1917-1953, Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει - Τρίτη έκδοση

0

Πρόλογος στην τρίτη έκδοση

Στον καιρό των τεράτων

Αποτελεί γεγονός ότι η ανθρωπότητα διανύει μια από τις πιο ζοφερές περιόδους της ιστορίας της. Μια περίοδο που έχει «απελευθερώσει» τις πιο αντιδραστικές, τις πιο αδίστακτες, τις πιο σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Το ότι κάτι τέτοιο έχει τις αφετηρίες του στην ίδια τη φύση του συστήματος είναι δεδομένο. Το ότι, ωστόσο, η ανεξέλεγκτη και χωρίς όρια βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τη δράση αυτών των δυνάμεων έχει πάρει αυτές τις διαστάσεις συνδέεται κατά κύριο λόγο με μια συγκεκριμένη αρνητική εξέλιξη.

Την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και την παλινόρθωση στις σοσιαλιστικές χώρες. Μια ήττα που δίνει τη δυνατότητα στις δυνάμεις του συστήματος να δρουν απερίσπαστες, να οικοδομούν τον κόσμο τους, ενός μεταμοντέρνου Μεσαίωνα. Παρόλα αυτά, το σύστημα αντιμετωπίζει μια βαθιά και αξεπέραστη κρίση. Μια κρίση που συνδέεται κατά κύριο λόγο με τις δικές του εσωτερικές αντινομίες, αντιφάσεις και αντιθέσεις. Αντιθέσεις που οξύνονται καθημερινά, ωθώντας το σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Εξελίξεις που κάνουν ξανά επίκαιρη τη ρήση του Γκράμσι πως όταν οι δυνάμεις του συστήματος δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και όταν οι λαϊκές δυνάμεις δεν είναι σε θέση να δώσουν τη δική τους απάντηση, τότε βρισκόμαστε στον καιρό των τεράτων.

Εδώ, λοιπόν, το πρόβλημα, εδώ και το ζητούμενο. Η πάλη για την ανασύσταση, ανασυγκρότηση εκείνης της δύναμης που ιστορικά έχει αποδείξει ότι μπορεί να ορθώσει φραγμούς στην εγκληματική δράση των τεράτων αυτού του συστήματος. Την ανασύσταση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ούτε μπορεί να απαντηθεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Έχει πολύ δρόμο μπροστά της και πολλά ζητήματα τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει. Αποτελεί, ωστόσο, τον όρο για να ξαναβρεί η Ιστορία τον βηματισμό της.

Για μια προσθήκη

Στην υπηρεσία αυτού του αγώνα γράφηκε και αυτό το βιβλίο και στη βάση αναγκαιοτήτων που υπαγορεύονταν από τις τότε συνθήκες. Στην τωρινή του έκδοση θεώρησα σκόπιμη και χρήσιμη μια προσθήκη (βλέπε στις τελευταίες σελίδες).

Τον Φεβρουάριο του 2011 κυκλοφόρησε από την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ένα βιβλίο όπου διάφοροι συγγραφείς αναφέρονταν στις «Δίκες της Μόσχας». Ανάμεσά τους ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, που η οπτική και οι απόψεις που εκθέτει παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό συνίσταται πρώτον στο ότι ο Γιώργος Μαργαρίτης δείχνει να μην ενδίδει στην τρέχουσα κυρίαρχη αλλά και «βολική» στους καιρούς μας λογική της «δαιμονοποίησης». Δεύτερον, στο ότι επιχειρεί να διερευνήσει τα πραγματικά δεδομένα και τις συνθήκες μέσα στις οποίες εξελίχθηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτές τις δίκες. Αυτό είναι κάτι που οφείλει να του αναγνωρισθεί, ανεξάρτητα από το κατά πόσο συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του.

https://ektostonteixon.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη 7 Οκτώβρη | Συγκέντρωση-Διαδήλωση για την Παλαιστίνη

0

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ» 

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

7 του Οκτώβρη του 2026, 7:00 μμ, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 

 

 

« Πιστεύω ότι πρέπει να πραγματοποιούνται στοχευμένες δολοφονίες στη Γάζα, εξοντώνοντας 30 με 40 κάθε βράδυ. Όχι μόνο αυτούς που αποτελούν άμεση απειλή — υπάρχουν άνθρωποι εκεί που δεν αξίζουν να ζουν. Δεν πρέπει να ζουν. Δεν είναι καν άνθρωποι.»

Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ. 

 

 

 

Τρία χρόνια έχουν περάσει από την από την έναρξη των ναζιστικών βομβαρδισμών των σιωνιστών εναντίον των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ, ισοπέδωσε πόλεις και χωριά που έμεναν 2,5 εκατομμύρια πολίτες. Κατέστρεψε νοσοκομεία και σχολεία. Προκάλεσε λιμό στερώντας το φαγητό, το νερό και την ιατρική- φαρμακευτική περίθαλψη από τους κατοίκους της Γάζας. Ένα χρόνο τώρα εν μέσω εκεχειρίας, με πιο αργούς ρυθμούς, η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα συνεχίζεται. Ταυτόχρονα έχει κλιμακωθεί η πολιτική του αποικισμού της Δυτικής Όχθης και έχουν ενταθεί οι απειλές πλήρους προσάρτησης της.Αυτή η βάρβαρη πολιτική του Ισραήλ έχει δολοφονήσει πάνω από 75.000 Παλαιστινίους και τραυματίσει πάνω από 175.000 σε Λωρίδα της Γάζας και Δυτική Όχθη συνολικά.

Πέρυσι την άνοιξη, η ισραηλινή βουλή ψήφισε τον νόμο που επιβάλλει την θανατική ποινή στους Παλαιστίνιους επειδή αντιστέκονται στον κατακτητή της πατρίδας τους, απειλώντας άμεσα και την ζωή χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές, πολλοί από αυτούς χωρίς καν τις στημένες δίκες των ισραηλινών δικαστηρίων.

Αυτό το φρικτό, γενοκτόνο καθεστώς απαρτχάιντ και εποικισμού, στήριξαν και στηρίζουν με όλα τα μέσα – στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά- οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και η ελληνική κυβέρνηση. Οι υποκριτικές φωνές κάποιων ευρωπαϊκών χωρών δεν ξεπλένουν το ΑΙΜΑ των δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, με το οποίο έβαψαν τα χέρια τους αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές. Είναι φωνές που ζητούν καλύτερη μοιρασιά στη λεία.

Η ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζει και κλιμακώνει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε πλατφόρμα πολέμου των ΗΠΑ -ΝΑΤΟ. Η «στρατηγική συμμαχία» με το γενοκτόνο Ισραήλ έχει μετατραπεί σε «εθνική γραμμή» για κυβέρνηση και δήθεν «αντιπολίτευση». Προσφορά στρατιωτικών διευκολύνσεων, τριμερείς άξονες και εκτεταμένη στρατιωτική συνεργασία. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»που η ελληνική κυβέρνηση αγόρασε πρόσφατα από το Ισραήλ και για την οποία είναι σύμφωνοι κυβέρνηση και δήθεν «αντιπολίτευση», δεν μας προστατεύει. Είναι μαγνήτης πολέμου και αντιποίνων! Αυτή η πολιτική των εξοπλισμών για να υπηρετηθεί ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των αστικής τάξης της Ελλάδας με αυτή της Τουρκίας, πολλαπλασιάζει τις πολιτικές της ακρίβειας, της φτώχειας και της καταστολής από τις οποίες στενάζουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.

