση λιθίου στην Αργεντινή και τη Χιλή, καθώς και χαλκού στο Περού και τον Ισημερινό, αξιοποιώντας την απορρύθμιση που προωθούν οι ακροδεξιές κυβερνήσεις)· λιμενικών και εφοδιαστικών υποδομών (ενδιαφέρον για λιμάνια όπως το Τσανκάι (Chancay) στο Περού και για έργα στην Κεντρική Αμερική)· τεχνολογικές εγκαταστάσεις και επιχειρησιακές υποδομές (κέντρα δεδομένων, συστήματα επιτήρησης και πλατφόρμες κυβερνοασφάλειας, που συγκροτούν μια λειτουργική εδαφική παρουσία χωρίς την άσκηση επίσημης κυριαρχίας)· αγορών γης και αγροτοβιομηχανικών έργων (μεγάλες εκτάσεις στη Βραζιλία, την Παραγουάη και την Αργεντινή, για εντατική γεωργική παραγωγή και εξαγωγές).
Αυτό το πρότυπο αναπαράγει στη Λατινική Αμερική το μοντέλο ελέγχου των εδαφών και των πόρων που εφαρμόζεται στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, προσαρμοσμένο στην κλίμακα ολόκληρου του ημισφαιρίου. Εδώ, ωστόσο, δεν εφαρμόζεται μέσω επίσημης στρατιωτικής κατοχής, αλλά μέσω συμβάσεων, παραχωρήσεων, συμφωνιών ασφάλειας και εταιρικής παρουσίας.
3. Η τεχνολογική διάσταση και η διάσταση της κυβερνοασφάλειας
Βασικός πυλώνας αυτής της επέκτασης είναι η εξαγωγή ισραηλινών τεχνολογιών επιτήρησης και κυβερνοασφάλειας. Όπως επισημαίνει το Middle East Eye, «η εντεινόμενη συνεργασία ανοίγει νέες αγορές για έναν κλάδο που συνδέεται στενά με το στρατιωτικό κατεστημένο και τις υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ, όπου οι τεχνολογίες έχουν αναπτυχθεί και δοκιμαστεί στο πλαίσιο της κατοχής της Παλαιστίνης, προτού διατεθούν εμπορικά στο εξωτερικό».
Ο Ισημερινός, η Αργεντινή και η Κολομβία έχουν υπογράψει συμφωνίες για την ενίσχυση της συνεργασίας στον τομέα της κυβερνοασφάλειας και της καταπολέμησης των «τρομοκρατικών απειλών». Υπερασπιστές των ψηφιακών δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι η διάκριση ανάμεσα στην αμυντική κυβερνοασφάλεια και την επιτήρηση καθίσταται ολοένα πιο δυσδιάκριτη, όταν τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ισραηλινού στρατιωτικού μηχανισμού και του μηχανισμού κατοχής εξάγονται σε κυβερνήσεις με ανεπαρκείς εγγυήσεις προστασίας και ιστορικό καταχρήσεων εξουσίας. Ο Πέπε Φλόρες (Pepe Flores), από την οργάνωση R3D Mexico, το διατυπώνει με σαφήνεια: «Η βασική λογική που διέπει τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής είναι η διαχείριση των κινδύνων και όχι η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η τεχνολογία δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελέγχου».
Το παλαιστινιακό «εργαστήριο» αποτέλεσε το πεδίο δοκιμής αυτού του μοντέλου κοινωνικού ελέγχου. Η εξαγωγή του στη Λατινική Αμερική συνιστά μεταφορά ενός κατασταλτικού μηχανισμού που έχει δοκιμαστεί και θεωρηθεί αποτελεσματικός στα κατεχόμενα εδάφη: δεν πωλείται μόνο λογισμικό, αλλά και ένα δόγμα ασφάλειας που αντιμετωπίζει τον διαφωνούντα, τον ακτιβιστή και τον πολιτικό αντίπαλο ως απειλές που πρέπει να εξουδετερωθούν.
