Το κείμενο που ακολουθεί βγαίνει περισσότερο σαν ανάγκη του να υπάρξει μια ενημέρωση για το τι γίνεται στο χώρο της υγείας από την πλευρά την κινηματική. Επειδή όμως γράφεται από έναν άνθρωπο που δεν συμμετέχει άμεσα αλλά περισσότερο παρακολουθεί από κοντά, και ...λόγω συγγένειας, τα γεγονότα πιθανόν να έχει κάποιες ελλείψεις ή και παραλείψεις. Ακόμη και λάθη. Οπότε ας μη ληφθεί ως κείμενο που μπορεί να δεσμεύει τους συντρόφους και συναγωνιστές της Ταξικής Πορείας οι οποίοι κάποια στιγμή θα γράψουν τα δικά τους συμπεράσματα.
Είναι γεγονός ότι οι προθέσεις της κυβέρνησης σε σχέση με την υγεία, την παιδεία και τους εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους έχουν δημιουργήσει αναταραχή. Απλοί εργαζόμενοι αλλά και συνδικαλιστές προχωρούν σε προσπάθειες αντίστασης απέναντι στη πολιτική της κυβέρνησης. Διάφοροι συντονισμοί έχουν προκύψει, διαφορετικοί από τους ως τώρα γνωστούς που παίρνονταν με πρωτοβουλία συνδικαλιστών συγκεκριμένων πολιτικών χώρων. Σχεδόν όλοι γίνονται με ενήμερους και σύμφωνους τους εργαζόμενους και με αποφάσεις συνελεύσεων. Οι συντονισμοί αυτοί αφορούν την επαρχία, τα νησιά του Αιγαίου και άλλες περιοχές αλλά δεν είναι "κλειστοί". Τα σωματεία που συμμετέχουν έχουν επαφές και μεταξύ τους με αποτέλεσμα να γίνονται κινήσεις ευρύτερες. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η συνάντηση στην Ικαρία με πρωτοβουλία του εκεί σωματείου. Σημαντικό αποτέλεσμα ήταν η πίεση που ασκήθηκε απέναντι στη ΠΟΕΔΗΝ η οποία αναγκάστηκε να "στηρίξει", έτσι όπως τη "στήριξε", την κινητοποίηση της 23/8 που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά ίσως, με αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων και πάλι με συνελεύσεις στις περισσότερες των περιπτώσεων. Μετά την κινητοποίηση της Παρασκευής συγκεντρώθηκαν, για να συντονίσουν τον αγώνα τους, αρκετοί συνδικαλιστές και εργαζόμενοι αρκετών σωματείων στο ΕΚΑ και πρότειναν συγκεκριμένο πλαίσιο αγώνα. Πρόταση για συζήτηση στις συνελεύσεις των νοσοκομείων.
Ειδικά στα νοσοκομεία που "αλλάζουν χαρακτήρα", με μεγάλο κομμάτι εργαζόμενων να βγαίνουν στη λεγόμενη "κινητικότητα", όπως και στα νοσοκομεία που αποδυναμώνονται λόγω της απόλυσης εργαζόμενων που προέρχονται από νοσοκομεία που ήδη έκλεισαν (κυρίως του ΙΚΑ), υπάρχει μια σημαντική μάζα εργαζόμενων που αντιδρά, ακόμη και εργαζόμενοι που σε αυτή φάση υποτίθεται ότι δε θίγονται καταλαβαίνουν την ανάγκη να αντισταθούν για να εκφράσουν την αγωνιστική αλληλεγγύη τους στους συναδέλφους τους που απολύονται, κυρίως όμως γιατί καταλαβαίνουν ότι έρχεται η σειρά τους και ότι αυταπάτες πλέον δε χωράνε. Έτσι συμμετέχουν σε συνελεύσεις, αναγκάζουν τους κυβερνητικούς να εξαφανιστούν ή στη καλύτερη περίπτωση να συμπαραταχθούν (για να τους μαζέψουν μετά οι της ΠΟΕΔΗΝ), και παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις. Σε συνελεύσεις πιο μαζικές από τα συνηθισμένα.
