Θεσσαλονίκη | Πολιτικό Καφενείο στη Σφεντόνα, Τρίτη 30/6, ώρα 19.30

0

 

Πολιτικό Καφενείο στη Σφεντόνα

Τρίτη 30/6, ώρα 19.30

"Τα μνημόνια που δεν έφυγαν… και τα μνημόνια που έρχονται.

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ | Ανταπόκριση από την διαδήλωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Α. Χαντζή

0

Με αφορμή την επιδείνωση της υγείας του απεργού πείνας, εδώ και 138 μέρες, Αριστοτέλη Χαντζή καλέστηκε διαδήλωση και στην Πάτρα.

Παρά το έκτακτο κάλεσμα και την αδυναμία μαζικής προπαγάνδισης της διαδήλωσης, συγκεντρώθηκε αρκετός κόσμος ώστε να μπορέσει να γίνει διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Στην διαδήλωση το ΚΚΕ(μ-λ) μέσω των συνθημάτων κατήγγειλε το λεγόμενο "σχέδιο ανάπλασης" για τα προσφυγικά και στάθηκε στο πλευρό των απεργών πείνας.

Επίσης συμμετείχαν με πανό και οι οργανώσεις, Μετάβαση, Κομμουνιστική Απελευθέρωση - νΚΑ, ΟΚΔΕ, η αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος και η αναρχική συνέλευση Παραρτήματος.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ!

Όχι στην καταστροφή των Προσφυγικών! - Όχι στο λεγόμενο «Σχέδιο Ανάπλασης»! - 

ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η υπεράσπιση των μειονοτικών δικαιωμάτων είναι υπόθεση του κινήματος

0

Προδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία, φύλλο 1010, που κυκλοφορεί στις 27/6/202

Ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ της 18^ης Ιούνη στα δικαστήρια της Ξάνθης η πολύκροτη (για την περιοχή) δίκη τεσσάρων στελεχών της Μειονότητας και του εθνικιστικού μειονοτικού κόμματος DEB, για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Τζαμί Τσινάρ της Ξάνθης στις 11 Οκτώβρη 2024. Οι τέσσερις μειονοτικοί καταδικάστηκαν σε 17 μήνες φυλακής με μετατροπή της ποινής σε χρηματική και τριετή αναστολή. Το κατηγορητήριο αφορούσε τη «διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων» και την «άσκηση βίας» ενάντια στον τότε διορισμένο Μουφτή Κομοτηνής Χαλίλ Τζιχάτ, που επεδίωξε να εισέλθει και να προσευχηθεί στο Τζαμί «ως νόμιμος Μουφτής». Ας σημειώσουμε ότι στην Ξάνθη σχεδόν όλα τα τζαμιά, εκτός από δυο-τρία, ελέγχονται από τον εκλεγμένο Μουφτή, τον οποίον αναγνωρίζει η μεγάλη πλειοψηφία της Μειονότητας.

Οι κατηγορούμενοι δήλωσαν μετά τη δίκη ότι δεν προβήκανε «σε καμία πράξη προσβολής, βίας ή εξαναγκασμού», αλλά απλώς εκδηλώσανε «τη θέλησή τους να προστατεύσουν τους θεσμούς και τα δημοκρατικά τους δικαιώματα» και να εκφράσουν «τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης για το εδώ και καιρό άλυτο ζήτημα του μουφτή».

Η άλλη πλευρά έμεινε κυρίως στο «δικαστικό μέρος» ενώ η ελληνική εθνικιστική δημοσιογραφία την επομένη, εκθειάζοντας την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», επεσήμανε με νόημα, ότι «δεν υπάρχουν “ιερές” ομάδες πολιτών που εξαιρούνται από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης επειδή επικαλούνται ευαίσθητα ζητήματα ταυτότητας», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι «όσοι επενδύουν πολιτικά στον φανατισμό, παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια στην πλάτη απλών πολιτών που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά». Γνωστές δήθεν φιλειρηνικές και υπέρ του απλού κόσμου δηλώσεις, στην πραγματικότητα απειλές «δημοσιογράφων» σε εντεταλμένη υπηρεσία ενός κράτους που θέλει να δείχνει αποφασισμένο να επιβάλει τον νόμο και να μην επιτρέψει την «εργαλειοποίηση» της Μειονότητας. Οι μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις (δυο κλούβες, διμοιρία ΜΑΤ, προστατευτικά κάγκελα, ασφαλίτες κ.λπ.), που βρίσκονταν όλη μέρα έξω από τα δικαστήρια ακριβώς αυτό το πράγμα ήθελαν να υποδηλώσουν. Η ειρωνεία της υπόθεσης βέβαια είναι ότι οι ίδιοι δημοσιογράφοι που στηλίτευσαν μια εικόνα «λαϊκής πολιορκίας της Δικαιοσύνης», αναφερόμενοι στη μεγάλη συγκέντρωση υποστήριξης των κατηγορουμένων, έκλεισαν τα μάτια στους μεταφερόμενους «κλακαδόρους» κυρίως από τον οικισμό Καλκάντζα (ή Ήφαιστος) της Κομοτηνής, που φώναζαν «Ελλάς-Ελλάς»!

Είναι προφανές και ανεξάρτητα από το τι πραγματικά συνέβη στο Τζαμί, ότι το ίδιο το γεγονός, η δίκη και το αποτέλεσμά της εντάσσονται σε μια διαδικασία «αναμέτρησης» που εξελίσσεται εδώ και καιρό στο ζήτημα των Μουφτήδων, στον έλεγχο δηλαδή ενός θεσμού που ασκεί σημαντική επιρροή στην βαθιά θρησκευόμενη (στο μεγαλύτερο μέρος της) Μειονότητα. Το έχουμε σημειώσει και σε πρόσφατο άρθρο στην ΠΣ ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και τρεις δεκαετίες προσπαθούν επίμονα να ελέγξουν τους θρησκευτικούς λειτουργούς της μειονότητας, θεωρώντας ότι έτσι θα μπορούν να ελέγχουν και την ίδια, κρατώντας την πάντα κάτω από ένα καθεστώς διακρίσεων και καθυστέρησης. Η καταδικαστική απόφαση υποδηλώνει με σαφήνεια αυτή την πρόθεση, αφήνοντας παράλληλα, με την τριετή αναστολή και τη δυνατότητα έφεσης, ένα παράθυρο «συνεννόησης», ίσως και ένα διαπραγματευτικό χαρτί στην εξελισσόμενη ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αφού είναι γεγονός ότι η Μειονότητα «εργαλειοποιείται» και από τις δύο όχθες του Αιγαίου.

Από την άλλη πλευρά, η απαίτηση της Μειονότητας να ασκεί ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς τα θρησκευτικά της δικαιώματα και να ορίζει η ίδια τη θρησκευτική της ηγεσία αρνούμενη την κρατική παρέμβαση, είναι καθολική. Παρόλα αυτά, ένα σημαντικό κομμάτι της αντιλαμβάνεται ότι αυτή η «αναμέτρηση» έχει και χαρακτηριστικά, από τη δικιά της «ηγεσία», αναπαραγωγής και ισχυροποίησης μιας «μειονοτικής ελίτ», και όχι την ουσιαστική διεκδίκηση των μειονοτικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, σημαντική μερίδα διαφώνησε με την παρεμπόδιση εισόδου στο τζαμί του διορισμένου μουφτή Κομοτηνής, χωρίς φυσικά να τον υποστηρίζει.

