Α. Για τη διεθνή κατάσταση
1. Οι απαιτήσεις του ανταγωνισμού των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα ήταν η αιτία με βάση την οποία η διοίκηση Τραμπ αποφάσισε στις 28/2 την πολεμική επιδρομή στο Ιράν. Για να μπλοκάρει και τον ρώσικο διάδρομο από τον Καύκασο και την έξοδο της Ρωσίας στον Ινδικό και τον σύγχρονο κινέζικο δρόμο του μεταξιού. Για να ενισχύσει τις αντίθετες δικές της γεωστρατηγικές επιλογές, όπως τον IMEC με τον οποίο –εκτός των άλλων– επιδιώκει να ρυμουλκήσει την Ινδία στο πλευρό των ΗΠΑ. Για να ανακόψει τις (ενεργειακές, στρατιωτικές, οικονομικές, πολιτικές) σχέσεις του καθεστώτος του Ιράν με Ρωσία και Κίνα και να το μετατοπίσει προς το πλευρό των ΗΠΑ, και στη βάση αυτή να ενισχύσει-αναβαθμίσει την παρουσία των ΗΠΑ στην Μ. Ανατολή.
2. Η επιδρομή αυτή, που πρώτο της βήμα –και σε συνεργασία με τις πληροφορίες της Μοσάντ– ήταν η εξόντωση της ιρανικής ηγεσίας, συνεχίστηκε ως τις 7/4 με την αμερικάνικη πολεμική μηχανή να εκτοξεύει μια τεράστια ισχύ καταστροφής ενάντια σε στρατιωτικές, παραγωγικές, οικονομικές υποδομές και βέβαια ενάντια στον λαό του Ιράν. Ενώ παράλληλα το μαντρόσκυλο των ΗΠΑ, το Ισραήλ, αφενός ενέτεινε τη γενοκτονία και την εξόντωση των Παλαιστινίων σε Γάζα και Δ. Όχθη, αφετέρου δολοφονούσε μαζικά και ξερίζωνε εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους του Λιβάνου με την εισβολή του στη χώρα αυτή. Ωστόσο, παράλληλα, το Ιράν, στηριγμένο στα οπλικά συστήματα και στα δορυφορικά δεδομένα Ρωσίας και Κίνας, προκάλεσε σοβαρά πλήγματα σε μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία (ακόμα και στα αεροπλανοφόρα) των ΗΠΑ και σε όλες τις βάσεις τους στην περιοχή, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της βάσης τους στο Μπαχρέιν η οποία εκκενώθηκε κατεπειγόντως από τους 1.500 ναύτες της που οδηγήθηκαν χωρίς ούτε τα προσωπικά τους είδη στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Συνολικά, οι εξελίξεις στο επίπεδο των πολεμικών επιχειρήσεων επιβεβαίωναν το χαρακτηρισμό ως «τυχοδιωκτικής» που ακόμα και κέντρα εντός των ΗΠΑ απέδωσαν στην επιδρομή στο Ιράν, καθώς είναι πλέον δεδομένο ότι αυτή αποφασίστηκε και εξελίχθηκε χωρίς να έχουν διαμορφωθεί εντός του Ιράν όροι ανάδειξης μιας άλλης ηγεσίας που θα προσανατόλιζε το καθεστώς προς την πλευρά των ΗΠΑ.
3. Οι επισκέψεις της ιρανικής ηγεσίας σε Μόσχα και Πεκίνο, η απαίτηση που διατύπωσε ο Ιρανός πρέσβης στην Κίνα αν διαμορφωθεί συμφωνία στις διαπραγματεύσεις να την επικυρώσουν και να την εγγυηθούν οι μεγάλες δυνάμεις, είναι χαρακτηριστικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν την αποτυχία των στόχων που έβαλαν οι ΗΠΑ στην επιδρομή τους αυτή. Αυτή την αποτυχία διαχειρίζονται οι ΗΠΑ από τις 8/4 με τις παρατάσεις των διαπραγματεύσεων, με την 48ωρη «επιχείρηση ελευθερίας», με την ανάδειξη του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν (που η επίλυσή του χρησιμοποιείται ως σύμβολο κύρους για τη διοίκηση Τραμπ) σαν το «μοναδικό» ζήτημα των διαπραγματεύσεων. Επιπλέον, ο τυχοδιωκτισμός αυτός πρόσθεσε ένα ακόμη πολύ σοβαρό πρόβλημα στις κινήσεις και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ: ενέτεινε τις αντιθέσεις τους με τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές δημιουργώντας όρους ρήγματος στην ευρωατλαντική συμμαχία. Οι τρεις βασικές ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία) ξεπέρασαν τις αρχικές τους παλινωδίες και αρνήθηκαν να συρθούν ως υποστηρικτές στην αμερικάνικη επιδρομή που μια επιτυχία της θα περιόριζε ακόμα περισσότερο τον ρόλο τους. Η διαμόρφωση της πρωτοβουλίας των «40» δεν αποτελεί και δεν μπορεί να αποτελέσει αυτοτελή ιμπεριαλιστικό πόλο στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Ωστόσο, αποτελεί συντεταγμένη άρνηση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ και με τους όρους που αυτή επιδιώκεται να επιβληθεί από τη διοίκηση Τραμπ. Η διάσταση Αγγλίας-ΗΠΑ (της πιο σταθερής σχέσης στη Δύση), η θεαματική δημόσια μεταστροφή του Μερτς, αλλά και η απομάκρυνση της Μελόνι από τη «γραμμή Τραμπ», είναι από τα χαρακτηριστικά στοιχεία των τριγμών που προκαλούνται εντός της Δύσης από τις αμερικανικές επιδιώξεις.
