Αυτό που είναι ίσως λιγότερο γνωστό, είναι το επίσημο αφήγημα για την πορεία ερευνών για την οργάνωση 17Ν, που παρουσιάζεται καθ’ όλη τη σειρά και συνδέεται με την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Λίγο ως πολύ, ο Παπαχελάς «σπρώχνει» το αφήγημα του ντοκιμαντέρ, ότι το πολιτικό περιβάλλον που επικρατούσε ήταν εκείνο που εμπόδιζε τις έρευνες. Ένα πολιτικό περιβάλλον που υπονοείται ανοιχτά, ότι εμπόδιζε να καταγράφονται, να ερευνώνται και να κυνηγιούνται οι αγωνιστές της αριστεράς ως ύποπτοι.
Μάλιστα, σε ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, ο Χρυσοχοΐδης μας πληροφορεί ότι μετά τον πυροβολισμό του Σόντερς η ελληνική αστυνομία ντρέπονταν, λέει, να βγει και να μοιράζει φυλλάδια στον κόσμο ζητώντας «ανώνυμες πληροφορίες», φοβούμενη στο στίγμα της ρουφιανιάς! Τώρα, πλέον, είμαστε απαλλαγμένοι από τέτοια στίγματα. Η ελληνική κοινωνία και η αστυνομία, η ΚΥΠ κτλ έχουν απαλλαχθεί από τέτοιες παθογένειες. Παρακολουθούν, καταγράφουν, φακελώνουν, ανακρίνουν, καταδίδουν και συλλαμβάνουν όποιον θέλουν..
Η δομή μας αμερικάνικης ταινίας…
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει επίσης ο τρόπος που παρουσιάζεται η πορεία των ερευνών για τη σύλληψη της 17Ν και ειδικά για τον λεγόμενο «ηγετικό πυρήνα» (για όποιον πιστεύει τις δικογραφίες) και εν πάση περιπτώσει, ειδικά για την περίπτωση Γιωτόπουλου.
Στο πρώτο κομμάτι της σειράς, η ελληνική αστυνομία παρουσιάζεται ως ένα συνονθύλευμα ερασιτεχνών γκαφατζήδων τύπου Κλουζό που χάνουν συνέχεια τη 17Ν μέσα από τα χέρια τους. Στο δεύτερο όμως κομμάτι, και αφού τα… άκουσαν για τα καλά από τους Αμερικάνους («γαμώ το στανιό σας, κάντε κάτι επιτέλους!»), και πλησίαζαν και οι Ολυμπιακοί αγώνες, οι «ήρωες της ταινίας» μεταμορφώθηκαν. Ειδικά μετά τη βοήθεια των αγγλικών υπηρεσιών, που εμφανίζονται ως από μηχανής θεοί και μεταφέρουν «μέθοδο και τεχνογνωσία», η ελληνική αστυνομία βγάζει φτερά. Κάνει, λέει, «συστηματική, επαγγελματική» δουλειά. Και καταφέρνει να εντοπίσει την οργάνωση. Σαν σε ταινία μετά την πρώτη ώρα, όλα ξαφνικά δουλεύουν ρολόι! Όλοι οι «ήρωες της ταινίας», ο κάθε ένας από ξεχωριστό δρόμο, κατορθώνουν να βγάλουν το συμπέρασμα: «ο Γιωτόπουλος είναι ο αρχηγός»!
Η ελληνική αστυνομία μετά από… ενδελεχή έρευνα, και αφότου συμβουλεύεται «πληροφοριοδότη» (καταδότη, ντε) που ανήκε στον ΕΛΑ και αναλύει το προφίλ του «χώρου», ψάχνει ξαφνικά σε σωστή κατεύθυνση. Ο δε Χρυσοχοΐδης, ενώ υποτίθεται θέλει να προστατέψει τον «καταδότη» από τον ΕΛΑ, από σεβασμό προς το πρόσωπο του, φροντίζει να τον φωτογραφίσει αναφέροντας προσωπικές του συνήθειες, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε... Μάλιστα, ο Χρυσοχοΐδης αφού συμβουλεύεται και τον… Πάγκαλο(!), που σπούδασε στο Παρίσι και ξέρει πρόσωπα και πράγματα, παρουσιάζει το όνομα του Γιωτόπουλου. Το οποίο ίδιο όνομα ο αρχιμπάτσος Νασιάκος είχε εντοπίσει, λέει, ταυτόχρονα, στα αρχεία της Χούντας (το φακέλωμα, ντε…) από την αντιχουντική οργάνωση ΛΕΑ και την αντιχουντική δράση του. Υποψία που ο Ψυχογιός (ο πιο έξυπνος από όλους!) είχε ήδη από τη δεκαετία του ’70, ότι επρόκειτο για «άτομα από το Παρίσι» (λόγω της φρασεολογίας των προκηρύξεων).
Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει από… ανεξάρτητο, επιστημονικό δρόμο η Scotland Yard, «χαρτογραφώντας» τον αντιστασιακό χώρο των Ελλήνων του εξωτερικού, επικοινωνώντας με τις γαλλικές αρχές, και αξιοποιώντας το εκεί φακέλωμα, καθώς ο Γιωτόπουλος ήταν εκλεγμένος στο ΔΣ του συλλόγου των Ελλήνων, και καταγεγραμμένος. Μάλιστα, οι Γάλλοι προμηθεύουν, λέει και φωτογραφία του, για να αναζητηθεί. Τι χάσιμο χρόνου, όμως! Σε παλιότερο επεισόδιο, αναφέρεται ότι οι Γάλλοι από μόνοι τους παρείχαν το ίδιο όνομα δεκαετίες πριν, δηλαδή ήταν γνωστό στις ελληνικές αρχές, αλλά αγνοήθηκε.
Οι δε Αμερικάνοι, είναι ακόμα χειρότεροι, και βρίσκονταν σε πλήρες σκοτάδι, μην ξέροντας που να κοιτάξουν, υιοθετώντας θεωρίες συνομωσίας. Παρουσιάζονται ως πιο πίσω από όλους, πλην όμως ένας… ειδικοί ψυχολόγοι στην FBI(!) αναλύουν τις προκηρύξεις της 17Ν και βγάζει το προφίλ «ανθρώπου υψηλής μόρφωσης, πιθανώς μαθηματικού, πανεπιστημιακού, με άριστη γνώση της γαλλικής γλώσσας»! Το ίδιο συμπέρασμα που είχε βγάλει ο.. Ψυχογιός από το ‘70, δηλαδή! Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι στα κατασκοπευτικά έργα πολλές φορές ο πιο έξυπνος παρουσιάζεται ως ο πιο ηλίθιος της υπόθεσης.
Στη πιο κρίσιμη στιγμή, οι «ήρωες» της υπόθεσης, ο Χρυσοχοΐδης, ο Νασιάκος, η Scotland Yard, ο.. Πάγκαλος(!), το FBI, καταλήγουν όλοι εν τέλει ξαφνικά στο… σωστό συμπέρασμα, και αρχίζουν να παρακολουθούν την οργάνωση, και να ψάχνουν που είναι ο Γιωτόπουλος. Σε μια σπαρταριστή σκηνή, ο Νασιάκος και ο Άγγλος πράκτορας ανταλλάσσουν, λέει, «χαρτάκια» με το όνομα του αρχηγού, για να δουν αν υποπτεύονται τον ίδιο. Bingo!
Το επόμενο επεισόδιο δεν έχει προβληθεί ακόμα, αλλά όλοι ξέρουμε το φινάλε. Το σενάριο κορυφώνεται. Η βόμβα σκάει στα χέρια του «κακού» (βολική… σύμπτωση;), όλα τα στοιχεία βρίσκονται και όλοι οι «κακοί» συλλαμβάνονται. Η «δημοκρατία» προστατεύεται, οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται «άψογα» και όλοι ζούνε ευτυχισμένα ever after. THE END.
Η σκοπιμότητες πίσω από το ντοκιμαντέρ μένει να αποκαλυφθούν το επόμενο διάστημα, στην πράξη. Η όλη όμως κακοστημένη σκηνοθεσία ενός αφηγήματος που παρομοιάζει σε αμερικάνικη κατασκοπευτική ταινία, με «ήρωες», «κλέφτες» και «αστυνόμους», δεν πείθει κανέναν που θέλει να κοιτάξει βαθύτερα. Την πλήρη αλήθεια ίσως να μην τη μάθουμε ποτέ, σίγουρα όμως ξέρουμε που δεν θα τη μάθουμε: σε ντοκιμαντέρ που γίνονται κατά παραγγελία.
ΚΚ