Οι λαϊκοί άνθρωποι της Μειονότητας συνεχίζουν να βιώνουν την καταπίεση από την πλευρά του ελληνικού συστήματος εξουσίας. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα εισπράττουν μια εντεινόμενη εθνικιστική προπαγάνδα και ενός κλίματος έντασης, την ίδια στιγμή που ένας λεγόμενος «δημοκρατικός εθνικιστικός χώρος» (υπάρχει κι αυτός, όσο αντιφατικός κι αν είναι ο όρος) κυκλοφορεί κείμενα υπογραφών χτυπώντας το καμπανάκι του κινδύνου για την «τουρκική επιθετικότητα» και την «αμυντική στάση του κράτους των Αθηνών».

Όσα επομένως εξελίσσονται στο ζήτημα των μουφτήδων, αν από τη μια πλευρά αφορούν τις θρησκευτικές ελευθερίες της Μειονότητας, τις οποίες κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να υποστηρίζει, από την άλλη αναδεικνύουν ευρύτερα πολιτικά ζητήματα, που αναζητούν κοινή και σε επίπεδο λαϊκών ανθρώπων (πλειονότητας και μειονότητας) αντιμετώπιση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδικητική ομηρία και συνειδητή κωλυσιεργία της κυβέρνησης στην υπόθεση της αγωνίστριας Χρύσας Χοτζόγλου! Ως πότε θα μας εμπαίζουν;

0

Απαιτούμε να επιστρέψει τώρα στο σχολείο της!

Συμπληρώνονται ήδη 16 μήνες που η συναδέλφισσα Χρύσα βρίσκεται σε καθεστώς δυνητικής αργίας και δυο μήνες από την δεύτερη ακρόασή της από το Πειθαρχικό Συμβούλιο, στις 29/4/2026, με το ερώτημα της παράτασης της αργίας για έναν ακόμα χρόνο.

Πόσο χρόνο, αλήθεια, μπορεί να κρατείται στην ομηρία της αργίας ένας/μία συνάδελφος/συναδέλφισσα;

Με βάση τις ασάφειες και τις διασταλτικές ερμηνείες της νομοθεσίας σχετικά με τα χρονικά περιθώρια που προβλέπονται για την έκδοση της απόφασης, είναι φανερό ότι επιδιώκεται η πολιτική αλλά και εργασιακή ομηρία της Χρύσας και ο εγκλωβισμός της σε μια ψυχοφθόρα κατάσταση αναμονής. Θυμίζουμε ότι για την ίδια υπόθεση, επίσης με το ερώτημα της αργίας διώκεται και ο συνάδελφος Δημήτρης Χαρτζουλάκης. Με τον ίδιο τρόπο νομίζουν ότι θα κρατήσουν σε ομηρία και το κίνημα αλληλεγγύης που ανέδειξε το ζήτημα της αργίας και των πειθαρχικών διώξεων ως ένα πλατύ, λαϊκό ζήτημα. Δεν θα τους περάσει!

Φαίνεται πως για τους μηχανισμούς της εξουσίας, ο χρόνος υπακούει στη δική τους «πολιτική σχετικότητα». Έτσι ένα έτος αργίας μπορεί να διαστέλλεται και να διαρκεί 15 ή 16 μήνες και ποιος ξέρει πόσο ακόμα, αν αυτό εξυπηρετεί τις σκοπιμότητες και την εκδικητική μανία του συστήματος απέναντι σε όποιον τολμά να ορθώσει το ανάστημά του στις βάρβαρες πολιτικές που επιχειρεί να επιβάλλει, και κυρίως απέναντι σε όσους, όπως η Χρύσα, αποτελούν έμπνευση και σύμβολο ανυποχώρητου αγώνα. Σε όσους κινητοποιούν τον κόσμο να κατέβει μαζικά στον δρόμο, σπάζοντας τη σιγή νεκροταφείου που οραματίζονται για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Ας το πάρουν απόφαση: Ματαιοπονούν!

Αν σκοπός τους είναι να κάμψουν το ηθικό, να κουράσουν και να απογοητεύσουν το μαχητικό κίνημα που αναπτύχθηκε και εξελίσσεται συνεχώς ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις και απολύσεις, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ο αγώνας για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία, στην ελεύθερη έκφραση, στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, μόλις ξεκίνησε.

Αν πάλι, υπολογίζουν στην … θερινή ραστώνη και περιμένουν να κλείσουν τα σχολεία, να αδειάσουν από συναδέλφους και μαθητές, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρουν να περάσουν τις αποφάσεις τους «στο ντούκου» και στα βουβά,  τους διαβεβαιώνουμε ότι κάνουν λάθος. Η επίθεση στα δικαιώματά μας δεν κάνει διακοπές – ούτε όμως κι οι αγώνες μας. Το δίκιο κι η αλληλεγγύη δεν γνωρίζουν από καύσωνες και αργίες. Παραμένουμε σε εγρήγορση!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Να παρθεί ΑΜΕΣΑ απόφαση για την επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο και να απαλλαγεί από κάθε πειθαρχική και ποινική κατηγορία.
• Να μην τεθεί σε αργία ο αγωνιστής συνάδελφος Δημήτρης Χαρτζουλάκης που διώκεται για την ίδια υπόθεση
• Να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις και τα πειθαρχικά.

Κάτω τα χέρια από τη Χρύσα, τον Δημήτρη και τους αγωνιστές του κινήματος! Η τρομοκρατία δεν θα περάσει – Το δίκιο κι η αλληλεγγύη μπορούν να νικήσουν! 

ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνεχίζουν τον αγώνα οι εργαζόμενοι στα Νότος - Συνέντευξη με εργαζόμενη

0

Συνεχίζουν τον αγώνα οι εργαζόμενοι στα Νότος. Η Ταξική Πορεία πήρε συνέντευξη από εργαζόμενη στα Νότος από το κατάστημα στην Αιόλου στην Αθήνα, το οποίο η εταιρία έχει ανακοινώσει ότι κλείνει. Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο κατάστημα κλείνει από την εταιρία και οι εκατοντάδες εργαζόμενοι βρίσκονται στον αέρα για αυτό και έχουν προχωρήσει σε  κινητοποιήσεις. 

1. Ποια είναι η απόφαση της εργοδοσίας σε σχέση με το κατάστημα και ποιες είναι οι συνέπειες
αυτής της απόφασης για τους εργαζόμενους;

 Η απόφαση της εργοδοσίας είναι να κλείσει οριστικά το πολυκατάστημα Notos της Αθήνας
οριστικά στις 31 Αυγούστου για το κοινό και 15 Σεπτεμβρίου για τους 180 εργαζόμενους οι οποίοι
θα απολυθούν εκτός από 33 που θέλουν να συνεχίσουν σε κάποιο άλλο κατάστημα.

