Με αφορμή μια επέτειο και ένα βιβλίο…. 25 χρόνια από τα γεγονότα στη Γένοβα και το θάνατο του Carlo Guliani

Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από τα συγκλονιστικά γεγονότα στη Γένοβα, στις 19-22 Ιουλίου 2001, στη σύνοδο των G8, των 8 πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη. Ηγέτες όπως ο Ζαν Κρετιέν, ο Ζακ Σιράκ, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι, αλλά και ο Τζορτζ Μπους, ο Τόνι Μπλερ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι, έγιναν δεκτοί με ιδιαίτερες τιμές από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι διακηρύσσοντας το «τέλος της ιστορίας» και την παγκοσμιοποίηση.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες διαδηλωτές, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, είχαν συγκεντρωθεί στο κάλεσμα του Κοινωνικού Φόρουμ και του «κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης». Είχαν προηγηθεί οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στο Σιάτλ, στη Σύνοδο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου τον Δεκέμβριο του 1999, στο Πόρτο Αλέγκρε, στο πρώτο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2001, στο Κεμπέκ, στη 3η Σύνοδο Κορυφής της Αμερικής τον Απρίλιο του 2001 και στο Γκέτεμποργκ, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο του 2001. Σχεδόν δυο χρόνια διεργασιών και προετοιμασίας όπου, παρά την καταστολή και τη βία, οι διαδηλώσεις μαζικοποιούνταν με κυρίαρχες τις αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, με κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμό στο περιβάλλον και το άνθρωπο.

Οι τρεις ημέρες, όμως, 19-22 Ιουλίου 2001 συγκλόνισαν τον κόσμο. Όχι μόνο για τον όγκο των διαδηλωτών αλλά κυρίως για το μέγεθος της καταστολής και της αστυνομικής βίας. Η κυβέρνηση του δεξιού Μπερλουσκόνι σε συνεργασία με τις ακροδεξιές, Εθνική Συμμαχία του Τζιανφράνκο Φίνι και Λίγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι, έδειξαν τα δόντια τους. Το δόγμα Μπερλουσκόνι: «οι αριστεριστές και οι κομμουνιστές είναι εχθροί και πρέπει να παταχθούν» καθόρισε την ιστορία. 

Το πολιτικό νουάρ του Frederic Paulin «Η νύχτα που έπεσε στις ψυχές μας» (Ελληνικές Εκδόσεις, 2023) μας μεταφέρει με πολύ ρεαλιστικό τρόπο στις μέρες εκείνες. Δεν αποτελεί μια πολιτική τοποθέτηση. Περιγράφει τα γεγονότα, κυρίως, μέσα από τους διαδηλωτές του black block. Καταφέρνει, όμως, να μας μεταφέρει ζωντανά στην ατμόσφαιρα των ημερών και να δώσει στον αναγνώστη ένα πλήθος ιστορικών πληροφοριών, κυρίως στο γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου προϊόν πολυετούς έρευνας του συγγραφέα. Επιλέγοντας ως ήρωες μια αναρχική οργισμένη νεαρή κοπέλα, έναν νεαρό τροτσκιστή χαφιέ, μια δημοσιογράφο, έναν σύμβουλο του Ζακ Σιράκ, έναν ακροδεξιό σύμβουλο του ιταλικού υπουργείου εσωτερικών, δυο γάλλους ασφαλίτες, μεταφέρει με έναν εξαιρετικό και έντονο τρόπο τους ματωμένους δρόμους της Γένοβα. Οι μέθοδοι της αστυνομίας, οι παγιδεύσεις, η βιαιότητα που περιγράφεται, ειδικά από το μέσο του βιβλίου και μετά, αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Μπροστά από τα …θολά, από τα δακρυγόνα, μάτια του αναγνώστη περνάνε ζωντανά οι πάνω από 500.000 διαδηλωτές, οι βίαιες συγκρούσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας στο σχολείο Armando Diaz που φιλοξενούσε τους διαδηλωτές, τα βασανιστήρια στο κέντρο Bolzaneto, όπου μεταφέρθηκαν οι 222 προσαχθέντες, οι 600 τραυματίες, αλλά και τα πολιτικά αδιέξοδα του black block, οι αυταπάτες του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης που αντιμετώπισε όλο αυτό σαν «πανηγύρι». Αυταπάτες που κατέρρευσαν σε μια στιγμή και με ολέθριο τρόπο.

Αποκορύφωμα η σκηνή του θανάτου του 23χρονου φοιτητή Carlo Guliani από πυροβολισμό στο κεφάλι από αστυνομικό και το αστυνομικό τζιπ που πέρασε κυριολεκτικά από πάνω του συνθλίβοντας και αποτελειώνοντάς τον.

Τα γεγονότα αυτά ξεχάστηκαν και τα διαδέχθηκε, δυο μήνες μετά, η επίθεση στους δίδυμους πύργους και ο νέος εφιάλτης που ξεκίνησε για την ανθρωπότητα, για να καταρρεύσει οριστικά κάθε αυταπάτη για το τέλος της ιστορίας και το πλανητικό χωριό της παγκοσμιοποίησης ….

«Το όνομα μου είναι Κάρλος. Κι έχω δυο ρόδες στο κορμί και μια σφαίρα»

(«Το όνομα μου έιν’ το δικό σου» Σπύρος Γραμμένος)

Ο.Π.