Οι λαοί όλου του κόσμου, ο δικός μας λαός, είναι με την πλευρά του δίκαιου αγώνα του λαού της Παλαιστίνης και της Παλαιστινιακής Αντίστασης για ΛΕΥΤΕΡΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ πατρίδα! Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης είναι που έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή ποσοστά αρνητικής στάσης απέναντι στο Ισραήλ παγκόσμια αλλά και σ’ αυτά που συνέβησαν στον ΟΗΕ. Και όση λάσπη και αν ρίξουν τα παπαγαλάκια του συστήματος, όσα μέτρα καταστολής και να πάρουν, ο λαοί, ο δικός μας λαός θα είναι με το δίκιο! Γι αυτό και θα κυματίζουμε την παλαιστινιακή σημαία, ως σύμβολο ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ενός λαού!

Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι αγώνας αυτός είναι και δικός μας αγώνας. Είναι ο αγώνας που κάνουμε εμείς οι εργαζόμενοι/ες και οι νέοι/νέες για να έχουμε ζωή, δουλειά και σπουδές με δικαιώματα και ελευθερίες. Είναι αγώνας ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό!

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ /Θεσσαλονίκη

Συμμετέχει η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμπεράσματα ενός νικηφόρου αγώνα απέναντι σε εχθρούς και ψεύτικους φίλους

0

Αχτίδες φωτός μέσα στο σκοτάδι! Στις 25 Αυγούστου, με μεγάλη καθυστέρηση από τη θετική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, η συναγωνίστρια Χρύσα Χοτζόγλου παρέλαβε την απόφαση της υπουργού για τη λήξη της δυνητικής αργίας, η οποία της είχε επιβληθεί με πολιτική απόφαση του πρώην υπουργού Παιδείας, παρά την αντίθετη γνωμοδότηση του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Παράλληλα, και κάτω από την πίεση του κινήματος ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις, είχαμε τις αθωωτικές αποφάσεις για τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και για τη συμμετοχή σε διαδήλωση την περίοδο της πανδημίας.

\

 

Πρόκειται, αναμφίβολα, για σημαντικές νίκες και δικαίωση, τόσο για τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες όσο και συνολικά για τον κλάδο. Αποτελούν δικαίωση της επιμονής στην άποψη ότι οι νίκες απαιτούν αγώνες, ενάντια στη δηλωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και του συστήματος να επιβάλουν απολύσεις στο Δημόσιο για συνδικαλιστικούς -και όχι μόνο- λόγους, ενάντια στο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας. Αλλά και κόντρα στη λογική του συμβιβασμού, των «θεσμικών» διαπραγματεύσεων, της ηττοπάθειας και της υποταγής.

 

Με αυτές, λοιπόν, τις παρακαταθήκες και την εμπειρία που κατακτήθηκε, θα αναμετρηθούμε με τη βάρβαρη πολιτική που είναι σε πλήρη εξέλιξη.

Ο συνδικαλισμός των «αγώνων του σαλονιού» και ο συνδικαλισμός του πραγματικού αγώνα

Ο κυβερνητικός και ρεφορμιστικός συνδικαλισμός αντιμετωπίζει το σωματείο ως θεσμικό εργαλείο διαμεσολάβησης και διαπραγμάτευσης μεταξύ εργαζομένων και εργοδότη, με δηλωμένο στόχο τη βελτίωση της θέσης τους, των μισθών τους και των συνθηκών εργασίας. Προμετωπίδα του είναι η αναζήτηση «λύσεων» στη λογική της «τακτοποίησης», της ταξικής συνεργασίας για την άμβλυνση της αντιπαράθεσης, είναι η χρεοκοπημένη λογική της «συνδιοίκησης» με την εργοδοσία. Ξεκινάει από μια απόλυτα αβάσιμη και εξωπραγματική αντίληψη ότι οι εκπαιδευτικοί και το υπουργείο, οι εργαζόμενοι και η κυβέρνηση μπορούν να καθίσουν στο «κοινό τραπέζι του διαλόγου», αναζητώντας «κοινές λύσεις», καταθέτοντας «τεκμηριωμένες», «επεξεργασμένες», «ρεαλιστικές» και «κοστολογημένες» προτάσεις «κοινής κοινωνικής ωφέλειας». Μια λογική που σταδιακά οδήγησε στον εκφυλισμό της έννοιας του συνδικαλισμού και των αγώνων, σε απανωτές ήττες και στο πέρασμα μεγάλου μέρους της αντιδραστικής πολιτικής στα σχολεία και την κοινωνία.

Τα ίδια τα μέλη των σωματείων αντιμετωπίζονται ως εφεδρεία που «θα πιέσει όποτε χρειαστεί», ως ψηφοφόροι που αναθέτουν την επίλυση της «ασυμφωνίας» στις εκλεγμένες ηγεσίες. Η λογική αυτή βρίσκει πρόσφορο έδαφος στη λειτουργία των ομοσπονδιών ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΑΔΕΔΥ (ενώ η ΓΣΕΕ… βγάζει μάτι), αλλά και πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων, ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Για τον συνδικαλισμό της ανάθεσης οι συσχετισμοί αποτυπώνονται στην όποια εκλογική καταγραφή και όχι στη δυναμική του αγώνα, στις γενικές συνελεύσεις, τις κινητοποιήσεις και την καθημερινή αγωνιστική προσπάθεια του κόσμου

Ο συνδικαλισμός του «ρεαλισμού» (δηλαδή, της ηττοπάθειας) απευθύνει ερωτήματα σαν… εταιρεία δημοσκοπήσεων: «Μπορούμε, συνάδελφοι; Αντέχουμε να απεργούμε;», επικεντρώνοντας στο κόστος και στις συνέπειες του αγώνα. Αποζητάει «λαϊκή υποστήριξη» στην υποταγή! Όσο για τους συσχετισμούς που «ανατρέπονται στις κάλπες», πρόκειται για μια… κάλπικη ανατροπή χωρίς αγωνιστικό-διεκδικητικό αντίκρισμα. Ακριβώς, επειδή, αυτός ο συσχετισμός δεν προέκυψε από τους αγώνες αλλά από την απόγνωση που προκαλεί η απουσία αγώνων. Ενισχύοντας έναν συνδικαλισμό του «σαλονιού» μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Όσο οι «εκλογικές επιτυχίες» και οι «πρωτιές» δεν συνάδουν με τη ζοφερή πραγματικότητα, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για ψεύτικες νίκες και άσφαιρους πανηγυρισμούς, ενώ η «ταξική» ρητορική επιχειρεί να συγκαλύψει την οπισθοχώρηση και τη δεξιά μετατόπιση.