2. Πώς έχουν αντιδράσει οι εργαζόμενοι μέχρι σήμερα; Έχουν υπάρξει κινητοποιήσεις από την
πλευρά σας και ποια είναι τα αιτήματά σας;

Υπάρχει αρκετή πικρία και απογοήτευση από την πλευρά των συναδέλφων διότι μιλάμε για
ανθρώπους που εργάζονται δεκαετίες στο κατάστημα. Εργαζόμαστε με μειωμένους μισθούς και
μειωμένα ένσημα εδώ και 14 χρόνια. Τα αιτήματά μας των προηγούμενων χρόνων για αύξηση
μισθού και ωραρίου δεν εισακούστηκαν καν, οπότε για πολλούς η απόλυση είναι κάτι σαν
ανακούφιση και αυτό το αποδεικνύει το γεγονός πως μόνο 33 άτομα αιτήθηκαν για παραμονή στον
όμιλο όπου φυσικά θα γίνει με τους ίδιους όρους,χωρίς αύξηση και με λειψά ένσημα.
Από την άλλη έχουμε κάνει δύο στάσεις εργασίας τις ημέρες που το σωματείο συναντήθηκε με την
διοίκηση για τα αιτήματά μας.
Η αρχική πρόταση αυτών ήταν
1.Όσοι είναι από δέκα χρόνια και πάνω μπορούν να φύγουν 30 Ιουνίου παίρνοντας δύο επιπλέον
μισθούς από την νόμιμη αποζημίωση.
2.Οι υπόλοιποι θα φύγουν στο τέλος με έναν μισθό επιπλέον της αποζημίωσης συν το 3% του
καθαρού τζίρου για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο που θα μοιραστεί ισόποσα.
3.Όσοι κλείνουν τα 58 μέχρι 31 Αυγούστου θα πάρουν τα πλασματικά ένσημα που δικαιούνται για
την σύνταξη.
4.Όσοι θέλουν να παραμείνουν στην εταιρεία να το δηλώσουν αλλά δεν υπάρχουν διαθέσιμες
θέσεις εργασίας (!),
Εμείς κάναμε μία συνέλευση και είδαμε πως δεν υπάρχει λόγος διεκδίκησης όλων των θέσεων
εργασίας γιατί σχεδόν κανείς δεν ήθελε να μείνει οπότε συντάξαμε ένα κείμενο ζητώντας
παραπάνω αποζημιώσεις.
1.Τέσσερις μισθούς επιπλέον για όσους θα φύγουν 30 Ιουνίου
2.Έξι μισθούς επιπλέον για αυτούς που θα φύγουν τελευταίοι γιατί το 3% είναι εντελώς αόριστο
και δεν μας λέει τίποτα.
3.Αυτασφάλιση για τους άνω των 58 και όσοι είναι 35 χρόνια στο κατάστημα ανεξαρτήτου ηλικίας.
4.Να απορροφηθούν όλοι οι συνάδελφοι που επιθυμούν να συνεχίσουν σε άλλα καταστήματα.

 3.Έχουν υπάρξει από την πλευρά της εργοδοσίας πιέσεις, υποσχέσεις ή άλλες πρακτικές
απέναντί σας μετά την ανακοίνωση του κλεισίματος; Ποιο είναι το κλίμα που έχει διαμορφωθεί
στον χώρο εργασίας;

Έχουν γίνει τρεις συναντήσεις μεταξύ αυτών και του σωματείου.
Αυτοί απέρριψαν τους επιπλέον μισθούς που ζητήσαμε και επιμένουν πως η αποζημίωση θα μείνει
ως έχει.
Ξαφνικά βρήκαν 33 θέσεις εργασίας για τους αιτούντες ενώ στην προηγούμενη συνάντηση είχαν
μόνο είκοσι.
Απέρριψαν την αυτασφάλιση κι επιμένουν στα 5 χρόνια πλασματικά άνω των 58, συμπεριέλαβαν
και όσους είναι από 25 χρόνια και πάνω χωρίς να έχουν την ηλικία και δικαιούνται πλασματικά να
τους δώσουν δύο χρόνων και όσοι είναι από 25 χρόνια και πάνω αλλά δεν δικαιούνται πλασματικά
θα πάρουν έναν ακόμα επιπλέον μισθό.
Το κλίμα στους εργαζόμενους είναι… δεν ξέρω. Η συμμετοχή στις στάσεις είναι αστεία και δεν
καταλαβαίνω το λόγο ενώ δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ακόμα και αυτά τα λίγα που πήραμε τα
πήραμε γιατί δεν δεχθήκαμε τους δικούς τους όρους και βγήκαμε έξω και διαμαρτυρηθήκαμε, γιατί
αντιδράσαμε. Είναι λυπηρό… στην πρώτη στάση οι εργαζόμενοι της Καλαμάτας το έκλεισαν το
μαγαζί τελείως γιατί είχαν μαζική συμμετοχή, στην δεύτερη το έκλεισε ο Πειραιάς και σε εμάς που
είμαστε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι μια χαρά ήταν μέσα και δούλευαν. Πάντα οι ίδιες 30 φάτσες
βγαίνουν έξω ακόμα και τώρα.
Αύριο στις 24 του μήνα έχουμε πάλι συνάντηση με την διοίκηση για να ξανασυζητήσουμε τα
θέματα. Αυτά!

https://taxikiporeia.blogspot.com 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από τους σωτήρες ποιος θα μας σώσει;

0

Ένας στους δύο δεν θα πάει διακοπές φέτος το καλοκαίρι. Ακρίβεια στα τρόφιμα και στα ενοίκια, εργασιακή ανασφάλεια, εξοντωτικά ωράρια, θεσμοθετημένα 13ωρα στη δουλειά, εργατικά «ατυχήματα», εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο και αυξημένες αμυντικές δαπάνες, δημόσια υγεία και παιδεία υπό διάλυση, σχέδια για αναθεώρηση του Συντάγματος, ανάμεσα σε άλλα με την κατάργηση του Άρθρου 16 για την κατοχύρωση των μη κρατικών πανεπιστημίων.

Ο λαός είναι αγανακτισμένος και έχει συσσωρευμένη οργή, γιατί βιώνει αυτά τα προβλήματα στο πετσί του. Το σύστημα το ξέρει και προετοιμάζει «λύσεις», με τους δικούς του όρους.

(Προ)εκλογικές αυταπάτες

Τους τελευταίους μήνες γίνονται προετοιμασίες για μια εναλλακτική λύση απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού που θέλει να μας βάλει το σύστημα να παίζουμε, όταν τα πράγματα ζορίζουν γι' αυτό και όταν υπάρχει λαϊκή αγανάκτηση. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να εγκλωβίσει τη λαϊκή οργή που έχει εκφραστεί σε πολλά μέτωπα: στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, στον ξεσηκωμό των αγροτών, στις απεργίες ενάντια στο 13ωρο και τη φτωχοποίηση.

Προσπαθούν να μας πείσουν πως οτιδήποτε εκτός από τον αγώνα θα φέρει αλλαγές. Γι' αυτό και αναζητούν ένα άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα, για να μας δείξουν ότι τάχα κάποιος θα έρθει και θα αλλάξει τα πράγματα.