Δημιουργείται λοιπόν μια σημαντική μάζα εργαζόμενων στα νοσοκομεία που μπορεί να τραβήξει τον αγώνα μπροστά και να δημιουργήσει τους όρους να συμπαρασύρει τους εργαζόμενους από άλλα νοσοκομεία όπου η απογοήτευση και οι αυταπάτες κυριαρχούν ακόμη, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανησυχία και οργή. Και στην Αθήνα, και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Η πρόταση του συντονισμού συζητήθηκε σε κάποιες συνελεύσεις. Αλλού υιοθετήθηκε πλήρως αλλού μερικώς. Όπως και να έχει πάντως βγήκε, όχι αβασάνιστα, ένα πρόγραμμα κινητοποιήσεων για Πέμπτη και Παρασκευή 29 & 30/8 αντίστοιχα. Έτσι την Πέμπτη και την Παρασκευή οι υγειονομικοί ήταν και πάλι στους δρόμους είτε με απεργίες είτε με στάσεις εργασίας. Την Παρασκευή ήρθαν στην Αθήνα και εκπρόσωποι από νοσοκομεία της επαρχίας.
Μια εξήγηση για τη φράση «όχι αβασάνιστα» που αναφέρθηκε παραπάνω. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά εμπόδια. Εμπόδια που έχουν να κάνουν με τα χρόνια ουσιαστικής και τυπικής αποσυγκρότησης του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος, με τις αντιλήψεις και τις λογικές που επικράτησαν σε αυτό. Αλλά και όταν καταφέρνουν στις συνειδήσεις τους να κάνουν βήματα ξεπεράσματος αυτών των εμποδίων, υπάρχουν οι φορείς τους που δυστυχώς ακόμη παίζουν σημαντικό ρόλο στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Πρώτη και καλύτερη φυσικά η ΠΟΕΔΗΝ, η πλειοψηφία της ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, που εδώ και χρόνια, από το καιρό του ξεκινήματος των συγχωνεύσεων επί Λοβέρδου, δεν θα λέγαμε ότι "λάμπει δια της απουσίας της". Το αντίθετο ακριβώς. Κάνει ότι μπορεί για να εμποδίσει τους εργαζόμενους να πάρουν αποφάσεις αγώνα. Σπέρνει την απάθεια - ηττοπάθεια, ειρωνεύεται αγωνιστές συνδικαλιστές, κάνει ότι μπορεί για να περάσει η πολιτική των κυβερνήσεων της Τρόικα, στρέφεται κατά των αγώνων εργαζόμενων νοσοκομείων που έκλειναν ή κλείνουν.
Είναι δε τόσο χοντρόπετσοι οι τύποι που αντί να τα μαζέψουν και να φύγουν, για ...αυτοκριτική ουδείς λόγος, όταν κράχτηκαν στη συγκέντρωση στις 23/8 είχαν το θράσος να μπουν μόνοι μπροστά στη πορεία. Μόνοι πράγματι! Ο μόνος που τους έδωσε σημασία ήταν ο Σκάι που τους έπαιξε και στα δελτία ειδήσεων.