Η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση και τις διώξεις έχει «κερδηθεί» ή είναι «χαμένη» κατά το δοκούν. Σταχυολογούμε χαρακτηριστικές εκφράσεις: «Η κυβέρνηση έχει φάει τα μούτρα της». «Έχουμε ακυρώσει τα σχέδια της κυβέρνησης στην πράξη». «Οι νόμοι μένουν στα χαρτιά». «Δεν υπάρχουν πλέον διώξεις, έχουν μπει στο αρχείο». «Οι απειλές της κυβέρνησης πέφτουν στο κενό». «Το σωματείο κάνει ό,τι μπορεί και παραπάνω». Αλλά και: «Δε διαφωνούμε από θέση αρχής με την αξιολόγηση». «Οι διώξεις -που δεν υπάρχουν- τρομάζουν τον κόσμο». Όποιος δεν επιθυμεί μπορεί να κάνει απεργία-αποχή από την αξιολόγηση (σα να πρόκειται για μια… προσωπική επιλογή και όχι συλλογική απόφαση αγώνα). Ενώ για… «όσους επιθυμούν αξιολόγηση» - τί να κάνουμε;- είμαστε δημοκράτες!

Κι αφού αφέθηκε απροστάτευτο το 98% του κλάδου που διαφωνούσε με την αξιολόγηση, τώρα βρίσκεται «υπόλογο» επειδή υποκύπτει στον αξιολογητή!

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση δυσκολεύεται να επιβάλει πογκρόμ διώξεων και ποινών, αργίες και απολύσεις, καθώς και την πλήρη εφαρμογή της αξιολόγησης ως μηχανισμού πειθάρχησης και απολύσεων. Κι αυτό έγινε κατορθωτό γιατί από άτομα που υφίστανται ξεχωριστά τις συνέπειες της επίθεσης μετατραπήκαμε σε συλλογικό υποκείμενο αγώνα. Τίποτα, επομένως, δεν τελείωσε, όπως κρυφά ή φανερά ισχυρίζονται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Σχετικά με την πολιτική των διώξεων: Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ απλώς πώς θα κερδηθεί μια πειθαρχική ή ποινική υπόθεση, πώς δεν θα τιμωρηθούμε, πώς θα μειώσουμε την ποινή, πώς θα αποφύγουμε τις συνέπειες του αγώνα. Δεν πρόκειται για μια δικαστική υπόθεση ή διαμάχη. Πρόκειται για μια πολιτική μάχη που μπορεί και πρέπει να κερδηθεί πολιτικά και ιδεολογικά, συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός κινήματος πραγματικά έτοιμου για μάχη. Γιατί οι συνέπειες της πολιτικής τους είναι πάντα μεγαλύτερες από το «κόστος» του αγώνα. 

Κανένας πραγματικός αγώνας δεν μπορεί να οριοθετείται από το πλαίσιο που θέτει ο αντίπαλος. Η επιμονή στη «νομιμότητα», στη δικαστική δικαίωση, στην «υπηρεσιακή υποχρέωση» έφερε: την αξιολόγηση (κατά προτίμηση «αντικειμενική και επιστημονική»), την τηλ-«εκπαίδευση» που «είναι καλύτερη από το τίποτα»», τη συμμόρφωση στη «συνδικαλιστική» νομοθεσία, την εγγραφή στο μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων, τις ηλεκτρονικές εκλογές, τον οικονομικό έλεγχο από το κράτος, τη διεξαγωγή εκλογών με την παρουσία δικαστικών αντιπροσώπων. Με επιχείρημα να… αναγνωριστεί και να «νομιμοποιηθεί» το σωματείο και το εκλογικό αποτέλεσμα από το κράτος! Ένας μαχητικός συνδικαλισμός, ωστόσο, δεν υποτάσσεται στη θεσμική «νομιμοποίηση» και στην «αναγνώριση» από το κράτος. Η όποια «αναγνώριση» και «νομιμοποίηση» ήταν και είναι πάντα προϊόν ύψωσης και όχι υποστολής της σημαίας των αγώνων. Αγώνες που δεν είναι «νόμιμοι» ή «παράνομοι» αλλά δίκαιοι και αναγκαίοι.

Για τον οικονομικό αγώνα: Δε διεκδικούμε καλύτερους μισθούς και συντάξεις ως ατομικοί καταναλωτές. Διεκδικούμε ως εργαζόμενοι, για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τον μισθό μας. Γι’ αυτό διεκδικούμε πραγματικές αυξήσεις που να ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής και όχι έκτακτα επιδόματα και φιλοδωρήματα.

Η διαφορετική αντίληψη για την «ενότητα»: Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η διαφορετική αντιμετώπιση της έννοιας της ενότητας. Όταν ο καθεστωτικός συνδικαλισμός μιλά για ενότητα, εννοεί την «ενότητα» όλων στην πλειοψηφία των ΕΛΜΕ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ κ.λπ., σύμφωνα με τα κοινοβουλευτικά ήθη. Αποκρύπτει, όμως, το περιεχόμενο της ενότητας και πού αυτή οδηγεί. Γιατί ενότητα στην υποταγή δεν είναι ενότητα. Είναι κάλεσμα υποταγής. Η πραγματική ενότητα είναι ενότητα αγώνα και κοινής δράσης ενάντια στις δυνάμεις που επιτίθενται. Οι κατηγορίες που εκτοξεύουν οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες για «διάσπαση» και «επίθεση στο σωματείο» στρέφονται εναντίον όσων αρνούνται να αποδεχτούν ότι στο όνομα της «ενότητας» πρέπει να διευκολύνεται η επίθεση του αντιπάλου. Όσο αναγκαία είναι η πλατιά ενότητα και ο συντονισμός για την προετοιμασία και κατά τη διάρκεια του αγώνα, άλλο τόσο είναι αναγκαία η σκληρή αντιπαράθεση σε κάθε προσπάθεια που αποπροσανατολίζει, υπονομεύει και υποτιμάει τη δυνατότητα της μαζικής πάλης.

Η διαφορετική αντίληψη για και το κράτος: Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το κράτος δεν είναι «ουδέτερος διαχειριστής», δίνουν και παίρνουν οι αναφορές για ένα δημόσιο και ένα κράτος προς όφελος του λαού και του τόπου, που θα σεβαστεί τις κοινωνικές ανάγκες αντί τους αντιδραστικούς νόμους. Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα δεν γίνεται τόσο επειδή αποτελεί καλύτερο πεδίο διεκδικήσεων για τον λαό, αλλά μετατρέπεται σε αυτοσκοπό που - με «λαϊκό έλεγχο»- υποτίθεται ότι θα φέρει την κοινωνική αλλαγή και ανατροπή.

