
Η 18η Σεπτεμβρίου σηματοδότησε την έναρξη του μαθητικού κινήματος, το οποίο λίγες ημέρες αργότερα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Γαλλία. Ξεκίνησε από τα προάστια του Παρισιού, με αφορμή τις αφόρητες συνθήκες φοίτησης: έλλειψη προσωπικού και υλικοτεχνικού εξοπλισμού, παλαιά και φθαρμένα κτίρια και δυσκολίες πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση (Parcoursup).
Την 1η Οκτωβρίου, περισσότερα από 600 λύκεια τελούν υπό κατάληψη σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ λίγο λιγότερα από 2.000 άτομα έχουν προσαχθεί. Όλες οι μεγάλες πόλεις της Γαλλίας έχουν επηρεαστεί. Στις 6 Οκτωβρίου, στις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα συμμετέχουν από 256.000 άτομα, σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, έως 450.000, σύμφωνα με τους διοργανωτές και τις διοργανώτριες. Οι διαδηλώσεις αυτές δεν ήταν απλώς μαζικές· χαρακτηρίζονταν κυρίως από τη νεαρή ηλικία των συμμετεχόντων και τη μαχητικότητά τους. Είχαμε να δούμε τόσους νέους ανθρώπους να συμμετέχουν αυθόρμητα στον αγώνα από τον Μάιο-Ιούνιο του 1968.
Στις 27 Σεπτεμβρίου, ένας αστυνομικός εκτοξεύει μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης εξ επαφής στο πρόσωπο ενός 14χρονου αγοριού. Το παιδί αυτό, ο Εντέν, υπέστη διπλό κάταγμα της γνάθου και έχασε όλα του τα δόντια. Στις 29 του μήνα, ένας αστυνομικός στραγγαλίζει ένα 14χρονο κορίτσι. Στις 30, ένας αστυνομικός πυροβολεί με εκτοξευτήρα πλαστικών βλημάτων (LBD) στο πρόσωπο ενός 16χρονου παιδιού, το οποίο χάνει το ένα του μάτι. Στις 2 Οκτωβρίου, ένας αστυνομικός ακινητοποιεί έναν 17χρονο μαθητή λυκείου μέσα σε ένα ρυάκι, με το κεφάλι του βυθισμένο στο νερό. Αυτή τη φορά, όμως, οι υπόλοιποι μαθητές παρεμβαίνουν και τον ξυλοκοπούν άγρια. Στις 5 του μήνα, ένας 15χρονος χάνει το χέρι του από έκρηξη χειροβομβίδας. Σε αυτόν τον κατάλογο προστίθενται οι συνήθεις πράξεις αστυνομικής βίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας.
Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που ο πρωθυπουργός επρόκειτο να παρουσιάσει τον προϋπολογισμό για το επόμενο έτος. Το κράτος βρίσκεται σε δύσκολη θέση: πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους, να κατευνάσει τους αυτοκινητιστές που βλέπουν την τιμή της βενζίνης να ανεβαίνει και, τώρα, να διαχειριστεί την εξεγερμένη νεολαία.
Χρησιμοποιώντας δυσανάλογη καταστολή εναντίον παιδιών, το κράτος υπέπεσε σε ένα τεράστιο σφάλμα —από τη δική του σκοπιά—, το οποίο αποτελεί συνέπεια των προηγούμενων αποφάσεών του να εντείνει μονομερώς την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων. Το κράτος έχει αποξενώσει ακόμη περισσότερο τις λαϊκές μάζες, στρεφόμενο εναντίον των παιδιών τους: τώρα δεν διαδηλώνουν μόνο οι νέοι, αλλά και οι γονείς τους. Στους νέους και τους γονείς τους προστίθενται συνδικαλιστές, εκλεγμένοι αριστεροί κ.λπ. Η Γαλλία βρίσκεται σήμερα σε θέση διεθνούς διασυρμού: αδυνατεί να διαχειριστεί τον προϋπολογισμό της, να αντιμετωπίσει το χρέος της και, τώρα, να συγκρατήσει παιδιά που εξεγείρονται ενάντια στην υποβάθμιση της εκπαίδευσής τους.
Το κράτος επιχειρεί λοιπόν να διαπραγματευτεί: νέες οδηγίες για τη «διατήρηση της τάξης» (απαγόρευση της χρήσης χειροβομβίδων κρότου-λάμψης κ.λπ.), μια «συμμετοχική» διαδικτυακή πλατφόρμα, διάλογος με τα μαθητικά συνδικάτα κ.λπ. Πολλά λύκεια και πανεπιστήμια προτίμησαν να κλείσουν τις πόρτες τους αντί να επιτρέψουν στους μαθητές και τις μαθήτριες λυκείου, καθώς και στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, να κινητοποιηθούν μέσω των καταλήψεων. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι οι σχολικές διακοπές αρχίζουν σε μία εβδομάδα και ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της. Γνωρίζει ότι οι νέοι δεν θα κινητοποιηθούν κατά τη διάρκειά τους και ότι θα είναι δύσκολο να αναζωπυρωθεί το κίνημα μετά το πέρας τους.
