Προετοιμασία για τις τελικές εξετάσεις λυκείου στη Γάζα χωρίς ρεύμα, επαρκή τροφή ή στέγη*

0

Για δεκαετίες, οι Γενικές Εξετάσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, γνωστές ως «Tawjihi», αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα στη ζωή των νέων της Γάζας. Σήμερα, όμως, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, οι μαθητές δίνουν τις εξετάσεις τους χωρίς αίθουσες διδασκαλίας, χωρίς αξιόπιστη ηλεκτροδότηση και με ελάχιστη, συχνά ανεπαρκή, πρόσβαση σε τρόφιμα.

Tareq S. Hajjaj, 26 Ιουνίου 2026 

Η Σουμάγια Αμπντέλ Ραχμάν (Sumaya Abdel Rahman) ολοκλήρωσε τις Γενικές Εξετάσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έναν χρόνο πριν από τη γενοκτονία· η μικρότερη αδελφή της, η Ντίμα (Dima), ξεκίνησε τις δικές της εξετάσεις στις 20 Ιουνίου φέτος. Ανάμεσα στις δύο αδελφές, που μοιράζονται μια σκηνή στην πόλη της Γάζας, το χάσμα δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο: η μία πέρασε αυτό το καθοριστικό ορόσημο σε έναν κόσμο που διατηρούσε ακόμη κάποια επίφαση κανονικότητας, ενώ η άλλη καλείται να το διανύσει εν μέσω συνεχιζόμενων ελλείψεων τροφίμων και ενός ασφυκτικού αποκλεισμού.

Οι αναμνήσεις της Σουμάγια από τη χρονιά που έδωσε τις εξετάσεις της φαντάζουν σήμερα μακρινές. Η ζωή υπό πολιορκία δεν ήταν ούτε τότε εύκολη· εξακολουθούσε, όμως, να είναι προτιμότερη από το να «ζει κανείς σε μια σκηνή και να έρχεται αντιμέτωπος με την πείνα και τον λιμό».

«Το να βλέπω την αδελφή μου, τη Ντίμα, να προετοιμάζεται για τις εξετάσεις με γεμίζει θλίψη», είπε η Σουμάγια. Θυμάται ότι η μητέρα τους συνήθιζε να τους ετοιμάζει ειδικά τρόφιμα — μέλι, ξηρούς καρπούς, φρούτα και φαγητά που θεωρούνταν ότι ενισχύουν τη συγκέντρωση και τη μνήμη. «Σήμερα, η Ντίμα συχνά διαβάζει πεινασμένη και πήγε να δώσει το πρώτο της μάθημα επίσης χωρίς να έχει φάει».

Οι Γενικές Εξετάσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, γνωστές στην Παλαιστίνη και την Ιορδανία ως «Tawjihi», διεξάγονται στη Γάζα διαδικτυακά για τρίτη συνεχόμενη σχολική χρονιά, καθώς το εκπαιδευτικό σύστημα στη Λωρίδα της Γάζας έχει σχεδόν ολοκληρωτικά καταρρεύσει. Δεν υπάρχουν πλέον οι παραδοσιακές σχολικές αίθουσες και τα θρανία, ούτε φύλλα απαντήσεων ή φυλλάδια εξετάσεων. Αντίθετα, οι μαθητές συγκεντρώνονται σε καφέ και σε άλλους χώρους όπου υπάρχει πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα και στο διαδίκτυο, καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, καθώς δίνουν τις εξετάσεις τους.

«Μελετάω στην άμμο»

Η Ντίμα δεν διαθέτει ένα ήσυχο δωμάτιο για να διαβάσει. Έχει μόνο ένα στρώμα στο έδαφος, μέσα σε μια σκηνή στην πόλη της Γάζας, χωρίς προσωπικό χώρο και χωρίς κάπου να φυλάξει τα σχολικά της βιβλία, τα στυλό ή τα σχολικά της είδη. Την ίδια σκηνή μοιράζεται με αρκετά μικρότερα αδέλφια της.

Πριν από τη γενοκτονία, οι εξετάσεις Tawjihi ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι οικογένειες γύρω από αυτές. Καθ' όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές περιβάλλονταν από φροντίδα και ενθάρρυνση και, όταν έφτανε η περίοδος των εξετάσεων, εξετάζονταν σε άγνωστα σχολικά κτίρια υπό αυστηρή επιτήρηση. Τα θέματα των εξετάσεων έφταναν σφραγισμένα από το Υπουργείο Παιδείας, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, φυλάσσονταν ακόμη και από την αστυνομία μέχρι λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της εξέτασης· παράλληλα, στελέχη του υπουργείου επιθεωρούσαν τις αίθουσες εξετάσεων.

Για δεκαετίες, οι εξετάσεις Tawjihi αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα της κοινωνικής ζωής στη Γάζα, συνοδευόμενες από τελετουργίες, προσδοκίες και προετοιμασίες που δεν έμοιαζαν με τίποτε άλλο στα δώδεκα προηγούμενα χρόνια της σχολικής φοίτησης. Τα αποτελέσματα ανακοινώνονταν από τους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, δημοσιεύονταν στις εφημερίδες και αναρτώνταν σε διαδικτυακές πλατφόρμες, ενώ η τελική βαθμολογία κάθε μαθητή καθόριζε σε μεγάλο βαθμό το ακαδημαϊκό του μέλλον και τις πανεπιστημιακές σχολές στις οποίες μπορούσε να εισαχθεί.

Γι' αυτόν τον λόγο, οι υποψήφιοι απολάμβαναν ιδιαίτερη μεταχείριση στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Το καθιστικό ή το δωμάτιο υποδοχής του σπιτιού παραχωρούνταν αποκλειστικά σε αυτούς, μαζί με κάθε δυνατή διευκόλυνση και τη συνεχή στήριξη της οικογένειας. Οι μητέρες τους ετοίμαζαν ειδικά γεύματα και όλα τα μέλη της οικογένειας βρίσκονταν δίπλα τους, πρόθυμα να προσφέρουν κάθε βοήθεια που χρειάζονταν. 

Με λίγα λόγια, τίποτε δεν θυμίζει το παρελθόν. Μια κανονική καρέκλα, ένα γραφείο ή τραπέζι, μια λάμπα για διάβασμα — πόσο μάλλον ένα ολόκληρο δωμάτιο — αποτελούν πλέον πολυτέλειες απρόσιτες για τις οικογένειες που ζουν σε σκηνές.

Τα προηγούμενα χρόνια, η οικογένεια της Σουμάγια έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να της εξασφαλίσει άνεση και υποστήριξη κατά τη διάρκεια των εξετάσεων Tawjihi. Για την αδελφή της, τη Ντίμα, όμως, το ίδιο αυτό καθοριστικό ακαδημαϊκό ορόσημο εκτυλίσσεται υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες.

«Δεν έχω ούτε μια καρέκλα για να καθίσω και να διαβάσω», είπε η Ντίμα. «Περνώ όλο τον χρόνο μου πάνω στο ίδιο στρώμα όπου κοιμάμαι. Είναι απλωμένο κατευθείαν πάνω στην άμμο. Εκεί κάθομαι ατέλειωτες ώρες μέσα στη μέρα ή τη νύχτα, όποτε υπάρχει φως, όσο αμυδρό κι αν είναι, και συνεχίζω να διαβάζω».

 Όταν η αδελφή της προετοιμαζόταν για τις εξετάσεις της, ο πατέρας τους είχε αυτοσχεδιάσει ένα σύστημα φωτισμού που λειτουργούσε με μπαταρία, ώστε να μπορεί να διαβάζει μέχρι αργά τη νύχτα. «Αυτό πλέον δεν είναι δυνατό», είπε η Ντίμα. «Αν η οικογένειά μου μπορούσε να μου το προσφέρει, δεν θα δίσταζε ούτε στιγμή. Οι συνθήκες είναι απλώς διαφορετικές. Κι όμως, οι προσδοκίες που υπάρχουν για μένα παραμένουν ακριβώς οι ίδιες όπως και παλιά: να διακριθώ και να πετύχω υψηλές βαθμολογίες».

