Σήμερα, έναν μήνα μετά και αφού έχουν προκηρυχθεί οι εκλογές για 20 Σεπτέμβρη, αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι ο λαός δεν «τσιμπάει» σε μία προεκλογική αντιπαράθεση για το ποιος μπορεί να είναι ο καλύτερος διαχειριστής της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης. Πολύ περισσότερο στο εάν και κατά πόσο θα προκύψει κυβέρνηση μεγάλης ή μικρότερης συνεργασίας ανάμεσα στα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο και ορκίζονται πίστη σε ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ.
Μέσα στα τόσα πολιτικά ζητήματα που ανέδειξε η τελευταία περίοδος αποκάλυψε ότι η ανώμαλη προσγείωση πλατιών λαϊκών μαζών δεν απέχει από τα επινίκια πανηγύρια του δημοψηφίσματος της 5ης Ιούλη παρά ένα 24ωρο.
Απόδειξη των δυσμενών συσχετισμών σε βάρος του λαϊκού παράγοντα αλλά και του χαμηλού επιπέδου πολιτικής συγκρότησης του κινήματος. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της 6ης Ιούλη συγκρότησε ένα νέο αντιλαϊκό μέτωπο πιο διευρυμένο από τα προηγούμενα με συστατικό του φορέα ένα κόμμα της αριστεράς.
Μεγάλο το ζόρι για πολύ λαϊκό κόσμο που όχι μόνο διαψεύστηκαν οι ελπίδες του για κάποια ανακούφιση αλλά βρίσκεται και αντιμέτωπος με νέα κλιμάκωση της επίθεσης ενάντια σε ότι έχει απομείνει στην ζωή του. Πολύ περισσότερο για τους νέους που πίστεψαν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και η ζωή τους να πάρει χρώμα διαφορετικό από το γκρίζο του σήμερα.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που από τις στήλες της «Προλεταριακής Σημαίας» γράφαμε ότι δεν μας απασχολούσε το πολιτικό μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτά που θα υποστεί ο λαός σαν αποτέλεσμα της οπορτουνιστικής και τυχοδιωκτικής του πολιτικής και την προβοκάτσια που θα δεχτεί η Αριστερά, στο όνομα της οποίας ξεκινάει ένας νέος γύρος αντιλαϊκής επίθεσης χωρίς όρια και τέλος. Όλα αυτά τα χρόνια που στήνονταν οι γέφυρες της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές, προσπαθούσαμε να αποκαλύψουμε ότι αυτό δεν ήταν «λάθη» αλλά μία συνειδητή πολιτική επιλογή για έναν χώρο που προ πολλού είχε πάρει διαζύγιο από ρήξεις και ανατροπές. Ερχόταν και ξαναρχόταν στο νου μας η φράση του Μάο Τσε Τουνγκ «ο ρεβιζιονισμός στην εξουσία, η αστική τάξη στην εξουσία» και η επτάμηνη πολιτική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απόδειξε την ορθότητά της.
Η εργατική τάξη και ο λαός δεν πληρώνουν τον λογαριασμό των νέων αντιλαϊκών μέτρων λόγω «προδοσίας» ενός αριστερού κόμματος, όπως κάποιοι προσπαθούν να εξηγήσουν την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του σε φορέα της επίθεσης στον λαό. Είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης πορείας συνειδητής συνεργασίας και εν τέλει υποταγής στο σύστημα, σε αντίθεση με κάθε επαναστατικό και απελευθερωτικό χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Ο καημός τους, είτε σαν «ευρωκομμουνιστές» είτε σαν «ανανεωτική αριστερά» είτε σαν Συνασπισμός είτε σαν ΣΥΡΙΖΑ με τις συνιστώσες, ήταν πώς θα συμβάλλουν σε συνεργασία με την αστική τάξη στον εξορθολογισμό του καπιταλιστικού συστήματος. Πώς θα γίνουν δεκτοί στην κεντρική πολιτική σκηνή για να παίξουν υπεύθυνους ρόλους και να ασκήσουν ρεαλιστικές πολιτικές μακριά και ενάντια σε κάθε τι επαναστατικό και κομμουνιστικό. Αλλά και οι «σκληροί» του ρεβιζιονιστικού διδύμου, η ηγεσία του ΚΚΕ, στην ίδια ρότα κινούνταν, και όταν εξέλειπαν και τα «βαρίδια» με τις καταρρεύσεις των ρεβιζιονιστικών καθεστώτων του 1989-1991, έτρεξαν και αυτοί να προλάβουν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν. Στην χώρα μας το ζήσαμε με τις συγκυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα που έγιναν για να φέρουν την «κάθαρση» από τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ.