Όμως αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι το εξής: ακόμη και καλοπροαίρετο να είναι αυτό το πρόσωπο, τι δυνατότητα έχει να αλλάξει κάτι προς όφελος του λαού; Και ας δεχθούμε ότι υπάρχει ένα τέτοιο πρόσωπο (που κατά τη γνώμη μας δεν υπάρχει, και αν υπήρχε δεν θα του επέτρεπε το σύστημα να αναδειχθεί). Αν, με κάποιον μαγικό τρόπο, βγει στην εξουσία, δεν θα τον συμμορφώσουν άμεσα όλοι αυτοί που πραγματικά απο-φασίζουν; Οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το ξένο και το εγχώριο κεφάλαιο;

Και τελικά, τι προτάσσουν όλες οι εναλλακτικές που προετοιμάζονται; Έχουν τη διάθεση να έρθουν σε ρήξη με τους θεσμούς και τις δομές που ευθύνονται για την επιδείνωση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, για τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και την προετοιμασία παγκόσμιου πολέμου, για την καταπίεση και την εκμετάλλευση των λαών;

Η απάντηση είναι πως, πέρα από γενικότητες και επικλήσεις στη δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και τη δημοκρατία, οι προτάσεις αυτές δεν ακουμπούν το κύριο ζήτημα: το βάρβαρο σύστημά τους και την επίθεσή τους απέναντί μας. Δηλαδή το γεγονός ότι όλα λειτουργούν για το κέρδος των λίγων και για τις μεγάλες δυνάμεις που τους υπηρετούν.

Η χώρα μας έχει συγκεκριμένη θέση σε όλα αυτά, καθώς είναι εξαρτημένη από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, και καμία κυβέρνηση δεν θα «βάλει χέρι» σε αυτή την εξάρτηση. Επί της ουσίας, η πολιτική που υπηρετούν όλες οι εναλλακτικές είναι η ίδια. Καμία ουσιαστική ανακούφιση δεν μπορεί να προσφέρει μια νέα κυβέρνηση, όσο φιλικό πρόσωπο κι αν έχει. Το σύστημα, στις σημερινές οξυμένες συνθήκες, δεν είναι διατεθειμένο να κάνει πίσω στην επίθεσή του επειδή θα προκύψει μια «καλύτερη» κυβέρνηση.

Και πώς αλλάζει κάτι;

Ο μόνος τρόπος για να αναχαιτιστεί η επίθεση είναι η οργάνωση και η συγκρότηση του λαού, μέσα από μαζικούς αγώνες στον δρόμο! Ο λαός είναι φορέας αλλαγής και όχι θεατής. Μπορεί και πρέπει να φέρει ουσιαστικές, πραγματικές αλλαγές με την πάλη του. Με το να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους και να μην υποχωρήσουμε μέχρι να τους κερδίσουμε. Με το να βγούμε στον δρόμο, με απεργίες, κινητοποιήσεις και συλλογικές διαδικασίες που θα διαμορφώνουν τα επόμενα βήματα.

Δεν περιμένουμε να μας σώσει κανείς. Έχει αποδειχθεί, τόσο στη μακρινή όσο και στην πρόσφατη ιστορία, ότι η λογική πως κάποιος «μεσσίας» θα έρθει να μας σώσει οδηγεί τελικά στην υποχώρηση όλων όσων ο λαός προσπάθησε να κερδίσει με την πάλη του. Οδηγεί στην απογοήτευση και στο να κλείνεται τελικά ο καθένας στο σπίτι του.

Τι στόχους μπορούμε να θέσουμε;

• Να παρθούν πίσω οι βάρβαροι νόμοι τους, για τα 13ωρα, τους κατώτατους μισθούς και τη φτώχεια!
• Να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις από τη χώρα. Να σταματήσουμε να μπλεκόμαστε στον πόλεμο! Όχι άλλα drones στις ακτές μας!
• Να αυξηθούν οι μισθοί, να σταματήσουν άμεσα οι αυξήσεις στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, στο ρεύμα, στην ενέργεια!
• Να υπάρχει δωρεάν υγεία και παιδεία, χωρίς ταξικούς φραγμούς για όλα τα παιδιά!
• Να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα: το δικαίωμα στην απεργία, στη διαδήλωση και στον αγώνα. Χωρίς ένα ολόκληρο σύστημα καταστολής να κατατρέχει κάθε λαϊκό αγώνα, όπως τους αγρότες, τους φοιτητές, τους απεργούς!

Μπροστά στο άτυπο προεκλογικό τους κλίμα

Δεν έχει τίποτα να κερδίσει ο λαός από τους προεκλογικούς τους καβγάδες. Έχει να κερδίσει τα πάντα μέσα από τους αγώνες του!

Να οργανωθούμε στις γειτονιές μας, στους χώρους δουλειάς και σπουδών.

Για να αντισταθούμε στην επίθεσή τους και να διεκδικήσουμε τη ζωή που το σύστημα μάς κλέβει, με πίστη στις δικές μας δυνάμεις και στους αγώνες μας.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΕΡΓΟΣ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

0

ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ!

Μετά από 138 μέρες απεργίας πείνας ο Αριστοτέλης Χαντζής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με την κατάσταση υγείας του πολύ επιβαρυμένη. Ο Αριστοτέλης, όπως και η SuzonDoppagne που κάνει απεργία πείνας εδώ και 54 ημέρες, αντιδρούν στο σχέδιο «ανάπλασης» - δηλαδή καταστροφής-  των προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Μια «ανάπλαση» που σκοπό έχει να ξεσπιτώσει πάνω από 400 οικογένειες που ζουν εκεί, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους συνοδούς ασθενών από τον Άγιο Σάββα. Που θέλει στο όνομα της αξιοποίησης να αποστειρώσει μια περιοχή – φιλέτο από κάθε επικίνδυνη για το σύστημα πολιτική ή πολιτιστική δράση.

Είναι τουλάχιστον προκλητικό μια κυβέρνηση που έχει ξεπουλήσει τα πάντα στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, στους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές φονιάδες -εργοστάσια, πάρκα, παραλίες, τα ίδια τα σπίτια του λαού - να μας λέει πως νοιάζεται για τα προσφυγικά και τους κατοίκους τους. Είναι προκλητικό κυβερνητικά στελέχη να δηλώνουν πως θα αποδώσουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης ενώ έχουν μετατρέψει διαχρονικά την Αθήνα σε μια απέραντης τσιμεντούπολη χωρίς ίχνος πράσινου.

Κυβερνητικά στελέχη δηλώνουν πως η ανάπλαση θα προχωρήσει όπως και να ‘χει.  Ακόμη και στο νοσοκομείο Γεννηματάς (που μεταφέρθηκε ο απεργός πείνας) έχουν στρατοπεδεύσει τα ΜΑΤ και οι μπάτσοι έχουν μπει μέχρι και στα επείγοντα, αποδεικνύοντας την αποφασιστικότητα τους.

Όλη αυτή η μανία της κυβέρνησης ενάντια στα προσφυγικά, τους κατοίκους τους και τους απεργούς πείνας είναι ένα κομμάτι της πολιτικής της φασιστικοποίησης. Της πολιτικής που θέλει να τελειώνει με τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις, με τους αγώνες και τις αντιστάσεις. Μιας πολιτικής που δε νοιάζεται για το λαό, για τη ζωή του, για τα δικαιώματά του. Μιας πολιτικής που επιδιώκει την τρομοκράτηση λαού και νεολαίας έξω αλλά και μέσα στα πανεπιστήμια  με «μέτρα ασφάλειας», κάμερες και πειθαρχικά.

