Το μίνι κοινοβουλευτικό πραξικόπημα αφορούσε την παράκαμψη της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP), στην οποία όφειλε να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μετά την αποτυχία του Νταβούτογλου. Ήταν και αυτή η κίνηση μέσα στα πλαίσια της πολιτικής που έχει ήδη εξαγγελθεί από τον ίδιο τον Ερντογάν, και που αφορά την αλλαγή του τούρκικου συντάγματος και την μετάβαση σε ένα προεδροκεντρικό σύστημα, εάν και εφόσον το AKP αποσπούσε την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Επίδικο που ενώ εκ των πραγμάτων μεταφέρθηκε για τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου, αυτό δεν έκανε τον Ερντογάν να διστάσει και να πει πως έχει υπάρξει μια de facto αλλαγή του συστήματος διακυβέρνησης της Τουρκίας.
Έτσι, λοιπόν, η Τουρκία οδηγείται σε εκλογές, με τα μέχρι τώρα στοιχεία να δείχνουν πως δύο στόχοι του AKP, η μείωση της επιρροής του φιλοκουρδικού HDP (που απολαμβάνει και την στήριξη μιας σειράς αριστερών δυνάμεων) αλλά και ο επαναπατρισμός ψηφοφόρων που μετακινήθηκαν προς τους ακραίους εθνικιστές των Γκρίζων Λύκων του περιβόητου Μπαχτσελί, δεν προχωρούν. Έτσι σε μια τελευταία δημοσκόπηση, ενώ καταγράφεται μια οριακή ενίσχυση του AKP, ταυτόχρονα καταγράφεται και αύξηση κατά μίας και μισής μονάδας του HDP, ενώ και τα ποσοστά των άλλων κομμάτων, δημιουργούν την αίσθηση μιας επανάληψης του αδιεξόδου που είχε προκύψει μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου. Και είναι μάλλον εκεί που θα δοθεί η κόντρα και θα ασκηθούν εκβιασμοί στο εκλογικό σώμα: αστάθεια-σταθερότητα κλπ.
Βέβαια αυτά αφορούν τα επιφαινόμενα. Διότι η Τουρκία οδηγείται στις εκλογές έχοντας ανοιχτά όλα τα βασικά οικονομικά ζητήματα και διερχόμενη μια σοβαρή κρίση στο άλυτο κουρδικό ζήτημα αλλά και ευρισκόμενη σε αναστάτωση και σε σοβαρά διλλήματα όσον αφορά την γεωπολιτική της θέση και ρόλο.
Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ένα εμφανές λαχάνιασμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης της τελευταίας εικοσαετίας. Ανάπτυξης που στηρίχθηκε στην υπερεκμετάλλευση πρώην αγροτικών μαζών της Ανατολίας, που κατά χιλιάδες μετατρέπονταν σε προλεταριάτο στα δυτικά παράλια, την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, από τα δυτικά ιμπεριαλιστικά μονοπώλια, και από την οποία κέρδιζε σε ισχύ και πλούτο και η τούρκικη αστική τάξη. Αυτό το λαχάνιασμα εκφράζεται πια και κοινωνικά και με κάθε αφορμή, όπως δείχνουν οι κοινωνικές εκρήξεις με αφορμή το πάρκο Γκεζί ή λόγω της δολοφονίας του 15χρονου Μπερκίν Ελβάν. Αλλά και οι σοβαρές εργατικές απεργίες που ξεσπούν στα εκατοντάδες εργοστάσια/κάτεργα της Προύσσας και άλλων πόλεων .
Εξίσου σοβαρό, αν όχι σοβαρότερο, είναι το μέτωπο που ο Ερντογάν άνοιξε με τους Κούρδους της χώρας του. Μάχες διεξάγονται ξανά με το PKK ενώ η κρατική τρομοκρατία που ποτέ δεν σταμάτησε αρχίζει να δείχνει ξανά τις πιο μαύρες όψεις της σε όλη την Νότιο- Ανατολική Τουρκία, την κοιτίδα δηλαδή των Κούρδων της Τουρκίας. Πίσω από τον στόχο του εκλογικού περιορισμού του HDP, υπάρχει ουσιαστικά ο φόβος να τεθεί κάποια στιγμή και με άλλους όρους το ζήτημα της αυτοδιάθεσης των Κούρδων, πράγμα που δεν το διανοείται η τούρκικη αστική τάξη. Η οποία παλινδρομεί τελευταία μεταξύ μιας πολιτικής ενσωμάτωσής τους στο πολιτικό σκηνικό και μιας πολιτικής (κυρίαρχης επί δεκαετίες) ωμής καταστολής. Οι φόβοι λοιπόν είναι μεγάλοι όταν παράλληλα υφίσταται ήδη το Ιρακινό Κουρδιστάν, των Μπαρτζανί-Ταλαμπανί, που απολαμβάνει εκτεταμένη αυτονομία στα πλαίσια του Ιράκ (όσο και όπως αυτό υφίσταται ακόμη). Αλλά και όταν εξελίσσεται η προσπάθεια των Κούρδων της Συρίας, που εκτείνονται σε μια περιοχή από τα δυτικά σύνορα με το Ιράκ έως ένα σημαντικό των βόρειων συνόρων με την Τουρκία, να καταχτήσουν καθεστώς αυτονομίας. Προσπάθεια που έχει γίνει ευρύτερη γνωστή πια με την πολιορκία της κουρδικής πόλης Κομπάνι στα σύνορα με την Τουρκία, από τους ισλαμοφασίστες του Ισλαμικού Κράτους (I.S) και από την ηρωική αντίσταση των Κούρδων μαχητών και μαχητριών.