4. Η αποτυχία των επιδιώξεων των ΗΠΑ στο Ιράν ήταν και αποτυχία να εγκλωβιστεί η Ρωσία στο Ουκρανικό πεδίο χάνοντας εξόδους και μια σημαντική περιφερειακή δύναμη με στενές σχέσεις με τη Μόσχα. Δηλαδή, αυτή η επιχείρηση των ΗΠΑ ήταν μια σαφής προσπάθεια απάντησης στο ζήτημα της Ουκρανίας όπου δεν μπορούν να εμπλακούν άμεσα και «αρκούνται» στα χτυπήματα μέχρι την κεντρική Ρωσία που οργανώνουν από το έδαφος της Ουκρανίας.
Στον άδικο αυτό πόλεμο, όπου εκδηλώνεται η κεντρική ενδοϊμπεριαλιστική αντίθεση (ΗΠΑ-Ρωσίας) και όπου οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές επιχειρούν να αναλάβουν μεγαλύτερο ρόλο, η Ρωσία κρατά και διευρύνει –έστω με αργό ρυθμό– τις επιτυχίες της επί του πεδίου. Ταυτόχρονα όμως υφίσταται σημαντική φθορά κι ολοένα μεγαλύτερη πίεση για το αν και πώς θα αποκρυσταλλώσει τις επιτυχίες της αυτές ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη «νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης» που επιδιώκει, δηλαδή για έναν αναβαθμισμένο ιμπεριαλιστικό ρόλο της Ρωσίας στην Ευρασία που αποτελεί το κεντρικό πεδίο των παγκόσμιων ανταγωνισμών.
5. Η επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράν παραμένει μετέωρη, ενώ συμπληρώθηκαν περισσότερες από έξι εβδομάδες από το σταμάτημα των επιχειρήσεων και την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν δίλημμα για τις επιλογές τους στη συνέχεια, καθώς, από τη μια, έχουν εκτεθεί σε αντιπάλους, συμμάχους και στα καθεστώτα της περιοχής αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των επιλογών τους και, από την άλλη, δεν μπορούν στις διαπραγματεύσεις να πετύχουν αυτά που δεν πέτυχαν με την πολεμική επιδρομή τους. Συνεπώς, δεν χωράει κανένας εφησυχασμός για την πορεία των εξελίξεων τόσο στο επόμενο διάστημα όσο και συνολικά. Οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη και, με μεγάλη απόσταση, η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον πλανήτη. Όχι μόνο δεν πρόκειται να «παραδοθούν» στους αντιπάλους ιμπεριαλιστές, αλλά αντίθετα θα χρησιμοποιήσουν όλες τις δυνάμεις τους και όλες τις δυνατότητες που διαθέτουν για να προωθήσουν τις επιδιώξεις τους και όπως αυτές έχουν καταγραφεί παγκόσμια. Από τη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, ως την Ουκρανία και από τη Γροιλανδία, ως τη Λατινική Αμερική και την Ν.Α. Ασία.
6. Οι εξελίξεις αυτές αναδείχνουν τη γεωστρατηγική ιμπεριαλιστική τριάδα ( ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) που καθορίζει και διαμορφώνει την ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε ολοένα υψηλότερο επίπεδο. Γίνεται φανερό πως οι ενεργειακοί, οικονομικοί, εμπορικοί ανταγωνισμοί τους, με τις όποιες τους συνέπειες, δεν μπορούν να κρίνουν τη διάταξή τους, να καθορίσουν το «ποιος-ποιον». Αυτοί οι ανταγωνισμοί, μαζί με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις, τους κάθε είδους εκβιασμούς και επεμβάσεις-παρεμβάσεις των «τριών», αποτελούν στοιχεία της πορείας διαμόρφωσης των όρων για τον Γ’ ΠΠ που αποτελεί τη μόνη διέξοδο στην κρίση και τους ανταγωνισμούς που δονούν το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Σε αυτή τη διέξοδο προσβλέπει (και, εννοείται, για τη δική του επικράτηση) ο καθένας της «τριάδας» και ενόψει αυτής της προοπτικής προετοιμάζονται και αναζητούν τη διαμόρφωση επιλογών οι ιμπεριαλιστές της «δεύτερης τάξης» (Ευρωπαίοι και Ιαπωνία). Ακόμα περισσότερο, σε αναφορά με αυτή την πορεία κινούνται και παλινωδούν –έως και θεαματικά– οι περιφερειακές δυνάμεις.