«Διαβάζω πάνω στην άμμο», είπε. «Διαβάζω πεινασμένη. Διαβάζω όρθια. Διαβάζω μέσα στον θόρυβο που κάνουν τα μικρότερα αδέλφια μου, τα οποία δεν μπορώ να τους ζητήσω να κάνουν ησυχία, γιατί όλοι μας ζούμε μέσα σε μια μικρή σκηνή».

Ένα μήνυμα επιμονής και αντοχής

Σύμφωνα με το Κυβερνητικό Γραφείο Ενημέρωσης της Γάζας, το 95% των σχολείων στη Γάζα υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των δύο ετών αδιάκοπων ισραηλινών βομβαρδισμών. Πάνω από το 90% χρειάζεται εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης και ανασυγκρότησης, ενώ 668 σχολεία επλήγησαν άμεσα από βομβαρδισμούς. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν καμία από τις εκπαιδευτικές υποδομές της Γάζας δεν έχει παραμείνει ανέπαφη.

Παρ' όλα αυτά, οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να επιμένουν στη διεξαγωγή των εξετάσεων. Ο δρ Ιμπραχίμ Ραμαντάν (Dr. Ibrahim Ramadan), διευθυντής της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης του Χαν Γιούνις (Khan Younis Directorate of Education), αναφέρει ότι περίπου 35.000 μαθητές συμμετέχουν στις εξετάσεις εντός της Γάζας, ενώ άλλοι 2.000 μαθητές από τη Γάζα τις δίνουν στο εξωτερικό, επί συνόλου περίπου 89.000 υποψηφίων σε ολόκληρη την Παλαιστίνη. 

«Ο παλαιστινιακός λαός πιστεύει στην εκπαίδευση και υπερασπίζεται το δικαίωμά του σε αυτήν, γιατί η εκπαίδευση είναι ζήτημα ζωής και επιβίωσης», δήλωσε στο Mondoweiss. «Η κατοχή μπορεί να καταστρέφει κτίρια και θεσμούς, αλλά δεν μπορεί να καταστρέψει τη θέληση για μάθηση. Τα πανεπιστήμια μπορεί να καίγονται και τα σχολεία να γκρεμίζονται, όμως το δικαίωμα των Παλαιστινίων να χτίζουν το μέλλον τους μέσα από την εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαλειφθεί».

Το Υπουργείο Παιδείας έχει προσαρμοστεί, επεκτείνοντας τις ηλεκτρονικές εξετάσεις μέσω της πλατφόρμας Wise School, μιας εφαρμογής που οι μαθητές κατεβάζουν στα κινητά τους τηλέφωνα και στην οποία συνδέονται με τον αριθμό που τους χορηγεί το Υπουργείο για να ξεκινήσουν τις εξετάσεις τους.

Ωστόσο, όταν μιλά κανείς με τους μαθητές, οι συζητήσεις τους περιστρέφονται λιγότερο γύρω από τις εξετάσεις και περισσότερο γύρω από τις καθημερινές δυσκολίες.

Η Ρόλα Τουμπαΐσι (Rola Tubaisi), μαθήτρια από το Χαν Γιούνις, πήγε σε ένα καφέ για να δώσει τις εξετάσεις της, επειδή εκεί υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα και πρόσβαση στο διαδίκτυο. Πέρασε ολόκληρη τη σχολική χρονιά μέσα σε απώλεια, σκοτάδι και εκτοπισμό, αλλά παρέμεινε αποφασισμένη να συνεχίσει.

Όπως πολλοί μαθητές, η Τουμπαΐσι εξαρτάται από τέτοιους χώρους, καθώς η Γάζα δεν διαθέτει σταθερή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος από την έναρξη της γενοκτονίας τον Οκτώβριο του 2023. Τα λίγα σημεία που εξακολουθούν να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα λειτουργούν κυρίως με ηλιακή ενέργεια. Η πρόσβαση στο διαδίκτυο, η φόρτιση τηλεφώνων και οι βασικές ηλεκτρικές υπηρεσίες συχνά παρέχονται έναντι πληρωμής. Το μεγαλύτερο μέρος του εκπαιδευτικού υλικού είναι πλέον αποκλειστικά ψηφιακό, γεγονός που αναγκάζει τους μαθητές να βασίζονται σε κινητά τηλέφωνα ή φορητούς υπολογιστές που χρειάζονται τακτική φόρτιση. Μερικοί μαθητές δεν έχουν καν αυτές τις συσκευές.

«Δυσκολευόμαστε ακόμα και να βρούμε φως από έναν φακό», είπε η Τουμπαΐσι. «Το να έχεις ένα φορτισμένο κινητό ή ακόμη και πρόσβαση σε έναν υπολογιστή είναι μια ακόμη πρόκληση. Η ζωή στη σκηνή αφαιρεί την ιδιωτικότητα, την ησυχία και ένα κατάλληλο περιβάλλον μελέτης. Δεν υπάρχουν γραφεία, ούτε οργανωμένες βιβλιοθήκες, ούτε πραγματική σιωπή. Κάθε σκηνή είναι δίπλα στην άλλη και ο θόρυβος δεν σταματά ποτέ».

Στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, οι εξετάσεις Tawjihi ξεκινούν συνήθως στα μέσα Ιουνίου, με τα αποτελέσματα να ανακοινώνονται στα τέλη Ιουλίου. Πριν από τον πόλεμο, η ημέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων μετέτρεπε τη Γάζα σε μια εικόνα γιορτής. Πυροτεχνήματα φώτιζαν τον ουρανό, ριπές χαρμόσυνων πυροβολισμών αντηχούσαν στους δρόμους, γλυκίσματα μοιράζονταν, ενώ οι οικογένειες διοργάνωναν συγκεντρώσεις. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο ήταν οι ιαχές χαράς που πλημμύριζαν τις γειτονιές, ήχοι που συνήθως συνδέονται με γάμους.

Όμως, όταν ο θάνατος σε περιτριγυρίζει σε κάθε γωνιά, η συζήτηση για τέτοιες γιορτές μοιάζει σχεδόν σαν ξένη γλώσσα, είπε η Σουτζούντ Αντάν (Sujood Adnan), μαθήτρια που ζει σε καταυλισμό εκτοπισμένων στην περιοχή αλ-Μαουάσι του Χαν Γιούνις. «Πώς μπορεί κανείς να νιώθει ασφάλεια για να διαβάσει ή να σκεφτεί το μέλλον, όταν ο θάνατος είναι πάντα πιθανός;» αναρωτήθηκε. «Βλήματα πέφτουν κοντά στις σκηνές. Τη νύχτα ακούγονται ουρλιαχτά. Αντιμετωπίζουμε πείνα, φόβο, εκτοπισμό και θάνατο. Διαβάζουμε υπό κακό φωτισμό και έχουμε περάσει αμέτρητες δυσκολίες, αλλά συνεχίζουμε».

Επέμεινε ότι ούτε ο πόλεμος ούτε οι δυσκολίες θα σταματήσουν τους μαθητές από το να κυνηγήσουν τις φιλοδοξίες τους. «Επιδιώκουμε την επιτυχία σε οποιοδήποτε περιβάλλον και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες», είπε. «Κανένα εμπόδιο δεν θα σταματήσει τα όνειρά μας ή την προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας. Θέλουμε να χτίσουμε την πατρίδα μας και να ζήσουμε με ελευθερία και ειρήνη. Παρά τα όσα γίνονται για να μας εμποδίσουν να το πετύχουμε αυτό, θα συνεχίσουμε».