Απέναντι στην οργή των λαϊκών μαζών, η αστική τάξη διαθέτει δύο μεθόδους: την καταστολή και τη διαπραγμάτευση. Όταν η μία μέθοδος δεν αρκεί από μόνη της, η άλλη έρχεται να τη συμπληρώσει. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη Γαλλία, όπου η λίγο-πολύ ειρηνική διαπραγμάτευση μεταξύ αστικής τάξης και προλεταριάτου περνά ιστορικά μέσα από μια πρώτη φάση λίγο-πολύ βίαιων κοινωνικών κινημάτων. Καθώς όλα τα τελευταία κοινωνικά κινήματα έχουν αποτύχει, η αστική τάξη έχει όλο και λιγότερη ανάγκη να διαπραγματεύεται και όλο και λιγότερους λόγους να μοιράζεται ξανά τα κέρδη της· έτσι, η καταστολή εντείνεται. Οι μέθοδοι πάλης πρέπει να εξελίσσονται ανάλογα. Η μορφή που πήρε το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων αποτέλεσε απάντηση των λαϊκών μαζών στις αλλαγές των μεθόδων συμβιβασμού μεταξύ προλεταριάτου και αστικής τάξης. Η μορφή αυτή ήταν υπερβολικά ανοίκεια και «άγρια» για τη μεγάλη πλειονότητα της Αριστεράς, η οποία δεν είχε καταφέρει τότε να αντιδράσει. Σήμερα, η ταχύτητα και η ένταση του μαθητικού κινήματος προκαλούν έκπληξη. Το κράτος προσαρμόζεται ταχύτερα και αναζητά νέες μεθόδους συμβιβασμού. Σήμερα, η γαλλική αστική τάξη εξακολουθεί να διαθέτει τα μέσα για να διαπραγματευτεί, προκειμένου να κατευνάσει τη νεολαία.
Όλα αυτά, όμως, δεν είναι παρά μια πρόγευση όσων μας περιμένουν. Η νεολαία εξεγείρεται σήμερα όχι επειδή διεκδικεί καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης, αλλά επειδή γνωρίζει ότι το μέλλον της είναι αβέβαιο. Η νεολαία αυτή διαμορφώνεται σήμερα μέσα στην ταξική πάλη και υποστηρίζεται από την πλειονότητα των λαϊκών μαζών, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τα Κίτρινα Γιλέκα. Τα κοινωνικά κινήματα εμφανίζονται πλέον σπανιότερα σε σύγκριση με την προηγούμενη περίοδο, αλλά είναι πιο απρόβλεπτα, πιο εκρηκτικά, πιο αιφνίδια κ.λπ. Με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, είναι σαφές ότι οδεύουμε προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος θα αποτελέσει ευκαιρία για τους κομμουνιστές όλου του κόσμου να αναλάβουν δράση, να αντιληφθούν τον ρόλο τους ως πρωτοπορία του προλεταριάτου και να καταλάβουν την εξουσία. Ένας παγκόσμιος πόλεμος συνεπάγεται συνθήκες κρίσης στην πλειονότητα των χωρών του κόσμου, τόσο για την αστική τάξη όσο και για τις καταπιεζόμενες μάζες. Μόνο όταν υπάρχει κρίση τόσο στην «κορυφή» όσο και στη «βάση» διαμορφώνεται μια επαναστατική κατάσταση και καθίσταται δυνατή μια επανάσταση.
Στον παγκόσμιο πόλεμο προστίθεται η οικολογική κρίση: κλιματική αλλαγή, φυσικές καταστροφές, πανδημίες ζωονόσων, εξαφάνιση ειδών κ.λπ. Η νεολαία γνωρίζει ότι δεν έχει μέλλον, ότι ο κόσμος φλέγεται. Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν υπήρξε ποτέ τόσο ζοφερό, και ακριβώς επειδή είναι τόσο ζοφερό μπορεί να γίνει τόσο λαμπρό. Ακριβώς επειδή το μέλλον τους είναι η κρίση, οι λαϊκές μάζες θα μπορέσουν να το πάρουν στα χέρια τους και να εξεγερθούν.
Ποια είναι, λοιπόν, τα καθήκοντά μας σήμερα στη Γαλλία; Είναι σαφές ότι το σημερινό κίνημα δεν θα οδηγήσει στην επανάσταση. Δεν υπάρχει αρκετά βαθιά κρίση ούτε στο εσωτερικό των λαϊκών μαζών ούτε στο εσωτερικό της αστικής τάξης, ενώ δεν υπάρχει επίσης κάποιο Κομμουνιστικό Κόμμα ικανό να καθοδηγήσει τις λαϊκές μάζες στον αγώνα τους. Από αυτή την άποψη, το σημερινό κίνημα κυριαρχείται πολιτικά και ιδεολογικά από την κοινοβουλευτική και συνδικαλιστική ρεφορμιστική Αριστερά. Το σημερινό κίνημα, ωστόσο, γεννά μεγάλες ελπίδες. Αποτελεί ένα από τα πολλά σημάδια ότι οδεύουμε προς ριζικές αλλαγές μέσα στις επόμενες μία ή περισσότερες δεκαετίες.
Η σημερινή κατάσταση στη Γαλλία και διεθνώς μάς φέρνει αντιμέτωπους με τις ευθύνες μας: να εκπαιδεύσουμε επαγγελματικά κομμουνιστικά στελέχη, ώστε να ανασυγκροτήσουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα και την Κομμουνιστική Διεθνή, και να σταθούμε αντάξιοι της εποχής μας.
https://unitecommuniste.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