Παναττική Σύσκεψη των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

0

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ: Σύσκεψη για συντονισμό μπροστά στην επίσκεψη Ρούμπιο

0

Κάλεσμα σε σύσκεψη οργανώσεων και συλλογικοτήτων απηύθυνε το ΚΚΕ(μ-λ), για σήμερα Παρασκευή 2/10, στις 7:00 το απόγευμα, στο βιβλιοπωλείο "Εκτός των τειχών" (Γραβιάς 10-12).

Στόχος της σύσκεψης είναι ο καλύτερος συντονισμός της απαραίτητης μαζικής κινηματικής απάντησης. 

Όπως αναφέρεται στο κάλεσμα:

"Την Τρίτη 6 Οκτώβρη έρχεται στη χώρα μας ο εκπρόσωπος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο. Στόχος του είναι να επιβάλει νέες δεσμεύσεις στην ντόπια άρχουσα τάξη και την κυβέρνησή της, μεγαλύτερη εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Σε μια περίοδο που ο λαός και η νεολαία της χώρας μας βλέπουν την κυβέρνηση και το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο να συμπράττουν με τα δολοφονικά πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, να νομιμοποιούν τη γενοκτονία του ηρωικού παλαιστινιακού λαού και να αναβαθμίζουν τη συνεργασία τους με το σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ, θεωρούμε κρίσιμο το να δοθεί μαζική κινηματική απάντηση στον ερχομό του εκπρόσωπου των μακελάρηδων. Ιδιαίτερα δε όταν ο ερχομός του συμπίπτει με τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την έναρξη της νέας φάσης της γενοκτονίας στη Γάζα."

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ): Ανεπιθύμητος ο Ρούμπιο!

0

Μάρκο Ρούμπιο: Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ!

Σε αναμονή της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στις αρχές του Οκτώβρη, βρίσκεται η κυβέρνηση της ΝΔ και το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο. Ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έρχεται στα πλαίσια του λεγόμενου «Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας-ΗΠΑ», ωστόσο, είναι σαφές σε όλους ότι ο «διάλογος» αυτός δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά η απαίτηση των ΗΠΑ για μεγαλύτερη στοίχιση της ντόπιας άρχουσας τάξης στα πολεμικά και γεωστρατηγικά σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Απαίτηση η οποία συνοδεύεται από κάθε είδους εκβιασμούς, φανερούς ή συγκαλυμμένους, με πιο πρόσφατο τα δημοσιεύματα αμερικανικών εφημερίδων για δηλώσεις της Γκιλφόιλ, της πρέσβειρας των γερακιών, μπροστά σε Έλληνα υπουργό για το ποιος κάνει κουμάντο στη χώρα.

Και είναι βέβαιο ότι η ντόπια άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της είναι  παραπάνω από πρόθυμοι να «ανταποκριθούν». Γιατί αυτό υπαγορεύει η εξάρτησή τους από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Γιατί ο μόνος ρόλος που μπορούν να έχουν (και ελπίζουν να έχουν) είναι ως οι ντόπιοι υπηρέτες των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Γιατί έτσι θεωρούν ότι θα πάρουν το «πάνω χέρι» στον αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, που σκοπίμως συντηρούν οι αμερικανοί επικυρίαρχοι και που γεννά κινδύνους για τους λαούς των δύο χωρών.

Αυτή ήταν πάντα και αυτή είναι και σήμερα η λεγόμενη «εθνική στρατηγική» τους. Μια «στρατηγική» βαθιά ταξική και αντιδραστική. Μια στρατηγική υπαγορευμένη από τα ξένα αφεντικά. Με βάση αυτή θυσιάζονται τα δικαιώματα του λαού, της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Με βάση αυτή η χώρα έχει μετατραπεί σε μια τεράστια αμερικανονατοϊκή βάση, ορμητήριο θανάτου σε βάρος των λαών της περιοχής. Με βάση αυτή νομιμοποιείται και στηρίζεται η σχέση με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και η γενοκτονία του ηρωικού Παλαιστινιακού λαού. Είναι αυτή η «στρατηγική» που προετοιμάζει τον λαό και τη νεολαία ως κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών, να «ματώσουν» στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, να συνηθίσουν στα «φέρετρα με τη σημαία πάνω».

Ωστόσο, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι αρκετό για τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της ντόπιας άρχουσας τάξης. Σε μια περίοδο που οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και τα πολεμικά μέτωπα σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή όχι μόνο δεν κλείνουν, αλλά κλιμακώνονται· σε μια περίοδο που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει τα αδιέξοδα και τις αποτυχίες του αυξάνοντας την επιθετικότητα και τους τυχοδιωκτισμούς του· ο ερχομός του Ρούμπιο θα φέρει νέα δεινά για τον λαό και την εργατική τάξη της χώρας μας:

•  Μεγαλύτερη εμπλοκή στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και περισσότερους κινδύνους.
•  Μεγαλύτερη αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος για πολεμικούς εξοπλισμούς.
•  Ένταση της φασιστικοποίησης, της κρατικής τρομοκρατίας και της καταστολής.
•  Μεγαλύτερο χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, και των πολιτικών ελευθεριών.

Όσο κι αν λαχταρούν, λοιπόν, η εξαρτημένη ντόπια άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της για τον ερχομό του Ρούμπιο και την «αναγνώριση» από τον αμερικάνικο παράγοντα, ο λαός, η εργατική τάξη και η νεολαία της χώρας μας πρέπει να βροντοφωνάξουν μαζικά, στους δρόμους «ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ!!!».
Να διαδηλώσουν τα αντιπολεμικά, αντιιμπεριαλιστικά τους αισθήματα, την αλληλεγγύη τους στους λαούς που πλήττονται – στον λαό της Ουκρανίας, στον λαό της Παλαιστίνης, στον λαό του Ιράν, στους λαούς της Μέσης Ανατολής.

• ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ!
• ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ!
• ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!
• ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ!
• ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΣΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ!
• ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!

1-10-2026

ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιάννενα| Παρασκευή 2/10, 8μ.μ. , Προβολή ταινίας στο Αριστερό Στέκι Νεολαίας

0

 

Παρασκευή 2/10, στις 8μ.μ., στο Αριστερό Στέκι Νεολαίας (Κουγκίου 23)

Προβολή της ταινίας "Λούφα και Παραλλαγή"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλληλεγγύη στο ινδικό επαναστατικό κίνημα! Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια, το Σάββατο 3/10, 12 μ.μ.

0

Στην Ινδία καταδικάζουν κόσμο σε θάνατο
με την κατηγορία του ναξαλισμού!

Αλληλεγγύη στο ινδικό επαναστατικό κίνημα!

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια
Σάββατο 3/10, 12 μ.μ.