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου 2026 στο Mondoweiss. Βρίσκεται στη διεύθυνση … https://mondoweiss.net/2026/06/studying-for-high-school-finals-in-gaza-without-electricity-adequate-food-or-a-home/

Συγγραφέας του άρθρου είναι ο Ταρέκ Σ. Χατζάτζ (Tareq S. Hajjaj) ο οποίος είναι ανταποκριτής στη Γάζα για το Mondoweiss και μέλος της Ένωσης Παλαιστινίων Συγγραφέων.

Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Τονίζουμε ότι η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προσέγγιση στην ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος του Γιώργου Σιδερά - Χαντάντ

0

Στο πλαίσιο της ανάδειξης πλευρών που αφορούν το Παλαιστινιακό ζήτημα, δημοσιεύουμε το παρακάτω ιδιαίτερα ενδιαφέρον και κατατοπιστικό κείμενο του συναγωνιστή Γιώργου Σιδερά - Χαντάντ σε σχέση με την ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος και την αντιμετώπισή του απ΄ τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές στο διάβα των δεκαετιών.

  

Προσέγγιση στην ιστορία του Παλαιστινιακού ζητήματος

Η επίθεση της Παλαιστινιακής αντίστασης στις 7 Οκτώβρη 2023 έφερε στο επίκεντρο το παλαιστινιακό ζήτημα. Σε μια περίοδο που το Σιωνιστικό κατοχικό καθεστώς του Ισραήλ είχε ξεκινήσει συνομιλίες με τα βασίλεια της Σαουδικής Αραβίας και του κόλπου, με στόχο την αναγνώριση του Ισραήλ, τη διεύρυνση των σχέσεών τους και τέλος τη σύναψη συμφωνιών, την αποκαλούμενη Συμφωνία του Αβραάμ! Η επίτευξη της συμφωνίας αυτής είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για το Ισραήλ και θα ήταν η ταφόπλακα του παλαιστινιακού λαού. Από πλευράς της παλαιστινιακής αντίστασης και δεδομένης της εθνοτικής πολιτικής της παλαιστινιακής αρχής έπρεπε να αντιδράσει με στόχο την ακύρωση της προσέγγισης και να θέσει το παλαιστινιακό ζήτημα ξανά στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Έτσι αποφασίζει η παλαιστινιακή αντίσταση να πραγματοποιήσει τη μεγάλη έξοδο (επίθεση), στις 7 Οκτώβρη του 2023. Σπάζοντας τα συρματοπλέγματα του τεράστιου στρατοπέδου συγκέντρωσης, αυτού της Γάζας. Μια επιχείρηση καλά οργανωμένη, σχεδιασμένη, με τον αιφνιδιασμό, να παραλύσει μέσα σε λίγες ώρες τις αμυντικές γραμμές του κατοχικού στρατού του Ισραήλ. Και το σημαντικότερο, αποδείχθηκε ότι η αντίσταση είχε προετοιμαστεί και για μακρό αντιστασιακό πόλεμο. Έσκαψαν λαγούμια χιλιάδων μέτρων και στοών. Στην κυριολεξία κάτω από τα πόδια των στρατιωτών κατοχής. Δίχως να τους αντιληφθούν, με επιμονή, υπομονή και άρτια συνωμοτικότητα. Δίχως τανκς και αεροπλάνα, μόνο όλμους, πολυβόλα, πολύ πείσμα και ψυχή. Ένας λαός, 80 χρόνια υπό κατοχή, διωγμένος, κατατρεγμένος, μέσα στον τόπο του, σε φυλακές γεμάτες, με αγωνιστές ενήλικες, γυναίκες, και παιδιά. Ένας τέτοιος λαός έχει δικαίωμα να αμυνθεί, να αντισταθεί, να εξεγερθεί δια των όπλων στον κατακτητή. Το δικαίωμα το πήρε με το όπλο του, στο χέρι. Τα κιμπούτς στα οποία επιτέθηκαν δεν ήταν «αθώες» αγροτικές κοινότητες. Είναι στρατικο-αγροτικά κοινόβια που λειτουργούν σαν φυλάκια, σε πλήρη σύνδεση με το επιχειρησιακό στρατό κατοχής. Αυτούς που η δυτική προπαγάνδα αποκαλεί «ομήρους», δεν είναι παρά στρατιώτες του κατοχικού στρατού. Αιχμάλωτοι πολέμου!

Αφύπνιση

Η αφύπνιση του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος έρχεται καθυστερημένα συγκριτικά με τους ευρωπαϊκούς λαούς, όπου η αστική τάξη αναπτύχθηκε γρηγορότερα. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η βιομηχανική επανάσταση (1760-1840) και η δεύτερη φάση αυτής (1870 ~), η Γαλλική αστική επανάσταση του 1789. Η εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο και Μέση Ανατολή, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την μεταλαμπάδευση του αστισμού. Παρά τη νίκη του στη μάχη των πυραμίδων, (νικά τους Μαμελούκους) το 1789. Η ναυμαχία του Αμπουκίρ, με τους Άγγλους, χάνει τον στόχο της η Γαλλία. Η πολιορκία της Συρίας της Άκρας στέφεται από αποτυχία τον επόμενο χρόνο εγκαταλείπει την περιοχή.

Είναι πολύ σημαντικό να σταθούμε στο γεγονός της διάνοιξης της διώρυγας το 1869. Η Γαλλία παρείχε χρηματοδότηση, μηχανικούς και τεχνογνωσία. Η Αιγυπτιακή Αντιβασιλεία αγόρασε πακέτο μετοχών και το πιο σημαντικό την εργατική δύναμη (εργάτες). Στην αρχή το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν αντίθετο στην κατασκευή. Αφού έγινε η διάνοιξη αργότερα, το 1882, αγόρασε τις αιγυπτιακές μετοχές. Καταλαμβάνει στρατιωτικά την Αίγυπτο και έτσι εξοβελίζεται η Γαλλία από την εξίσωση στην περιοχή. Η διώρυγα περιήλθε στους Βρετανούς. Το 1878 η Βρετανία είχε προσαρτήσει την Κύπρο. Η Οθωμανική αυτοκρατορία παραχώρησε τη διοίκηση της Κύπρου στη Βρετανία. Η Κύπρος παρέμενε τυπικά Οθωμανικό έδαφος, καταβάλλοντας ετήσιο φόρο στον Σουλτάνο, με αντάλλαγμα την υποστήριξή της απέναντι στην τσαρική Ρωσία.