Οι ρεφορμιστικές δυνάμεις που δρουν μέσα στο κίνημα στο όνομα της αριστεράς και του κομμουνισμού έχουν σημαντικό πρόβλημα να κινηθούν «αποτελεσματικά» όταν το κίνημα βρίσκεται σε έξαρση, όταν ο λαός είναι πρωταγωνιστής και διεκδικεί. Τους εμποδίζει να στήσουν «γέφυρες» με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές, τους αναγκάζει να συρθούν σε κινητοποιήσεις που δεν τις πιστεύουν καθώς αλλού είναι ο προσανατολισμός τους.
Εκεί ο ρόλος τους είναι αυτός του πυροσβέστη, της τρικλοποδιάς, της περιχαράκωσης και αν χρειαστεί και του συνδικαλιστικού πραξικοπήματος, για να σταματήσουν μετωπικές συγκρούσεις με το σύστημα. Οι «όροι και οι προϋποθέσεις» που επικαλούνται, κάθε φορά, για να ξεκινήσει ένας αγώνας, δεν αποτελούν προσπάθεια για την καλύτερη οργάνωσή του αλλά να τον σταματήσουν πριν καν ξεκινήσει. Παράλληλα, για να μην μένουν «χωρίς δουλειά», έδιναν και έπαιρναν οι «ακτιβίστικες» ενέργειες των «αποφασισμένων» από την κάθε πλευρά του ρεφορμισμού, με τους εργαζόμενους να πληροφορούνται από τα ΜΜΕ του συστήματος ή από τα blogs στο ίντερνετ τις «δράσεις» του κινήματος. Και αυτά όσο τα επέτρεπαν οι δυνάμεις καταστολής του συστήματος. Όταν δηλαδή τα πράγματα αγρίεψαν, σταμάτησαν, καθώς η προσήλωση στην αστική νομιμότητα είναι στο DNA τους.
Τον Φλεβάρη του 2012, η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου με την στήριξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ψήφισε το δεύτερο μνημόνιο με σαρωτικά αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα. Οι δρόμοι της χώρας ξεχείλιζαν από τις χιλιάδες των διαδηλωτών που παρά τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των ΜΑΤ, επέμεναν στον αγώνα και την πάλη για να μην περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα. Η ψήφιση του δεύτερου μνημονίου αποτέλεσε και την έναρξη της προεκλογικής περιόδου που έληξε με τις εκλογές Μάη-Ιούνη της ίδιας χρονιάς. Η περίοδος αυτή αποτέλεσε το «εργαστήριο» όπου οι εργαζόμενοι και λαός που βρίσκονταν στους δρόμους, στις απεργίες, στις πλατείες, στην κίνηση και την δράση, έπρεπε να συμμαζευτεί, να «βάλει μυαλό» και να βρει νέους σωτήρες που θα τους αναθέσει να τον βγάλουν από τα δύσκολα. Στο «εργαστήριο» αυτό, τα «μαστόρια» δεν ήταν μόνο οι εκπρόσωποι και οι απολογητές του συστήματος αλλά και οι περισσότεροι από την αριστερά «μας», τόσο την κοινοβουλευτική όσο και την εξωκοινοβουλευτική. Σε αυτό το «εργαστήριο» κατασκευάστηκε η προοπτική της «κυβερνώσας αριστεράς», εκεί καλλιεργήθηκαν οι εκλογικές αυταπάτες αλλά κυρίως οι αυταπάτες για το τι χρειάζονται οι εργάτες και ο λαός για να κοντράρουν τους εχθρούς τους. Αυτές οι αυταπάτες δυνάμωσαν από την εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση. Έτσι, το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τις εκλογές τον Γενάρη του 2015 «αξιοποιήθηκε» από κάθε άποψη από τις δυνάμεις τόσο του συστήματος όσο και της πλειοψηφίας της αριστεράς «μας», για να παγιώσουν μέσα στον λαό την αναμονή, την ανοχή, την ανάθεση αλλά και τις γέφυρες που