 

Το Ειδικό Δικαστήριο για υποθέσεις Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΝΙΑ) καταδικάζει 10 ανθρώπους σε θανατική ποινή. Οι 10 αυτοί άνθρωποι -ήδη φυλακισμένοι εδώ και 13 χρόνια- κατηγορούνται (μόνο βάσει υποψιών!) για συμμετοχή σε επιχείρηση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού που καθοδηγείται από το ΚΚ Ινδίας (μαοϊκό) το 2013.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

7 Οκτώβρη: Όλοι στο δρόμο! Η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού επιμένει - εμπνέει - θα νικήσει!

0

• Εδώ και 3 χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια ασταμάτητη επιχείρηση γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού από το σιωνιστικό Ισραηλινό κράτος, με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ. Η επιχείρηση αυτή, με επίκεντρο τη Γάζα, είναι συνέχεια και κλιμάκωση της κατοχής, των εποικισμών και του σχεδίου αφανισμού που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες.

Στα τρία αυτά χρόνια, στην ισοπεδωμένη από ισραηλινές επιθέσεις Γάζα έχουν σκοτωθεί πάνω από 73.000 Παλαιστίνιοι, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι τραυματίες, ενώ όλη η Γάζα είναι σε συνθήκες λοιμού και αποκλεισμού. Παράλληλα, συνεχίζονται αμείωτες οι επιθέσεις και στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, αυξάνοντας καθημερινά τον αριθμό των θυμάτων, ενώ στο στόχαστρο είναι σε μόνιμη πλέον βάση και η Δυτική Όχθη.

Ακόμα και οι «εκεχειρίες» που συμφωνήθηκαν καταπατήθηκαν πλήρως, προκειμένου να υπηρετηθούν τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Δεν υπήρξε στιγμή σταματήματος της πολεμικής πίεσης σε όλα τα Παλαιστινιακά εδάφη, των βομβαρδισμών, των δολοφονιών, των νέων εκδιώξεων Παλαιστινίων από τα σπίτια και τη γη τους! Πρόκειται για ένα συντεταγμένο σχέδιο ολοκληρωτικής εξόντωσης των Παλαιστινίων.

• Αλήθεια, μπορεί κανείς να φανταστεί ότι απέναντι σε αυτό μπορεί να υπάρξει «ειρηνική συνύπαρξη» δύο κρατών; Ότι το Ισραήλ αλλά και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα σεβαστούν το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν το κράτος τους και να αποφασίζουν για αυτό; Ή μήπως ότι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (όπως ο ΟΗΕ) ή ιμπεριαλιστικά κράτη θα παρέμβουν για να διασφαλίσουν ότι θα γίνει;

Την καλύτερη απάντηση σε αυτό την έχει δώσει ο ίδιος ο Παλαιστινιακός λαός με την αντίστασή του. Που επιμένει να πολεμά, να αντιστέκεται, να μην υποτάσσεται και να εμπνέει! Που έχει καταφέρει –με τη δική του πάλη, και με την πάλη και την αλληλεγγύη όλων των λαών του κόσμου– να πονοκεφαλιάσει τα σχέδια του ιμπεριαλισμού στην περιοχή! Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη τού τι μπορούν να καταφέρουν οι λαοί με τους αγώνες τους. Ότι πραγματικά «δεν έχουν ανάγκη από προστάτες» όταν συγκροτούν την πάλη και τους ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ στόχους! 

• Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και σύσσωμη η αστική αντιπολίτευση, συντάσσονται με τον πιο χυδαίο και απροκάλυπτο τρόπο με τα σχέδια του ιμπεριαλισμού τόσο στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού όσο και γενικότερα. Κόντρα στο λαϊκό αίσθημα που εκφράζεται με κάθε τρόπο, προσφέρει κάθε είδους διευκολύνσεις και υπηρεσίες στους ιμπεριαλιστές φονιάδες αλλά και στον σιωνισμό! Στηρίζει και προωθεί τη λεγόμενη «στρατηγική» συμμαχία με το Ισραήλ! Και αυτό το βαφτίζει «σωστή πλευρά της ιστορίας»!

• Η παγκόσμια αλληλεγγύη των λαών στον Παλαιστινιακό λαό πρέπει να συνεχίζει να εκφράζεται στους δρόμους. Να αποτελέσει ενεργό κομμάτι του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος. Γιατί η σφαγή του παλαιστινιακού λαού γίνεται με φόντο τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας-Κίνας, και τα πολεμικά μέτωπα που παραμένουν ενεργά, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ουκρανία. Μέτωπα που αυξάνουν τους κινδύνους για μια γενικευμένη σύγκρουση. Οι λαοί να συγκροτήσουμε τις δικές μας δυνάμεις! Εμπνεόμενοι από το παράδειγμα του αγωνιζόμενου λαού της Παλαιστίνης!

• Αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή αντίσταση! Θα νικήσει, κόντρα στον σιωνισμό και στον ιμπεριαλισμό! 

• Κράτος ενιαίο Παλαιστινιακό, από τη Μεσόγειο ώς τον Ιορδάνη ποταμό!

• Καμιά εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους και στη σφαγή!

• Καμιά νομιμοποίηση στο κράτος-τρομοκράτη! Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΒΑΣΕΙΣ-ΕΕ!

• Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!

Απέναντι στους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας-Κίνας οικοδομούμε την κοινή αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική πάλη των λαών!

29/9/2026 

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στην Αθήνα 7 του Οκτώβρη του 2026, 7:00 μ.μ., στο Πάρκο Ελευθερίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | ΕΚΠΑ: Φυσικό, Δεν ζητάμε ελεημοσύνη, το τμήμα δίνει άλλο ένα μαζικό κόψιμο

0

Φέτος συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις πρώτες διαγραφές στο τμήμα φυσικής ΕΚΠΑ. Το Φυσικό είναι μια σχολή με μέσο χρόνο φοίτησης πάνω από 8 χρόνια, δηλαδή πολύ περισσότερο από τα 6 χρόνια (ν+2) στα οποία διαγραφόμαστε με βάση τους νόμους Κεραμέως και Ζαχαράκη. Ωστόσο , η εφαρμογή των διαγραφών δεν φαίνεται να αλλάζει την στάση καθηγητών , του προέδρου ή του πρύτανη – σίγουρα όχι προς έκπληξή μας.  Τρανό παράδειγμα αποτελεί το μάθημα Kβαντική Μηχανική 1, που εξακολουθεί ακόμα και φέτος να έχει πολύ μεγάλα ποσοστά κοψίματος (66%).

  Οι διαγραφές συνοδεύονται από πλήθος άλλων μέτρων που έχουν και αυτά στόχο να μας πετάξουν από την σχολή που με κόπο εισαχθήκαμε. Θέλουν να μας περνάνε από πειθαρχικά συμβούλια αν τολμάμε να σηκώνουμε το κεφάλι και να αντιστεκόμαστε στην εντατικοποίηση των μαθημάτων, στο κουρέλιασμα των πτυχίων μας και γενικότερα στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Δεν είναι μακριά τα πειθαρχικά σε 20 φοιτητές από την κατάληψη της Αρχιτεκτονικής, η μήνυση σε βάρος του φοιτητή Ζ.Μ. με κατηγορία για γκραφίτι υπέρ της Παλαιστίνης στο ΕΜΠ και οι αμέτρητες απειλές για πειθαρχικά για ανακοινώσεις πολιτικών δυνάμεων σε μαθήματα ή ακόμα και για αντιγραφή στις εξετάσεις.

