Η εντολή να ξεθαφτεί -με άμεση επίβλεψη από το Γραφείο Διερεύνησης και Τεκμηρίωσης των Εγκλημάτων του Κομμουνισμού- μετά από 78 χρόνια η σορός του Ιαν (ή Γιαν) Μάζιαρικ,Υπουργού Εξωτερικών στην φιλοκομμουνιστική κυβέρνηση του Κέμελτ Γκότβαλντ το 1948, αναταράζει το πολιτικό σκηνικό σε αυτή τη χώρα. Ή τουλάχιστο αυτό επιδιώκει
Ο Μάζιαρικ γιος του πρώτου αστού ηγέτη και δημιουργού της Τσεχοσλοβακίας Τόμας Μάζιαρικ βρέθηκε νεκρός ύστερα από πτώση από το παράθυρο μπάνιου του σπιτιού του που "έβλεπε" στον περίβολο του Υπουργείου του.
Ήταν ο μοναδικός Υπουργός μίας κυβέρνησης πλειοψηφίας φιλοκομμουνιστικού συνασπισμού και προσανατολισμού που προέκυψε από "αναγνωρισμένες" (τις μόνες!) σε Δύση και Ανατολή εκλογές κατά τις οποίες το κομμουνιστικό κόμμα θριάμβευσε στην καρδιά της Τσεχοσλοβακίας (ενώ ήρθε δεύτερο μετά το κεντροδεξιό κομματικό σχήμα στην Σλοβακία) που αρνήθηκε να παραιτηθεί και να συμμετάσχει σε μετεκλογικό πραξικόπημα. Όπως αυτό εκδηλώθηκε με την παραίτηση 15 Υπουργών με φανερό στόχο την πτώση της κυβέρνησης και τη δημιουργία χάους. Κατά το παράδειγμα των δικών "μας"Ιουλιανών.
Είχε προηγηθεί η ματαίωση της συμμετοχής της Τσεχοσλοβακίας στο σχέδιο Μάρσαλ, ύστερα από κλήση του Γκότβαλντ στη ΕΣΣΔ και την υπόσχεση της ηγεσίας της τελευταίας ότι παρά τις αντίξοες μεταπολεμικές συνθήκες θα ενίσχυαν οικονομικά την Τσεχοσλοβακία...
Ο θάνατός του επίσημα θεωρήθηκε αυτοκτονία ύστερα από την βαριά κατάθλιψη που έπεσε καθώς κατέρρευσε το όνειρο του γεφυροποιού που μετατρέπονταν σε ενοχή διευκόλυνσης της διαδικασίας "σοβιετοποίησης" της χώρας.
Οι δυτικοί και οι υποστηρικτές τους θεώρησαν ότι εκπαραθυρώθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των σοβιετικών προκειμένου να μην θέτει εμπόδια με το οικογενειακό κύρος του στα "κομμουνιστικά σχέδια". Τώρα γιατί δεν εκπαραθύρωσαν κάποιον από τους παραιτηθέντες αλλά αυτόν που... αρνήθηκε να παραιτηθεί είναι απορίας άξιον...
Η κυβέρνηση και το Κόμμα κάλεσαν τότε το λαό και βασικά τους εργάτες να δημιουργήσουν επιτροπές λαϊκής πολιτοφυλακής εξοπλίζοντάς τους μαζικά. Πράγματι πάνω από 6.000 ένοπλοι εργάτες περιπολούσαν στους δρόμους της Πράγας καταλαμβάνοντας στρατηγικά σημεία, δηλαδή κυβερνητικά κτίρια, τον ραδιοφωνικό σταθμό, τράπεζες κλπ. Για να βάλουν φραγμό σε περαιτέρω κινήσεις πραξικοπήματος. Για τους δυτικούς ιμπεριαλιστές αυτό ήταν το "πραξικόπημα της Πράγας" ενώ για τους εργάτες και το Κόμμα ο "Νικηφόρος Φεβρουάριος".
Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στην παραίτηση του Πρόδρου Μπένες και σε λίγο καιρό στην ψήφιση νέου Συντάγματος που απαγόρευσε τη δράση αστικών κομμάτων, προχώρησε τις εθνικοποιήσεις και προγραμμάτισε την κολεκτιβοποίηση της αγροτικής γης (δημιουργώντας δυσαρέσκειες).