Να μην αφήσουμε να υπάρξει νεκρός απεργός πείνας. Αλληλεγγύη στον αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι των προσφυγικών. Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ | Όλοι στη συγκέντρωση αλληλεγγύης του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, την Τρίτη 23/06 στις 19:00 στην πλ. Γεωργίου

0

 

ΟΛΟΙ στην συγκέντρωση αλληλεγγύης του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή

Τρίτη 23/6 στις 19:00 στην πλ. Γεωργίου 

• ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ!
• 
  
• Όχι στην καταστροφή των Προσφυγικών! - Όχι στο λεγόμενο «Σχέδιο Ανάπλασης»! - 
• 
  
• ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Κάλεσμα στην συγκέντρωση αλληλεγγύης του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, την Τρίτη 23/6 στις 19:00 στο Σύνταγμα

0

 

ΟΛΟΙ στην συγκέντρωση αλληλεγγύης του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή

Τρίτη 23/6 στις 19:00 στο Σύνταγμα 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ!

Όχι στην καταστροφή των Προσφυγικών! - Όχι στο λεγόμενο «Σχέδιο Ανάπλασης»! - 

ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ!

ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολιτικό Γραφείο ΚΚΕ(μ-λ) | ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ» ΗΠΑ-ΙΡΑΝ

0

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)

ΓΙΑ ΤΟ «ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ» ΗΠΑ-ΙΡΑΝ 

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026

1. Μετά από 38 ημέρες αμερικανο-ισραηλινών βομβαρδισμών ενάντια στο Ιράν και τον πόλεμο που ξέσπασε, καθώς και δυόμιση μηνών «πολεμικής» εκεχειρίας, υπογράφηκε επίσημα στις 17 Ιουνίου από τις δύο πλευρές ένα «Μνημόνιο Κατανόησης» και κατόπιν, στις 22 Ιουνίου, ο «Οδικός Χάρτης» των 60 ημερών που προέβλεπε αυτό το Μνημόνιο «για τον οριστικό τερματισμό του πολέμου». 

 

Το Μνημόνιο Κατανόησης των 14 σημείων αντανακλά κυρίως το μπλοκάρισμα, το αδιέξοδο των ΗΠΑ που προήλθε από την αποτυχία επίτευξης των βασικών στόχων που είχαν θέσει κατά την επιδρομή τους με την συνέργεια του σιωνιστικού Ισραήλ. Γεγονός που με τη σειρά του αντανακλά την αναντιστοιχία μέσων και σκοπών που χαρακτηρίζουν την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Ρόλο στην επίσπευσή του έπαιξαν επίσης η εντεινόμενη σύγκρουση και η μεγάλη δυσαρέσκεια που εκφράστηκε στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης των ΗΠΑ από τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης της διοίκησης Τραμπ. Αντανακλά, επίσης, την ανάγκη του ιρανικού καθεστώτος να αντιμετωπίσει τη σημαντική επιδείνωση της ζωής του ιρανικού λαού που έχει προκύψει από τις πολυετείς κυρώσεις και από τις πολεμικές επιδρομές των ΗΠΑ. 

2. Εκτιμώντας συνολικά την κίνηση των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εδώ και έναν χρόνο, μπορούμε βάσιμα να ισχυριστούμε ότι η «χειρουργική» επέμβαση και η επιλογή των ΗΠΑ να πλαισιώσουν την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν στον «πόλεμο των 12 ημερών» πέρυσι τέτοιο καιρό, πατούσε στα δεδομένα που είχαν διαμορφώσει με το χτύπημα της Παλαιστινιακής Αντίστασης, της Χεζμπολάχ, τους βομβαρδισμούς εναντίον της Υεμένης και κυρίως της ανατροπής του Άσαντ στη Συρία. Ήταν μια δοκιμή που οι ατελείς και περιορισμένες επιτυχίες της άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας επαναφοράς. Η Μέση Ανατολή έδειχνε να προσφέρεται τόσο για ένα πισώπλατο χτύπημα στη Ρωσία που ξόδευε το μεγαλύτερο μέρος του στρατηγικού της κεφαλαίου στη ουκρανική σύγκρουση όσο και για τον γεωπολιτικό περιορισμό της αναδυόμενης Κίνας. 

Αυτό που ακολούθησε –δηλαδή ο αποκλεισμός της Βενεζουέλας και η μαφιόζικη απαγωγή Μαδούρο σε συνάρτηση με την αντικατάσταση του με την χειρίσιμη Ροντρίγκεζ– έδωσε «άλλον αέρα» στη διοίκηση Τραμπ. Η συσσώρευση μεγάλης πολεμικής ισχύος στην περιοχή και η απροκάλυπτη προσπάθεια εκμετάλλευσης των κινητοποιήσεων του ιρανικού λαού, προϊδέαζαν για την επικείμενη επίθεση. Οι ΗΠΑ, χωρίς να έχουν διαμορφώσει εσωτερικούς όρους όπως το είχαν κάνει στη Βενεζουέλα, τυχοδιωκτικά διάρθρωσαν την επιθετική τους κίνηση γύρω από τον αποκεφαλισμό της ιρανικής ηγεσίας που η Μοσάντ τους πρόσφερε «στο πιάτο» και που θεωρήθηκε πως θα δράσει καταλυτικά στις εξελίξεις, κάτι που όμως αποδείχθηκε απολύτως λανθασμένο. 

Εάν ένας επιμέρους στόχος ήταν η αποδυνάμωση του Ιράν και της επιρροής τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, ώστε –εκτός των άλλων– να προσφερθεί και στο σιωνιστικό μόρφωμα η δυνατότητα άσκησης περιφερειακής ηγεμονίας, ο βασικός στόχος για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ήταν η ανατροπή του καθεστώτος και μαζί με αυτό ένας συνολικός γεωπολιτικός αναπροσανατολισμός του Ιράν το οποίο δημιουργούσε ολοένα και πιο στενούς στρατηγικούς δεσμούς με τον ρώσικο και τον κινέζικο ιμπεριαλισμό. Η πολεμική επιδρομή στο Ιράν ήταν, λοιπόν, ενταγμένη στην προσπάθεια των ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν τη σχετική τους αποδυνάμωση έναντι της Ρωσίας και της Κίνας, και να βρεθούν από άλλη, καλύτερη θέση στην πορεία για την παγκόσμια κυριαρχία και τον γενικευμένο πόλεμο που φέρνει η πορεία αυτή. 

Έτσι, ο ρωσικός ιμπεριαλισμός θα έχανε έναν στρατηγικό εταίρο μεγάλης σημασίας στη Μέση Ανατολή. Σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στη Συρία, αλλά και στον Νότιο Καύκασο (Αρμενία- Αζερμπαϊτζάν, διάδρομος Zangezur), ο ευρασιατικός διάδρομος Ρωσίας-Ιράν θα έμπαινε σε αμφισβήτηση, όπως και η πρόσβαση της Ρωσίας προς τον Ινδικό. 