Πώς απαντάνε σε αυτά οι δυνάμεις του Φ.Σ. Φυσικού;

 Η παρεμβολή-attack σε ένα κείμενό της για το μάθημα της Κβαντομηχανικής αναφέρει : « Είναι αδιανόητο σε μια τέτοια περίοδο αντί να υπάρχει διευκόλυνση των φοιτητών με θέματα διαβαθμισμένης δυσκολίας και επιείκεια στην βαθμολόγηση, να βλέπουμε αντιθέτως μαζικά κοψίματα…». Παρόμοια είναι και τα αιτήματα της ΠΚΣ και της ΑΣΦ. Για εμάς αυτό που είναι αδιανόητο, είναι πως έναν χρόνο μετά την εφαρμογή των διαγραφών οι δυνάμεις της υποταγής ελπίζουν ακόμα στην ελεημοσύνη των  καθηγητών και του προέδρου, τον  οποίο παρακαλάνε να κάνει εμβόλιμες εξεταστικές! Σπέρνουν λογικές ανάθεσης και για αυτό προχωράνε ως «εκπρόσωποι» σε αποκομμένες από τον φοιτητόκοσμο κινητοποιήσεις στον πρόεδρο. Ελπίζουν σε αυτούς που ο ρόλος τους είναι να μας διαγράφουν και να μας τρομοκρατούν με πειθαρχικές διώξεις.

Υπάρχει άλλος δρόμος;

Μπορεί να υπάρξει και άλλος δρόμος! Σε όλα αυτά μπορούμε να απαντήσουμε, αν εμπιστευτούμε τις δικές μας δυνάμεις. Μέσα από  συνελεύσεις , καταλήψεις και διαδηλώσεις μπορούμε να ανατρέψουμε τον νόμο για τις διαγραφές. Να αντισταθούμε στο σύστημα που θέλει να φτιάξει ένα πανεπιστήμιο που δεν μας χωράει. Με τους συλλόγους και τις ΜΑΖΙΚΕΣ διαδικασίες, όχι με την λογική των εκπροσώπων και της συνδιαλλαγής με τους καθηγητές.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στα Νότια | Εκδήλωση-συζήτηση: Κάτω τα χέρια από τα σχολεία μας!

0

 

Η ανακοίνωση των Δρόμων Αντίστασης στα Νότια εδώ: ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 30/09 ΗΜΕΡΑ ΠΑΝΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ

0

ΕΛΜΕ & ΣΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΜΕ-ΔΟΕ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΟΛΟΙ στις 9 πμ στην ΠΔΕ Αττικής (Ξενίας 24, κοντά στο μετρό Μέγαρο Μουσικής)

ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΧΘΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΙ ΟΙ 5 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά, που διώκονται για συνδικαλιστική δράση

Στις 30/9 εκδικάζονται τα πειθαρχικά 5 συναδέλφων από την ΕΛΜΕ Πειραιά, για άσκηση συνδικαλιστικής δράσης!

Οι 4 για τη συμμετοχή τους στην πετυχημένη κινητοποίηση που είχε γίνει το 2023 σε σχολείο του Κερατσινίου ενάντια στις εξετάσεις Pisa. Γι’ αυτή την κινητοποίηση διώκονται με την κατηγορία της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς! Μάλιστα για τον έναν εξ αυτών (ήταν και μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ τότε), Γιώργο Καββαδία, εκδικάζονται και άλλα δύο(!) Πειθαρχικά εκείνη τη μέρα, ένα με την κατηγορία της «κακόβουλης κριτικής στην προϊστάμενη αρχή» γιατί έγραψε δημόσια ότι η πολιτική του Υπουργείου διαλύει τη δημόσια δωρεάν παιδεία, και το άλλο με την κατηγορία της «παραβίασης εχεμύθειας», ακριβώς γιατί κατήγγειλε δημόσια τη δίωξή του! Μάλιστα ο Γ.Κ. είναι εδώ και 2 χρόνια συνταξιούχος! Και όμως συνεχίζει να διώκεται πειθαρχικά! Να σημειώσουμε επίσης ότι η ποινική δίωξη που κινήθηκε από τον -πρώην- ΔΔΕ Πειραιά έχει αρχειοθετηθεί από το 2024.

Ο άλλος συνάδελφος (Νεκτάριος Χατζηανδρέου) διώκεται με την κατηγορία της «κακόβουλης κριτικής στην προϊστάμενη αρχή», για σχόλιο που είχε γράψει με αφορμή την κατάρρευση της τράπεζας θεμάτων στις ενδοσχολικές εξετάσεις τον Ιούνιο του 2023.

Οι διώξεις αυτές έχουν μεγάλη σημασία για το κίνημα στην εκπαίδευση αλλά και γενικά αφού:

1) Οι εξετάσεις Pisa και οι αντιδράσεις των εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών έχουν αποτελέσει κεντρικό ζήτημα στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και την πολιτική της. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιούν αυτές τις εξετάσεις (όπως έκαναν και φέτος), για να εξάγουν τα δικά τους συμπεράσματα σε σχέση με τα προβλήματα, που υπάρχουν στα σχολεία.

2) Για τη συγκεκριμένη δίωξη στα πλαίσια της ΕΔΕ χρησιμοποιήθηκε με πρωτοφανή τρόπο η ανακοίνωση συνδικαλιστικής παράταξης της ΕΑΑ, όπου χαιρέτιζε τους εκπαιδευτικούς που έκαναν στάση εργασίας και τους μαθητές που κινητοποιήθηκαν ως αποδεικτικό στοιχείο ενοχής των «κατηγορούμενων». Στοχοποιήθηκε δηλαδή ανοικτά συνδικαλιστική παράταξη!

3) Αλλά και οι διώξεις των Ν.Χ και Γ.Κ. για «κακόβουλη κριτική», επιχείρησαν να ανοίξουν το παράθυρο για την επιβολή σιωπής, για να μην μιλάει κανείς και να ασκεί δημόσια κριτική στις πολιτικές της κυβέρνησης. Αντίστοιχη δίωξη είχε προχωρήσει και για τη Σοφία Καψαλάκη!

Για όλους τους παραπάνω λόγους η 30/9 πρέπει να είναι μέρα πανκινητοποίησης στην εκπαίδευση. Τα σωματεία (ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ) και οι Ομοσπονδίες (ΟΛΜΕ-ΔΟΕ) θα έπρεπε ήδη να είχαν ξεκινήσει την οργάνωση μιας μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσης εκείνη τη μέρα έξω από το πειθαρχικό. Η κατάσταση είναι δείγμα των προθέσεων των δυνάμεων που κυριαρχούν σ’ αυτά.