στήνονταν με το σύστημα μέσα και έξω από την χώρα από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην διάρκεια της διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα πράγματα για το λαϊκό κίνημα χειροτέρεψαν, καθώς η «κυβερνώσα αριστερά» μετατρεπόταν σε όχημα επίθεσης του συστήματος απέναντι στον λαό και ταυτόχρονα ενίσχυε τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας, καθώς το δόγμα της αστικής τάξης «ανήκομεν στην δύση» υλοποιούνταν χωρίς δισταγμό παρά τις κορώνες για «πολυμερείς σχέσεις». Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, το μεν ΚΚΕ έκανε προτάσεις νόμου στην βουλή για κατάργηση των μνημονίων και την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ. Μέσα δε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ιδιαίτερα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναπτυσσόταν προβληματισμός στο πώς θα σταθούν απέναντι στην κυβέρνηση.
Αυτό που εξελίχθηκε από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος μέχρι την παραίτηση της κυβέρνησης και την προκήρυξη εκλογών αποτέλεσε ακόμα ένα «εργαστήριο» διαμόρφωσης του εργατικού-λαϊκού παράγοντα στα μέτρα του συστήματος. Σε αυτό πρωταγωνίστησαν για ακόμη μία φορά τα «μαστόρια» της αριστεράς «μας». Οδεύοντας μάλιστα προς τις εκλογές, διλήμματα και εκβιασμοί βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.
Όλα αυτά τα χρόνια δεν έλειψαν σκιρτήματα της εργατικής – λαϊκής πάλης και μικρές νίκες σε χώρους δουλειάς που δείχνουν ότι ούτε η ταξική πάλη σταματάει ούτε οι διαθέσεις για αντίσταση του κόσμου έχουν εκλείψει.
Οι όροι μίας νέας αναγεννητικής πορείας του κινήματος είναι δύσκολο να οικοδομηθούν. Οι αγωνιστές που επιδιώκουν μία τέτοια πορεία πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση των δυσκολιών και των προσπαθειών που απαιτούνται για να ενισχυθεί μέσα στον λαό και στο κίνημα η κατεύθυνση της Αντίστασης – Διεκδίκησης - Αναμέτρησης ως πολιτικό ρεύμα. Μέρος αυτής της προσπάθειας αποτελεί και η συμμετοχή στις εκλογές στις 20 Σεπτέμβρη της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και ΜΛ-ΚΚΕ. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η απεύθυνση στον λαό για μία άλλη πορεία από αυτή που κυριαρχούσε έως σήμερα, καθώς και η αμοιβαία δέσμευση μέσα από την εκλογική στήριξη. Για τις δυνάμεις μας, το χτύπημα των εκλογικών αυταπατών και της ανάθεσης που καλλιεργούνται από τις δυνάμεις του συστήματος και την αριστερά «μας» μέσα στο λαό δεν αποτελεί ένα καθήκον που ταυτίζεται με την αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες αλλά θέτει έναν από τους βασικούς όρους ανάπτυξης του κινήματος. Εξάλλου και η πρόσφατη πολιτική παρέμβαση του ΚΚΕ(μ-λ), του ΜΛ-ΚΚΕ αλλά και της Λαϊκής Αντίστασης – ΑΑΣ για αποχή από το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη, που επιβεβαιώθηκε εντός 24ώρου για την ορθότητά της, αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη αυτών των δυνάμεων μέσα στο κίνημα και τους αγωνιστές του.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.