Ταυτόχρονα, ο κινέζικος ιμπεριαλισμός θα έβλεπε να μπαίνει σε αμφισβήτηση (αν όχι να αναιρείται) ο διάδρομος Κίνας-Ιράν, στρατηγικό τμήμα του BRI (Πρωτοβουλία Ζώνη-Δρόμος). Πρόκειται για έναν διάδρομο που στρατηγικά υπηρετεί τόσο τη διείσδυση της Κίνας σε Μέση Ανατολή, Αφρική και φυσικά Ευρώπη, όσο και τη μείωση της μεγάλης εξάρτησης του κινεζικού εμπορίου από τα Στενά της Μάλακα που ελέγχονται από χώρες προσκείμενες στις ΗΠΑ, οι οποίες ταυτόχρονα προωθούν τον –ανταγωνιστικό στην ΒRΙ– αμερικανο-ινδικό IMEC. Παράλληλα, παρά το γεγονός πως το πετρέλαιο αντιστοιχεί μόνο στο 6% του ενεργειακού μείγματος της οικονομίας, της θα δεχόταν ένα χτύπημα η ενεργειακή της πρόσβαση στους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής. 

Το ιρανικό καθεστώς άντεξε, αναπλήρωσε γρήγορα τη δολοφονημένη ηγεσία του, έδειξε ότι είχε προετοιμαστεί (με βάση και τα μαθήματα του «πολέμου των 12 ημερών») για μια παρατεταμένη σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικά έφερε σε πρώτο πλάνο τις αναφορές στο έθνος, βάζοντας τις αναφορές στη θρησκεία σε δεύτερο πλάνο. Στρατιωτικά, αποκέντρωσε τη δομή της άμυνας του και των απαντήσεων που θα έδινε. Γνωρίζοντας τη μεγάλη απόσταση που χώριζε στρατιωτικά τις δύο πλευρές, επέλεξε τη στήριξη στο βαλλιστικό του πρόγραμμα, τις ασύμμετρες απειλές και αποφάσισε τα στάδια της κλιμάκωσης των απαντήσεών του. 

Τα προηγούμενα, ωστόσο, θα έμεναν ανολοκλήρωτα και έωλα, αν το Ιράν δεν έπαιρνε από τη Ρωσία και την Κίνα σημαντικές βοήθειες που κατέστησαν τις επιθέσεις του τόσο αποτελεσματικές, στρατιωτικά και πολιτικά. Μετέτρεψε τις αμερικανικές βάσεις από παράγοντα ασφάλειας των αραβικών καθεστώτων σε μαγνήτη ανασφάλειας και κινδύνων. Έσπασε τον μύθο του άτρωτου Ισραήλ. Κυρίως, αμφισβήτησε ευθέως τη δυνατότητα των ΗΠΑ να επιβάλλουν τη θέλησή τους. 

3. Το Μνημόνιο Κατανόησης δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει αυτά που δεν μπόρεσε να παραγάγει η όλη επιθετική κίνηση των ΗΠΑ εδώ και έναν χρόνο και κυρίως η φετινή πολεμική επιδρομή τους. Γενικότερα, δεν μπορεί να αναιρέσει εύκολα θέσεις που κατακτήθηκαν στο πολεμικό πεδίο. Επιπλέον, πρέπει να είναι σαφές ότι, επειδή το Μνημόνιο δεν είναι το τέλος μιας διαδικασίας αντιπαράθεσης με άλλα μέσα (όχι πολεμικά) περιέχει μια σειρά θολά σημεία ή σημεία που μένει να δούμε το πώς ακριβώς θα υλοποιηθούν. 

Έτσι, αποτελεί μια επιτυχία της ηγεσίας του Ιράν το γεγονός ότι το σημείο 13 του Μνημονίου προνομοποιεί κάποια σημεία της συμφωνίας έναντι άλλων, ορίζοντάς τα ως προϋπόθεση για την εφαρμογή των υπολοίπων. Ένα από τα «υπόλοιπα» αφορά το ζήτημα των πυρηνικών του Ιράν (σημείο 8 και 9) για τα οποία η διοίκηση Τραμπ παλεύει (με αμφίβολο αποτέλεσμα) για να πάρει στα χέρια της μια συμφωνία έστω και μια ίντσα καλύτερη από αυτή του 2015 επί Ομπάμα, ώστε να διαχειριστεί στοιχειωδώς τις εσωτερικές επικρίσεις, τις «ανασφάλειες» των σιωνιστών αλλά και τη δική τους θέληση να μην αφήσουν το Ιράν ν’ ανέβει επίπεδο. Και φυσικά, με δεδομένο το ότι η εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας από μέρους του Ιράν μεγαλώνει την ενεργειακή και τεχνολογική σχέση του με τη Μόσχα. 

Τα «προνομιούχα» σημεία-παράγραφοι του Μνημονίου αφορούν την κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα (και του Λιβάνου), ενώ υπάρχει και αναφορά στη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας του Λιβάνου (σημείο 1), την άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και την απόσυρση των δυνάμεών τους από την περιοχή, τη νομιμοποίηση της συζήτησης μεταξύ Ιράν και Ομάν για το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ μετά το πέρας των 60 ημερών ελεύθερης διέλευσης (σημείο 4), την έναρξη άρσης των κυρώσεων για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου (σημείο 10), καθώς και το άνοιγμα της διαδικασίας ξεπαγώματος των δεσμευμένων από ΗΠΑ-Δύση κεφαλαίων και περιουσιακών στοιχείων της χώρας (σημείο 11). 

Ωστόσο, αν γενικά η συμφωνία, αλλά και ειδικότερα η συμπερίληψη του Λιβάνου σε ό,τι αφορά την κατάπαυση του πυρός, συνιστά χτύπημα στις ισραηλινές επιδιώξεις, από την άλλη, η ανυπαρξία στο σημείο 1 ρητής αναφοράς στην απόσυρση των ισραηλινών εισβολέων από το Λίβανο, κινδυνεύει να καταστήσει την αναφορά στην εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Λιβάνου κενό γράμμα. Αντίστοιχα, στο ζήτημα των Στενών του Ορμούζ, που το Ιράν χρησιμοποίησε ως «υπερόπλο», το γεγονός ότι δύσκολα μπορεί να επανέρθει στο προηγούμενο καθεστώς δεν σημαίνει ότι θα είναι εύκολη η «εξίσωση» επιβολής τελών διέλευσης. Όσο δε για τα ζητήματα που αφορούν τις εξαγωγές πετρελαίου και το ξεπάγωμα κεφαλαίων-περιουσιακών στοιχείων του Ιράν, είμαστε σίγουροι πως οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν «μέχρι τέλους» αυτούς τους μοχλούς πίεσης για να αποσπάσουν παραχωρήσεις από το Ιράν στα πεδία που θέλουν. Εξάλλου, το γενικότερο ζήτημα της άρσης των συνολικών και εκτεταμένων κυρώσεων ΗΠΑ-Δύσης έναντι του Ιράν (σημείο 7) είναι από αυτά που μπαίνουν στο τραπέζι της συνολικής διαπραγμάτευσης των δύο πλευρών. 

4. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι από το «Μνημόνιο Κατανόησης» λείπει οποιαδήποτε αναφορά στη συνεχιζόμενη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη. Αυτό καταδεικνύει, για μια ακόμη φορά, την απόλυτη εχθρότητα προς την παλαιστινιακή πάλη (που διέπει βέβαια όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και Ρωσία-Κίνα, καθώς και το σύνολο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) γι’ αυτό που είναι  και την προοπτική που δίνει στους λαούς η παλαιστινιακή αντίσταση. Καταδεικνύει, επίσης, ότι παρά την κατά καιρούς ρητορική της περιφερειακής δύναμης του Ιράν για τον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης», όπως άλλωστε παλιότερα και άλλων χωρών της περιοχής (περιφερειακών δυνάμεων ή όχι), το εθνικοαπελευθερωτικό παλαιστινιακό κίνημα, λογαριάζεται (αν και όταν λογαριάζεται) μόνο σαν διαπραγματευτικό χαρτί  που φυσικά μπορεί να θυσιαστεί στον βωμό των αστικών ή περιφερειακών τους επιδιώξεων και των παζαριών τους με τους ιμπεριαλιστές ή και με το σιωνιστικό Ισραήλ.  

5. Η συμφωνία για «Οδικό Χάρτη» των 60 ημερών που κατέληξαν οι δύο πλευρές, περιλαμβάνει τη συγκρότηση μιας Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου που θα επιβλέπει τη διαδικασία της μεσολάβησης και δύο κρίσιμα βήματα για την πρόληψη περιστατικών εκτροχιασμού της διαδικασίας, που προβλέπουν α) γραμμή επικοινωνίας για τα Στενά του Ορμούζ και β) σύσταση ειδικού μηχανισμού διαχείρισης των συγκρούσεων στον Λίβανο. Το παρ’ ολίγον τίναγμα της όλης διαδικασίας στον αέρα από τις νέες απειλές Τραμπ κατά του Ιράν, καθώς και το περιεχόμενο του «Οδικού Χάρτη» δεν δείχνουν μόνο τη βαθιά δυσπιστία μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά και το γεγονός ότι η όλη διαδικασία θα περάσει από πολλά κύματα, και είναι πολύ νωρίς για οποιεσδήποτε προβλέψεις σχετικά με την κατάληξή της, την εφαρμογή και τη διάρκειά της. Δεν μπορεί, λοιπόν, να αποκλειστεί τελείως το γεγονός οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν ξανά την πολεμική τους ισχύ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Ευρύτερα, αν και παραμένουν στο ακέραιο οι λόγοι που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο, δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί μια επαναφορά στις πολεμικές συγκρούσεις από τις ΗΠΑ, ειδικά εάν θεωρήσουν ότι διαμορφώνονται κάποια άλλα δεδομένα. 

6. Το «Μνημόνιο Κατανόησης» δεν καταλάγιασε τον διχασμό στο εσωτερικό της αμερικάνικης άρχουσας τάξης αλλά και της ίδιας της διοίκησης Τραμπ, αλλά του έδωσε νέα «καύσιμα» και άνοιξε νέες και ακόμα πιο επικίνδυνες-τυχοδιωκτικές πλευρές. Το Δημοκρατικό Κόμμα –τμήμα της αστικής τάξης και των διασυνδεδεμένων με αυτή «δεξαμενών σκέψης»– «πυροβολούν» και αμφισβητούν τη συνολική στρατηγική της διοίκησης Τραμπ. Μια στρατηγική που κατ’ αρχάς έσπρωξε το Ιράν στο να δυναμώσει παραπέρα τους δεσμούς του με Ρωσία και Κίνα, και ευρύτερα να μεγαλώσει τον χώρο παρέμβασης των δύο ευρασιατικών στρατηγικών αντιπάλων των ΗΠΑ, «καταφέρνοντας» παράλληλα να μεγαλώσει το ρήγμα μεταξύ ΗΠΑ και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στο ΝΑΤΟ. Από την άλλη, τμήμα της διοίκησης Τραμπ και του MAGA επιτίθεται στον Τραμπ γιατί δεν επεδίωξε να άρει το μπλοκάρισμα των ΗΠΑ με έναν ακόμη μεγαλύτερο τυχοδιωκτισμό πλήρους επίθεσης στο Ιράν. 

7. Το ιρανικό καθεστώς θα αναγκαστεί στο επόμενο διάστημα να δει τις κινήσεις του τόσο στην περιοχή όσο και στις σχέσεις του με τους ιμπεριαλιστές της Ευρασίας. Ταυτόχρονα, έχει να αντιμετωπίσει τη μεγάλη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής του ιρανικού λαού που έφερε η πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ. Τα χαρακτηριστικά του είναι τέτοια που η όλη διαχείριση θα είναι σε αντιδραστική κατεύθυνση.

Ομοίως, η περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει μπει σε μια φάση αναδιάταξης και επαναπροσδιορισμού συνεργασιών, συμμαχιών, ρόλων και θέσης των διάφορων αντιδραστικών καθεστώτων. Οι «εκκρεμότητες» στη Συρία (ρωσικές βάσεις, σχέση με Τουρκία, εισβολή Ισραήλ) αλλά με έναν τρόπο και στο Ιράκ, που συνδέεται και με το ζήτημα των Κούρδων, είναι η μία πλευρά. Η άλλη αφορά τις εξελίξεις στον Νότιο Καύκασο και το τι θα φέρουν. Το ακούμπισμα, από τη μια, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στο Ισραήλ και, από την άλλη, οι «αποστάσεις» της Σαουδικής Αραβίας στο φόντο της διάρρηξης των εγγυήσεων ασφαλείας των ΗΠΑ (που όμως παραμένουν δύναμη με ισχυρή επιρροή και λόγο στην περιοχή) προσθέτουν επίσης κι άλλη αβεβαιότητα και ρευστότητα στις εξελίξεις. 

8. Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις, όπου (για να αντιστρέψουμε τον Κλαούζεβιτς) η πολιτική διαπραγμάτευση και η διπλωματία είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα, οι λαοί, οι εργάτες, οι νέοι και οι νέες στη χώρα μας και σ’ όλο τον πλανήτη οφείλουν να αντιμετωπίσουν μια σειρά ζητήματα. Κατ’ αρχάς, πρέπει να «ανοίξουμε πόλεμο» με τις αυταπάτες:

• Με την αυταπάτη ότι αυτή η κατάληξη μπορεί να ανατρέψει ή να εκτρέψει τον άγριο ανταγωνισμό της ιμπεριαλιστικής γεωστρατηγικής τριάδας ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας με επίδικο την παγκόσμια κυριαρχία, γεγονός που έχει εισαγάγει την ανθρωπότητα σε μια μεγάλη ματωμένη πορεία διαμόρφωσης των όρων για ένα γενικευμένο μακελειό. Ειδικότερα: οι ΗΠΑ, «το στριμωγμένο θηρίο», όχι μόνο δεν θα παραιτηθούν από τις στρατηγικές επιδιώξεις τους, αλλά θα κάνουν τα πάντα για να τις προωθήσουν. Η Ρωσία, όπως και η Κίνα, θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτήν την αποτυχία για να καταχτήσουν νέες θέσεις στην περιοχή και στον κόσμο. Αντίστοιχα, οι εξελίξεις αναγκάζουν τους δεύτερης και τρίτης τάξης ιμπεριαλιστές –παρά το γεγονός πως δεν μπορούν να αποτελέσουν ανεξάρτητο ιμπεριαλιστικό πόλο– να επιταχύνουν τα βήματά τους για να διεκδικήσουν ρόλο και θέση στις παγκόσμιες εξελίξεις. 