Καλούμε τις ΕΛΜΕ & τους ΣΕΠΕ να πάρουν αποφάσεις για ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (8-11) και ΟΛΜΕ-ΔΟΕ να συμπληρώσουν με επιπλέον στάσεις εργασίας (11-2)

Ο κόσμος της εκπαίδευσης θα δώσει ξανά μαζικό παρόν έξω από την Ξενίας 24, κόντρα σε όλες τις υπονομεύσεις και την τρομοκρατία! Όπως κάναμε και με τον αγώνα ενάντια στη δυνητική αργία της Χρύσας και καταφέραμε να αναγκάσουμε το ΥΠΑΙΘ να πάρει πίσω την απόφαση. Όπως έγινε και με τις πρώτες αποφάσεις των πειθαρχικών για την Απεργία Αποχή. Συνεχίζουμε!

ΟΛΟΙ την Τετάρτη 30/9 στις 9πμ στην ΠΔΕ Αττικής (Ξενίας 24, κοντά στο μετρό Μέγαρο Μουσικής)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1917-1953, Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει - Τρίτη έκδοση

0

Πρόλογος στην τρίτη έκδοση

Στον καιρό των τεράτων

Αποτελεί γεγονός ότι η ανθρωπότητα διανύει μια από τις πιο ζοφερές περιόδους της ιστορίας της. Μια περίοδο που έχει «απελευθερώσει» τις πιο αντιδραστικές, τις πιο αδίστακτες, τις πιο σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Το ότι κάτι τέτοιο έχει τις αφετηρίες του στην ίδια τη φύση του συστήματος είναι δεδομένο. Το ότι, ωστόσο, η ανεξέλεγκτη και χωρίς όρια βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τη δράση αυτών των δυνάμεων έχει πάρει αυτές τις διαστάσεις συνδέεται κατά κύριο λόγο με μια συγκεκριμένη αρνητική εξέλιξη.

Την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και την παλινόρθωση στις σοσιαλιστικές χώρες. Μια ήττα που δίνει τη δυνατότητα στις δυνάμεις του συστήματος να δρουν απερίσπαστες, να οικοδομούν τον κόσμο τους, ενός μεταμοντέρνου Μεσαίωνα. Παρόλα αυτά, το σύστημα αντιμετωπίζει μια βαθιά και αξεπέραστη κρίση. Μια κρίση που συνδέεται κατά κύριο λόγο με τις δικές του εσωτερικές αντινομίες, αντιφάσεις και αντιθέσεις. Αντιθέσεις που οξύνονται καθημερινά, ωθώντας το σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Εξελίξεις που κάνουν ξανά επίκαιρη τη ρήση του Γκράμσι πως όταν οι δυνάμεις του συστήματος δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και όταν οι λαϊκές δυνάμεις δεν είναι σε θέση να δώσουν τη δική τους απάντηση, τότε βρισκόμαστε στον καιρό των τεράτων.

Εδώ, λοιπόν, το πρόβλημα, εδώ και το ζητούμενο. Η πάλη για την ανασύσταση, ανασυγκρότηση εκείνης της δύναμης που ιστορικά έχει αποδείξει ότι μπορεί να ορθώσει φραγμούς στην εγκληματική δράση των τεράτων αυτού του συστήματος. Την ανασύσταση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ούτε μπορεί να απαντηθεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Έχει πολύ δρόμο μπροστά της και πολλά ζητήματα τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει. Αποτελεί, ωστόσο, τον όρο για να ξαναβρεί η Ιστορία τον βηματισμό της.

Για μια προσθήκη

Στην υπηρεσία αυτού του αγώνα γράφηκε και αυτό το βιβλίο και στη βάση αναγκαιοτήτων που υπαγορεύονταν από τις τότε συνθήκες. Στην τωρινή του έκδοση θεώρησα σκόπιμη και χρήσιμη μια προσθήκη (βλέπε στις τελευταίες σελίδες).

Τον Φεβρουάριο του 2011 κυκλοφόρησε από την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ένα βιβλίο όπου διάφοροι συγγραφείς αναφέρονταν στις «Δίκες της Μόσχας». Ανάμεσά τους ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, που η οπτική και οι απόψεις που εκθέτει παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό συνίσταται πρώτον στο ότι ο Γιώργος Μαργαρίτης δείχνει να μην ενδίδει στην τρέχουσα κυρίαρχη αλλά και «βολική» στους καιρούς μας λογική της «δαιμονοποίησης». Δεύτερον, στο ότι επιχειρεί να διερευνήσει τα πραγματικά δεδομένα και τις συνθήκες μέσα στις οποίες εξελίχθηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτές τις δίκες. Αυτό είναι κάτι που οφείλει να του αναγνωρισθεί, ανεξάρτητα από το κατά πόσο συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του.

https://ektostonteixon.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη 7 Οκτώβρη | Συγκέντρωση-Διαδήλωση για την Παλαιστίνη

0

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ» 

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

7 του Οκτώβρη του 2026, 7:00 μμ, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 

 

 

« Πιστεύω ότι πρέπει να πραγματοποιούνται στοχευμένες δολοφονίες στη Γάζα, εξοντώνοντας 30 με 40 κάθε βράδυ. Όχι μόνο αυτούς που αποτελούν άμεση απειλή — υπάρχουν άνθρωποι εκεί που δεν αξίζουν να ζουν. Δεν πρέπει να ζουν. Δεν είναι καν άνθρωποι.»

Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ. 

 

 

 

Τρία χρόνια έχουν περάσει από την από την έναρξη των ναζιστικών βομβαρδισμών των σιωνιστών εναντίον των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ, ισοπέδωσε πόλεις και χωριά που έμεναν 2,5 εκατομμύρια πολίτες. Κατέστρεψε νοσοκομεία και σχολεία. Προκάλεσε λιμό στερώντας το φαγητό, το νερό και την ιατρική- φαρμακευτική περίθαλψη από τους κατοίκους της Γάζας. Ένα χρόνο τώρα εν μέσω εκεχειρίας, με πιο αργούς ρυθμούς, η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα συνεχίζεται. Ταυτόχρονα έχει κλιμακωθεί η πολιτική του αποικισμού της Δυτικής Όχθης και έχουν ενταθεί οι απειλές πλήρους προσάρτησης της.Αυτή η βάρβαρη πολιτική του Ισραήλ έχει δολοφονήσει πάνω από 75.000 Παλαιστινίους και τραυματίσει πάνω από 175.000 σε Λωρίδα της Γάζας και Δυτική Όχθη συνολικά.

Πέρυσι την άνοιξη, η ισραηλινή βουλή ψήφισε τον νόμο που επιβάλλει την θανατική ποινή στους Παλαιστίνιους επειδή αντιστέκονται στον κατακτητή της πατρίδας τους, απειλώντας άμεσα και την ζωή χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές, πολλοί από αυτούς χωρίς καν τις στημένες δίκες των ισραηλινών δικαστηρίων.