7. Ταυτόχρονα, είναι φανερό ότι η πυρηνική απειλή (που ασκείται από ΗΠΑ και Ρωσία) και το γεγονός ότι δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι στρατηγικές συμμαχίες που απαιτούνται για έναν παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, βάζουν όρια στις επιδιώξεις του καθενός από τους «τρείς», στις επιδιώξεις δηλαδή του καθενός να ενισχύσει και να αναβαθμίσει τους δικούς του γεωστρατηγικούς-γεωπολιτικούς-πολεμικούς όρους έναντι των άλλων. Αυτό ακριβώς το «φρένο» λειτουργεί εδώ και πάνω από 4 χρόνια στην Ουκρανία, και για τη Ρωσία αλλά και για τις ΗΠΑ-Δύση. Το ίδιο ζήτημα αντιμετώπισε η πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράν, όπου ούτε τους Ευρωπαίους μπόρεσε να στοιχίσει πίσω της, ενώ ταυτόχρονα χτυπήματα μιας άλλης κλίμακας (π.χ. με «τακτικά πυρηνικά») θα προκαλούσαν άλλες απαντήσεις από τη Ρωσία και ενδεχομένως την Κίνα. Το ίδιο ζήτημα καταγράφηκε και στην επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο όπου, αν από τη μια ήταν έκδηλο πως δεν μπορεί να υπάρχει «συνεννόηση» ούτε στο εμπορικό επίπεδο, από την άλλη η Ταιβάν αναδείχθηκε εκατέρωθεν ως η κόκκινη γραμμή που δεν πρέπει η άλλη πλευρά να περάσει. Βέβαια, η κατάσταση αυτή κυρίως μπλοκάρει την Κίνα, που όσο παραμένει πίσω από τις «αλυσίδες» που οι ΗΠΑ έχουν διαμορφώσει στην περιοχή και χωρίς να ελέγχει τη «στενή περιφέρεια της» δεν μπορεί να διεκδικήσει καθοριστικό ρόλο ιμπεριαλιστικής δύναμης στο παγκόσμιο ταμπλό.
Συνολικά, πάντως, οι όροι αυτοί (πυρηνικά-στρατηγικές συμμαχίες) που λειτουργούν ανασχετικά στις επιθετικές κινήσεις των «τριών», λειτουργούν ταυτόχρονα πιεστικά έως και εκβιαστικά στις επιλογές τους. Από τη μια, για τις ΗΠΑ, που σε αυτή τη βάση κινήθηκαν τυχοδιωκτικά με την επιδρομή τους στο Ιράν και τώρα στην ίδια βάση αναζητούν τις επόμενες κινήσεις τους, που να είναι τέτοιες ώστε να μικραίνουν και όχι να μεγαλώνουν την απόσταση ανάμεσα στους στρατηγικούς τους στόχους και τα μέσα που διαθέτουν. Από την άλλη, για την Ρωσία και την Κίνα που «σπρώχνονται» να μετατρέψουν τη στρατηγική τους συνεργασία σε στρατηγική συμμαχία. Ωστόσο, ένα τέτοιο βήμα προϋποθέτει να διαμορφώσουν απαντήσεις και συμφωνίες για τις δικές τους αντιθέσεις, αλλά και να μετρήσουν τι θα παραγάγει και τι θα προκαλέσει το βήμα αυτό στον αντίπαλο (ΗΠΑ) και σε όλο το φάσμα των ιμπεριαλιστών δεύτερης τάξης και των περιφερειακών δυνάμεων.
8. Τα πολιτικά συστήματα των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων βρίσκονται σε αναταραχή και σε συνθήκες κρίσης που αποτελεί εκδήλωση της αναζήτησης γραμμής και τακτικής στο τοπίο της ρευστότητας και της έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Στο ίδιο πλαίσιο, σχέσεις (ΗΠΑ-Αγγλία) και συμμαχίες (ΝΑΤΟ) που αποτέλεσαν βασικές σταθερές των οκτώ δεκαετιών του μεταπολεμικού κόσμου, παρουσιάζουν τριγμούς και αμφισβητείται η συνέχειά τους. Και βέβαια, η κατάσταση αυτή της πολιτικής αστάθειας, της απαξίωσης πολιτικών συστημάτων και καθεστωτικών δυνάμεων εκδηλώνεται σε χώρες της περιφέρειας και σε εξαρτημένες χώρες, όπου οι αστικές τάξεις και δυνάμεις αναζητούν «πώς και σε ποιον» θα στοιχηθούν στο φουρτουνιασμένο τοπίο που βρίσκεται μπροστά. Βασικό κοινό στοιχείο αυτών των εξελίξεων σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες, σε Δύση και Ανατολή, είναι η διαρκής κλιμάκωση των αντιδραστικών πολιτικών κατευθύνσεων, η ασταμάτητη έξαρση του πιο χυδαίου αντικομμουνισμού. Από τις ΗΠΑ και τη Χιλή, ως τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ινδία και τα Βαλκάνια, παντού και με κάθε τρόπο εκδηλώνεται μίσος για τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και την ίδια τη ζωή των μαζών, και ξορκίζονται τα «φαντάσματα του κομμουνισμού» που... απειλούν τον πλανήτη! Αυτή η γενικευμένη αντιδραστική γραμμή και πορεία του ιμπεριαλισμού και των αστικών τάξεων στον πλανήτη, είναι εκδήλωση της απαίτησης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος «να μείνουν στην άκρη» η εργατική τάξη και οι λαοί του πλανήτη. Να υποταχτούν αγόγγυστα στην ακόμα μεγαλύτερη συντριβή των δικαιωμάτων τους, όπως απαιτούν και θα απαιτήσουν τα νέα κύματα της κρίσης που γεννιούνται από τα αδιέξοδα του συστήματος, από την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Να υποταχτούν στη γενικευμένη αντεργατική, αντιλαϊκή επίθεση και στις πολεμικές επεμβάσεις και σφαγές που ετοιμάζουν το μεγάλο πολεμικό όλεθρο. Η απαίτηση αυτή του ιμπεριαλισμού και όλων των αντιδραστικών δυνάμεων, είναι