«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε ένα έθνος που συγκροτεί τρομοκρατικούς στρατούς να κατέχει τέτοια όπλα, μια τέτοια προοπτική θα τους επέτρεπε να εκβιάσουν τον κόσμο.»
«Το καθεστώς αυτό είναι το κυρίαρχο κράτος-χορηγός της τρομοκρατίας.»
«Οι αρχές πρέπει να σταματήσουν να χρησιμοποιούν βία ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές.»
«Το κράτος πρέπει να συμμορφωθεί με τις διεθνείς υποχρεώσεις.»
«Η καταστολή του ίδιου του τού λαού από το καθεστώς είναι σοκαριστική.»
«Ο αποκλεισμός χιλιάδων υποψηφίων στερεί από τον λαό μια πραγματική επιλογή.»
«Ο λαός στερήθηκε μια ελεύθερη και δίκαιη εκλογική διαδικασία.»
«Ελέγχει το δικαστικό σώμα και διορίζει τους επικεφαλής κρίσιμων κρατικών οργάνων, ελέγχει όλους τους υποψηφίους για δημόσια αξιώματα.»
Η ορθή επιμέλεια κειμένων θα μας υποχρέωνε κανονικά να βάλουμε αποσιωπητικά σε ορισμένα σημεία των παραπάνω παραθέσεων, ώστε να επισημαίνεται η παράλειψη κάποιων λέξεων. Παραβιάσαμε εσκεμμένα αυτούς τους κανόνες, για να μην κάνουμε… spoiler για τη συνέχεια…
Υπάρχει ένα τηλεπαιχνίδι, στο οποίο ο παρουσιαστής ξεκινάει τις ερωτήσεις του προς τους συμμετέχοντες με τη φράση: «Ρωτήσαμε εκατό ανθρώπους και ψάχνουμε τις δημοφιλέστερες απαντήσεις…». Αν η ερώτηση που απευθύνθηκε στους εκατό ανθρώπους ήταν «σε ποιο κράτος αναφέρονται οι παραπάνω παραθέσεις», δεν θα μπορούσαν άνετα οι δημοφιλέστερες απαντήσεις να βρίσκονταν -κατά περίπτωση και ανάλογα με την επικαιρότητα- ανάμεσα στο Ισραήλ, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ελλάδα; Φυσικά και θα μπορούσαν. Ακριβώς όπως θα μπορούσε να βρίσκεται στις δημοφιλέστερες απαντήσεις και το Ιράν… Το οποίο είναι και η σωστή απάντηση, καθώς όλες οι παραπάνω δηλώσεις έχουν γίνει από αξιωματούχους των ΗΠΑ και της ΕΕ, θέλοντας να καταδείξουν το… αποκρουστικό πρόσωπο του θεοκρατικού κράτους.
Είναι, πάντως, εντυπωσιακό το πως τα «πολιτισμένα και δημοκρατικά» κράτη προσπαθούν να τη βγάλουν καθαρή και να εξακολουθούν να υπερηφανεύονται για τις αρχές του διαφωτισμού που, όπως λένε τα βιβλία, επηρέασαν βαθιά την πολιτική, την επιστήμη και τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Δύση. Που, σε σύγκριση με τους απολίτιστους μουλάδες της Ανατολής και τους αδίστακτους βασιλιάδες του Κόλπου, φέρνουν τις ΗΠΑ και την ΕΕ στην πρώτη θέση της ηθικής υπεροχής. Πολύ περισσότερο, που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν -γύρω από την εβραϊκή θρησκεία- ένα κράτος-πρότυπο δυτικής δημοκρατίας στην καρδιά του αραβικού κόσμου.