Αυτό το φρικτό, γενοκτόνο καθεστώς απαρτχάιντ και εποικισμού, στήριξαν και στηρίζουν με όλα τα μέσα – στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά- οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και η ελληνική κυβέρνηση. Οι υποκριτικές φωνές κάποιων ευρωπαϊκών χωρών δεν ξεπλένουν το ΑΙΜΑ των δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, με το οποίο έβαψαν τα χέρια τους αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές. Είναι φωνές που ζητούν καλύτερη μοιρασιά στη λεία.

Η ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζει και κλιμακώνει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε πλατφόρμα πολέμου των ΗΠΑ -ΝΑΤΟ. Η «στρατηγική συμμαχία» με το γενοκτόνο Ισραήλ έχει μετατραπεί σε «εθνική γραμμή» για κυβέρνηση και δήθεν «αντιπολίτευση». Προσφορά στρατιωτικών διευκολύνσεων, τριμερείς άξονες και εκτεταμένη στρατιωτική συνεργασία. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»που η ελληνική κυβέρνηση αγόρασε πρόσφατα από το Ισραήλ και για την οποία είναι σύμφωνοι κυβέρνηση και δήθεν «αντιπολίτευση», δεν μας προστατεύει. Είναι μαγνήτης πολέμου και αντιποίνων! Αυτή η πολιτική των εξοπλισμών για να υπηρετηθεί ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των αστικής τάξης της Ελλάδας με αυτή της Τουρκίας, πολλαπλασιάζει τις πολιτικές της ακρίβειας, της φτώχειας και της καταστολής από τις οποίες στενάζουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.

Οι λαοί όλου του κόσμου, ο δικός μας λαός, είναι με την πλευρά του δίκαιου αγώνα του λαού της Παλαιστίνης και της Παλαιστινιακής Αντίστασης για ΛΕΥΤΕΡΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ πατρίδα! Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης είναι που έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή ποσοστά αρνητικής στάσης απέναντι στο Ισραήλ παγκόσμια αλλά και σ’ αυτά που συνέβησαν στον ΟΗΕ. Και όση λάσπη και αν ρίξουν τα παπαγαλάκια του συστήματος, όσα μέτρα καταστολής και να πάρουν, ο λαοί, ο δικός μας λαός θα είναι με το δίκιο! Γι αυτό και θα κυματίζουμε την παλαιστινιακή σημαία, ως σύμβολο ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ενός λαού!

Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι αγώνας αυτός είναι και δικός μας αγώνας. Είναι ο αγώνας που κάνουμε εμείς οι εργαζόμενοι/ες και οι νέοι/νέες για να έχουμε ζωή, δουλειά και σπουδές με δικαιώματα και ελευθερίες. Είναι αγώνας ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό!

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ /Θεσσαλονίκη

Συμμετέχει η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμπεράσματα ενός νικηφόρου αγώνα απέναντι σε εχθρούς και ψεύτικους φίλους

0

Αχτίδες φωτός μέσα στο σκοτάδι! Στις 25 Αυγούστου, με μεγάλη καθυστέρηση από τη θετική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, η συναγωνίστρια Χρύσα Χοτζόγλου παρέλαβε την απόφαση της υπουργού για τη λήξη της δυνητικής αργίας, η οποία της είχε επιβληθεί με πολιτική απόφαση του πρώην υπουργού Παιδείας, παρά την αντίθετη γνωμοδότηση του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Παράλληλα, και κάτω από την πίεση του κινήματος ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις, είχαμε τις αθωωτικές αποφάσεις για τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και για τη συμμετοχή σε διαδήλωση την περίοδο της πανδημίας.

\

 

Πρόκειται, αναμφίβολα, για σημαντικές νίκες και δικαίωση, τόσο για τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες όσο και συνολικά για τον κλάδο. Αποτελούν δικαίωση της επιμονής στην άποψη ότι οι νίκες απαιτούν αγώνες, ενάντια στη δηλωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και του συστήματος να επιβάλουν απολύσεις στο Δημόσιο για συνδικαλιστικούς -και όχι μόνο- λόγους, ενάντια στο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας. Αλλά και κόντρα στη λογική του συμβιβασμού, των «θεσμικών» διαπραγματεύσεων, της ηττοπάθειας και της υποταγής.

 

Με αυτές, λοιπόν, τις παρακαταθήκες και την εμπειρία που κατακτήθηκε, θα αναμετρηθούμε με τη βάρβαρη πολιτική που είναι σε πλήρη εξέλιξη.

Ο συνδικαλισμός των «αγώνων του σαλονιού» και ο συνδικαλισμός του πραγματικού αγώνα

Ο κυβερνητικός και ρεφορμιστικός συνδικαλισμός αντιμετωπίζει το σωματείο ως θεσμικό εργαλείο διαμεσολάβησης και διαπραγμάτευσης μεταξύ εργαζομένων και εργοδότη, με δηλωμένο στόχο τη βελτίωση της θέσης τους, των μισθών τους και των συνθηκών εργασίας. Προμετωπίδα του είναι η αναζήτηση «λύσεων» στη λογική της «τακτοποίησης», της ταξικής συνεργασίας για την άμβλυνση της αντιπαράθεσης, είναι η χρεοκοπημένη λογική της «συνδιοίκησης» με την εργοδοσία. Ξεκινάει από μια απόλυτα αβάσιμη και εξωπραγματική αντίληψη ότι οι εκπαιδευτικοί και το υπουργείο, οι εργαζόμενοι και η κυβέρνηση μπορούν να καθίσουν στο «κοινό τραπέζι του διαλόγου», αναζητώντας «κοινές λύσεις», καταθέτοντας «τεκμηριωμένες», «επεξεργασμένες», «ρεαλιστικές» και «κοστολογημένες» προτάσεις «κοινής κοινωνικής ωφέλειας». Μια λογική που σταδιακά οδήγησε στον εκφυλισμό της έννοιας του συνδικαλισμού και των αγώνων, σε απανωτές ήττες και στο πέρασμα μεγάλου μέρους της αντιδραστικής πολιτικής στα σχολεία και την κοινωνία.