Η Οθωμανική αυτοκρατορία, παρά τα δειλά και ασθενικά βήματα της καπιταλιστικής διείσδυσης, παραμένει μια κοινωνία κυρίως φεουδαρχική σε αρχόμενη αποσύνθεση. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για τους δρόμους του εμπορίου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών συνέβαλαν στην κρίση. Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός μαζί με τον γαλλικό, ο καθένας για λογαριασμό του, μαζί και χώρια, βλέπουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σαν ενδοχώρα προς καταλήστευση, να μοιράσουν τα ιμάτιά της. Η αραβική αστική σκέψη, δειλά αλλά σταθερά, επεκτάθηκε σε κάθε σημαντικό αστικοοικονομικό κέντρο των αραβικών περιοχών της Αυτοκρατορίας. Η κοινωνική βάση διευρύνεται, στις πλατιές λαϊκές μάζες, στις πόλεις και τα χωριά. Σε πρώτη φάση, το Οθωμανικό κράτος, στις αρχές του 19ου αιώνα προσπαθεί έναν αστικό εκσυγχρονισμό. Ξεπηδά το κίνημα των Νεοτούρκων. Στην προσπάθειά τους να εντείνουν τη συγκρότηση αστικού τουρκικού κράτους όξυναν την αντίθεση εξοβελίζοντας από τη διοίκηση μέλη της αραβικής άρχουσας τάξης. Η απάντηση αναμενόμενη. Η αραβική διοίκηση έρχεται το 1908 με τη συγκρότηση συνδέσμων, των Νεοαράβων (al fatax) με στόχο την αφύπνιση των Αράβων κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά. Συγκαλείται το Αραβικό Συνέδριο, στο Παρίσι, το 1913, με καθοριστικό αίτημα μεγαλύτερη αυτονομία, όμως πάντοτε εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά το γεγονός ότι υπήρχε η διάθεση ίδρυσης ενιαίου αραβικού κράτους από τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας μέχρι την αραβική θάλασσα στον νότο. Στην πραγματικότητα οι εσωτερικές αντιθέσεις με τις φυλές από τη μία και των μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων από την άλλη, προκαλούσε έναν πολυκερματισμό του αραβικού κόσμου. Τα ιδιαίτερα τοπικά συμφέροντα πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών παραγόντων αγκάλιαζαν και αυτούς που είχαν αναπτύξει σχέσεις με ξένα καπιταλιστικά κράτη, π.χ. των Μαρωνιτών χριστιανών του Λιβάνου, καθολικών κτλ. Από Γαλλία και Βατικανό. Ο ιμπεριαλισμός εκμεταλλεύτηκε αυτές τις δευτερεύουσες αντιθέσεις προς όφελός του. 

Στρατηγικός σχεδιασμός και Ιμπεριαλισμός

Ο στρατηγικός σχεδιασμός του βρετανικού ιμπεριαλισμού ήταν να μείνει, πάση θυσία, ηγεμονικός κυρίαρχος στη Μέση Ανατολή, με τον Σιωνισμό στρατηγικό σύμμαχο και εκτελεστή. Η περιοχή της Μέσης Ανατολής είχε δύο πράγματα που τα ήθελε, το πετρέλαιο και τη διώρυγα του Σουέζ. Χρειαζόταν έναν αξιόπιστο τοποτηρητή, στρατηγικό σύμμαχο, αξιόμαχο και αποφασιστικό. Δεν είχε εμπιστοσύνη τον αραβικό πληθυσμό. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός είχε επαφές με το Σιωνιστικό κίνημα, αλλά από ότι φαίνεται και το Σιωνιστικό κίνημα είχε επαφές και με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία. Η πρόθεση για ίδρυση εβραϊκού κράτους ανακοινώθηκε επίσημα στις 2 Νοεμβρίου 1917, με τη Διακήρυξη Μπαλφούρ, υπουργού εξωτερικών της Βρετανίας, σε επιστολή του Arthour Balfour προς τον Λόρδο, Walter Rothschild, στην οποία η βρετανική κυβέρνηση εξέφραζε την υποστήριξή της για τη δημιουργία εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό, στην Παλαιστίνη. Η οικογένεια Rothschild προερχόταν από την εβραϊκή κοινότητα της Φρανκφούρτης. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν έγινε με κάποια διεθνή συνθήκη, αλλά με μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας. Στις 14 Μαΐου του 1948, ο David Ben Gurion ανακοίνωσε επίσημα την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, λίγο πριν λήξει η βρετανική εντολή στην Παλαιστίνη. Η ανακήρυξη βασίστηκε πολιτικά στην απόφαση του ΟΗΕ, το 1947, για διαίρεση της Παλαιστίνης, δηλαδή στο ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που πρότεινε τη δημιουργία δύο κρατών, (εβραϊκού και αραβικού). Μετά τη διακήρυξη του Μπαλφούρ (1917), τον Ιούνιο του 1919, εκπρόσωποι της Συρίας, Λιβάνου, Παλαιστίνης και Ιορδανίας συνήλθαν σε συνέδριο και εξέφρασαν τη διαφωνία τους με την ίδρυση του εβραϊκού κράτους μέσω μαζικού εποικισμού. «Οι συμπατριώτες μας Εβραίοι θα συνεχίσουν να έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με εμάς» και συνεχίζουν, «οι αξιώσεις των Σιωνιστών αποτελούν για εμάς μεγάλη απειλή αναφορικά με την εθνική πολιτική και οικονομική ζωή». Η διαφωνία αγνοήθηκε παντελώς. Εμείς θα τονίσουμε ότι μιλούν για συμπατριώτες ΜΑΣ Εβραίοι και ξεχωρίζουν τους Σιωνιστές! Και αναφέρονται, πλην σαφώς, στο ένα και ενιαίο ανεξάρτητο κράτος της Παλαιστίνης. Η συνθήκη των Σερβών (1920) και κατόπιν η συνθήκη της Λοζάνης (1923), η Βρετανία και η Γαλλία μοιράζουν μεταξύ τους τη Μέση Ανατολή. Τα αραβικά εδάφη διαμελίστηκαν τεχνητά με πολλές ασάφειες, ανάλογα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και όχι των ντόπιων πληθυσμών. Αποτέλεσμα, η εξέγερση του πληθυσμού που πνίγηκε στο αίμα. Τρομοκρατικές αεροπορικές επιδρομές άφησαν χιλιάδες θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Μέχρι και χημικά όπλα μουστάρδας χρησιμοποίησαν οι πολιτισμένοι βρετανοί. Η συνεργασία τους με ντόπια συμφέροντα, εμπορικού και χρηματοτραπεζικού κεφαλαίου της περιοχής, διαμόρφωσαν τα βασίλεια της Ιορδανίας, Σαουδικής Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κτλ.

Ανά των κόσμο Εβραίοι – Πατέρες της Σιωνιστικής ιδεολογίας

Στη Μέση Ανατολή γεννήθηκαν τρεις θρησκείες, από την ίδια μήτρα. Οι αποκαλούμενες Αβρααμικές θρησκείες, ιουδαϊσμός, χριστιανισμός και μουσουλμανισμός κλείδωσαν την ιστορία της Ευρώπης, Βόρειας Αφρικής, Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Οι ανά τον κόσμο «Εβραίοι» λειτουργούσαν ως θρησκευτικές, πολιτισμικές κοινότητες. Η βίβλος που περιγράφει το θεογονικό αφήγημα-μύθο, πάνω στο οποίο γράφτηκε το θεολογικό, θρησκευτικό εβραϊκό δόγμα, στερείται τεκμηριωμένης ιστορικότητας. Αν η Μέση Ανατολή γέννησε τρεις θρησκείες, ο σιωνισμός γεννήθηκε στην κεντρική Ευρώπη από δύο, Γερμανοεβραίος, ο πρώτος Moses Hess (1812-1875) και ο δεύτερος, ο Theodor Herzl (1860-1904), Αυστροούγγρος δημοσιογράφος. Ο σιωνισμός προτάσσει την άποψη ότι οι Εβραίοι-ισραηλίτες προέρχονται από ένα και μοναδικό έθνος, απευθείας από το αρχαίο βασίλειο του Ισραήλ. Ο Γιαχβέ τους έδωσε τη γη της επαγγελίας, σαν μοναδικός λαός που επιλέχθηκε από Αυτόν να ζήσει σε αυτή τη γη. Θεολογική προσέγγιση παραχώρησης δικαιώματος θεόπνευστου, απαράβατου και αναμφισβητήτου. Δεν προσδιορίζουν τη γεωγραφική θέση της γης της επαγγελίας, αφήνουν να νοηθεί η γη της Χαναάν, που στον αρχαίο κόσμο ξεκινούσε από την Λαττάκεια της Συρίας μέχρι τη Ράφα της Γάζας. Ο επεκτατισμός του Ισραήλ δεν έχει όρια και δικαιωματικά (θεόπνευστα) διεκδικούν τη Συρία, τον Λίβανο, την έρημο του Σινά και μεγάλο μέρος της Ιορδανίας. Ας δούμε όμως τι λέει ο πατέρας της σιωνιστικής ιδεολογίας Moses Hess, στο έργο του, "Ρώμη και Ιερουσαλήμ»:

«Η ευρωπαϊκή βιομηχανία αναζητά νέες αγορές για τα προϊόντα της. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Ήρθε η ώρα που είναι απαραίτητο να επαναφέρουμε τα αρχαία έθνη στη ζωή, έτσι ώστε να ανοίξουμε νέους δρόμους και παρόδους για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό» και παραπέρα συνεχίζει, «να αποτελέσει ένα ζωντανό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε τρεις ηπείρους… Να ανοίξετε τους δρόμους που οδηγούν στην Ινδία και στην Κίνα… Να αποτελέσετε τους φάρους του πολιτισμού στους πρωτόγονους λαούς της Ασίας…». Το 1862, που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο καπιταλισμός έχει μπει σε κρίση. Η αδιάθετη υπερπαραγωγή αναζητά ΑΓΟΡΈΣ! Η βρετανική αποικιοκρατία κατακτά την Ινδία, διεκδικεί την Κίνα. Ο Hess καλεί τους Εβραίους «συμπατριώτες του» να γίνουν φορείς του ευρωπαϊκού πολιτισμού, να ανοίξουν δρόμους και παραδρόμους στους πρωτόγονους λαούς της Ασίας. Όλες οι τάξεις των εβραίων, πλούσιοι και φτωχοί, να ενωθούν στο κοινό έδαφος του εβραϊκού πατριωτισμού. «Βασική προϋπόθεση ένα κοινό γηγενές έδαφος» και συνεχίζει, «… οι προοδευτικές σχέσεις κεφαλαίου και εργασίας μεταξύ των Εβραίων». Έτσι γεννιέται ο εβραϊκός εθνικοσοσιαλισμός και η αναγκαιότητα γηγενούς (εβραϊκού εδάφους) υπό την ηγεσία του κεφαλαίου. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ανακαλύπτει έναν στρατηγικό σύμμαχο και βάζει τον σιωνισμό υπό την προστασία του.

Ας δούμε όμως τι πρεσβεύει ο άλλος πατέρας του σιωνισμού, ο Αυστροούγγρος δικηγόρος-δημοσιογράφος, Θεόδωρος (Χερζλ Theodor Herzl, 1860-1904). Ο Χερζλ θεωρείται το στέλεχος-ιδρυτής του πολιτικού Ζιονισμού. Γεννημένος στη Βουδαπέστη πέθανε το 1904 στην Αυστρία, στο Εντλαχ. Να σημειώσουμε ότι στην αρχή δεν ήταν ξεκάθαρο το πού έβλεπαν να είναι η «εθνική εστία». Μάλιστα συζητούσαν για διάφορες πιθανές εστίες, από τη χερσόνησο του Σινά, με πρωτεύουσα το El Aris, την Κύπρο, με εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων στην Κρήτη, μέχρι την Ανατολική Αφρική ή ακόμα και την Αργεντινή!! Είναι αυτός που στο πρώτο συνέδριο του σιωνιστικού εγχειρήματος, στη Βασιλεία της Ελβετίας προσδιορίζει τη δημιουργία της Εθνικής Εβραϊκής εστίας στη Γη του Ισραήλ μια προϋπόθεση, να μην υπάρχει άλλος λαός στη γη που θα τους παραχωρηθεί. Το 1897 γίνεται το Συνέδριο. Έναν χρόνο πριν, το 1896, εκδίδει το βιβλίο του, «Το Εβραϊκό κράτος» (The Jewish state). Το πόνημά του επιχειρεί να σκιαγραφήσει τις κατευθύνσεις και τους τρόπους υλοποίησης του σιωνιστικού σχεδίου. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά σημεία των απόψεών του:

«… Τα κεφάλαια των ισχυρών μας κεφαλαιούχων θα τεθούν στην υπηρεσία της εθνικής ιδέας… Οι ισχυροί μας κεφαλαιούχοι δεν θα συγκεντρώσουν τόσο μεγάλα ποσά από αγνά φιλανθρωπικά κίνητρα. Μια τέτοια προσδοκία θα ήταν υπερβολική. Απεναντίας, οι υποστηρικτές και οι μέτοχοι της εβραϊκής εταιρίας μπορούν να προσδοκούν σε σημαντικά κέρδη… ένα εκατομμύριο θα αποφέρει δεκαπέντε, το ένα δισεκατομμύριο δεκαπέντε δισεκατομμύρια.» και συνεχίζει.

«Το νέο κράτος, οι πλούσιοι Εβραίοι θα μπορούν να απολαμβάνουν τα κεκτημένα τους με την ησυχία τους…». Η οργάνωση της βιομηχανίας θα ευνοούνταν από ένα λογικό σύστημα δασμών… την παροχή φτηνών πρώτων υλών… οι βιομήχανοι αξιοποιώντας τις κεντρικές ενώσεις εργατών… θα προμηθεύονται ομάδες εργαζομένων, που θα μεταφέρονται ανάλογα με τις ανάγκες των κεφαλαιούχων… συστηματικά από ένα μέρος στο άλλο σαν στρατιώτες… η οργάνωση της εργασίας θα είναι στρατιωτικού χαρακτήρα. Η εβραϊκή αστική τάξη έτσι αντιλαμβανόταν τις υποτελείς, ομογενείς εβραϊκές λαϊκές μάζες. Με κυνικότητα και ψυχρό ρεαλισμό συνεχίζει το όραμά του, «οι απελπισμένοι (εργατικές μάζες) κάνουν καλούς κατακτητές… θα πάνε πρώτοι σαν έποικοι, θα ακολουθήσουν οι φτωχοί, μετά οι έχοντες και τελευταίοι απ’ όλους οι πλούσιοι…» … «οι πιο φτωχοί θα καλλιεργήσουν το έδαφος. Θα χτίσουν δρόμους, γεφύρια, σιδηρόδρομους, τηλεγραφικούς σταθμούς, οικισμούς… με προκαθορισμένο σχέδιο… η εργασία τους θα δημιουργήσει αγορές και οι αγορές θα προσελκύσουν νέους εποίκους». Προϋπόθεση η «δημιουργία εθνικής εστίας στη Γη του Ισραήλ» και καταλήγει, «η δημιουργία ενός σταθμού πολιτισμού πάνω στον συντομότερο δρόμο για την Ασία είναι όλο και περισσότερο στο συμφέρον των πολιτισμένων εθνών… Θα χτίσουμε έναν προμαχώνα της Ευρώπης απέναντι στην Ασία, ένα προχωρημένο φυλάκιο του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα»… «Ως ουδέτερο κράτος θα πρέπει να συνεχίσουμε να διατηρούμε επαφές με όλη την Ευρώπη η οποία θα πρέπει να διασφαλίσει την ύπαρξή μας.». Στο 4ο συνέδριο του σιωνιστικού οργανισμού γίνεται ακόμα πιο σαφής: «…Η Αγγλία, η ισχυρή Αγγλία, η ελεύθερη Αγγλία με ένα μέλλον που αγκαλιάζει την υφήλιο, θα κατανοήσει εμάς και τις επιδιώξεις μας… Με την Αγγλία ως εφαλτήριο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η σιωνιστική ιδέα θα αναπτυχθεί περισσότερο από ποτέ». Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός από πλευράς του επέβλεπε, εργαλειοποιώντας το εβραϊκό ζήτημα προς το συμφέρον του, να τους παραχωρηθεί η Παλαιστίνη στη μέση του αραβικού κόσμου, που το έδαφος ανάβλυζε τον μαύρο χρυσό, την κινητήρια δύναμη της βιομηχανίας, τοποθετώντας το σιωνιστικό κράτος σαν κράτος χωροφύλακα, σταθμό των επεκτατικών σχεδιασμών. Το κανάλι της διώρυγας του Σουέζ χρειαζόταν δυνάμεις πιστές στην Αυτοκρατορία!