Από πού αντλεί, όμως, τη δύναμή του αυτός ο καθεστωτικός, στην ουσία, συνδικαλισμός; Η δύναμή του δεν είναι «δική του». Είναι δύναμη που αντλεί από την κυρίαρχη αστική πολιτική και ιδεολογία, από τα προνόμια που απολαμβάνει από την εκάστοτε κυβέρνηση και το κράτος. Συνεπώς, «όσο πιο δεξιά, τόσο πιο καλά». Μέχρι να αναλάβει η αυθεντική δεξιά ή ακροδεξιά, όπως συμβαίνει όταν υποχωρείς στις απόψεις του αντιπάλου.

«Αγωνίζομαι, αγωνίζεσαι»… αποφασίζουν ή μαζικός αποφασιστικός αγώνας για τα συμφέροντα του λαού

 

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, η ουσία του συνδικαλισμού βρίσκεται στην οργάνωση της συλλογικής δύναμης και αντίστασης των εργαζομένων. Η όποια διαπραγμάτευση στηρίζεται στη δύναμη του αγώνα, που θέτει πραγματικούς όρους διαπραγμάτευσης ή και συνολικής ρήξης. Η απεργία, η διαδήλωση, η αλληλεγγύη, ο συντονισμός μεταξύ των εργαζομένων είναι συλλογική άρνηση υποταγής και δεν έχουν απλώς διαπραγματευτική χρησιμότητα. Αποτελούν διαδικασίες ωρίμανσης στην πράξη. Έμπρακτη συνειδητοποίηση ότι μόνο η συλλογική δύναμη των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων μπορεί να αμφισβητήσει την αντιδραστική και βάρβαρη πολιτική τους. Συλλογική δύναμη με όλες τις δυνατές μορφές οργάνωσης: τις γενικές συνελεύσεις, τις επιτροπές και πρωτοβουλίες αγώνα, τις ανοιχτές συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, τις κινητοποιήσεις των σωματείων και, προφανώς, τα ίδια τα σωματεία.  

Η διάκριση των δύο αντιλήψεων δεν είναι απλώς θεωρητική. Δεν είναι ζήτημα διαφορετικής τακτικής, αλλά διαφορετικής αντίληψης για τον συνδικαλισμό. Επηρεάζει το τι θεωρείται «αγώνας», ποιοι στόχοι τίθενται, ποια μέσα χρησιμοποιούνται, ποιοι θεωρούνται σύμμαχοι, τί ανοίγει και τί φράζει τον δρόμο και, τελικά, ποια προοπτική αποδίδεται στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα: Του «λαμπρού» επαίτη-διαπραγματευτή ή «όπλο» στα χέρια του εργαζόμενου λαού, που του ανήκει το μέλλον. Ένα μέλλον που καταστρέφεται με τις πολιτικές τις φτώχειας, της καταστολής και του πολέμου.

Οι δύο γραμμές μπορούν να χρησιμοποιούν ακριβώς τις ίδιες λέξεις -«αγώνας», «απεργία», «διεκδίκηση», «ενότητα», «νίκη»- αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Γιατί αν αποστολή του συνδικαλισμού είναι να δίνει «συμβουλές» και να κάνει «υποδείξεις» στην κυβέρνηση, οι επιτελικές διαπραγματεύσεις με τον κόσμο στη γωνία, ο «αγωνιστικός» ρεφορμισμός και ο κατευνασμός του αντιπάλου, ο «διεκδικητικός» καθωσπρεπισμός και «ρεαλισμός», τότε, ο «φυσικός χώρος δράσης» ενός τέτοιου «καθεστωτικού» επί της ουσίας συνδικαλισμού είναι κυρίως το υπουργείο και οι συναντήσεις με τον/την υπουργό και όχι ο δρόμος της αντίστασης, της διεκδίκησης και του αγώνα. Τότε ακούγονται «κανονικές» αλλόκοτες εκφράσεις, όπως: «αντί το υπουργείο να…», «η κυβέρνηση πρέπει..» ή «ακούει κανείς στην κυβέρνηση;» κ.λπ.

Ωστόσο, ακόμη και αυτός ο συνδικαλισμός υποβάλλεται σε περιορισμούς και κυρώσεις. Όταν προκηρύσσονται απεργίες, στάσεις εργασίας ή απεργία - αποχή. Σε μια εποχή που τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερία έκφρασης (π.χ. υπέρ του παλαιστινιακού αγώνα), επιχειρείται να μπουν στην παρανομία. Με ένα κάθε φορά αντιδραστικότερο και αυστηρότερο νομικό και πειθαρχικό πλαίσιο.

Οι συνέπειες των δύο γραμμών

 Οι διαφορετικές αντιλήψεις για τον συνδικαλισμό παράγουν και διαφορετικά αποτελέσματα. Η απομάκρυνση από το συνδικάτο και τον συνδικαλισμό δεν έχει ως αιτία μια «ιδιώτευση που έπεσε από τον ουρανό». Η λογική της ανάθεσης δεν κινητοποιεί πραγματικά τους εργαζόμενους αλλά αναθέτει στους «ειδικούς», όχι για να αγωνιστούν αλλά για να «διαπραγματευτούν», αφού «ξέρουν», έχουν τις «διασυνδέσεις» και κατέχουν «θεσμικό πόστο» απέναντι στη διοίκηση, την κυβέρνηση και το κράτος.

Το σωματεία, όμως, δεν είναι «ντεκόρ» για παρηγοριά, δεν είναι «αποκούμπι» στον «αναξιοπαθούντα» εκπαιδευτικό και τον «φουκαρά» εργαζόμενο. Τα σωματεία είναι όπλα οργάνωσης της συλλογικής δύναμης των εργαζομένων, για να μπορούν να αγωνιστούν, να αντισταθούν, να διεκδικούν και να νικάνε. Ήδη ο συνδικαλισμός της διαπραγμάτευσης και της υποταγής επιχειρεί να σφετεριστεί τις επιτυχίες του αγώνα ενάντια στις διώξεις αλλοιώνοντας το περιεχόμενό τους, με νέο κάλεσμα «ενότητας» σε μια γραμμή που στάθηκε εμπόδιο σε αυτές τις νίκες. Ώστε να μετατραπούμε ξανά σε θεατές, ψηφοφόροι και χειροκροτητές.

Ωστόσο, είμαστε αντικείμενο της επίθεσης και μπορούμε να γίνουμε υποκείμενο του αγώνα. Διεκδικούμε έναν άλλον συνδικαλισμό. Αυτόν της οργάνωσης των αντιστάσεων, των αγώνων που μπορούν και νικάνε!

Συνεχίζουμε, επομένως, πιο αποφασιστικά! Η εμπειρία έδειξε ότι αυτός είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που αξίζει και μπορούμε να βαδίσουμε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΟΚΙΑ: Νέα στάση εργασίας την Τρίτη 29 Σεπτέμβρη

0

Το Σωματείο Εργαζομένων της «ΝΟΚΙΑ» προχωρά σε νέα στάση εργασίας την Τρίτη 29 Σεπτέμβρη, ενώ είχε προηγηθεί 4ωρη στάση εργασίας και Γενική Συνέλευση την Τρίτη 22/9. Στο επίκεντρο η εκχώρηση κομματιού ενός έργου της εταιρίας σε αμερικανική εταιρεία πληροφορικής, νεοφερμένη στη χώρα, την Inseego. Αυτό σημαίνει ότι δεκάδες εργαζόμενοι σε αυτό το έργο βρίσκονται στον αέρα, χωρίς οι προφορικές διαβεβαιώσεις της εταιρείας να μπορούν να ικανοποιήσουν κανέναν. Επίσης, άλλοι 200 εργαζόμενοι σε άλλο έργο που υπόκειται σε παρόμοια μεταχείριση, αναμένεται να βρεθούν στην ίδια θέση το επόμενο διάστημα.