Τα ίδια τα μέλη των σωματείων αντιμετωπίζονται ως εφεδρεία που «θα πιέσει όποτε χρειαστεί», ως ψηφοφόροι που αναθέτουν την επίλυση της «ασυμφωνίας» στις εκλεγμένες ηγεσίες. Η λογική αυτή βρίσκει πρόσφορο έδαφος στη λειτουργία των ομοσπονδιών ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΑΔΕΔΥ (ενώ η ΓΣΕΕ… βγάζει μάτι), αλλά και πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων, ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Για τον συνδικαλισμό της ανάθεσης οι συσχετισμοί αποτυπώνονται στην όποια εκλογική καταγραφή και όχι στη δυναμική του αγώνα, στις γενικές συνελεύσεις, τις κινητοποιήσεις και την καθημερινή αγωνιστική προσπάθεια του κόσμου

Ο συνδικαλισμός του «ρεαλισμού» (δηλαδή, της ηττοπάθειας) απευθύνει ερωτήματα σαν… εταιρεία δημοσκοπήσεων: «Μπορούμε, συνάδελφοι; Αντέχουμε να απεργούμε;», επικεντρώνοντας στο κόστος και στις συνέπειες του αγώνα. Αποζητάει «λαϊκή υποστήριξη» στην υποταγή! Όσο για τους συσχετισμούς που «ανατρέπονται στις κάλπες», πρόκειται για μια… κάλπικη ανατροπή χωρίς αγωνιστικό-διεκδικητικό αντίκρισμα. Ακριβώς, επειδή, αυτός ο συσχετισμός δεν προέκυψε από τους αγώνες αλλά από την απόγνωση που προκαλεί η απουσία αγώνων. Ενισχύοντας έναν συνδικαλισμό του «σαλονιού» μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Όσο οι «εκλογικές επιτυχίες» και οι «πρωτιές» δεν συνάδουν με τη ζοφερή πραγματικότητα, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για ψεύτικες νίκες και άσφαιρους πανηγυρισμούς, ενώ η «ταξική» ρητορική επιχειρεί να συγκαλύψει την οπισθοχώρηση και τη δεξιά μετατόπιση.

Η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση και τις διώξεις έχει «κερδηθεί» ή είναι «χαμένη» κατά το δοκούν. Σταχυολογούμε χαρακτηριστικές εκφράσεις: «Η κυβέρνηση έχει φάει τα μούτρα της». «Έχουμε ακυρώσει τα σχέδια της κυβέρνησης στην πράξη». «Οι νόμοι μένουν στα χαρτιά». «Δεν υπάρχουν πλέον διώξεις, έχουν μπει στο αρχείο». «Οι απειλές της κυβέρνησης πέφτουν στο κενό». «Το σωματείο κάνει ό,τι μπορεί και παραπάνω». Αλλά και: «Δε διαφωνούμε από θέση αρχής με την αξιολόγηση». «Οι διώξεις -που δεν υπάρχουν- τρομάζουν τον κόσμο». Όποιος δεν επιθυμεί μπορεί να κάνει απεργία-αποχή από την αξιολόγηση (σα να πρόκειται για μια… προσωπική επιλογή και όχι συλλογική απόφαση αγώνα). Ενώ για… «όσους επιθυμούν αξιολόγηση» - τί να κάνουμε;- είμαστε δημοκράτες!

Κι αφού αφέθηκε απροστάτευτο το 98% του κλάδου που διαφωνούσε με την αξιολόγηση, τώρα βρίσκεται «υπόλογο» επειδή υποκύπτει στον αξιολογητή!

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση δυσκολεύεται να επιβάλει πογκρόμ διώξεων και ποινών, αργίες και απολύσεις, καθώς και την πλήρη εφαρμογή της αξιολόγησης ως μηχανισμού πειθάρχησης και απολύσεων. Κι αυτό έγινε κατορθωτό γιατί από άτομα που υφίστανται ξεχωριστά τις συνέπειες της επίθεσης μετατραπήκαμε σε συλλογικό υποκείμενο αγώνα. Τίποτα, επομένως, δεν τελείωσε, όπως κρυφά ή φανερά ισχυρίζονται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Σχετικά με την πολιτική των διώξεων: Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ απλώς πώς θα κερδηθεί μια πειθαρχική ή ποινική υπόθεση, πώς δεν θα τιμωρηθούμε, πώς θα μειώσουμε την ποινή, πώς θα αποφύγουμε τις συνέπειες του αγώνα. Δεν πρόκειται για μια δικαστική υπόθεση ή διαμάχη. Πρόκειται για μια πολιτική μάχη που μπορεί και πρέπει να κερδηθεί πολιτικά και ιδεολογικά, συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός κινήματος πραγματικά έτοιμου για μάχη. Γιατί οι συνέπειες της πολιτικής τους είναι πάντα μεγαλύτερες από το «κόστος» του αγώνα. 

Κανένας πραγματικός αγώνας δεν μπορεί να οριοθετείται από το πλαίσιο που θέτει ο αντίπαλος. Η επιμονή στη «νομιμότητα», στη δικαστική δικαίωση, στην «υπηρεσιακή υποχρέωση» έφερε: την αξιολόγηση (κατά προτίμηση «αντικειμενική και επιστημονική»), την τηλ-«εκπαίδευση» που «είναι καλύτερη από το τίποτα»», τη συμμόρφωση στη «συνδικαλιστική» νομοθεσία, την εγγραφή στο μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων, τις ηλεκτρονικές εκλογές, τον οικονομικό έλεγχο από το κράτος, τη διεξαγωγή εκλογών με την παρουσία δικαστικών αντιπροσώπων. Με επιχείρημα να… αναγνωριστεί και να «νομιμοποιηθεί» το σωματείο και το εκλογικό αποτέλεσμα από το κράτος! Ένας μαχητικός συνδικαλισμός, ωστόσο, δεν υποτάσσεται στη θεσμική «νομιμοποίηση» και στην «αναγνώριση» από το κράτος. Η όποια «αναγνώριση» και «νομιμοποίηση» ήταν και είναι πάντα προϊόν ύψωσης και όχι υποστολής της σημαίας των αγώνων. Αγώνες που δεν είναι «νόμιμοι» ή «παράνομοι» αλλά δίκαιοι και αναγκαίοι.

Για τον οικονομικό αγώνα: Δε διεκδικούμε καλύτερους μισθούς και συντάξεις ως ατομικοί καταναλωτές. Διεκδικούμε ως εργαζόμενοι, για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τον μισθό μας. Γι’ αυτό διεκδικούμε πραγματικές αυξήσεις που να ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής και όχι έκτακτα επιδόματα και φιλοδωρήματα.

Η διαφορετική αντίληψη για την «ενότητα»: Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η διαφορετική αντιμετώπιση της έννοιας της ενότητας. Όταν ο καθεστωτικός συνδικαλισμός μιλά για ενότητα, εννοεί την «ενότητα» όλων στην πλειοψηφία των ΕΛΜΕ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ κ.λπ., σύμφωνα με τα κοινοβουλευτικά ήθη. Αποκρύπτει, όμως, το περιεχόμενο της ενότητας και πού αυτή οδηγεί. Γιατί ενότητα στην υποταγή δεν είναι ενότητα. Είναι κάλεσμα υποταγής. Η πραγματική ενότητα είναι ενότητα αγώνα και κοινής δράσης ενάντια στις δυνάμεις που επιτίθενται. Οι κατηγορίες που εκτοξεύουν οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες για «διάσπαση» και «επίθεση στο σωματείο» στρέφονται εναντίον όσων αρνούνται να αποδεχτούν ότι στο όνομα της «ενότητας» πρέπει να διευκολύνεται η επίθεση του αντιπάλου. Όσο αναγκαία είναι η πλατιά ενότητα και ο συντονισμός για την προετοιμασία και κατά τη διάρκεια του αγώνα, άλλο τόσο είναι αναγκαία η σκληρή αντιπαράθεση σε κάθε προσπάθεια που αποπροσανατολίζει, υπονομεύει και υποτιμάει τη δυνατότητα της μαζικής πάλης.