εκδήλωση της ανησυχίας τους απέναντι στα κύματα αντιστάσεων και αγώνων που παγκόσμια εκδηλώνονται, αλλά και επιβεβαίωση της κατεύθυνσης και της προοπτικής που η πάλη των μαζών χρειάζεται να αποκτήσει. Το σύστημα και οι κάθε λογής δυνάμεις του και τα στηρίγματά του (από τον Τραμπ ως τον Ζουγκάνωφ και τη γερμανική «ΓΣΕΕ») δεν τα βάζουν με το παρελθόν, αλλά επιδιώκουν να «απαγορεύσουν» στο παρόν η ταξική πάλη των μαζών να εμπνευστεί από τις επαναστατικές, κομμουνιστικές ιδέες και να διεκδικήσει αυτό που χρειάζεται, αυτό που αξίζει στο προλεταριάτο και στους λαούς του πλανήτη: έναν κόσμο χωρίς δυνάστες και εκμεταλλευτές. Με αυτό το ζήτημα, της ανασυγκρότησης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της επαναστατική σοσιαλιστικής προοπτικής, συνδέεται αντικειμενικά η πάλη απέναντι στην καπιταλιστική αγριότητα, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Αυτός είναι ο ορίζοντας της μαζικής πάλης, μόνο με αυτόν τον ορίζοντα μπορεί να σταθεί και να βρει διέξοδο. Αυτή η «αντικειμενική σύνδεση» χρειάζεται να γίνεται συνείδηση μέσα στην ταξική πάλη, να γίνεται συγκρότηση –ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική- των εργαζομένων και της νεολαίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση, με όλες τις αδυναμίες τους και τις ανεπάρκειες τους, κινούνται μια σειρά οργανώσεις και συλλογικότητες που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και σε μια σειρά περιοχές του πλανήτη.
Β. Για την κατάσταση στη χώρα
1. Με τα βασικά προβλήματα της ντόπιας οικονομίας (ελλείμματα, παραγωγική αποσυγκρότηση) ανεπίλυτα και οξύτερα, η χώρα βαδίζει προς τα νέα κύματα κρίσης που «μοχλεύονται» από το μπλοκάρισμα των στενών του Ορμούζ και που, όπως διεθνώς προεξοφλείται, θα αφορούν συνολικά την παραγωγική και εφοδιαστική διαδικασία. Σε αυτό το πλαίσιο, η οικονομία της χώρας, που είναι δεμένη με χίλια νήματα εξάρτησης με την ΕΕ, μπαίνει σε νέα περιδίνηση όχι μόνο γιατί τον Αύγουστο τελειώνει το διαβόητο Ταμείο Ανάκαμψης που τάισε γνωστά «τζάκια» και «οικογένειες», αλλά ακόμα περισσότερο γιατί στην ΕΕ προεξοφλούν πως τα πράγματα θα κινηθούν «μεταξύ του κακού και του χείριστου σεναρίου» όσον αφορά την κρίση. Συνεπώς, έρχεται αύξηση στο κόστος δανεισμού, σε μια οικονομία παραγωγικά «ξετιναγμένη», ενώ καθόλου θετικά δεν εκτιμάται η σεζόν στη «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, με δεδομένες τις τεράστιες αυξήσεις σε μεταφορικά (42% τα αεροπορικά εισιτήρια) και τις συνθήκες και το κλίμα πολέμου που επικρατεί στην Αν. Μεσόγειο.
2. Παράλληλα με τα οικονομικά αδιέξοδα εντείνονται για την άρχουσα τάξη, την κυβέρνηση και συνολικά τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, οι διχασμοί για τον βαθμό γεωπολιτικής στοίχισης και πίσω από ποιον προστάτη. Η ισορροπία της διπλής εξάρτηση της χώρας, αφενός από τις ΗΠΑ και αφετέρου από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, αποτελεί το «στρατηγικό» ζήτημα για αυτήν την εξαρτημένη και υποτελή άρχουσα τάξη, ωστόσο η επίλυση του ζητήματος δεν εξαρτάται (κυρίως) από αυτήν και το αστικό πολιτικό προσωπικό. Η στροφή των πολλών τελευταίων χρόνων προς τη μεριά των ΗΠΑ, που μαζί με τον «άξονα» με το Ισραήλ αποτελούν τα βασικά «όπλα» της άρχουσας τάξης στον αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, έχει προκαλέσει σωρεία ζητημάτων στις σχέσεις της άρχουσας τάξης με τους Ευρωπαίους προστάτες της. Σχέσεις που επιδεινώνονται καθώς εντείνονται οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Παρά τις συμφωνίες (με Γαλλία) και τις συζητήσεις (με τον Γερμανό ΥΠΕΞ στην Αθήνα), το πρόβλημα της γεωπολιτικής χρήσης της Ελλάδας με βάση τα αμερικάνικα συμφέροντα και σε παράβλεψη-αντίθεση των αντίστοιχων ευρωπαϊκών παραμένει και μπορεί να πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις. Πολύ χαρακτηριστικά εκδηλώνεται ήδη στην ενέργεια, όπου η Ελλάδα γίνεται πρατήριο και κόμβος του αμερικάνικου LNG, με την ΕΕ να προβάλλει εμπόδια στην επιχειρούμενη υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ (μαζί με Βουλγαρία, Σερβία, Β. Μακεδονία) διεύρυνση-επέκταση του κάθετου αγωγού. Σε κάθε περίπτωση, η δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων έχει εκδηλωθεί ακόμα και πριν από τις εκλογές του 2023 και πολύ έντονα όλο το τελευταίο διάστημα με τα γνωστά ζητήματα (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές) που χρησιμοποιούνται ως μοχλοί της παρέμβασής τους στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.
