Σε όλο και νέες χώρες εξαπλώνεται το κύμα ξεσηκωμών και εξεγέρσεων μαθητών, φοιτητών και τμημάτων των εργαζομένων. Πρόκειται για γεγονότα μεγάλης κλίμακας, που αλλάζουν το τοπίο στην Ευρώπη και σπέρνουν τρόμο στα επιτελεία της αστικής τάξης. Τα μέτρα καταστολής με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, με κατέβασμα μέχρι και του στρατού στους δρόμους, με ανοιχτή πλέον συμμαχία με την φασιστική ακροδεξιά, ξεγύμνωσαν την αστική «δημοκρατία» στα μάτια των λαών της Ευρώπης.
Μπορούμε κι εδώ;
Αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα. Θα έρθει αυτό το κύμα και στην Ελλάδα; Γιατί μία χώρα με μακρά παράδοση στα λαϊκά κινήματα και στις εξεγέρσεις της νεολαίας, με ισχυρή παρουσία της Αριστεράς, έχει μείνει «έξω από το χορό»; Σίγουρα η απάντηση που καλούμαστε να δώσουμε πρέπει να έχει κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Δεν μπορεί η απάντηση να δοθεί με όρους μοιρολατρίας.
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η υποτιθέμενη «πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε σημείο καταβύθισης για το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Η απογοήτευση από την κατάληξη των αυταπατών για την κυβέρνηση αυτή έχει σημαδέψει μια ολόκληρη περίοδο.
Ένα εύρωστο κίνημα νεολαίας και λαού, που πήγε από τον φοιτητικό ξεσηκωμό του 2006-7 στο εξεγερτικό ξέσπασμα του Δεκέμβρη του 2008, και είχε στριμώξει όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις το 2010-12 με τεράστιες απεργίες, τώρα εμφανίζεται άπραγο. Όλη αυτή η κατάσταση αφήνει χώρο στην ακροδεξιά που εμφανίζεται ως «αντισυστημική».
Μάλιστα, η υποχώρηση των αντιιμπεριαλιστικών-αντιπολεμικών χαρακτηριστικών του κινήματος, έχουν οδηγήσει να είναι η χώρα «πρότυπο συμμάχου» για το Ρούμπιο και «ο πιο καλός σύμμαχος» του Νετανιάχου! Από εκεί που ήταν συνεχής πονοκέφαλος για τις ΗΠΑ.
Οι πρωτοφανούς μαζικότητας κινητοποιήσεις για τα Τέμπη αλλά και οι επαναλαμβανόμενες φοιτητικές, εργατικές, αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών δεν έχουν κατορθώσει να αντιστρέψουν αυτή την εικόνα. Όπως και οι κατά καιρούς μαζικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη.
Οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα εργατικά σωματεία, παρόλο που ελέγχονται πλέον σε μεγάλο βαθμό από το ΚΚΕ, το οποίο έχει ιδιαίτερες ευθύνες για αυτή την κατάσταση, κατά κανόνα υπολειτουργούν.
Συνεπώς, για την κατάσταση αυτή υπάρχουν πολιτικά αίτια, πολιτικές ευθύνες. Φυσικά και δικές μας, τις οποίες ποτέ δεν κρύψαμε κάτω από το χαλί. Το να επισημαίνει κανείς όμως τα υπαρκτά πολιτικά δεδομένα, δεν σημαίνει ότι αυτά τα δεδομένα είναι αμετακίνητα και αιώνια. Η ιστορία των λαϊκών κινημάτων έχει αποδεχθεί ότι κάνει κύκλους που αργά ή γρήγορα κλείνουν.
Η συζήτηση που πρέπει να ανοίξει είναι το «ΠΩΣ», όχι το «ΑΝ»
Είναι λογικό σε αυτό το τοπίο να εμφανίζεται απογοήτευση και δυσκολία στους ανθρώπους που συμμετέχουν στο κίνημα. Όμως η δυσκολία αυτή δεν μπορεί να γίνεται θεωρία που να προσπερνάει τους ιστορικούς νόμους της κοινωνικής εξέλιξης. Τα όποια πολιτικά δεδομένα,μπορούν να καθυστερήσουν, να αναβάλουν αλλά όχι να αποτρέπουν για πάντα μια αναπόφευκτη εξέλιξη.