III. Η επίθεση κατά του προοδευτισμού
1. Η επίθεση κατά της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας
Η στροφή προς τα δεξιά αποσκοπεί στην αποδόμηση της κληρονομιάς του προοδευτισμού και στην απομόνωση της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας. Η σημερινή δεξιά έχει διαρρήξει τη διπλωματική συναίνεση που προστάτευε την Κουβανική Επανάσταση σε οργανισμούς και φόρουμ όπως ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS) και η Κοινότητα Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC). Κυβερνήσεις όπως αυτή της Αργεντινής έχουν ανακαλέσει τους πρεσβευτές τους και αρνηθεί να καταδικάσουν τον αποκλεισμό της Κούβας, ενώ παράλληλα διευκολύνουν την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων ή την επιτήρηση από την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ (DEA) στα εδάφη τους.
Στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο του 2026, ο Ντόναλντ Τραμπ ενίσχυσε αυτή την επίθεση: χαρακτήρισε τις κυβερνήσεις της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας «αποτυχημένα καθεστώτα» και «απειλές για την ασφάλεια του ημισφαιρίου»· προειδοποίησε ότι η κυβέρνησή του «δεν θα ανεχθεί την παρουσία δυνάμεων εκτός του δυτικού ημισφαιρίου» στην περιοχή· εξήρε τον Μιλέι ως «αληθινό ηγέτη» και χαιρέτισε τη στροφή της Λατινικής Αμερικής προς «κυβερνήσεις που σέβονται την ελευθερία και την ιδιοκτησία».
Το «Ισραήλ» ευελπιστεί ότι οι φερόμενες πολιτικές αλλαγές στην Κούβα και τη Νικαράγουα θα οδηγήσουν σε αναδιάταξη των διπλωματικών σχέσεων. Η στρατηγική του αποσκοπεί στην αντικατάσταση αυτών των κυβερνήσεων από κυβερνήσεις ευθυγραμμισμένες με τις δικές του επιδιώξεις, οι οποίες θα αναγνώριζαν πλήρως το «Ισραήλ» και θα ευθυγραμμίζονταν αυτόματα με τις θέσεις του στα διεθνή φόρουμ —αν και η πραγματικότητα επί του πεδίου απέχει ακόμη πολύ από αυτό το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Στη Βενεζουέλα, μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, στο πλαίσιο της αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης επέμβασης στις 3 Ιανουαρίου 2026, το «Ισραήλ» και η Βενεζουέλα συμφώνησαν να αποκαταστήσουν τις προξενικές τους σχέσεις, έπειτα από δεκαεπτά χρόνια διακοπής τους. Ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού απομακρύνθηκε από τη χώρα, ένα μέλος της Χεζμπολάχ συνελήφθη και οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις έφτασαν στη Βενεζουέλα για να προσφέρουν βοήθεια μετά τους σεισμούς του Ιουνίου. Η περίπτωση αυτή καταδεικνύει τον συντονισμό Ουάσιγκτον-Τελ Αβίβ: ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιούν τη στρατιωτική επέμβαση, το «Ισραήλ» παρέχει το διπλωματικό και τεχνολογικό πλαίσιο για την «ανοικοδόμηση» και τονεπακόλουθο έλεγχο.
IV. Η ιδεολογική και επικοινωνιακή μάχη
Η χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, η παραπληροφόρηση και η σκόπιμη ψηφιακή επιρροή διαδραμάτισαν διόλου αμελητέο ρόλο στη διαμόρφωση της ψήφου και στην άνοδο της ακροδεξιάς. Έχει τεκμηριωθεί μια σύνθετη επιχείρηση παρέμβασης σε ολόκληρη την ήπειρο, η οποία συνδυάζει ψηφιακές επιθέσεις, παραπληροφόρηση και πολιτικά δίκτυα, με στόχο να γείρει την εκλογική πλάστιγγα. Τα ηχητικά αρχεία της υπόθεσης «Hondurasgate» αποκάλυψαν μια τέτοιου τύπου επιχείρηση σε τρεις χώρες, με τη συμμετοχή κρατικών και παρακρατικών παραγόντων που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το «Ισραήλ». Σε αυτά προστίθενται τα στοιχεία σχετικά με τη σύλληψη του Φερνάντο Σεριμέδο (Fernando Cerimedo), ψηφιακού συμβούλου γνωστού για τον ρόλο του σε επιχειρήσεις εκλογικής χειραγώγησης και παραπληροφόρησης στην περιοχή.
Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, στην πλειονότητά τους ιδιοκτησίας πολυεθνικών εταιρειών, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αφηγήματος που νομιμοποιεί τη στροφή προς τα δεξιά: μεροληπτική κάλυψη της επικαιρότητας, ποινικοποίηση των προοδευτικών κυβερνήσεων και προβολή σκανδάλων —πραγματικών ή κατασκευασμένων— με σκοπό την υπονόμευση της νομιμοποίησής τους. Σε αυτά προστίθενται οι ευαγγελικές εκκλησίες, που λειτουργούν ως μηχανισμός εκλογικής κινητοποίησης: σιωνιστές πάστορες, ενταγμένοι σε διακρατικά δίκτυα, παρουσιάζουν τους δεξιούς υποψηφίους ως «υπερασπιστές της πίστης» και την Αριστερά ως «εχθρό του Θεού και του Ισραήλ». Αυτή η θρησκευτική χειραγώγηση συνδυάζεται με εκστρατείες παραπληροφόρησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες χρηματοδοτούνται από εξωτερικούς παράγοντες και συντονίζονται με τα μέσα ενημέρωσης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Το αποτέλεσμα είναι ένα στρεβλό οικοσύστημα πληροφόρησης, μέσα στο οποίο η λαϊκή ψήφος κατευθύνεται προς πολιτικές επιλογές που, όταν αναλάβουν την εξουσία, εφαρμόζουν πολιτικές νεοφιλελεύθερου σοκ και επιδεικνύουν άνευ όρων ευθυγράμμιση με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
V. Η αντίσταση
1. Αναγκαία αυτοκριτική και συγκροτημένη αντίσταση
Είναι ώρα για την αναγκαία αυτοκριτική. Οι προηγούμενες ερμηνείες παραμένουν ανεπαρκείς, αν δεν αναγνωρίσουμε ότι τα αριστερά κινήματα, εξαιτίας της έλλειψης ενότητας, των τάσεων αυτοπροβολήςix και της αδυναμίας πολιτικής αποτελεσματικότητας, αποδυνάμωσαν τους δεσμούς τους με τις λαϊκές βάσεις, καθώς και ότι οι προοδευτικές κυβερνήσεις, κουβαλώντας τις δικές τους εσωτερικές αντιφάσεις —διαφθορά, δυσλειτουργία και ανεπαρκής απόδοση, όπως και εξάρτηση από το εξορυκτικό παραγωγικό μοντέλοx—, δημιούργησαν το πρόσφορο έδαφος για την ψήφο διαμαρτυρίας.
Η Κούβα, από τη σκοπιά της σοσιαλιστικής της πραγματικότητας, προειδοποιεί για τους κινδύνους, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν αποκλεισμό χωρίς προηγούμενο. Δεν παρουσιάζει τον εαυτό της ως παθητικό θύμα, αλλά ως παράδειγμα αντίστασης, το οποίο αναγκάζεται να προχωρήσει σε όλες τις εσωτερικές αλλαγές που είναι αναγκαίες για την ενίσχυση του σοσιαλιστικού της μοντέλου λαϊκής συμμετοχής.