3. Οι σημαντικές διαταραχές στις ισορροπίες της εξάρτησης που αποτελεί την κεντρική βάση στήριξης του ντόπιου καπιταλισμού, γίνονται ακόμα πιο περίπλοκες και επικίνδυνες από τις πολεμικές συνθήκες της περιοχής που υπονομεύουν όλα τα αφηγήματα της «ασφάλειας» και της «ανάπτυξης». Το ουκρανικό drone στη Λευκάδα αλλά και πόσα άλλα που κυκλοφορούν στις θάλασσες της χώρας, η εγκατάσταση patriot στην Κάρπαθο και στη Β. Ελλάδα, οι αποστολές φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο, οι «επιτυχίες των ελληνικών patriot» στη Σαουδική Αραβία (!!!), όλα αυτά δείχνουν μια χώρα τσιφλίκι και προπύργιο των Αμερικανονατοϊκών, μια χώρα διαταγμένη στην υπηρεσία των πολεμικών αναγκών τους. Μέσα σε αυτό το «μεγάλο πολεμικό πλαίσιο» και υπηρετώντας το με διαφορετικές τακτικές, οι άρχουσες τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας εντάσσουν τους μαξιμαλισμούς τους και τους μεγαλοϊδεατισμούς τους. Τα θαλάσσια πάρκα, τα καλώδια, οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της Τουρκίας, γίνονται εργαλεία αναθέρμανσης των πιο σοβαρών κινδύνων για τους λαούς των δύο χωρών και οι δύο χώρες γίνονται ακόμα πιο βολικά εργαλεία στα χέρια των Αμερικανονατοϊκών που επιδιαιτητεύουν σύμφωνα με τα ευρύτερα πολεμικά σχέδια τους.
4. Η κατάσταση της κοινωνικής πλειοψηφίας επιδεινώνεται διαρκώς και από κάθε άποψη:
- Η εργατική τάξη της χώρας ( έλληνες και μετανάστες εργάτες) δέχτηκε τα τελευταία χρόνια την καταιγιστική επίθεση των πέντε αντεργατικών νόμων, αντιμετωπίζει συνθήκες μεγάλης έντασης της εκμετάλλευσής της, βαριά χτυπήματα στα πιο βασικά δικαιώματά της (συλλογικές συμβάσεις, ωράριο, αμοιβές) και με βάση τους εξοντωτικούς ρυθμούς δουλειάς πληρώνει βαρύ φόρο αίματος στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα» που μόνο ένα μέρος τους καταγράφεται.
-Συνολικά ο εργαζόμενος λαός αντιμετωπίζει συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης, που μόνο σε περιορισμένο σε σχέση με την πραγματικότητα βαθμό περιγράφεται από τις επίσημες εκθέσεις (ΕΛΣΤΑΤ κ.λπ.). Με ιδιαίτερη ένταση προωθείται η πολιτική περιορισμού-αναίρεσης των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, της ύπαρξης-λειτουργίας των σωματείων και του δικαιώματος στην απεργία, και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα (νέο πειθαρχικό δίκαιο, αξιολόγηση). Η επανεκλογή του εκατομμυριούχου Παναγόπουλου στη ΓΣΣΕ, ο εκφυλισμός που προωθεί η ΑΔΕΔΥ με σοσιαλδημοκρατικό μανδύα, είναι όψεις του «συνδικαλισμού που επιτρέπεται» , των όρων που το σύστημα θέτει στο συνδικαλιστικό πεδίο. Ταυτόχρονα, ωστόσο, οι αντιστάσεις που εκδηλώνονται απέναντι στις διώξεις στον χώρο των εκπαιδευτικών επιβεβαιώνουν ότι στον δοσμένο αρνητικό συσχετισμό η γραμμή της μαζικής πάλης μπορεί να έχει επιτυχίες, μπορεί να συγκροτεί ένα ευρύτερο δυναμικό εργαζομένων για την αναγκαία πορεία αγώνων που βρίσκεται μπροστά μας!
- Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται να δοθεί στην επίθεση που δέχεται η νεολαία –μαθητική, φοιτητική, (μισο)εργαζόμενη και περιπλανώμενη– και στους όρους ζωής που το σύστημα επιβάλλει με την επίθεση αυτή. Η πρωτόγνωρη αγριότητα και κλίμακα των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση (Τεχνικά Γυμνάσια για τους «παραβατικούς», Εθνικό Απολυτήριο, διαγραφές 308.000 φοιτητών), με την ταυτόχρονη «απαγόρευση-κατάργηση» των μαθητικών κινητοποιήσεων, των φοιτητικών συλλόγων και του Ασύλου, αποτελούν βάση και μέρος της συνολικότερης επίθεσης στη νεολαία! Με βάση αυτά και μετά από αυτά, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες (όταν δεν μεταναστεύουν) δουλεύουν περιπλανώμενοι από περιοχή σε περιοχή (σεζόν), δουλεύουν με τηλεργασία αποκομμένοι ο ένας από τον άλλον και αδυνατούν να στήσουν τη δική τους αυτόνομη ζωή (αφού η σχέση αμοιβών και ενοικίων είναι συντριπτική)! Τα εξοντωτικά ωράρια, η δουλειά-λάστιχο, η προσωρινότητα (συμβάσεις μηδενικού χρόνου, συμβασιούχοι κ.λπ.), ως καθεστώς πλέον, είναι βασικά εργαλεία που συμπληρώνουν τα προηγούμενα και στοχεύουν στην αναίρεση της οργανωτικής δυνατότητας να συγκροτηθεί συλλογικά η νέα γενιά ως εργατική τάξη και ως εργαζόμενη μάζα. Δίπλα στις συνθήκες της σύγχρονης δουλείας και της ατομικής-μοναχικής ζωής, ο ιδεολογικός βομβαρδισμός του συστήματος, με αντικομμουνισμό και ό,τι σάπιο παράγει η κρίση του, στοχεύει στην «ισόβια υποταγή», στη συντριβή της νεολαίας. Η κραυγή των δύο κοριτσιών «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μας» είναι η πιο πραγματική καταγγελία του συστήματος. Οφείλουμε να συμβάλουμε ώστε αυτή η κραυγή να γίνει μαζική αντίσταση και διεκδίκηση των νέων ανθρώπων, οφείλουμε να υπηρετήσουμε πολιτικά, ιδεολογικά και κινηματικά, την ανάδειξη της συλλογικότητας και του οράματος που χρειάζεται η νέα γενιά για να ταξιδέψει με δύναμη, περηφάνια και νικηφόρα τη ζωή της.
5. Η μεγάλη κυβερνητική φθορά έχει διαμορφωθεί στη βάση της κλιμακούμενης αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής και της υπηρέτησης –με κάθε και όποιον τρόπο– των απαιτήσεων που έχουν τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της χώρας. Ταυτόχρονα, η απαξίωση και ο κερματισμός συνολικά του πολιτικού συστήματος έχουν την ίδια αιτία, αφού είναι μια και μοναδική η πολιτική του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, αφού δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτική πολιτική, αφού ο «δοτός» από τα ευρωπαϊκά κέντρα λόγος της λεγόμενης αντιπολίτευσης δεν μπορεί να δημιουργήσει ρεύμα και μαζική στήριξη στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία που ζουν σε συνθήκες εργασιακής και κοινωνικής βαρβαρότητας.
Στην πραγματικότητα τα αδιέξοδα του συστήματος και η απαξίωση-εξαχρείωση του πολιτικού συστήματος και η πλατιά δυσαρέσκεια και οργή λαού και νεολαίας απέναντι σε αυτό που ζει και αυτό που βλέπει ως ορίζοντα, συνιστούν συνθήκες πολιτικής κρίσης.
Η βασική οχύρωση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος γίνεται πίσω από τη γραμμή και την πρακτική της φασιστικοποίησης, πίσω από την πολιτική που βγάζει «εκτός νόμου» την ανεξάρτητη από το σύστημα και το κράτος του οργάνωση των μαζών στα σωματεία και στους συλλόγους. Αυτή είναι η πολιτική που προωθείται από την κυβέρνηση και στηρίζεται ενεργητικά από τις άλλες αστικές δυνάμεις, και –με τη γραμμή της ανάθεσης και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού– στηρίζεται και από την ηγεσία του ΚΚΕ.
Παράλληλα με τη φασιστικοποίηση και ενόψει των εκλογών –είτε επιταχυνθούν είτε όχι– επιδιώκεται μια αναστύλωση, ένα «συμμάζεμα» του κατακερματισμένου πολιτικού σκηνικού. Ωστόσο και με δεδομένα τα αδιέξοδα, αυτό το συμμάζεμα επιδιώκεται με την ανακύκλωση του υπαρκτού πολιτικού προσωπικού. Έτσι, το «κόμμα Τσίπρα» παρουσιάζεται –από «αριστερά» αλλά και από δεξιά– σαν μια «νέα» επιλογή και δυνατότητα για τον λαό! Ταυτόχρονα, το σύστημα δεν παραλείπει να προβάλλει ό,τι διαθέτει (από την παραδοσιακή ακροδεξιά ως την Καρυστιανού και τον Κασσελάκη), ακόμα και να προβάλλει το ενδεχόμενο ενός «κόμματος Σαμαρά» παρόλο που θα έπληττε περισσότερο τη ΝΔ. Ο στόχος είναι από αυτόν τον αντιδραστικό αχταρμά να προκύψει όσο πιο σύντομα μια κυβέρνηση που έχει δοσμένο από τώρα το πρόγραμμά της: Αφενός, βλέποντας (τις πολεμικές εξελίξεις) και κάνοντας στα γεωπολιτικά, και πάντα με βάση ότι «ανήκουμε στη Δύση» και πρέπει να υπηρετούνται όλοι οι αφεντάδες. Αφετέρου, ακόμα περισσότερο τσαλαπάτημα των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων και κατακτήσεων του εργαζόμενου λαού και των νέων, για να «αντιμετωπίσουμε» την κρίση και να «υπηρετήσουμε το εθνικό συμφέρον» και όπως αυτό το ορίζουν οι ΗΠΑ, η Κομισιόν, τα εξοπλιστικά προγράμματα της ΕΕ και η εμπλοκή της χώρας στις πολεμικές επιδρομές των ιμπεριαλιστών.