Εξάλλου, εδώ και 2 χρόνια, η ΝΟΚΙΑ έχει εκπονήσει πλάνο για την απόλυση έως και 14.000 εργαζομένων της παγκοσμίως. Στη χώρα μας, έχει ήδη προχωρήσει σε δεκάδες απολύσεις, «κλείνοντας» έργα εκατοντάδων εργαζομένων χωρίς καμία ενημέρωση για το πού θα απορροφηθούν, ενώ ακόμα και την προηγούμενη εβδομάδα προχώρησε σε απόλυση εργαζόμενης με πρόφαση την «απόδοσή» της, ενώ είχε προηγηθεί προσπάθεια να οδηγηθεί σε παραίτηση.

Η ΝΟΚΙΑ, όπως και δεκάδες άλλες εταιρίας του συγκεκριμένου κλάδου, προχωρά σε αναδιάρθρωση. Σε ένα παγκόσμιο κλίμα όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που μυρίζει μπαρούτι, όπου από την Ουκρανία μέχρι το Ιράν χρησιμοποιούνται και αναπτύσσονται νέα όπλα, «προϊόντα» που δεν βασίζονται στην προετοιμασία του πολέμου τους, θεωρούνται αχρείαστα. Ιδιαίτερα με την αύξηση της χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), και την όλο και αυξανόμενη στρατιωτικοποιήση της παγκόσμιας οικονομίας, χιλιάδες εργαζόμενοι θα αποτελέσουν τα πρώτα «βαρίδια» που πρέπει να αφεθούν πίσω.

Περισσότερα »

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«ΒΙΟΛΑΝΤΑ» | Η ζωή συνεχίζεται για την εργοδοσία

0

7 μήνες μετά την έκρηξη στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες και 6 μήνες μετά την προφυλάκισή του, ο ιδιοκτήτης Κ. Τζιωρτζιώτης αποφυλακίστηκε την 1/9/2026 με απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Τρικάλων. Θα μπορεί λοιπόν ελεύθερα να συνεχίσει την ανάπτυξη της επιχείρησής του, που έχει εν τω μεταξύ μεταβιβάσει σε γιο του, μέχρι κάποια στιγμή να δικαστεί.

Τι κι αν είχε στήσει ολόκληρη εγκατάσταση αποθήκευσης και παροχής προπανίου χωρίς πιστοποιήσεις και προδιαγραφές, χωρίς σύστημα πυρόσβεσης, με ψεύτικο σύστημα αυτόματης διακοπής σε περίπτωση διαρροής (αφού δεν υπήρχε σύστημα ανίχνευσης, ενώ η ηλεκτροβάνα διακοπής ήταν τοποθετημένη σε δευτερεύοντα σωλήνα και με τα καλώδια αποσυνδεδεμένα), που τροφοδοτούσε καυστήρες φυσικού αερίου (όχι προπανίου, με αποτέλεσμα συχνά έντονο καπνό στους φούρνους); Τι κι αν ήξερε τουλάχιστον απ’ τον Μάη του 2025 ότι υπάρχει διαρροή, τόσο απ’ τα προβλήματα απόδοσης των καυστήρων και παγώματος των δεξαμενών (όπως συμβαίνει όταν το υπό πίεση προπάνιο εκτονώνεται στην ατμόσφαιρα), όσο και απ’ την ενημέρωση για έντονη δυσοσμία απ’ τις εργάτριες, τις οποίες αντιμετώπισε με ανοιχτά ψέματα περί βόθρων;

Όλα παραβλέπονται όταν προτεραιότητα είναι η «ανάπτυξη». Άλλωστε, τα δύο άλλα εργοστάσια του επιχειρηματία σταμάτησαν μόνο για λίγες βδομάδες μετά το έγκλημα, ενώ και το τμήμα που καταστράφηκε αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο από καινούριες μονάδες, ακριβώς απέναντι. Παράλληλα, τα παιδιά του επιχειρηματία ίδρυσαν και νέα εταιρία «Μπισκοτοποιία Βανίλια Ι.Κ.Ε.» με έδρα στη Σιάτιστα, προκειμένου να ετοιμαστεί -αν χρειαστεί- η μετάβαση σε νέο, «καθαρό» σχήμα.

Η αποφυλάκιση δίνει καθαρό σήμα στον ιδιοκτήτη της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» ότι μπορεί να συνεχίσει την κερδοφορία στο έδαφος της ασυδοσίας, των πενιχρών μισθών, της τρομοκρατίας (γράφεται ότι όσοι εργαζόμενοι κατέθεσαν στις αρχές έχουν ήδη απολυθεί), της δολοφονίας των εργατριών. Το ίδιο σήμα που έδωσαν οι δηλώσεις στήριξής του από κυβερνητικά στελέχη ή η πλήρης κάλυψη απ’ τα ΜΜΕ της «φιέστας» που στήθηκε «προς υποστήριξή του» μετά τη σύλληψη. Το ίδιο σήμα που λαμβάνουν όλοι οι εργοδότες και το κεφάλαιο συνολικά, ότι το σύστημα κι οι μηχανισμοί του είναι στη διάθεσή τους για την εκμετάλλευση, σε βαθμό εξόντωσης, της εργατικής τάξης. 

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: Θα αντισταθούμε στα σχέδια τους! Δε θα μας στοιβάξετε σε τάξεις- κλουβιά!

0

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η κυβέρνηση μάς υποσχέθηκε νέα βάρβαρα μέτρα και τις χειρότερες συνθήκες στα σχολεία μας. Την ώρα που η υπουργός Ζαχαράκη μας μιλούσε για «νέες δυνατότητες» και «τεχνολογίες» που αποδείχθηκαν φούμαρα, εμείς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα: σοβάδες που πέφτουν πάνω στα κεφάλια μας, σχολεία που καταρρέουν και τμήματα-κλουβιά! Συγχωνεύουν τμήματα και φτιάχνουν τάξεις 27-30 ατόμων! 17 τμήματα κόπηκαν σε 15 Γυμνάσια στην Αθήνα, ενώ σε Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα και Μοσχάτο τα ψαλίδια πέφτουν βροχή! Το Αποτέλεσμα; Τάξεις-κλουβιά με 27 έως 30 μαθητές ανά τμήμα, όπου δεν μπορούμε ούτε να αναπνεύσουμε ούτε να παρακολουθήσουμε

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ-ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΣΤΟΙΒΑΓΜΑ, ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ!