Έτσι και τώρα. Υιοθετώντας πλήρως τα επιχειρήματα του υπουργού τους, (κανείς δεν κινητοποιείται, η συγκέντρωση της Παρασκευής ήταν ανύπαρκτη κ.λπ.), αρνούνται να πάρουν αποφάσεις, έστω στήριξης - κάλυψης αποφάσεων πρωτοβάθμιων σωματείων για 24ωρες ή 48ωρες απεργίες. Έτσι για την Πέμπτη 29 πήραν απόφαση για τετράωρη στάση εργασίας, για την Παρασκευή 30 τίποτα και ξανά πάμε για τετράωρη την Τετάρτη 4/9! Όπου τους παίρνει ακόμη βγαίνουν στο χώρο, όπου υποτίθεται ότι δουλεύουν, και εκβιάζουν τους εργαζόμενους με ασφαλιστικά μέτρα εκ μέρους της …διοίκησης θέτοντας ως θέμα την έλλειψη προεδρείου στο …Δ.Σ. το οποίο πρέπει να επικυρώσει την απόφαση της συνέλευσης (Αγία Όλγα). Αυτό βέβαια δεν τους ενόχλησε καθόλου όταν στην ίδια συνέλευση έθεταν τη δική τους πρόταση προς ψήφιση και η οποία δεν είχε καμιά τύχη.
Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ενώ σε κάποια νοσοκομεία παίζουν σημαντικό ρόλο στις κινητοποιήσεις, ενώ μιλούν για την ανάγκη συντονισμού όλων των κλάδων του δημοσίου, δεν συμμετέχουν στο συντονισμό του δικού τους κλάδου, δημιουργούν συνθήκες αναμονής των αποφάσεων των κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών (μόνο που στις 14 Σεπτέμβρη θα έχει πετάξει το πουλάκι της κινητικότητας στο χώρο τη υγείας), για να συντονιστούν με αυτούς και οι υγειονομικοί που ...δεν τραβάνε. Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις αλλά δεν κάνουν τη διαφορά. Δυστυχώς βολοδέρνουν μεταξύ του κυβερνητισμού, μιας και οσονούπω το κόμμα τους θεωρούν ότι θα είναι κυβέρνηση, μεταξύ του συντονισμού των, κατά βάση ΠΑΣΟΚοθρεμένων, ομοσπονδιών (ανάμεσά τους και η ΠΟΕΔΗΝ!) και μεταξύ των πιέσεων που δέχονται από εργαζόμενους αλλά και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει. Παρά λοιπόν τα μεγάλα λόγια περί συντονισμού από τα κάτω, στη πράξη γενικά τον δεν τον προωθούν αλλά μόλις και μετά βίας τον αποδέχονται τοπικά όπου οι πιέσεις, από τους εργαζόμενους, είναι μεγάλες. Φυσικά δεν λείπουν και οι προτάσεις επί παντός επιστητού. Μη ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν κατά των συγχωνεύσεων αλλά υπέρ, με άλλο όμως πιο ορθολογικό τρόπο. Από την εποχή του Λοβέρδου κι αυτοί. Συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία αυταπατών στους εργαζόμενους και δίνοντας στις κυβερνήσεις και στα τσιράκια τους στις διάφορες διοικητικές βαθμίδες να προχωρούν σε «διαλόγους» αποτροπής κινητοποιήσεων.
Το ΠΑΜΕ, που και αυτό σε κάποια νοσοκομεία παίζει σημαντικό έως και αποφασιστικό ρόλο, με τον ..."