Η ισραηλινή επέκταση στη Λατινική Αμερική, η οποία αναπτύσσεται μέσα από τις Συμφωνίες του Ισαάκ, τον ευαγγελικό χριστιανικό σιωνισμό και την εξαγωγή τεχνολογιών επιτήρησης, δεν αποτελεί δευτερεύον φαινόμενο: συνιστά αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής των ΗΠΑ για την αποκατάσταση της ηγεμονίας τους, με το «Ισραήλ» να λειτουργεί ως η τεχνολογική, στρατιωτική και διπλωματική αιχμή του δόρατος. Η κατανόηση αυτής της διασύνδεσης είναι απαραίτητη για κάθε εγχείρημα περιφερειακής κυριαρχίας. Η αντίσταση πρέπει να αναπτυχθεί σε πολλαπλά μέτωπα και να καλύψει τέσσερα πεδία: το πολιτικό (με την προώθηση πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων, ώστε να αποκτήσουν κύρος και να ενισχύσουν τις σχέσεις τους με τον λαό, καθώς και με την ανάκτηση της πρωτοβουλίας σε φόρουμ όπως η CELAC και ο OAS και την ανασυγκρότηση της διπλωματικής συναίνεσης που προστάτευε την Κούβα και τη Βενεζουέλα)· το οικονομικό (με την ανάπτυξη εναλλακτικών λύσεων απέναντι στον εξορυκτισμό και την εξάρτηση από τις δυτικές αγορές, καθώς και την ενίσχυση της περιφερειακής ολοκλήρωσης)· το πολιτισμικό (με την αμφισβήτηση της κοινής αντίληψης που έχουν διαμορφώσει τα μέσα ενημέρωσης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και τα ευαγγελικά δίκτυα, και επαναφέροντας στο προσκήνιο τις ιδέες της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης)· και το τεχνολογικό (με την ανάπτυξη εγχώριων δυνατοτήτων κυβερνοασφάλειας και άμυνας, ανεξάρτητων από ισραηλινές και ξένες τεχνολογίες που έχουν σχεδιαστεί για σκοπούς επιτήρησης και ελέγχου).
Η μάχη για τη Λατινική Αμερική δεν δίνεται μόνο στις κάλπες, αλλά και στα μέσα ενημέρωσης, στις εκκλησίες, στα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, στα πανεπιστήμια, καθώς και μέσα από τη δυνατότητα οικοδόμησης ενός εναλλακτικού σχεδίου που θα ξαναδώσει ελπίδα στους λαούς. Χωρίς αυτή την πολιτισμική και πολιτική μάχη, η ακροδεξιά θα συνεχίσει την προέλασή της, υπονομεύοντας την κυριαρχία της περιοχής και εδραιώνοντας το μπλοκ των χωρών του δυτικού ημισφαιρίου που ευθυγραμμίζονται με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Η αντίσταση, ωστόσο, έχει ήδη αρχίσει.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
1. Mearsheimer, John J., and Stephen M. Walt. The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy. Farrar, Straus and Giroux, 2007.
2. Loewenstein, Antony. The Palestine Laboratory: How Israel Exports the Technology of Occupation Around the World. Verso, 2023.
3. Sizer, Stephen. Christian Zionism: Road-map to Armageddon? IVP Academic, 2004.
4. Grandin, Greg. Empire’s Workshop: Latin America, the United States, and the Rise of the New Imperialism. Metropolitan Books, 2006.
5. Klein, Naomi. The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism. Metropolitan Books, 2007.
6. Galeano, Eduardo. Open Veins of Latin America: Five Centuries of the Pillage of a Continent. Monthly Review Press, 1973.
7. Pappé, Ilan. The Ethnic Cleansing of Palestine. Oneworld, 2006.
8. Chomsky, Noam. Hegemony or Survival: America’s Quest for Global Dominance. Metropolitan Books, 2003.
9. Bevins, Vincent. *he Jakarta Method: Washington’s Anticommunist Crusade and the Mass Murder Program that Shaped Our World. PublicAffairs, 2020.