Χτίζουν τα σχολεία για λίγους και εκλεκτούς, «Ωνάσεια» σχολεία-βιτρίνες, και εμάς μας συνωστίζουν σε τμήματα 27 και 30 παιδιών! Μας θέλουν στριμωγμένους και με σκυμμένο το κεφάλι. Μας καταδικάζουν στις χειρότερες συνθήκες, μας αποκλείουν από την εκπαίδευση.

Ταυτόχρονα, έχουν φτιάξει όλο το πλαίσιο με μέτρα που μας αποκλείουν: Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ), Τράπεζα Θεμάτων και τώρα θέλουν να ψηφίσουν και το Εθνικό Απολυτήριο! Θέλουν να μετατρέψουν το σχολείο μας σε ένα ασταμάτητο εξεταστικό κάτεργο με 4 Πανελλήνιες σε όλο το Λύκειο και με τους βαθμούς και των τριών τάξεων του Λυκείου να μετρούν για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ- ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ!

Να κάνουμε συνελεύσεις στα σχολεία, να κάνουμε καταλήψεις και να κατέβουμε στο δρόμο! Να μην υποκύψουμε στην τρομοκρατία, στους συνηθισμένους εκβιασμούς για «κόψιμο εκδρομών», «απουσίες» και στο κόλπο που έχει βρει το υπουργείο να σπάει τις καταλήψεις μας με τα απεργοσπαστικά τηλε-μαθήματα.

Οι καταλήψεις μας πρέπει να αντέξουν και να εξαπλωθούν! Μόνο έτσι θα μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους! Έχουμε χίλιους δυο λόγους να αγωνιστούμε απέναντι σε όλα αυτά που μας ετοιμάζουν.

• Καμία συγχώνευση τμήματος – Να παρθούν πίσω τώρα!
• Μείωση των μαθητών ανα τμήμα
• Καμία τηλε-εκπαίδευση στις καταλήψεις μας! Η τρομοκρατία δε θα περάσει!
• Δεν θα περασει η τρομοκρατία από αστυνομία και εισαγγελείς
• Να μην περάσει το Εθνικό Απολυτήριο!
• Ανατροπή της τράπεζας θεμάτων και της ΕΒΕ- Κάτω οι ταξικοί φραγμοί!

ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη, Προπύλαια: Συγκέντρωση ενάντια στην απόλυση του Δημήτρη Αντωνίου από το ΕΚΠΑ, στις συνδικαλιστικές διώξεις και την τρομοκρατία

0

Με τη συμμετοχή δεκάδων εκπαιδευτικών, εργαζομένων, συλλογικοτήτων, παρατάξεων και αγωνιστών του κινήματος πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη, στις 7μμ στα Προπύλαια, η συγκέντρωση ενάντια στις διώξεις που είχε καλέσει η «Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στις Συνδικαλιστικές Απολύσεις και Διώξεις». Με συνθήματα, πανό, ομιλίες και μοίρασμα προκηρύξεων, κατήγγειλαν στον λαό την πολιτική των διώξεων και των απολύσεων της κυβέρνησης, τόνισαν πως η αλληλεγγύη και ο αγώνας στους δρόμους που έφερε τις πρώτες νίκες, την επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο και τις πρώτες θετικές δικαστικές αποφάσεις για τους απεργούς της απεργίας/αποχής, είναι ο μόνη επιλογή που έχουν οι εργαζόμενοι.

Σε πείσμα όσων νομίζουν πως η σιωπή τους θα σκεπάσει τις φωνές ενάντια στις διώξεις και τα πειθαρχικά, μπήκαν οι στόχοι:

• Επιστροφή του Δημήτρη Αντωνίου στη δουλειά του στο ΕΚΠΑ και το σταμάτημα των διώξεων και απολύσεων
• Συμμετοχή και στήριξη των κινητοποιήσεων που θα πραγματοποιηθούν με αφορμή τις παραπάνω εκδικάσεις:
• 30/9 – πειθαρχικές διώξεις πέντε εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά
• 7/10 – δίκη τριών εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά και του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

Πιο αισιόδοξα πιο αποφασιστικά για τις επόμενες μάχες!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ | Να παρθούν πίσω όλες οι απολύσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου!

0

Η Ταξική Πορεία καταγγέλει τις μαζικές απολύσεις που πραγματοποίησε η Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ, η οποία εποπτικά υπάγεται στα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού.

Το 25% των εργαζομένων στο Φεστιβάλ Αθηνών πετάχτηκε εν μία νυκτί στην ανεργία. Προηγήθηκε η φωτογραφική τροπολογία του ΥΠ.ΠΟ. στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ως νόμος 5324 στο τέλος του Ιούνη, όπου, ενώ αρχικά δηλωνόταν ότι οι συμβάσεις των εργαζομένων στην Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ θα «ανανεωθούν αυτοδικαίως», ακριβώς πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου αυτό άλλαξε σε «ανανεώνονται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου».

Η αυτοδίκαιη ανανέωση των συμβάσεων είχε κατακτηθεί τον Δεκέμβριο του 2021, έπειτα από απεργιακό αγώνα των εργαζομένων και του επιχειρησιακού τους σωματείου (Σωματείο Εργαζομένων Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου), όταν η κυβέρνηση, με υπουργό Εσωτερικών τον Βορίδη, προσπάθησε να περάσει την απόλυση (ή «μη ανανέωση σύμβασης») και πάλι του 25% των εργαζομένων.

Περισσότερα »

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ

0

ΣΥΓΧΩΝΕΥΟΥΝ ΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ;

ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΒΗΧΑ!

Η κυβέρνηση και οι βαλτοί της στις διοικήσεις του Υπουργείου Παιδείας εδώ και καιρό έχουν διακηρύξει τους στόχους τους:

Θέλουν το παιδί της λαϊκής οικογένειας να πετιέται εκτός εκπαίδευσης από νωρίς. Να μην τολμάει να ονειρεύεται. Να μαντρώνεται σε ένα σχολείο – κλουβί με τάξεις 30 μαθητών, στους οποίους μάθημα θα κάνουν πειθήνιοι, υπάκουοι και χαμηλά αμειβόμενοι καθηγητές. Ένα σχολείο προθάλαμο για την κοινωνία της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συνήθως μας πουλάνε φούμαρα ότι «είναι έτοιμοι» για την σχολική χρονιά. Ότι δήθεν γονείς και μαθητές δεν θα έρθουν αντιμέτωποι με ελλείψεις παντός είδους.

Φέτος ξεπέρασαν τους εαυτούς τους! Στα Γυμνάσια και τα Λύκεια της Δ´ Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (δηλαδή σε Ταύρο, Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Άγιο Δημήτριο κοκ.) η χρονιά μπήκε με συγχωνεύσεις δεκάδων τάξεων!

Έσπειραν την αβεβαιότητα σε μαθητές – γονείς και εκπαιδευτικούς, όχι από «λάθος» αλλά βάσει σχεδίου. Του σχεδίου τους για μια παιδεία λίγων και εκλεκτών που θα αποβάλει εκ προοιμίου τους «πολλούς». Του σχεδίου τους που χωράει στις γειτονιές μας «Ωνάσειου Σχολεία» των λίγων και άριστων αλλά δεν χωράει ανθρώπινες σχολικές συνθήκες για όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σε όλα τα σχολεία.