Η διαφορετική αντίληψη για και το κράτος: Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το κράτος δεν είναι «ουδέτερος διαχειριστής», δίνουν και παίρνουν οι αναφορές για ένα δημόσιο και ένα κράτος προς όφελος του λαού και του τόπου, που θα σεβαστεί τις κοινωνικές ανάγκες αντί τους αντιδραστικούς νόμους. Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα δεν γίνεται τόσο επειδή αποτελεί καλύτερο πεδίο διεκδικήσεων για τον λαό, αλλά μετατρέπεται σε αυτοσκοπό που - με «λαϊκό έλεγχο»- υποτίθεται ότι θα φέρει την κοινωνική αλλαγή και ανατροπή.

Από πού αντλεί, όμως, τη δύναμή του αυτός ο καθεστωτικός, στην ουσία, συνδικαλισμός; Η δύναμή του δεν είναι «δική του». Είναι δύναμη που αντλεί από την κυρίαρχη αστική πολιτική και ιδεολογία, από τα προνόμια που απολαμβάνει από την εκάστοτε κυβέρνηση και το κράτος. Συνεπώς, «όσο πιο δεξιά, τόσο πιο καλά». Μέχρι να αναλάβει η αυθεντική δεξιά ή ακροδεξιά, όπως συμβαίνει όταν υποχωρείς στις απόψεις του αντιπάλου.

«Αγωνίζομαι, αγωνίζεσαι»… αποφασίζουν ή μαζικός αποφασιστικός αγώνας για τα συμφέροντα του λαού

 

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, η ουσία του συνδικαλισμού βρίσκεται στην οργάνωση της συλλογικής δύναμης και αντίστασης των εργαζομένων. Η όποια διαπραγμάτευση στηρίζεται στη δύναμη του αγώνα, που θέτει πραγματικούς όρους διαπραγμάτευσης ή και συνολικής ρήξης. Η απεργία, η διαδήλωση, η αλληλεγγύη, ο συντονισμός μεταξύ των εργαζομένων είναι συλλογική άρνηση υποταγής και δεν έχουν απλώς διαπραγματευτική χρησιμότητα. Αποτελούν διαδικασίες ωρίμανσης στην πράξη. Έμπρακτη συνειδητοποίηση ότι μόνο η συλλογική δύναμη των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων μπορεί να αμφισβητήσει την αντιδραστική και βάρβαρη πολιτική τους. Συλλογική δύναμη με όλες τις δυνατές μορφές οργάνωσης: τις γενικές συνελεύσεις, τις επιτροπές και πρωτοβουλίες αγώνα, τις ανοιχτές συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, τις κινητοποιήσεις των σωματείων και, προφανώς, τα ίδια τα σωματεία.  

Η διάκριση των δύο αντιλήψεων δεν είναι απλώς θεωρητική. Δεν είναι ζήτημα διαφορετικής τακτικής, αλλά διαφορετικής αντίληψης για τον συνδικαλισμό. Επηρεάζει το τι θεωρείται «αγώνας», ποιοι στόχοι τίθενται, ποια μέσα χρησιμοποιούνται, ποιοι θεωρούνται σύμμαχοι, τί ανοίγει και τί φράζει τον δρόμο και, τελικά, ποια προοπτική αποδίδεται στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα: Του «λαμπρού» επαίτη-διαπραγματευτή ή «όπλο» στα χέρια του εργαζόμενου λαού, που του ανήκει το μέλλον. Ένα μέλλον που καταστρέφεται με τις πολιτικές τις φτώχειας, της καταστολής και του πολέμου.

Οι δύο γραμμές μπορούν να χρησιμοποιούν ακριβώς τις ίδιες λέξεις -«αγώνας», «απεργία», «διεκδίκηση», «ενότητα», «νίκη»- αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Γιατί αν αποστολή του συνδικαλισμού είναι να δίνει «συμβουλές» και να κάνει «υποδείξεις» στην κυβέρνηση, οι επιτελικές διαπραγματεύσεις με τον κόσμο στη γωνία, ο «αγωνιστικός» ρεφορμισμός και ο κατευνασμός του αντιπάλου, ο «διεκδικητικός» καθωσπρεπισμός και «ρεαλισμός», τότε, ο «φυσικός χώρος δράσης» ενός τέτοιου «καθεστωτικού» επί της ουσίας συνδικαλισμού είναι κυρίως το υπουργείο και οι συναντήσεις με τον/την υπουργό και όχι ο δρόμος της αντίστασης, της διεκδίκησης και του αγώνα. Τότε ακούγονται «κανονικές» αλλόκοτες εκφράσεις, όπως: «αντί το υπουργείο να…», «η κυβέρνηση πρέπει..» ή «ακούει κανείς στην κυβέρνηση;» κ.λπ.

Ωστόσο, ακόμη και αυτός ο συνδικαλισμός υποβάλλεται σε περιορισμούς και κυρώσεις. Όταν προκηρύσσονται απεργίες, στάσεις εργασίας ή απεργία - αποχή. Σε μια εποχή που τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερία έκφρασης (π.χ. υπέρ του παλαιστινιακού αγώνα), επιχειρείται να μπουν στην παρανομία. Με ένα κάθε φορά αντιδραστικότερο και αυστηρότερο νομικό και πειθαρχικό πλαίσιο.

Οι συνέπειες των δύο γραμμών

 Οι διαφορετικές αντιλήψεις για τον συνδικαλισμό παράγουν και διαφορετικά αποτελέσματα. Η απομάκρυνση από το συνδικάτο και τον συνδικαλισμό δεν έχει ως αιτία μια «ιδιώτευση που έπεσε από τον ουρανό». Η λογική της ανάθεσης δεν κινητοποιεί πραγματικά τους εργαζόμενους αλλά αναθέτει στους «ειδικούς», όχι για να αγωνιστούν αλλά για να «διαπραγματευτούν», αφού «ξέρουν», έχουν τις «διασυνδέσεις» και κατέχουν «θεσμικό πόστο» απέναντι στη διοίκηση, την κυβέρνηση και το κράτος.

Το σωματεία, όμως, δεν είναι «ντεκόρ» για παρηγοριά, δεν είναι «αποκούμπι» στον «αναξιοπαθούντα» εκπαιδευτικό και τον «φουκαρά» εργαζόμενο. Τα σωματεία είναι όπλα οργάνωσης της συλλογικής δύναμης των εργαζομένων, για να μπορούν να αγωνιστούν, να αντισταθούν, να διεκδικούν και να νικάνε. Ήδη ο συνδικαλισμός της διαπραγμάτευσης και της υποταγής επιχειρεί να σφετεριστεί τις επιτυχίες του αγώνα ενάντια στις διώξεις αλλοιώνοντας το περιεχόμενό τους, με νέο κάλεσμα «ενότητας» σε μια γραμμή που στάθηκε εμπόδιο σε αυτές τις νίκες. Ώστε να μετατραπούμε ξανά σε θεατές, ψηφοφόροι και χειροκροτητές.