10. Zunes, Stephen. Tinderbox: U.S. Middle East Policy and the Roots of Terrorism*. Common Courage Press, 2003.
Σημειώσεις
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 13 Οκτωβρίου του 2026 στον ιστότοπο του αραβικού δορυφορικού καναλιού Al Mayadeen με τίτλο «The Dangerous Advance of the Far Right in Latin America: U.S. Hegemony, Israeli Expansion, and Evangelical Zionism in the Face of Resistance» στη διεύθυνση … https://english.almayadeen.net/articles/analysis/the-dangerous-advance-of-the-far-right-in-latin-america--u-s
Εμείς το πήραμε από το MR Online όπου δημοσιεύθηκε στις 17 Οκτωβρίου του 2026 στη διεύθυνση … https://mronline.org/2026/10/17/the-dangerous-advance-of-the-far-right-in-latin-america-u-s-hegemony-israeli-expansion-and-evangelical-zionism-in-the-face-of-resistance/
Συγγραφέας του άρθρου είναι ο Πέδρο Μονσόν Μπαράτα (Pedro Monzón Barata) πρώην Πρέσβης και Γενικός Πρόξενος της Κούβας στο Σάο Πάολο· Ερευνητής στο Κέντρο Διεθνούς Πολιτικής Έρευνας.
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Παραπομπές
i [ΣτΜ.] Το 1823 διακηρύχθηκε το Δόγμα Μονρόε, όχι το Δόγμα Ντονρόε, το οποίο αποτελεί σύγχρονη αναδιατύπωση ή επανερμηνεία του πρώτου.
ii [ΣτΜ.] National Security Strategy of the United States of America. https://www.whitehouse.gov/wp-content/uploads/2025/12/2025-National-Security-Strategy.pdf
iii [ΣτΜ.] Ο συγγραφέας συμπτύσσει διαφορετικές μορφές αμερικανικής πίεσης σε μία ενιαία εικόνα, χρησιμοποιώντας τον όρο siege («πολιορκία») με ευρεία, πολιτική και μεταφορική σημασία.
iv [ΣτΜ.] Η διατύπωση expanding territorially («εδαφική επέκταση») φαίνεται εδώ να αναφέρεται στη διεύρυνση της ισραηλινής παρουσίας και του ελέγχου σε στρατηγικές περιοχές, μέσω της απόκτησης πρόσβασης σε στρατηγικές υποδομές, όπως λιμάνια και εφοδιαστικά δίκτυα, της παρουσίας σε περιοχές με στρατηγικούς φυσικούς πόρους, της ανάπτυξης τεχνολογικών και επιχειρησιακών εγκαταστάσεων, καθώς και της επέκτασης της οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας σε συγκεκριμένες περιοχές. Δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκην την απόκτηση εδαφικής κυριαρχίας.
v [ΣτΜ.] Israel Allies Caucus: Κοινοβουλευτική πρωτοβουλία που εντάσσεται στο διεθνές δίκτυο του Israel Allies Foundation (IAF), με στόχο την ενίσχυση της πολιτικής υποστήριξης προς το Ισραήλ και την προώθηση της συνεργασίας μαζί του μέσω εθνικών κοινοβουλίων. Η ελληνική ομάδα εγκαινιάστηκε στη Βουλή των Ελλήνων τον Οκτώβριο του 2026, ως το 26ο ευρωπαϊκό και 67ο παγκόσμιο παράρτημα του δικτύου, με συμπροέδρους τους βουλευτές Κώστα Τσιάρα και Χάρη Θεοχάρη. Πρόκειται για διακομματικό δίκτυο βουλευτών που υποστηρίζουν τις σχέσεις με το Ισραήλ και δεν πρέπει να συγχέεται με την επίσημη Κοινοβουλευτική Ομάδα Φιλίας Ελλάδας–Ισραήλ.
vi [ΣτΜ.] dispensationalism: ντισπενσιοναλισμός. Θεολογικό σύστημα ερμηνείας της Βίβλου, το οποίο διαμορφώθηκε τον 19ο αιώνα και διαιρεί την ανθρώπινη ιστορία σε διαδοχικές περιόδους (dispensations), καθεμία από τις οποίες χαρακτηρίζεται από διαφορετική μορφή θεϊκής διαχείρισης της σχέσης του Θεού με την ανθρωπότητα. Βασικό γνώρισμά του είναι η διάκριση μεταξύ του Ισραήλ και της χριστιανικής Εκκλησίας, καθώς και η προσδοκία της εκπλήρωσης των βιβλικών προφητειών σχετικά με τον εβραϊκό λαό και τη γη της Επαγγελίας. Συνδέεται στενά με τον χριστιανικό σιωνισμό και έχει ασκήσει σημαντική επιρροή σε τμήματα του συντηρητικού ευαγγελικού προτεσταντισμού, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.