Γ. Ζητήματα του κινήματος - καθήκοντα
1. Με την πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράν και τις εξελίξεις που ακολούθησαν, μια σειρά δυνάμεις επανέφεραν τη γνωστή γραμμή και αντίληψη που θεωρεί αναγκαίο το κίνημα και η αντιπολεμική πάλη να υπερασπίσουν, να στηρίξουν και να στοιχηθούν πίσω από το καθεστώς του Ιράν που διεξάγει έναν «δίκαιο πόλεμο». Χρησιμοποιούν δηλαδή μηχανιστικά τη γενικά σωστή λογική διάκρισης των πολέμων σε δίκαιους και άδικους για να παρουσιάσουν το καθεστώς του Ιράν σαν (βασικό και ηγετικό!) τμήμα του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου που χρειάζεται να συγκροτήσει η πάλη των λαών. Η λογική αυτή έφτασε να σηκώνει τις σημαίες του Ιράν στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, να υιοθετεί το αντιδραστικό δίλημμα «μουλάδες-φονιάδες» (παίρνοντας θέση υπέρ των πρώτων), να καταγγέλλει ως ξενοκίνητες και αντιδραστικές τις διαδηλώσεις λαού και νεολαίας του Ιράν ενάντια στις πολιτικές της φτώχειας και της καταπίεσης του καθεστώτος. Πρόκειται για την ίδια λογική με βάση την οποία ο πρέσβης του ξεπουλημένου στους ιμπεριαλιστές Αμπάς καλείται σε εκδηλώσεις να μιλήσει για τον αγώνα που ο παλαιστινιακός λαός κάνει ενάντια (και) στην προδοτική αυτή κλίκα που παριστάνει την ηγεσία του.
Αυτή η γραμμή και αντίληψη εκφέρεται από μια σειρά διαφορετικές οργανώσεις και δυνάμεις, και έχει σαν αφετηρία της είτε την εκτίμηση πως στον πλανήτη υπάρχει «ένας μόνο» ιμπεριαλισμός, αυτός των ΗΠΑ («αυτοκρατορία»), είτε τις επιλογές και την τακτική του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, όπως το γράμμα του Ζαχαριάδη, την γραμμή του Μάο Τσε Τουγκ έναντι του Τσιανγκ Κάι Σεκ, είτε έναν συνδυασμό αυτών των αφετηριών.
Συνοπτικά και με δεδομένη την ανάλυσή μας για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον πλανήτη, να επισημάνουμε ότι στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να μεταφερθεί η τακτική και η γραμμή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος όταν αυτό υπήρχε συγκροτημένο και ανεπτυγμένο διεθνώς, όταν ήταν δεδομένο το νέο σοσιαλιστικό κράτος (ΕΣΣΔ), το κόμμα των μπολσεβίκων και ο Κόκκινος Στρατός! Το γράμμα του Ζαχαριάδη γράφτηκε στη βάση αυτών των δεδομένων και η γραμμή που πρόβαλλε πατούσε πάνω σε αυτά τα δεδομένα. Ανάλογα ισχύουν και για την γραμμή και την τακτική του Μάο, που έχοντας συγκροτημένο μαζικό επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα και ισχυρό Λαϊκό Στρατό και πατώντας στα δεδομένα και στο συσχετισμό εκείνης της περιόδου, επέβαλλε όρους συνεργασίας στον Τσιανγκ Κάι Σεκ. Σήμερα, με δεδομένη την ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, τη συνακόλουθη αποσυγκρότηση της πάλης των εργατών και των λαών, η μηχανιστική μεταφορά της γραμμής του 1930, του 1940 κ.λπ. στα σημερινά δεδομένα είναι βαρύ θεωρητικό και πολιτικό λάθος. Σήμερα ζητούμενο είναι η ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, και η γραμμή που ζητά να στοιχηθούν οι αντιπολεμικές κινητοποιήσεις πίσω από τον Χαμενεΐ, τον Αμπας, σε αρκετές περιπτώσεις και πίσω από τον Πούτιν και τον Σι, όχι μόνο δεν ανοίγει το δρόμο της αναγκαίας πάλης αλλά τον φράζει! Μια χαρακτηριστική αποκάλυψη αυτής της γραμμής γίνεται μέσω της απαίτησής της να ΜΗΝ αγωνίζονται η εργατική τάξη και οι λαοί στο Ιράν, στη Ρωσία, στην Κίνα ενάντια στις πολιτικές των αρχουσών τάξεων στις χώρες αυτές, γιατί έτσι διαταράσσουν τη δυνατότητα των χωρών αυτών να αντισταθούν στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ που είναι ο «μόνος ιμπεριαλισμός». Είτε την προσδιορίσουμε σαν επανέκδοση της θεωρίας των τριών κόσμων είτε σαν αποτέλεσμα αδυναμίας και άρνησης ανάγνωσης του σημερινού κόσμου και των πραγματικών δεδομένων του, ένα είναι σίγουρο: Αυτή η γραμμή κηρύσσει πως οι εργάτες και οι λαοί ΔΕΝ μπορούν να συγκροτήσουν τη δική τους πάλη. Είναι η γραμμή που επικράτησε με την υποχώρηση, με την ήττα και στην ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Και αν κάτι πραγματικά υπερασπίζεται η γραμμή αυτή, είναι την υποταγή των λαών στον ιμπεριαλισμό, είναι την αναπαραγωγή των όρων της ήττας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.