• Με την αυταπάτη ότι οι ελπίδες και η προοπτική της εργατικής τάξης και των λαών βρίσκεται στην στοίχιση πίσω από «καλούς» ή «αμυνόμενους» ιμπεριαλιστές (Ρώσους, Κινέζους ή Ευρωπαίους) ή στη στοίχιση πίσω από κάθε είδους περιφερειακές δυνάμεις, αντιδραστικά καθεστώτα ή αστικές ηγεσίες. 

Απέναντι σε αυτές τις διαλυτικές και εχθρικές για την υπόθεση των λαών αντιλήψεις είναι αναγκαίο να προταχθούν τα βασικά στοιχεία πάνω στα οποία μπορεί να οικοδομηθεί η ανασυγκρότηση του κινήματος:

- Η μόνη δύναμη που μπορεί να βάλει φραγμό στην πορεία προς τον γενικευμένο πόλεμο, είναι η εργατική τάξη και οι λαοί. 

- Η μόνη ελπιδοφόρα για τους λαούς κατεύθυνση είναι η κατεύθυνση της ανεξάρτητης συγκρότησης της εργατικής τάξης και των λαών σε αντιπολεμική-αντιϊμπεριαλιστική βάση.

Για να πάρει σάρκα και οστά τα συνθήματα «ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ» και «ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ».

Πρόκειται για μια πορεία που είναι διαλεκτικά δεμένη με τη συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, και με σκοπό να σπάσει τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά δεσμά. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 24/6: 24ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ στον κλάδο ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ- ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

0

ΑΘΗΝΑ: 11.00 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ! 10.00 ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑΣ!

Συνάδελφοι,
είμαστε εμείς που κινούμε την τουριστική οικονομία της πόλης, από τα ξενοδοχεία τα εστιατόρια τα μικρά μαγαζιά και τα delivery. Πάνω στον ιδρώτα μας πατάει η κερδοφορία τους. Πάνω στα σπαστά και εξαντλητικά ωράρια. Πάνω στα 10ωρα και 12ωρα ''αφού τώρα έχει δουλειά τι να κάνουμε''. Πάνω στα δύο και τρία πόστα που καλύπτουμε «γιατί δεν έχει και πολλή δουλειά, τι να πάρω άτομο» Πάνω στην εντατικοποίηση της δουλειάς, με το διάλειμμα να θεωρείται πολυτέλεια. Με δώρα και άδειες κουτσουρεμένα αφού «εντάξει έχει και καλά πουρμπουάρ εδώ». Με αποτέλεσμα τα εγκλήματα της εργοδοσίας να διαδέχονται το ένα το άλλο. Ένας νεκρός εργαζόμενος κάθε μέρα, αλλά «εντάξει μωρέ πέρασε κι αυτός το stop».

Αυτή την πραγματικότητα έχουν διαμορφώσει η εργοδοσία και το κεφάλαιο με την επίθεσή τους. Αυτήν εξυπηρετούν και νομοθετούν οι κυβερνήσεις τους με απανωτούς αντεργατικούς νόμους που τσακίζουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις και αυξάνουν την κερδοφορία τους.

Πάνω στο χτύπημα των δικαιωμάτων μας αυτοί κερδοφορούν και από την πλευρά τους δεν έχουν κανένα λόγο να σταματήσουν, όσο δεν έχουν απέναντι κάτι να τους αποτρέπει να το κάνουν. Δηλαδή να βρούνε τους εργαζόμενους οργανωμένους και αποφασισμένους να βάλλουν φραγμό σε αυτή την κατεύθυνση και να διεκδικήσουν τα δίκια τους.

Γνωρίζουν ότι είμαστε οργισμένοι. Γι’ αυτό βλέπουμε να δημιουργούνται και να διαλύονται κόμματα. Αναζητάνε τον επόμενο διαχειριστή που θα κατευνάσει αυτή την οργή και θα συνεχίσει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από αυτές τις διεργασίες.

Το μόνο που έχουμε είναι η οργάνωση και η συγκρότηση της πάλης μας ενάντια σε αυτή την πολιτική. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, κόντρα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που υπονόμευσαν την απεργία από την πρώτη μέρα με τη στάση τους. Που δεν ανακοινώθηκε πλατιά, που δεν καλέστηκε μια γενική συνέλευση ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους εργαζόμενους να συζητήσουν, να αποφασίσουν και να δράσουν. Κόντρα στις λογικές του συμβιβασμού και της ανάθεσης να συγκροτήσουμε μαζικό κίνημα σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εργοδοσία.

Να παλέψουμε για:
-Συλλογικές συμβάσεις εργασίας με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς
-Συνθήκες ασφάλειας και ανθρώπινα ωράρια

- Δουλειά και ζωή με δικαιώματα

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24/6 ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

0

Διεκδικούμε δουλειά και ζωή με δικαιώματα!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ 

Αθήνα 11:00πμ, πλατεία Κάνιγγος

Θεσσαλονίκη 10:30πμ, ΕΦΚΑ(Πλ Αριστοτέλους)

Γιάννενα 10:00πμ, Εργατικό Κέντρο

Ο κλάδος της κατασκευής έχει πάρει το τραγικό προβάδισμα στη λίστα των εργοδοτικών εγκλημάτων. Κάθε χρόνο σημειώνεται νέο θλιβερό ρεκόρ νεκρών στους χώρους δουλειάς, με την εργοδοσία και το κεφάλαιο να μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε καθημερινές «Βιολάντες». Δεν είναι εργατικά «ατυχήματα». Είναι η σύγχρονη εργασιακή βαρβαρότητα του 13ωρου, του 6ήμερου, της εντατικοποίησης και της πίεσης των χρονοδιαγραμμάτων για να βγουν οι νέοι «εθνικοί στόχοι», είναι τα μεροκάματα της εξαθλίωσης και η αδιαφορία της εργοδοσίας για την κάλυψη στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας και υγείας. Πολύ περισσότερο, δεν είναι «ατομική ευθύνη» του εργαζόμενου, αλλά αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή από την πλευρά του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, μπροστά στη διατήρηση και την αύξηση των κερδών τους.

Απέναντι στην εργοδοτική αδιαλλαξία, δεν μπορούμε να έχουμε καμία άλλη επιλογή από την πάλη με συλλογικούς όρους σε κάθε μικρό και μεγάλο χώρο εργασίας, στη μελέτη και την κατασκευή. Να παλέψουμε με επιμονή και αποφασιστικότητα ενάντια στις εργασιακές σχέσεις και τα ωράρια λάστιχο, να διεκδικήσουμε πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος ζωής, μέτρα υγείας και ασφάλειας στη δουλειά, ζωή και δουλειά με δικαιώματα!

·         ΣΣΕ ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

·         ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

·         ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 5ΗΜΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ 8ΩΡΟ!

·         ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ!

·         ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ - ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ -  ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ!

·        ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΩΣ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ!

 ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