Η «εντολή»

Μετά τη νίκη στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, από την Κοινωνία των Εθνών, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός παίρνει την εντολή να παράσχει στον πληθυσμό της Παλαιστίνης, τον σχηματισμό κρατικής αστικής οντότητας (κράτους). Η εντολή δεν προσδιόριζε σε ποιους άφηνε να εννοηθεί, γηγενή πληθυσμό. Επίσης. έμελλε στον βρετανικό ιμπεριαλισμό το πότε θα είναι ώριμες οι συνθήκες να παραχωρηθεί αυτό το δικαίωμα. Όπως είπαμε, ο εβραϊκός πληθυσμός ολόκληρης της Παλαιστίνης αριθμούσε περίπου 10.000 ψυχές. Αποτελούσε 1,5% του συνολικού πληθυσμού. Το 95% του πληθυσμού ήταν Άραβες, Παλαιστίνιοι, διαφόρων θρησκειών και δογμάτων. Οι Σιωνιστές Εβραίοι διεκδικούσαν μια γη χωρίς ανθρώπους, για έναν λαό χωρίς γη. Η Παλαιστίνη δεν ήταν γη χωρίς λαό. Ο πληθυσμός των Εβραίων της Παλαιστίνης ήταν απαγορευτικός για την ίδρυση εθνικής οντότητας. Η παρουσία του λαού που ζούσε στην Παλαιστίνη, χανόταν στην ιστορία. Λαός με πολιτισμό, δεμένος με τη γη του, περήφανος, ανεξάρτητος, που αγαπούσε τον τόπο του και κάθε πιθαμή της γης του.

Προκειμένου να πραγματοποιηθεί το ποθούμενο για τους σιωνιστές Εβραίους, από την πρώτη στιγμή που κλείδωσε η στρατηγική συμμαχία του σιωνισμού με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό η σιωνιστική οργάνωση πήρε σοβαρές αποφάσεις. Η πρώτη ήταν να βρει πόρους για την αγορά γης προς εποικισμό, δάνεια για στέγαση των εποίκων και επιχειρηματικής δραστηριότητας και τέλος γης προς καλλιέργεια. Ζητούν να παρασχεθούν διευκολύνσεις παρόμοιες με εκείνες που παρέχονταν σε επιλεγμένους εποίκους στη Βόρεια Αμερική, Αφρική, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία κτλ. Και παράλληλα, μετά τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, συγκροτούν στρατό, τον εκπαιδεύουν, τον εξοπλίζουν με σύγχρονα μέσα και οπλικά συστήματα, για να χρησιμοποιηθεί στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Όλα τα στελέχη της πολεμικής σιωνιστικής μηχανής εκπαιδεύονται στην Αγγλία πρωτίστως και αργότερα στις ΗΠΑ. Το 1899 ιδρύθηκε η εβραϊκή αποικιακή τράπεζα και το 1901 το εβραϊκό εθνικό ταμείο. Βασικοί χρηματοδότες υπήρξαν τραπεζίτες Εβραίοι κυρίως από Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία (Μοντεφιόρε, Rothscield, και πολλοί άλλοι). Οργανώνουν εποικιστικά κύματα (Aliya) 40.000 ατόμων τη φορά. 

Οι Εβραίοι της «διασποράς»

Όπως έχουμε πει οι ανά τον κόσμο «Εβραίοι» λειτουργούσαν ως θρησκευτικές, πολιτισμικές κοινότητες. Σε αυτή την περιοχή ζούσαν από ανέκαθεν λαοί και φυλές που αντλούσαν την πολιτισμική τους συγκρότηση από μια δεξαμενή κοινών παραδόσεων. Σε αυτό το σταυροδρόμι, των δρόμων του εμπορίου και της μετακίνησης διαμορφώθηκαν τρία ρεύματα θρησκευτικής πίστης, αυτής του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και τέλος του Μωαμεθανισμού. Και οι τρεις αντλούσαν θεολογικά αφηγήματα από μια δεξαμενή δοξασιών. Για να μην μακρηγορούμε, η περιοχή της Μέσης Ανατολής ήταν ένα μωσαϊκό λαών, φυλών, θρησκευτικών ομάδων, κοινοτήτων και δογμάτων. Συμπέρασμα, ούτε οι Άραβες, ούτε οι Εβραίοι αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως κάποιο εθνικά, πολιτιστικά, γλωσσικά ομοιογενές σύνολο εδραιωμένο σε ένα εδαφικό χώρο, ως έθνος με τη σύγχρονη έννοια του όρου. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Εβραίοι ήταν σκορπισμένοι σε μικρές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή. Το πρώτο Σιωνιστικό συνέδριο, το 1897, έθεσε τρεις στόχους. Πρώτος στόχος: εθνική εστία στη γη του Ισραήλ, Δεύτερος: απαραίτητα από Εβραίους αγρότες, τεχνίτες, βιοτέχνες. Τρίτος: καλλιέργεια εθνικού αισθήματος και εθνικής συνείδησης. Πράγματι, όταν ήρθαν οι πρώτοι έποικοι να κατοικήσουν, είχαν πιστέψει ότι πήγαιναν σε μια χώρα δίχως κατοίκους που το μόνο κοινό μεταξύ τους ήταν η θρησκεία. Και βρέθηκαν σε μια χώρα που υπήρχαν άλλοι κάτοικοι, που ζούσαν εκεί, ένας θεός ξέρει, από πόσους αιώνες. Δεύτερη έκπληξη, είχαν μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας, διότι όλοι τους μιλούσαν διάφορες γλώσσες, κυρίως εκείνες από τις χώρες προέλευσης. Και ανάμεσα σε αυτούς της ίδιας θρησκείας μιλούσαν διαλέκτους με προσμείξεις, ιδιώματα της θρησκείας αναμεμειγμένα με αραβικά, ισπανικά κτλ. Το μόνο κοινό που είχαν μεταξύ τους ήταν ότι πίστευαν σε μια θρησκεία, με πολλές όμως διαφορετικές εκφάνσεις, που είχαν σημείο αναφοράς σε πατέρες και γενάρχες μιας αρχαίας θρησκείας γραμμένης σε μια γλώσσα από αιώνες νεκρή και γνωστή μόνο σε ένα μικρό κύκλο ιερέων. Μια γλώσσα (εβραϊκή), που έπαψε να χρησιμοποιείται από τον 4ο και 5ο αιώνα μετά Χριστό.