Στις γειτονιές μας ήδη μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς αγωνίζονται για να κρατήσουν «ζωντανές» τις τάξεις που επέλεξε το Υπουργείο να πετσοκόψει. Προχωρούν σε καταλήψεις και οργανώνουν πορείες και συγκεντρώσεις!

Ο αγώνας τους είναι δίκαιος και πρέπει να βρει την αμέριστη υποστήριξη μας! ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ για ΣΠΟΥΔΕΣ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ – ΖΩΗ.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ!

ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στα Νότια 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αποχαιρετισμός στον Παναγιώτη Λίλλη

0

Με τον Παναγιώτη Λίλλη στα χρόνια που έζησε , δούλεψε και δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό και λαικό κίνημα στην Θεσσαλονίκη μέσα από τις γραμμές της ΟΣΕ και αργότερα της ΔΕΑ, μπορεί να μας χώριζαν αρκετά στα ιδεολογικά και στα πολιτικά αλλά μας ένωνε η προσπάθεια και το ενδιαφέρον για κοινές δράσεις και μετωπικές πρωτοβουλίες. 

Στα αντιπολεμικό, στο αντιφασιστικό, στο εργατικό, στο αντιρατσιστικό και σε άλλα μέτωπα πάλης. Με τον Παναγιώτη ακόμη και στις διαφωνίες μας η συζήτηση ήταν πάντα συντροφική και σε αυτό έπαιζε σημαντικό ρόλο η δική του συμπεριφορά, ο μειλίχιος τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τις απόψεις του και τις διαφωνίες του, ο πολιτισμός των γνήσιων αριστερών ανθρώπων που τον διέκρινε. Στα χρόνια της έντονης δράσης του στην Θεσσαλονίκη πολλές φορές συμμετείχε και έκανε παρεμβάσεις σε κοινές εκδηλώσεις ή και σε ξεχωριστές του ΚΚΕ(μ-λ) και πάντα αυτές ήταν καλοδεχούμενες, έδιναν αφορμή για συζήτηση και κοινό προβληματισμό. Μια καλή και χρήσιμη "συνήθεια" εκείνων των χρόνων που έχει λείψει σε αυτούς τους άνυδρους καιρούς και η οποία βοηθούσε στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα σε οργανώσεις και ρεύματα της επαναστατικής αριστεράς. Θα θυμάμαι τον Παναγιώτη Λίλλη πάντα με σεβασμό και συντροφικό πνεύμα, ταγμένο με αυταπάρνηση στην υπόθεση της απελευθέρωσης εργατικής τάξης και του διεθνισμού.

Δ. Παυλίδης

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σέρνουν ξανά σε δίκη τους αγρότες του Αιγίου

0

Σε εξ αναβολής δίκη έχουν καλεστεί οι 15 αγρότες από τα μπλόκα του Αιγίου για τις κινητοποιήσεις του 2024.  

Πρόκειται για τη συνέχεια των διώξεων και της τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση ενάντια στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των ανθρώπων της υπαίθρου.  

Την Πέμπτη 24 Σεπτέμβρη και ώρα 9:00 πμ θα περάσουν τις πόρτες του Δικαστικού Μεγάρου Αιγίου αγρότες που αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση του κόπου και της ζωής τους. Μαζί με αυτούς δικάζεται ο αγώνας και το κίνημα ενάντια στο ξεκλήρισμα της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς.  

Η κυβέρνηση, πιστή στις οδηγίες της ΕΕ και με όχημα την αντιαγροτική ΚΑΠ, ακολουθεί κατά γράμμα την πολιτική που σκοπό έχει να αφανίσει την φτωχομεσαία αγροτιά. Οι διώξεις και η καταστολή είναι μέρος αυτής της επίθεσης και στόχο έχουν να καταπνίξουν τις αντιστάσεις και τις διεκδικήσεις του αγροτόκοσμου. 

Να μην αφήσουμε το αγροτικό κίνημα μόνο του απέναντι στην κρατική καταστολή και την τρομοκρατία! 

Η φασιστικοποίηση δεν θα περάσει! 
Να αποσυρθούν άμεσα όλες οι κατηγορίες! 
Να αθωωθούν όλοι οι διωκόμενοι! 
Οι αγώνες μας είναι δίκαιοι!

ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ

0

Μεγάλη μαζικότητα, πάνω από 300 άτομα, είχε η συγκέντρωση για την άγρια δολοφονία μιας νέας εργαζόμενης γυναίκας στην Ηγουμενίτσα από τον πρώην "σύντροφό" της. Ήταν λίγες μέρες μετά από ανάλογη επίθεση εναντίον μιας ακόμα νέας γυναίκας στην πόλη από τον "σύντροφό" της κι αυτή, που την έστειλε στο νοσοκομείο να δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. 

Τα δύο απανωτά γεγονότα σε συνδυασμό με την αγριότητά τους επέδρασαν ώστε πολύς κόσμος να κατέβει στην πλατεία και να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ηγουμενίτσας. Ιδιαίτερη επίδραση είχαν στη νεολαία και σε νέες γυναίκες που συγκρότησαν την Πρωτοβουλία και αποφάσισαν το κάλεσμα, στο οποίο αποτυπώνεται η ανάγκη συλλογικής αντίδρασης και αντίστασης στη βία ενάντια σε γυναίκες και η ανάδειξη των αιτιών που την γεννούν. 

Παρότι η αναζήτηση επικεντρωνόταν σε θέματα βίας λόγω φύλου, στην αποκαλούμενη έμφυλη βία, και στις κυρίαρχες και βολικές για το σύστημα απόψεις περί πατριαρχίας, η οργάνωση του ΚΚΕ(μ-λ) στη Θεσπρωτία έκρινε ότι η σοβαρότητα των ζητημάτων επιβάλλει την άμεση κινηματική απάντηση και συνέβαλε αποφασιστικά στην πραγματοποίησή της, διακινώντας δικό της κάλεσμα στήριξης. Να σημειώσουμε ότι για θέματα που αφορούν στο γυναικείο ζήτημα δεν είχε γίνει ποτέ κινητοποίηση στην πόλη! 

Τα τελευταία γεγονότα υπογραμμίζουν δραματικά την ανάγκη να ανοίξει η συζήτηση και να φωτιστούν οι πλευρές της γυναικείας διπλής καταπίεσης στην κατεύθυνση καταγγελίας των πραγματικών ενόχων και σε αντιπαράθεση με λανθασμένες απόψεις που αθωώνουν τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό και την πολιτική του!

Στη συγκέντρωση εκτός από την Πρωτοβουλία που είχε τα πανό της και διάβασε την ανακοίνωσή της, παρέμβηκαν με πανό και χαιρετισμούς το ΚΚΕ(μ-λ) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ακόμα διακινήθηκαν πλατιά ανακοινώσεις από όλους τους παραπάνω πολιτικούς χώρους και συλλογικότητες και επιπλέον μοιράστηκαν ανακοινώσεις από το Μ-Λ ΚΚΕ, ενώ είχε παρουσία με πανό και αναρχική συλλογικότητα. 