2. Συμπληρωματική από ιδεολογικοπολιτική άποψη με το προηγούμενο ζήτημα είναι η πολιτική αντίληψη που επικρατεί στις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, και ιδιαίτερα ενόψει εκλογών που για τις ίδιες δυνάμεις είναι και το «κρίσιμο» ίσως και το «κορυφαίο» πολιτικό γεγονός. Αυτό που αναδείχνεται, λοιπόν, σαν κεντρικό ζήτημα που πρέπει να προβληθεί είναι το «Κάτω η κυβέρνηση της ΝΔ». Θεωρείται από τις δυνάμεις αυτές ότι αυτή σαν κεντρική θέση συνιστά «παραγωγή πολιτικής» για το κίνημα και μάλιστα «αιχμηρής». Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να προβληματιστούν γιατί αυτή την «αιχμηρή» πολιτική θέση την έχουν ως κεντρική θέση το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και τόσοι άλλοι που ενδιαφέρονται να παραγάγουν πολιτική που θα κλείνει και δεν θα ανοίγει δρόμους στο κίνημα. Πολιτική που δεν θα χειραφετεί τον λαό και τη νεολαία από τις αστικές δυνάμεις και τον δρόμο των κοινοβουλευτικών «λύσεων», αλλά αντίθετα θα ανακυκλώνει τις αγωνίες τους και την οργή τους μέσα σε αυτόν τον δρόμο.
Το δεδομένο, ωστόσο, είναι ότι οι δυνάμεις αυτές τη θέση «Κάτω η κυβέρνηση της ΝΔ» δεν την έχουν ως κεντρική μόνο στην προεκλογική περίοδο, οπότε και επιδιώκουν να ευνοηθούν εκλογικά συμπλέοντας με την κυρίαρχη αντίληψη που διαμορφώνει η κακόφημη «κεντροαριστερά» του συστήματος. Με τη θέση αυτή παρουσιάζονται στο κίνημα όλη την προηγούμενη περίοδο και ουσιαστικά παραπέμπουν στη «λύση» των εκλογών ακόμα και πριν την αστική αντιπολίτευση. Το περιεχόμενο του «προγράμματος» που θέλουν να αναδείξουν με τη θέση αυτή είναι δεδομένο και έχει δύο βασικά στοιχεία: την «κρατικοποίηση» και τον «εργατικό έλεγχο». Συνεπώς, οι δυνάμεις αυτές αναζητούν –μέσα στον καπιταλισμό και υπό την εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της– τη διαμόρφωση μιας «συνεργασίας» αυτής της εξουσίας με την εργατική τάξη και τον λαό και βέβαια προς όφελος των δεύτερων!
Η γραμμή αυτή είναι μια παθιασμένη συνηγορία του «δημοκρατικού καπιταλισμού» του Τσίπρα, αλλά κυρίως είναι ομολογία παραίτησης. Παραίτηση από τη γραμμή πάλης που χρειάζεται η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία για να αντισταθούν στην καπιταλιστική επίθεση και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Παραίτηση και άρνηση της αυτοτελούς συγκρότησης και της επαναστατικής προοπτικής της εργατικής τάξης και του λαού, που –σύμφωνα με τη γραμμή αυτή– μόνο σε συνεργασία με την άρχουσα τάξη και πολιτικές δυνάμεις του συστήματος «μπορούν» να προσβλέπουν σε ένα καλύτερο μέλλον.
3. Το Καθοδηγητικό Όργανο ανέδειξε συγκεκριμένα καθήκοντα για το επόμενο διάστημα:
α) Την ενίσχυση των προσπαθειών συγκρότησης εστιών αντίστασης στους εργαζόμενους και απέναντι στην εξελισσόμενη επίθεση και στο Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.
β) Την ιδεολογική, πολιτική και κινηματική στήριξη της αναγκαίας γραμμής πάλης στο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο
γ) Το προχώρημα και την ολοκλήρωση της επεξεργασίας για μια πιο αναβαθμισμένη παρέμβαση και πάλη στη νεολαία. Μια παρέμβαση που θα επιδιώκει να συγκροτεί γραμμή πάλης απέναντι στην καταιγιστική επίθεση στα δικαιώματά της και τους όρους ζωής της, αλλά και να συμβάλλει στην ανάδειξη της επαναστατικής, της κόκκινης προοπτικής που χρειάζεται να εμπνέει τη μαζική αντίσταση και να στέκεται απέναντι στον αντικομμουνιστικό βόρβορο του συστήματος.
δ) Συγκεκριμένα μέτρα για τη βελτίωση-αναβάθμιση στο περιεχόμενο και στη μορφή της Προλεταριακής Σημαίας και συνολικά των έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων παρέμβασης της Οργάνωσης, στη βάση και της εσωτερικής διαδικασίας που υπήρξε το προηγούμενο διάστημα στην Οργάνωση με αυτό το αντικείμενο.
17-05-26
Το Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ)
.png)