Μάλιστα ή όλη εξέλιξη έχει επικίνδυνα περιπλακεί με τα γενικότερα και συνεχή γεωπολιτικά προβλήματα/διλλήματα που παράγει το λεγόμενο «δόγμα Νταβούτογλου». Έτσι, η πολιτική που ήθελε την Τουρκία να αναβαθμίζει τον περιφερειακό της ρόλο στην περιοχή, χρησιμοποιώντας το θρησκευτικό στοιχείο («προστάτης των μουσουλμάνων») αλλά και ασκώντας μια «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική, πρόσθεσε αντί να αφαιρέσει προβλήματα στην τούρκικη αστική τάξη. Να θυμηθούμε από παλιότερα την αντιισραηλινή ρητορική που κινούνταν στα όρια της ανοχής των ΗΠΑ, και η οποία αργά αλλά σταθερά «μαζεύεται». Αλλά και τα πρόσφατα χαριεντίσματα με τη Ρωσία για τον αγωγό φυσικού αερίου, που προκάλεσε ένα κύμα επιθέσεων μέσω του τύπου στον Ερντογάν και το κόμμα του. Ενώ, όπως φαίνεται, σε συνδυασμό με την είσοδο στη βουλή του HDP-έκφραση των σοβαρών εθνικών και κοινωνικών προβλημάτων της τούρκικης κοινωνίας- του στοίχισε την πολυπόθητη αυτοδυναμία.
Όσον αφορά το θέμα που εξετάζαμε πριν, δηλαδή το ζήτημα των Κούρδων της περιοχής, είναι φανερό και ομολογημένο το μπλέξιμο που έχει υπάρξει αλλά και οι δυσαρέσκειες που έχουν εκφραστεί από τον υπερατλαντικό προστάτη, που θέλει να χρησιμοποιήσει τους Κούρδους για την προώθηση των δικών του σχεδίων. Ας τα δούμε συνοπτικά.
Η Τουρκία είχε από το 2011 προχωρήσει σε κινήσεις υποστήριξης των Σύρων αντικαθεστωτικών -μεταξύ αυτών και δυνάμεων του IS- με την ολόπλευρη στήριξη και καθοδήγηση των ΗΠΑ. Ωστόσο η ίδια έπαιζε και το δικό της παιχνίδι με στόχο τόσο την αύξηση της επιρροής της (ή και εδαφών;) από το χτύπημα του καθεστώτος Άσαντ όσο και την διάλυση των προσπαθειών των Κούρδων της Συρίας για δημιουργία ενός αυτόνομου (ή ημιαυτόνομου) καθεστώτος στις περιοχές τους. Πράγμα που φάνηκε όταν η ίδια συνέχισε να εξοπλίζει τις δυνάμεις του IS, την στιγμή που η αμερικανική ηγεσία εκτιμούσε πως η κατάσταση με το IS είχε ξεφύγει και έπρεπε πια να περιοριστεί η δράση του. Οι δυσαρέσκειες των ΗΠΑ συνεχίστηκαν ακόμα και μετά την πρόσφατη παράδοση τριών αεροδρομίων στις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Που σημειωτέον, μαζί και με τους άλλους πρόθυμους κάνουν επιδρομές παραβιάζοντας την εθνική κυριαρχία του Ιράκ και της Συρίας, χτυπώντας ταυτόχρονα το IS (μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια…). Και αυτό διότι ακόμα και μέχρι πριν λίγες μέρες, οι υποσχέσεις της τούρκικης ηγεσίας για συμμετοχή στον βομβαρδισμό θέσεων του IS αποδείχτηκαν έωλες. Από τις επιθέσεις που διεξήγαγε το προηγούμενο διάστημα η τούρκικη αεροπορία, οι τριακόσιες (300) αφορούσαν θέσεις των κουρδικών δυνάμεων της Συρίας και τρεις (3) τις θέσεις δυνάμεων του IS.
Είναι φανερό, λοιπόν, πως η Τουρκία οδεύει στις εκλογές έχοντας όλα αυτά τα μέτωπα ανοιχτά. Με την τουρκική άρχουσα τάξη να έχει σοβαρές εσωτερικές έριδες και διλλήματα και προπαντός χωρίς να γνωρίζει αν αυτές οι εκλογές θα μπορέσουν να δώσουν μια κυβερνητική πολιτική λύση ικανή να χαράξει μια διέξοδο από τα τόσα συσσωρευμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή θα τα ανακυκλώσει σε υψηλότερο και πιο επικίνδυνο επίπεδο.
Τ.Σ.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.