ολοκληρωμένο τρόπο με τον οποίο βλέπει το πραγματικά πάρα πολύ σοβαρό αυτό θέμα των κινητοποιήσεων των εργαζόμενων" και στο χώρο της υγείας, έχοντας ήδη διαμορφώσει το δικό του παλλαϊκό μέτωπο με τις κομματικές άντε και φιλικές του δυνάμεις (το γνωστό κατεβατό που ξεκινάει από το ΠΑΜΕ και καταλήγει στα ΑμΕΑ και τους συνταξιούχους) αρνείται κάθε συντονισμό που δεν χωράει στη δική του πρόταση. Εδώ τον αρνείται ακόμη και όταν σωματεία υιοθετούν το πρόγραμμα κινητοποιήσεων που αυτό προτείνει, όπως έγινε με την στάση της 23/8 που ξεκίνησε από την Πολυκλινική. Μια πλήρη πρόταση (κατά τα άλλα είναι κατά του κυβερνητισμού) για το πως θα έπρεπε να είναι η υγεία σήμερα και που καταλήγει στην άλλη κοινωνία της λαϊκής εξουσίας. Κάθε άλλη πρόταση στη καλύτερη περίπτωση, όπως αυτή που εστιάζει στο δίπτυχο, ως κοινό στόχο πάλης, "κανένα κλείσιμο νοσοκομείων - καμιά απόλυση" είναι λίγη. Ούτε καν για κοινή δράση κι ας κρατάει ο καθένας τις ιδιαίτερες απόψεις του. Και ενώ μιλάει για αποφασιστικές συνελεύσεις όντας και αυτό δέσμιο της λογικής ότι "ο κόσμος δεν τραβάει", όπου τέθηκε η πρόταση για 48ωρη και μετά συνελεύσεις για αποτίμηση και παραπέρα κλιμάκωση (κάτι τέτοιο δεν προτείνει στην ΟΛΜΕ;) την αρνήθηκε, ακόμη και εκεί που ο κόσμος τραβάει. Στη καλύτερη περίπτωση, αν δεν την αρνήθηκε ανοιχτά, με συνδικαλιστικά τερτίπια προσπάθησε να αποτρέψει τη μετατροπή της σε απόφαση. Για να καταλήξει στη ΠΟΕΔΗΝ να ψηφίσει μαζί με ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ το "αγωνιστικό πρόγραμμα" που προαναφέραμε, συμπληρώνοντας ότι κάποια στιγμή μέσα στο Σεπτέμβρη θα κηρυχθεί 24ωρη απεργία και ότι τότε η ομοσπονδία θα αναλάβει τον …συντονισμό (προφανώς) με πανελλαδική σύσκεψη! Αν αυτό δε λέγεται νομιμοποίηση της στάσης των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ τότε πως λέγεται; Για τη στάση του είναι χαρακτηριστικό το ρεπορτάζ για τη συνεδρίαση της ΠΟΕΔΗΝ του 902.gr, που μας λέει για το "αγωνιστικό πρόγραμμά της" χωρίς καν να αναφέρεται ποιοι το ψήφισαν αλλά και χωρίς τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες σαν και του ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη για την πρώτη συνεδρίαση της ΟΛΜΕ. Να σημειώσουμε επίσης ότι αυτοί που είναι λάβροι κατά του διαλόγου είχαν μια ανεξήγητη(;) επιμονή στη συγκέντρωση στις 23/8 να συναντήσουν τον Γεωργιάδη για να του επιδώσουν τα αιτήματα! Το πρότειναν και παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις το έκαναν μόνοι τους, έδωσαν βήμα για άλλο ένα τηλεοπτικό σώου του Γεωργιάδη και, δυστυχώς γι’ αυτούς, δημιούργησαν αρνητικές εντυπώσεις ακόμη και σε δικό τους κόσμο.
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και δεν αποφεύγουν τις λογικές που ξεκινάνε από την αυτοδιαχείριση, αν και δεν ξεχνάνε την αναγωγή του χρέους σε προϋπόθεση για να καταλήξουν στο «κάτω η κυβέρνηση», αν και δεν αποφεύγουν τους βερμπαλισμούς του "τύπου να τα κάψουμε" κ.λπ. συμμετέχουν στο συντονισμό των νοσοκομείων και όπου μπορούν στηρίζουν το πλαίσιο που αυτός πρότεινε συμβάλλοντας στις κινητοποιήσεις. Βέβαια είναι ένα ζητούμενο γιατί για παράδειγμα το Αττικό νοσοκομείο δεν συμμετέχει στις κινητοποιήσεις.