Όλες οι διαδικασίες σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κεντρική Ευρώπη και στην Τσεχία αντιμετώπισαν το ζήτημα της συσσώρευσης και της δημιουργίας βιομηχανικής βάσης αφήνοντας προσωρινά "πίσω" τον τομέα παραγωγής καταναλωτικών αγαθών ή και με βιαστικές κολλεκτιβοποιήσεις στην ύπαιθρο. Να μην ξεχνάμε ότι η σοβιετική βοήθεια ακριβώς μετά την καταστροφή του Πολέμου δεν ήταν πάντα δεδομένη και οι πιέσεις για τη δημιουργία βιομηχανικής παραγωγικής βάσης επιτακτικές.
Ο Μάο από την άλλη "μεριά" έχει κριτικάρει την άκαμπτη εξαγωγή και αντιγραφή του σοβιετικού παραγωγικού μοντέλου με την προτεραιότητα στη βαριά βιομηχανία αλλά και τους χειρισμούς σχετικά με τις αντιθέσεις μέσα στο λαό εξ άλλου...
Το 1953 όταν επιχειρήθηκε η πρώτη σοσιαλιστική νομισματική μεταρρύθμιση με σκοπό την κατάργηση του δελτίου και του πλεονάζοντος χρήματος που κυκλοφορούσε η τσέχικη κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με αντιδράσεις, όπως την εξέγερση των εργατών της Σκόντα στο Πίλσεν. Γεγονός όμως είναι πως μετά από κάποια σταθεροποίηση οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών από το φθινόπωρο του 53 μέχρι το φθινόπωρο του 56 μειώθηκαν έξη (!) φορές. Και αυτό αφιερώνεται στις "φιλότιμες" προσπάθειες των σημερινών Κεντρικών Τραπεζών και των κυβερνήσεων να τιθασεύσουν τάχα μου το πληθωριστικό τέρας!
Μετά τη σύντομη ιστορική αναφορά επιστρέφουμε στο (πιο επικεντρωμένο σε σχέση με τον τίτλο του άρθρου) ερώτημα μας:
Γιατί μετά 78 χρόνια η εκταφή του λειψάνου και γιατί τώρα;
Καταρχάς αυτό το "Γραφείο Διερεύνησης και Τεκμηρίωσης των εγκλημάτων του κομμουνισμού" υποστηρίζει ότι οι νέες τεχνολογίες μπορούν να εντοπίσουν αν ο Μάζιαρικ "πουσαρίστηκε" από το παράθυρο, αν πάλεψε κλπ διαμορφώνοντας έτσι και το κλίμα υποδοχής των όποιων "ευρημάτων".
Σήμερα η Τσεχία και το πολιτικό της σύστημα ζει έναν διχασμό:
Ο Πρόεδρος Πάβελ (Φιλοδυτικός / Πρώην Στρατηγός του ΝΑΤΟ): Θεωρεί τη Ρωσία ως τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης. Επιμένει στη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο και υπερασπίζεται τις ευρωπαϊκές κυρώσεις και τους περιορισμούς κατά της Μόσχας.
Από την άλλη ο Πρωθυπουργός Μπάμπις (Λαϊκιστής της Δεξιάς): Έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση με τη στήριξη της ακροδεξιάς, υιοθετεί μια ρητορική παρόμοια με του Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας. Έχει δηλώσει κατηγορηματικά ότι «ούτε μία κορώνα» από τον κρατικό προϋπολογισμό δεν θα πάει σε όπλα για την Ουκρανία, παγώνοντας τη στρατιωτική βοήθεια και αμφισβητώντας τις νατοϊκές πολεμικές δαπάνες. Εξ άλλου όσον αφορά το ρώσικο φυσικό αέριο η χώρα εξακολουθεί να είναι ένας από τους προνομιακούς αποδέκτες του.
Το αποκορύφωμα του διχασμού ήταν η προσπάθεια του δεύτερου να εμποδίσει τον πρώτο να πάει στην τελευταία Σύνοδο των χωρών του ΝΑΤΟ με αποτέλεσμα Πρόεδρος και Πρωθυπουργός να πάνε με διαφορετικά αεροπλάνα στη Σύνοδο!
Μία "αποκάλυψη" λοιπόν και επιβεβαίωση ότι πίσω από την "αυτοκτονία"του Μάζιαρικ (εθνικού συμβόλου για τη σημερινή Τσεχία) βρίσκονται οι σοβιετικοί θα εντείνει το αντιρωσικό μένος. Επιπρόσθετα δημιουργεί και ιδεολογικές αντιφάσεις στον ακροδεξιό λόγο του Μπάμπις καθώς τον ταυτίζει με τους κομμουνιστές (αν και ο τελευταίος δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτί του από κάτι τέτοια).
Τι ακριβώς λοιπόν ξεθάβουν στην Τσεχία;
Αν ήμασταν Ινδιάνοι θα λέγαμε τα τσεκούρια του ...πολέμου.
ΔΜ