Ωστόσο, είμαστε αντικείμενο της επίθεσης και μπορούμε να γίνουμε υποκείμενο του αγώνα. Διεκδικούμε έναν άλλον συνδικαλισμό. Αυτόν της οργάνωσης των αντιστάσεων, των αγώνων που μπορούν και νικάνε!

Συνεχίζουμε, επομένως, πιο αποφασιστικά! Η εμπειρία έδειξε ότι αυτός είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που αξίζει και μπορούμε να βαδίσουμε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΟΚΙΑ: Νέα στάση εργασίας την Τρίτη 29 Σεπτέμβρη

0

Το Σωματείο Εργαζομένων της «ΝΟΚΙΑ» προχωρά σε νέα στάση εργασίας την Τρίτη 29 Σεπτέμβρη, ενώ είχε προηγηθεί 4ωρη στάση εργασίας και Γενική Συνέλευση την Τρίτη 22/9. Στο επίκεντρο η εκχώρηση κομματιού ενός έργου της εταιρίας σε αμερικανική εταιρεία πληροφορικής, νεοφερμένη στη χώρα, την Inseego. Αυτό σημαίνει ότι δεκάδες εργαζόμενοι σε αυτό το έργο βρίσκονται στον αέρα, χωρίς οι προφορικές διαβεβαιώσεις της εταιρείας να μπορούν να ικανοποιήσουν κανέναν. Επίσης, άλλοι 200 εργαζόμενοι σε άλλο έργο που υπόκειται σε παρόμοια μεταχείριση, αναμένεται να βρεθούν στην ίδια θέση το επόμενο διάστημα.

Εξάλλου, εδώ και 2 χρόνια, η ΝΟΚΙΑ έχει εκπονήσει πλάνο για την απόλυση έως και 14.000 εργαζομένων της παγκοσμίως. Στη χώρα μας, έχει ήδη προχωρήσει σε δεκάδες απολύσεις, «κλείνοντας» έργα εκατοντάδων εργαζομένων χωρίς καμία ενημέρωση για το πού θα απορροφηθούν, ενώ ακόμα και την προηγούμενη εβδομάδα προχώρησε σε απόλυση εργαζόμενης με πρόφαση την «απόδοσή» της, ενώ είχε προηγηθεί προσπάθεια να οδηγηθεί σε παραίτηση.

Η ΝΟΚΙΑ, όπως και δεκάδες άλλες εταιρίας του συγκεκριμένου κλάδου, προχωρά σε αναδιάρθρωση. Σε ένα παγκόσμιο κλίμα όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που μυρίζει μπαρούτι, όπου από την Ουκρανία μέχρι το Ιράν χρησιμοποιούνται και αναπτύσσονται νέα όπλα, «προϊόντα» που δεν βασίζονται στην προετοιμασία του πολέμου τους, θεωρούνται αχρείαστα. Ιδιαίτερα με την αύξηση της χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), και την όλο και αυξανόμενη στρατιωτικοποιήση της παγκόσμιας οικονομίας, χιλιάδες εργαζόμενοι θα αποτελέσουν τα πρώτα «βαρίδια» που πρέπει να αφεθούν πίσω.

Περισσότερα »

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«ΒΙΟΛΑΝΤΑ» | Η ζωή συνεχίζεται για την εργοδοσία

0

7 μήνες μετά την έκρηξη στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες και 6 μήνες μετά την προφυλάκισή του, ο ιδιοκτήτης Κ. Τζιωρτζιώτης αποφυλακίστηκε την 1/9/2026 με απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Τρικάλων. Θα μπορεί λοιπόν ελεύθερα να συνεχίσει την ανάπτυξη της επιχείρησής του, που έχει εν τω μεταξύ μεταβιβάσει σε γιο του, μέχρι κάποια στιγμή να δικαστεί.

Τι κι αν είχε στήσει ολόκληρη εγκατάσταση αποθήκευσης και παροχής προπανίου χωρίς πιστοποιήσεις και προδιαγραφές, χωρίς σύστημα πυρόσβεσης, με ψεύτικο σύστημα αυτόματης διακοπής σε περίπτωση διαρροής (αφού δεν υπήρχε σύστημα ανίχνευσης, ενώ η ηλεκτροβάνα διακοπής ήταν τοποθετημένη σε δευτερεύοντα σωλήνα και με τα καλώδια αποσυνδεδεμένα), που τροφοδοτούσε καυστήρες φυσικού αερίου (όχι προπανίου, με αποτέλεσμα συχνά έντονο καπνό στους φούρνους); Τι κι αν ήξερε τουλάχιστον απ’ τον Μάη του 2025 ότι υπάρχει διαρροή, τόσο απ’ τα προβλήματα απόδοσης των καυστήρων και παγώματος των δεξαμενών (όπως συμβαίνει όταν το υπό πίεση προπάνιο εκτονώνεται στην ατμόσφαιρα), όσο και απ’ την ενημέρωση για έντονη δυσοσμία απ’ τις εργάτριες, τις οποίες αντιμετώπισε με ανοιχτά ψέματα περί βόθρων;

Όλα παραβλέπονται όταν προτεραιότητα είναι η «ανάπτυξη». Άλλωστε, τα δύο άλλα εργοστάσια του επιχειρηματία σταμάτησαν μόνο για λίγες βδομάδες μετά το έγκλημα, ενώ και το τμήμα που καταστράφηκε αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο από καινούριες μονάδες, ακριβώς απέναντι. Παράλληλα, τα παιδιά του επιχειρηματία ίδρυσαν και νέα εταιρία «Μπισκοτοποιία Βανίλια Ι.Κ.Ε.» με έδρα στη Σιάτιστα, προκειμένου να ετοιμαστεί -αν χρειαστεί- η μετάβαση σε νέο, «καθαρό» σχήμα.

Η αποφυλάκιση δίνει καθαρό σήμα στον ιδιοκτήτη της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» ότι μπορεί να συνεχίσει την κερδοφορία στο έδαφος της ασυδοσίας, των πενιχρών μισθών, της τρομοκρατίας (γράφεται ότι όσοι εργαζόμενοι κατέθεσαν στις αρχές έχουν ήδη απολυθεί), της δολοφονίας των εργατριών. Το ίδιο σήμα που έδωσαν οι δηλώσεις στήριξής του από κυβερνητικά στελέχη ή η πλήρης κάλυψη απ’ τα ΜΜΕ της «φιέστας» που στήθηκε «προς υποστήριξή του» μετά τη σύλληψη. Το ίδιο σήμα που λαμβάνουν όλοι οι εργοδότες και το κεφάλαιο συνολικά, ότι το σύστημα κι οι μηχανισμοί του είναι στη διάθεσή τους για την εκμετάλλευση, σε βαθμό εξόντωσης, της εργατικής τάξης. 

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