Η Ταξική Πορεία όπου βρίσκεται, ακόμη και… όπου δεν βρίσκεται, στηρίζει τις διαθέσεις των εργαζόμενων να κινητοποιηθούν στη κατεύθυνση της αντίστασης και ανατροπής της πολιτικής των απολύσεων και των κλεισιμάτων των νοσοκομείων. Παράλληλα στηρίζει (επιδιώκοντάς τες) όλες τις προσπάθειες συντονισμού που γίνονται σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, είτε στην Αθήνα είτε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Είναι υπέρ του συντονισμού όλων των κλάδων του δημοσίου που πλήττονται αλλά όχι στη λογική ο ένας να περιμένει τον άλλο. Στόχος της είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή των εργαζόμενων όχι μόνο στην εφαρμογή των αποφάσεων αλλά και στη λήψη τους μέσα από συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς. Θεωρεί ότι σε αυτή τη φάση ζητήματα αιχμής του κινήματος πρέπει να είναι να μην περάσουν οι απολύσεις και να μην κλείσουν νοσοκομεία. Καλεί τους εργαζόμενους να βγουν προς τα έξω με καθημερινές παρεμβάσεις καλώντας τους κατοίκους στις περιοχές των νοσοκομείων να κινητοποιηθούν και αυτοί μιας και το πρόβλημα τους αφορά άμεσα αφού καταργείται το δικαίωμα του λαού στην υγεία. Το κύριο ζητούμενο για το σύστημα δεν είναι η επιχειρηματικότητα αλλά η αφαίρεση κάθε δικαιώματος, κάθε κατάκτησης, από το λαό. Από το δικαίωμα στη δουλειά και στην αξιοπρεπή διαβίωση μέχρι το δικαίωμα στη ίδια τη ζωή. Καλεί εργαζόμενους και σωματεία να συντονίσουν τη δράση τους κόντρα στη τακτική αποθάρρυνσης, αποσυγκρότησης και καθυστέρησης του κινήματος από μεριάς πλειοψηφίας της ΠΟΕΔΗΝ. Να ξεπεράσουν τα νομικά και συνδικαλιστικά εμπόδια στον αγώνας τους. Τέλος παρά τις σημαντικές διαφορές, παρά τις αντιπαλότητες, καλεί όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, αφού όλες αναφέρονται στην ανάγκη να αντιδράσουν μαζικά και αγωνιστικά οι εργαζόμενοι, να δράσουν από κοινού στη κατεύθυνση της ανάπτυξης του κινήματος των εργαζόμενων για να μην περάσουν οι απολύσεις και τα κλεισίματα. Σε αυτό άλλωστε συμφωνούν όλοι.
Αιχμή του κινήματος των υγειονομικών σήμερα είναι το Αμαλία Φλέμινγκ, η Πολυκλινική (που λόγω συγχώνευσης θα μπορούσε να συμπαρασύρει τον Ευαγγελισμό), το Αγία Βαρβάρα (που συνδέεται με το Αττικό), η Αγία Όλγα (λόγω 7ου), το Σισμανόγλειο (λόγω 1ου). Οι εργαζόμενοι αυτών των νοσοκομείων θα έπρεπε να διαδηλώνουν καθημερινά μαζί, να δημιουργούν γεγονότα τοπικά και κεντρικά. Θα έπρεπε να είναι μαζί και το Γ.Ν. Πατησίων και το Σπηλιοπούλειο, τα οποία επίσης κλείνουν αλλά εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Με τις διαφορετικές απόψεις που μπορούν να επικρατούν στο ένα ή στο άλλο νοσοκομεία αλλά με αιχμή την κοινή επιδίωξη ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ - ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ.
Όπως αναφέρεται και στην αρχή του άρθρου υπάρχουν οι συνθήκες και οι δυνατότητες για την δημιουργία ενός σημαντικού κινήματος κατά της πολιτικής της κυβέρνησης. Ενός κινήματος που θα τραβήξει και τους άλλους εργαζόμενους του χώρου της υγείας αλλά θα συμβάλει και στον αναγκαίο ευρύτερο συντονισμό των εργαζόμενων απ’ όλους τους χώρους του δημοσίου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό, είτε θετικά είτε αρνητικά, θα παίξουν οι δυνάμεις που αναφέρονται στο λαό. Οι δυνάμεις της αριστεράς.