Η πολιτική όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων πλέον έχει καθοριστεί χωρίς επιστροφή στην άγρια λιτότητα και στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία. Όποιος και να βγει πρόεδρος στη Γαλλία θα κληθεί από τους «οίκους αξιολόγησης» να επιβάλλει νέα μνημόνια και μέτρα λιτότητας. Ο Μερτς που κυβερνά πλέον τη Γερμανία με μια μειοψηφία απαιτεί απαρέγκλιτη τήρηση της λιτότητας και έλεγχο των ελλειμμάτων σε όλη την Ευρώπη. Η ακροδεξιά φασίστρια Μελόνι βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο βούρκο της κρίσης.
Στο φόντο του άγριου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και των πολεμικών μετώπων, η ανοδική τιμή της ενέργειας και των τροφίμων, της στέγασης, η καθήλωση των μισθών, οι αυξημένες πολεμικές δαπάνες δημιουργούν μια πλήρη κοινωνική ασφυξία. Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Ενέργειας πρόσφατα δήλωσε ότι «50 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωποι με το δίλημμα να επιλέξουν ανάμεσα στη θέρμανση και το φαγητό». Είναι πάνω από βέβαιο ότι το νέο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό Ταμείο θα απαιτήσει από χώρες όπως η Ελλάδα νέες βαριές «μεταρρυθμίσεις» και κόψιμο όλων των κοινωνικών επιδοτήσεων.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, το άγχος των κυβερνητικών στελεχών γι’ αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη μετατρέπεται σε ανοιχτό φόβο μπροστά στο αναπόφευκτο: η καταπίεση θα γεννήσει την Αντίσταση.
Ακόμα κι αν οι διαθέσεις μαθητών-φοιτητών μπλοκάρονται από τους σχεδιασμούς των δυνάμεων που κυριαρχούν στο κίνημα, δεν μπορεί αυτό να γίνεται παρατεταμένα. Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών έχει δείξει ότι εν τέλει η πίεση της βάσης ξεπερνά τους σχεδιασμούς.
Το μικρόβιο της εξέγερσης έχει μολύνει το υποσυνείδητό των λαών
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι σοβαρές αδυναμίες του κινήματος στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν δια μαγείας, ή ότι οι εικόνες της εξεγερμένης Ευρώπης μπορούν από μόνες τους να αλλάξουν τους συσχετισμούς στην Ελλάδα. Η πραγματικότητα αυτή δεν αναιρεί όλα τα αρνητικά πολιτικά δεδομένα που έχουν συσσωρευτεί στο κίνημα.
Θα πρέπει όμως να λάβουμε τα μνήματα των καιρών και τον άνεμο που φυσάει στην Ευρώπη. Η συζήτηση πρέπει να μετατοπιστεί. Από το «ΑΝ» μπορεί να γίνει κάτι παρόμοιο από το δικό μας λαό και τη νεολαία, να πάει στο «ΠΩΣ» μπορεί να πυροδοτηθεί κάτι τέτοιο. Στο «ΠΩΣ» οι αγωνιστές θα δημιουργήσουν συνθήκες να εκδηλωθούν οι διαθέσεις. Στο «ΠΩΣ» θα φέρουμε αυτά τα γεγονότα πιο κοντά χρονικά αλλά και θα αναπτύξουμε τα αναγκαία αντανακλαστικά για να παρέμβουμε σε αυτά.
Το μικρόβιο των εικόνων της εξεγερμένης νεολαίας έχει πλέον μολύνει το υποσυνείδητο όλων των λαών της Ευρώπης, μαζί και την Ελλάδα. Και η εκδήλωση της μόλυνσης αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθεί.
ΚΚ