Το Εργατικό Κέντρο (ΠΑΜΕ) πέρα από μια ανακοίνωση, κράτησε όπως πάντα τις "αποστάσεις" του και απείχε! Ακολούθησε μαζική πορεία που διέσχισε την πόλη και κατέληξε στον ποδηλατόδρομο, στο σημείο της δολοφονίας.

Μερικά από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν από την οργάνωσή μας και από συναγωνιστές ήταν:

• Η ΒΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΙ Η ΑΝΙΣΟΤΙΜΙΑ
  ΓΕΝΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
  
  
• Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ
  ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ
  
  
• ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ, ΒΙΑΖΟΥΝ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
  ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ
  
  
• ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΙΜΙΑ
  ΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  
  
• ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
  ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ
  
  
• ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΑΙΩΝΑ
  Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ακολουθεί βίντεο από την τοποθέτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στη συγκέντωση:

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση-συζήτηση: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το εργατικό κίνημα» | Κυριακή 4/10 | 6.00μμ

0

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
«Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το εργατικό κίνημα»
ΚΥΡΙΑΚΗ 4/10 | 6.00μμ | ΣΦΕΝΤΟΝΑ [Συγγρού 24, 2ος όροφος]

Αγωνιστική Πρωτοβουλία Μισθωτών Τεχνικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Καλούμε-Στηρίζουμε τη συγκέντρωση της Τρίτης 22/9 στις 7:00 μμ στην πλατεία Δημαρχείου, της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ηγουμενίτσας

0

ΤΗΝ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΑΛΥΣΙΔΑ ΒΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ! 

 

Η τελευταία δολοφονία γυναίκας στην Ηγουμενίτσα από τον «σύντροφό» της, μιας γυναίκας εργάτριας, δεν είναι τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός και αποτελούν πρόκληση οι δικαιολογίες τύπου «θόλωσα» και «η κακιά η ώρα», ούτε μπορεί να εξηγηθεί από ερμηνείες που το αποδίδουν στην βίαιη «φύση» των αντρών! Αυτές οι ερμηνείες προβάλλονται και επιβάλλονται από το ίδιο το σύστημα που θέλει να βαθαίνει την καταπίεση των γυναικών, ρίχνοντας το φταίξιμο ακόμα και στις ίδιες για να μπορεί να τις κρατά υποταγμένες και να τις εκμεταλλεύεται!

Το γεγονός ότι οι δολοφονίες γυναικών και οι επιθέσεις σε γυναίκες από τους «συντρόφους» τους πολλαπλασιάζονται με γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και στην πόλη μας καταγράφονται δύο! σχεδόν απανωτές, αποκαλύπτει ότι τα δεσμά της γυναίκας μεγαλώνουν, σκληραίνουν, γίνονται όλο και πιο απάνθρωπα, βάρβαρα και αιματηρά! Και αυτά τα δεσμά, αυτές οι αιματηρές αλυσίδες που θέλουν τη γυναίκα εύκολο θύμα απέναντι σε κάθε μορφή βίας δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο. Εντάσσονται και είναι μέρος και έκφραση των πολιτικών και της επίθεσης του κεφαλαίου που δεν αφήνει λαϊκό δικαίωμα για δικαίωμα όρθιο! Πάνω σε αυτό το έδαφος της επίθεσης οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα! Είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής θέσης τους, η οποία χειροτερεύει και ραγδαία επιδεινώνεται μέσα σε ένα σύστημα απάνθρωπο, που δε λογαριάζει τη ζωή, που ξεχειλίζει από βία, που διαφημίζει τη βία για να εδραιώσει την κυριαρχία και την εξουσία του απέναντι στις λαϊκές τάξεις, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία και σε κάθε αδύναμη κοινωνική κατηγορία όπως οι πρόσφυγες, μετανάστες κλπ.

Κάθε επίθεση εναντίον των γυναικών,  κάθε δολοφονία,  κάθε κακοποίηση και εκδήλωση έμφυλης βίας, είναι ο καθρέφτης του  βάρβαρου  καπιταλιστικού συστήματος! Του συστήματος που στηρίζει την ύπαρξή του στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που από τα σπλάχνα του και την εγκληματική του «φύση» προέρχεται η διπλή καταπίεση των γυναικών, στο σπίτι, στη ζωή και στη δουλειά, η καταπίεση λόγω φύλου και λόγω τάξης. Γιατί αν το ένα πρόσωπο της βίας φανερώνεται στις σχέσεις με το άλλο φύλο, το άλλο πρόσωπο εκδηλώνεται όλο και πιο άγριο, στις πλάτες των εργαζόμενων γυναικών, εκεί που τσαλαπατούνται δικαιώματα και κατακτήσεις των γυναικών, στη δουλειά, στο μισθό, στο ωράριο, στη μητρότητα, στις αμβλώσεις, στην προστασία των παιδιών! Και εκεί που το κεφάλαιο θυσιάζει  ζωές εργατριών μαζικά, όπως έδειξε το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα»! 

Να λοιπόν σε ποιο έδαφος «ριζώνουν και τρέφονται» οι αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα «ιδιοκτησία» και αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς κανένα δικαίωμα και δίχτυ προστασίας. Που «δικαιολογούν» τη βία και τις δολοφονίες , τροφοδοτούν την ανισοτιμία, αναβιώνουν τις πιο σκοταδιστικές και μεσαιωνικές απόψεις και τις αναπαράγουν μέσα από «επιστημονικές» ημερίδες, συνέδρια αλλά το κυριότερο, τις σφραγίζουν με αντιλαϊκούς και αντεργατικούς νόμους, με κοινό παρονομαστή να ενοχοποιούν τα ίδια τα θύματα, για να είναι αιώνια και στο απυρόβλητο η αντιδραστική πολιτική! 

Αυτή τη σαπίλα του συστήματος πρέπει να δουν και να αναγνωρίσουν οι γυναίκες του λαού, και να σηκώσουν το δάχτυλο δείχνοντας τον ένοχο των δεινών τους και ενάντια σε ποιον πρέπει να στρέφεται το μεγαλύτερο «κατηγορώ»!  

Απέναντί μας έχουμε έναν εχθρό, το σύστημα και τους μηχανισμούς του!  Δε θα μείνουμε άφωνες και άπραγες, θεατές στις επιθέσεις εναντίον μας!   

 Θα αντιπαλέψουμε μαζί με τα άλλα κομμάτια του λαού και δίπλα τους τα αμέτρητα εγκλήματα του καπιταλισμού, τις πολιτικές και τη βάση που τα γεννά! Θα σπάσουμε τις αλυσίδες μας, θα συμμετέχουμε στους λαϊκούς αγώνες για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για ισοτιμία και χειραφέτηση και θα κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει! 

γυναίκες του

 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