Ο χριστιανικός σιωνισμός (Christian Zionism) αναφέρεται, γενικά, στη θρησκευτική και πολιτική υποστήριξη του σιωνισμού και του κράτους του Ισραήλ από χριστιανούς, η οποία θεμελιώνεται σε διαφορετικές θεολογικές αντιλήψεις. Ο ντισπενσιοναλισμός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεολογικές βάσεις του αμερικανικού χριστιανικού σιωνισμού, καθώς η ερμηνεία των βιβλικών προφητειών και η αντίληψη περί του ιδιαίτερου ρόλου του Ισραήλ στην εκπλήρωση του θεϊκού σχεδίου συνδέονται με την πολιτική υποστήριξη του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ.
Η ελληνική και διεθνής πολιτική βιβλιογραφία συνοψίζει την πολιτική επίδραση του dispensationalism σε τέσσερα κεντρικά σημεία:
• Άνευ όρων στήριξη στο Ισραήλ: Η κυριολεκτική ερμηνεία της Βίβλου οδηγεί στην πεποίθηση ότι η επιστροφή των Εβραίων στους Αγίους Τόπους και η κυριαρχία τους στην Ιερουσαλήμ αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για τη Δευτέρα Παρουσία. Αυτό μεταφράζεται σε σταθερή πολιτική υποστήριξη προς το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ από εκατομμύρια Αμερικανούς ψηφοφόρους.
• Αντίθεση σε εδαφικούς συμβιβασμούς: Επειδή τα βιβλικά όρια της «Γης της Επαγγελίας» θεωρούνται θεϊκή εντολή, οι οργανώσεις του Χριστιανικού Σιωνισμού ασκούν ισχυρές πιέσεις κατά της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους και κατά της αποχώρησης από τους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης.
• Εκλογική ισχύς στο Κογκρέσο και τον Λευκό Οίκο: Οι ευαγγελικές οργανώσεις αποτελούν μία από τις πιο συμπαγείς εκλογικές βάσεις στις ΗΠΑ, επηρεάζοντας αποφάσεις όπως η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και η στάση της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν.
• Ιδεολογική συμμαχία με Νεοσυντηρητικούς: Αν και ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες (θρησκευτικές έναντι γεωπολιτικών), οι ευαγγελικοί Χριστιανοί Σιωνιστές συχνά ευθυγραμμίζονται με το νεοσυντηρητικό ρεύμα (neoconservatives) των ΗΠΑ σε ζητήματα αμερικανικού παρεμβατισμού στη Μέση Ανατολή.