Υπεροχή λοιπόν, πολιτισμός και δημοκρατία, σε αντίθεση με τον θεοκρατικό μεσαίωνα της Μέσης Ανατολής. Για τις δύο αυτές πλευρές, θα μπορούσαμε να συζητάμε πολλές ώρες…
Για το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν που διενεργεί μεν εκλογές, αλλά ο ανώτατος ηγέτης ορίζει, ελέγχει και φιλτράρει τους υποψήφιους. Ενώ οι ποσοστώσεις, οι οικονομικές απαιτήσεις και η υποχρεωτική «δήλωση μετάνοιας» στην ελληνική κοινοβουλευτική διαδικασία είναι χαρακτηριστικά που ευνοούν την πλατιά δημοκρατική συμμετοχή και εκλογή…
Για τις μοναρχίες των χωρών της Μέσης Ανατολής, που μεταβιβάζουν την εξουσία από πατέρα σε γιό, ενώ το Μπους, Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Καραμανλής είναι απλή συνωνυμία.
Για τα έθνη που «συγκροτούν τρομοκρατικούς στρατούς» και «εκβιάζουν», από τον Περσικό Κόλπο έως τη Λατινική Αμερική, από το Ιράκ έως τη Βενεζουέλα, ενάντια στο «διεθνές δίκαιο».
Για τους Φρουρούς της Επανάστασης που μας ενημέρωσαν ότι η πανδημία ήταν μια «βιολογική επίθεση» από τις ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν, και για τον πρόεδρο Τραμπ που αντιπαρέβαλε ότι ήταν ένα «βιολογικό όπλο» κατασκευασμένο σε κινέζικο εργαστήριο (αντιμετωπίσιμο όμως με… κατάποση χλωρίνης…).
Για τις επιτροπές λογοκρισίας από τις οποίες πρέπει να αδειοδοτηθεί κάθε βιβλίο πριν εκδοθεί και διακινηθεί στο Ιράν, και την υποχρεωτική αφαίρεση κάθε βιβλίου που αναφέρεται σε ζητήματα συμπερίληψης και ισότητας από στρατιωτικές βιβλιοθήκες και ομοσπονδιακά ιδρύματα των ΗΠΑ, που επέβαλε η διοίκηση Τραμπ.
Για τους δολοφονημένους Ιρανούς, θύματα του βίαιου καθεστώτος, και τον Τζορτζ Φλόιντ, τη Ρενέ Γκούντμαν και τον Άλεξ Πρέττι στις ΗΠΑ, τον Σεντρίκ Σουβιάτ και τον Ναέλ Μερζούκ στο Παρίσι, τον Κρις Κάμπα και τον Τζερμέν Μπέικερ στο Λονδίνο, τον Γρηγορόπουλο, τον Σαμπάνη, τον Τεμπονέρα, τους εκατοντάδες νεκρούς εργάτες στα εργοτάξια της αιματοβαμμένης δυτικής ανάπτυξης.
Για όλα αυτά, που δεν έρχεται να απαντήσει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια που δαπανήθηκε σε βόμβες εναντίον του Ιράν το πρώτο εικοσιτετράωρο. Για όλα αυτά που δεν έχει στόχο να λύσει η σφαγή του ιρανικού λαού και ο ασκός του Αιόλου που ανοίγει διάπλατα για τους λαούς της περιοχής και όχι μόνο. Για τη Δύση που θέλει να επιβάλει το δικό της καθεστώς, ζωγραφισμένο κι αυτό με τα ίδια χρώματα του πολέμου και της φρίκης.
Πολύ περισσότερο, θα μπορούσαμε να συζητάμε πολλές ώρες για τους κατά τόπους θεούς. Αυτούς που «αδειοδοτούν» τους ηγέτες, που καθοδηγούν τις πολιτικές τους, εξασφαλίζουν την ύπαρξή τους. Αυτούς που ορίζουν νόμιμες και παράνομες συμπεριφορές για τους λαούς. Εκεί τον λένε Αλλάχ, εδώ τον λένε Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ή/και Ευρωπαϊκή Ένωση. Το προσκύνημα είναι ίδιο, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεσαι, σε όποιον απ’ τους δύο θεούς κι αν πιστεύεις…
Όπως ίδιος είναι και ο πόθος των λαών για ειρήνη και προκοπή, για ζωή και ελευθερία. Όπως ίδιος είναι και ο σκουπιδοντενεκές της ιστορίας, όπου οι λαοί θα πετάξουν τον κάθε καταπιεστή τους.
Ε.Β.
.jpg)
.jpg)