Βλέπε σχετικά:
Δημήτριος Κάζης, Η άνοδος της χριστιανικής δεξιάς στην αμερικανική πολιτική ζωή και η επιρροή της στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (διπλωματική εργασία, Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές», Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Αθήνα, 2006): 53-74, https://pandemos.panteion.gr/files/ba5a02af-a4e5-4746-82ce-4fefbb14988e/download/317_kazis.pdf
Γενοβέφα Μπέλλα, Η Παλαιστίνη ως πεδίο Γενοκτονικής Συνέχειας: Από την Εθνοκάθαρση στη Βιολογική Εξόντωση (1948–2023) (διπλωματική εργασία, Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Διαχείριση της μαζικής μετανάστευσης και πληθυσμών σε κίνηση», Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Δεκέμβριος 2025): 63-68, https://ikee.lib.auth.gr/record/376278/files/GRI-2026-55131.pdf
Δημήτριος Β. Οικονόμου, Ευαγγελικοί και εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή: Η περίοδος διακυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ (διπλωματική μεταπτυχιακή εργασία, Τμήμα Θεολογίας, Θεολογική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2023): 44-50, https://ikee.lib.auth.gr/record/349450/files/GRI-2023-40125.pdf
Ηλίας Μαδεμλής, «Θρησκευτικός εθνικισμός και πολιτική στις ΗΠΑ», Το Βήμα, «Νέες Εποχές», 22 Οκτωβρίου 2026, https://www.tovima.gr/print/nees-epoxes/thriskeytikos-lfethnikismos-kai-politiki-stis-ipa/
«Τοξικός ο χριστιανικός σιωνισμός στις ΗΠΑ», Η Καθημερινή, 27 Αυγούστου 2010, https://www.kathimerini.gr/opinion/721511/toxikos-o-christianikos-sionismos-stis-ipa/
Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, «Ο “Χριστιανικός” Σιωνισμός», Εφημέριος 60, αρ. 5 (Μάιος 2011): 19–20. https://ecclesiagreece.gr/greek/press/efimerios/efimerios_2011_maios.pdf
vii [ΣτΜ.] Η Ηθική Πλειοψηφία (Moral Majority) ήταν από τις πιο οργανωμένες προσπάθειες του νέου ρεύματος της Χριστιανικής Δεξιάς που έκανε την εμφάνισή του στην Αμερικανική πολιτική ζωή την δεκαετία του 1980. Χαρακτηριστικό είναι ότι αποτέλεσε έναν άτυπο αλλά ισχυρό πυρήνα της λεγόμενης συντηρητικής επανάστασης στην Αμερική, ένα πολιτικό φαινόμενο που κυριάρχησε στην Αμερικανική κοινωνία με την Προεδρία Ρέιγκαν και του οποίου η παρακαταθήκη συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.
Δημήτριος Κάζης, Η άνοδος της χριστιανικής δεξιάς στην αμερικανική πολιτική ζωή και η επιρροή της στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (διπλωματική εργασία, Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές», Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Αθήνα, 2006): 22-25, https://pandemos.panteion.gr/files/ba5a02af-a4e5-4746-82ce-4fefbb14988e/download/317_kazis.pdf
viii [ΣτΜ.] International Christian Embassy Jerusalem (ICEJ). Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς χριστιανικούς-σιωνιστικούς οργανισμούς υποστήριξης του Ισραήλ, με έδρα την Ιερουσαλήμ.
Δημήτριος Κάζης, Η άνοδος της χριστιανικής δεξιάς στην αμερικανική πολιτική ζωή και η επιρροή της στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (διπλωματική εργασία, Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές», Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Αθήνα, 2006): 75-76, https://pandemos.panteion.gr/files/ba5a02af-a4e5-4746-82ce-4fefbb14988e/download/317_kazis.pdf
https://www.icej.org/our-why/
ix [ΣτΜ.] protagonism: πρωταγωνισμός. Η τάση προσώπων, οργανώσεων ή πολιτικών ομάδων να επιδιώκουν πρωταγωνιστικό ρόλο και προβολή στο πλαίσιο της συλλογικής δράσης, ενίοτε εις βάρος της ενότητας και του κοινού πολιτικού εγχειρήματος.
x [ΣτΜ.] extractivism: εξορυκτισμός. Παραγωγικό και αναπτυξιακό πρότυπο που βασίζεται στην εντατική εκμετάλλευση φυσικών πόρων —ορυκτών, υδρογονανθράκων, δασών και άλλων πρώτων υλών— με κύριο προσανατολισμό την εξαγωγή τους. Συνδέεται με την εξάρτηση της οικονομίας από την εξαγωγή πρωτογενών προϊόντων και τη διατήρηση ενός μοντέλου ανάπτυξης βασισμένου στην εκμετάλλευση φυσικών πόρων.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.