Οι Εβραίοι, προερχόμενοι από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, μιλούσαν μια γλώσσα γερμανικής προέλευσης με λίγα ιδιώματα της εβραϊκής θρησκείας, τα Γίντις (Yisdich). Αυτοί είναι οι Εσκενάζι Εβραίοι. Όσο προχωρούμε ανατολικότερα, που κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο, έχουμε σλαβικά ιδιώματα να παρεισφρύουν στις προτάσεις. Μια άλλη ομάδα είναι οι Σεφαραδίτες Εβραίοι. Αυτή η ομάδα ζούσε στην Ιβηρική χερσόνησο (Ισπανία). Το 71μ.Χ. ξεκινά την κατάκτηση της Ισπανίας ο Ταρίκ Ιμπν Ζιγιαντ, που ολοκληρώνεται το 718 και ονομάζεται Αλ Άνταλους! Η μουσουλμανική κατάκτηση κράτησε μέχρι το 1492. Για 774 χρόνια κράτησε η κατάκτηση από τους Άραβες και Βέρβερους μουσουλμάνους. Βρήκαν μια εβραϊκή κοινότητα που προϋπήρχε. Οι χριστιανοί Βησιγότθοι ασκούσαν περιορισμούς θρησκευτικής ελευθερίας, υποχρεωτικός εκχριστιανισμός, διώξεις, κατασχέσεις περιουσιών. Οι μουσουλμάνοι μετά την κατάκτηση, αναγνώρισαν τους Εβραίους ως λαό της βίβλου και τους έθεσαν υπό την προστασία τους. Ελεύθερη άσκηση της πίστης με αυτονομία στις εσωτερικές τους υποθέσεις, κατείχαν θέση στο εμπόριο, την ιατρική, τη διοίκηση και τις επιστήμες, ευκαιρίες κοινωνικής οικονομικής ανέλιξης. Η θέση τους βελτιώθηκε. Η μόνη υποχρέωσή τους να πληρώνουν έναν φόρο, ως μη μουσουλμάνοι. Το 1492 καταλαμβάνουν την Ισπανία τα Ενωμένα Βασίλεια του Βορρά, Καστίλης και Αραγωνίας. Η στάση του νέου χριστιανικού Βασιλείου απέναντι στους Εβραίους άλλαξε. Τους υποχρέωσαν την μεταστροφή τους στο χριστιανισμό, κατάργησαν κάθε προνόμιο που είχαν, δέσμευσαν τις περιουσίες τους και έκλεισαν τους τόπους λατρείας τους. Εφάρμοσαν Ιερή Εξέταση με ανυπόστατες κατηγορίες. Και τέλος εκδιώχθηκαν από την Ισπανία. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι βρήκαν καταφύγιο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που τους δέχθηκε με προνόμια σαν λαό της Βίβλου, (που αναφέρονται στο Κοράνι). Έτσι κατέφυγαν στην επικράτεια της Αυτοκρατορίας, Βόρεια Αφρική, Τουρκία, Μέση Ανατολή, Ελλάδα και Ιταλία. Μια άλλη ομάδα είναι οι Αραβόφωνοι Εβραίοι (Misrais). Αυτοί οι εβραίοι ζούσαν στην Παλαιστίνη, Συρία, Ιράκ, Αραβία μέχρι την Υεμένη. Και τέλος μια πολύ μικρότερη, οι Ρωμανιώτες Εβραίοι, που ήταν αποκλειστικά ελληνόφωνοι. Όλες αυτές οι ομάδες ασκούσαν τον Ιουδαϊσμό, αλλά με πολλές εκφάνσεις, τελετουργικά, ήθη, έθιμα, γλώσσα. Ακόμα και κοινοτική δομή οργάνωσης, με αυτονομία, ήταν διαφορετικοί!

Το εβραϊκό γλωσσικό ζήτημα για το σιωνιστικό κίνημα έμπαινε με οξύ τρόπο για να επιλυθεί. Άμεσα συνδεδεμένο με την τόνωση της εθνικής συνείδησης. Για τον σιωνισμό η εθνική συνείδηση είναι ένα πρωταρχικό ζήτημα, κεντρικό μέλημα καλλιέργειας. Η επίλυση έρχεται από μια ομάδα λόγιων εβραίων, που δημιούργησαν εκ του μηδενός, θα λέγαμε, τα νέα εβραϊκά. Όταν ξεκίνησαν τα εποικιστικά κύματα, το 50% από αυτούς επέστρεφαν στις χώρες προέλευσης. Ήταν αδύνατον να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Η αρχαία γλώσσα επεβίωνε ως γλώσσα θρησκευτικής γραμματείας και προσευχής, ενώ οι εβραϊκές κοινότητες μιλούσαν διάφορες γλώσσες, τοπικές, εκεί που ζούσαν. Ο Ελιζέρ Μπεν Ιεχούντα (1858-1962) θεωρείται ο πατέρας της νέας εβραϊκής γλώσσας. Λιθουανός, μετοίκησε στην Ιερουσαλήμ το 1882. 

Σιωνιστικό κίνημα στις εβραϊκές κοινότητες – Δημιουργία εθνικής εστίας

Οι εβραϊκές κοινότητες δεν αποδέχθηκαν ή ακολούθησαν τα κελεύσματα του Σιωνισμού. Αντίθετα μάλιστα, μερικές ήταν και εχθρικές απέναντί του. Στις μουσουλμανικές περιοχές προστατεύονταν ως «λαός που αναφέρεται στη βίβλο» με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Σε γενικές γραμμές ζούσαν αρμονικά με τους Άραβες μουσουλμάνους και χριστιανούς. Οι λαοί της Μέσης Ανατολής είχαν βιώσει πολύ τραυματικά την περίοδο των σταυροφοριών. Ο χριστιανικός καθολικός παπισμός ενώθηκε με τα περισσότερα βασίλεια της δύσης, τα εγκλήματα που διέπραξε ο χριστιανικός όχλος στον άμαχο πληθυσμό, έχουν καταγραφεί στην ιστορική μνήμη των λαών. Λεηλάτησαν, έκαψαν, έκλεψαν, βίασαν, έσφαξαν, επιδόθηκαν σε ένα πλιάτσικο σπέρνοντας τον τρόμο. Η εκδίωξη των εβραϊκών κοινοτήτων από την Ισπανία το 1492 και την Πορτογαλία, λίγο αργότερα. Οι μουσουλμάνοι διώκονταν σαν «άπιστοι» εβραίοι ως «θεοκτόνοι» και λοιποί ως «αλλόθρησκοι παγανιστές». Και οι παπάδες, καθολικοί και μοναχοί, με λάβαρα με τα παπικά σύμβολα οδηγούσαν τον όχλο τους. Δεν γλίτωσε ούτε η χριστιανική Κωνσταντινούπολη. Συνεπώς, οι εβραϊκές κοινότητες δεν είχαν λόγο να ζητήσουν ούτε «εθνικό κράτος», ούτε καμιά άλλη ιδιαίτερη μεταχείριση. Μόνο τον φόρο που υποχρεούνταν να πληρώσουν οι μη μουσουλμάνοι που και αυτός έτεινε να εξασθενεί καθώς προχωρούσε ο αστικός εκσυγχρονισμός.

Στην Ευρώπη τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού, όπως και του ιμπεριαλισμού παρουσιάζεται γρηγορότερα στη Δυτική Ευρώπη και ΗΠΑ από ότι Ανατολική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε αλλαγή στην κοινωνική σύνθεση και ταξική θέση των εβραϊκών κοινοτήτων. Αναπτύχθηκε εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη αποτελούμενη κυρίως τον χρηματιστηριακό τομέα, τον εμπορικό τομέα και χρηματοπιστωτικό. Η εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη ακολούθησε τις επιλογές της αστικής τάξης στα κράτη που ήταν πολίτες της. Αυτό έγινε στη Δυτική Ευρώπη, Βρετανία, Ολλανδία, Δανία, Γαλλία. Στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Η φεουδαρχία σε παρακμή, με πολύ βραδείς ρυθμούς αστικού εκσυγχρονισμού, αντιμετώπιζε κάθε αντίδραση των λαϊκών μαζών με ακραία βία και καταστολή. Η τσαρική Ρωσία κατέπνιγε μέσα στο αίμα κάθε αντίδραση. Διώξεις, εξορίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια. Το ίδιο συμβαίνει στην Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Αυστρία, Ιταλία. Αναπτύσσεται ένα εθνικιστικό κίνημα με κυρίαρχο το αίσθημα της φυλετικής ταυτότητας. Θεωρούσε κάθε φυλετική διαφορά να γίνεται κυρίαρχη αντίθεση και αιτία αποκλεισμού. Μαύροι, Ρομά, Σλάβοι, Σημίτες (Άραβες, Εβραίοι), είναι κατώτερες φυλές. Ξενοφοβία, ρατσισμός. Σε ένα τέτοιο κλίμα γεννιέται ο εβραϊκός Σιωνισμός, Τέτοιες απόψεις δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει στις πλατιές, λαϊκές εργαζόμενες μάζες. Αντίθετα, ευδοκίμησε ανατολικά στην εβραϊκή μεγαλοαστική τάξη. Την ίδια περίοδο, αναπτύσσεται ο ναζισμός στη Γερμανία, ο φασισμός στην Ιταλία, ο φρανκισμός στην Ισπανία. Να θυμηθούμε για άλλη μια φορά τα λόγια του Θεόδωρου Χερλζ (Theodor Herlz), ιδρυτή του σιωνισμού (πολιτικού), «η Αγγλία, η ισχυρή Αγγλία, η ελεύθερη Αγγλία, με ένα μέλλον που αγκαλιάζει την υφήλιο θα κατανοήσει εμάς και τις επιδιώξεις μας.».

Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ανακαλύπτει έναν στρατηγικό σύμμαχο, βάζει υπό την προστασία του τον σιωνισμό με φιλοδοξία να ανοίξουν δρόμους και παρόδους για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». 

Προστασία

Από το 1882 η βρετανική κυβέρνηση είχε συνεχείς επαφές και ζυμώσεις με το σιωνιστικό κίνημα, επιθυμία ή δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Ένα ανάχωμα αντίστασης στις απειλές προς τα βρετανικά συμφέροντα. Οι ζυμώσεις οδηγούν στη διακήρυξη του Μπαλφούρ (2 Νοεμβρίου 1917). Υπουργός εξωτερικών ο Μπαλφούρ, απαντώντας στον Κόρτων που τον διαδέχθηκε, «Ως αναφορά την Παλαιστίνη, δεν σκοπεύουμε καν να συμβουλευτούμε τις επιθυμίες των υπαρχόντων κατοίκων της… οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις στηρίζουν τον Σιωνισμό». Η Κοινωνία των Εθνών ήταν έναν αποικιακός καμουφλαρισμένος οργανισμός με κυρίαρχους τις μεγάλες τότε δυνάμεις, λειτουργούσε με το σύστημα των εντολών (Mandate). Η εντολοδόχος Βρετανία καθίστατο υπεύθυνη για τη δημιουργία των πολιτικών, διοικητικών, κοινωνικών συνθηκών που απαιτούνταν προκειμένου να διασφαλιστεί η συγκρότηση μιας εβραϊκής εθνικής εστίας (απόφαση 22 Ιουνίου 1922). Οι Άραβες Παλαιστίνιοι αγνοήθηκαν και αποκλείστηκαν παντελώς σαν να μην υπήρχαν, όπως επίσης και άλλες θρησκευτικές μειονότητες. Το σημαντικότερο είναι η διευκόλυνση της οικονομικής στήριξης (οικονομικά εργαλεία) δάνεια στέγασης, αγορά γης, ομόλογα, ταμεία υποστήριξης κτλ. Στόχος δύο πολύ σημαντικούς τομείς, τον εποικισμό και τον στρατό. Από έναν πληθυσμό 10.000 ψυχών στα τέλη του 19ου αιώνα, δηλαδή λιγότερο του 2%, το 98% του πληθυσμού αγνοήθηκε. Έως το 1920 το εβραϊκό εθνικό ταμείο είχε αγοράσει 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης στην Παλαιστίνη (από το 1870 ως το 1920), δια του εποικισμού, με κύματα μετοίκισης ανά 10 χρόνια, 40.000 εποίκων τη φορά. Κατόρθωσαν να αυξήσουν τον εβραϊκό πληθυσμό σε 83.700 άτομα, φτάνοντας το 12,9% του συνολικού πληθυσμού. Βέβαια δεν ήταν αρκετό, οι Άραβες χριστιανοί ανέρχονταν σε 70.469 (11%). Την πλειοψηφία την είχε η μουσουλμανική κοινότητα με 486.177 (74,9%).

Το σιωνιστικό κίνημα έλπιζε ότι η ευρωπαϊκή εβραϊκή κοινότητα θα ακολουθούσε πρόθυμα το σιωνιστικό όραμα για εποικισμό της Παλαιστίνης. Παρά τα δελεαστικά κίνητρα δεν πετύχαιναν το ποθούμενο, στους ρυθμούς που είχαν σχεδιάσει. Πολλοί που μετανάστευαν με τα κύματα που οργάνωσαν, επέστρεφαν μετά από λίγο διάστημα πίσω στις χώρες προέλευσης. Τα κύματα που ξεκίνησαν στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν υπό την καθοδήγηση του σιωνιστικού οργανισμού, ο οποίος πρέπει να έκανε επιλεκτική επιλογή. Διάλεγαν εκείνους που είχαν συμπάθεια ή και οπαδούς του σιωνιστικού οράματος. Πάνω από το 50% ήταν από την Ανατολική Ευρώπη, Πολωνία, Ουκρανία, Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία. Η πλατιά μάζα των Εβραίων, εργάτες, αγρότες, βιοτέχνες, έμποροι, δεν αγκάλιασαν το εποικιστικό πρόγραμμα του σιωνιστικού οργανισμού. Η δυτική Ευρώπη ο εβραϊκός πληθυσμός προτίμησε την αφομοίωση. Για την προσέλκυση εποικιστών, έδωσε τη δυνατότητα οι εποικιστές να διατηρούν και δεύτερη ιθαγένεια, (υπηκοότητα), αυτής της χώρας προέλευσης. Η μεγάλη κρίση, (καπιταλιστική), του 29’ ταρακούνησε όλη την ιμπεριαλιστική δύση. Παρουσιάζεται η άνοδος του εθνικισμού σε όλη σχεδόν την Ευρώπη που ανησύχησε την αστική τάξη των Εβραίων. Η άνοδος του γερμανικού ναζισμού και του φασισμού στην Ιταλία. Η αστική τάξη της Γερμανίας αντέδρασε και έβαλε φραγμό «παρεμπόδιση» στην αφομοιωτική τάση των Εβραίων στον γερμανικό κρατικό μηχανισμό. Η γερμανική μεγαλοαστική τάξη αντέδρασε βίαια με απαίτηση ο εβραϊκός πληθυσμός να εξαφανιστεί από τη γερμανική επικράτεια, υποστήριξε την εθνοκάθαρση χωρίς να προσδιορίσει το πού και πώς θα έφευγαν. Τη δεκαετία του 1930, παρουσιάζεται η τάση φυγής και μετανάστευσης στην Αγγλία, ΗΠΑ, Λατινική Αμερική. Δεν πηγαίνουν στην Παλαιστίνη. Όσοι κατέληγαν στην αγκαλιά του βρετανικού ιμπεριαλισμού είχαν ανοίξει πόρτα για την Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά. Η μετανάστευση είχε κόστος η μεγάλη μάζα των εργατών, φτωχών αγροτών, βιοτεχνών και μικροεμπόρων γέμισαν αργότερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας και Πολωνίας. Οι κολασμένοι της γης βρήκαν τόπο και τρόπο στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού να εξοντωθούν μαζί με κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικούς, ομοφυλόφιλους, Ρομά, και Σλάβους.

Παράλληλα με το εποικιστικό πρόγραμμα, σε συνεργασία με την βρετανική κυβέρνηση, ξεκίνησε ένα άλλο εξίσου σημαντικό πρόγραμμα. Η οργάνωση ισραηλίτικου στρατού, ετοιμοπόλεμου, στο οποίο η βρετανική κυβέρνηση να παραδώσει στο νεοσύστατο κράτος με τη λήξη της εντολής (British Mandate). Αρχίζει να οργανώνεται με τη συμβολή της βρετανικής ιμπεριαλιστικής μηχανής, η εκπαίδευση γίνεται με στελέχη του βρετανικού στρατού, στην αρχή και αργότερα προστέθηκαν και Πολωνοί στον ανορθόδοξο πόλεμο (κομάντος). Μυστικά στρατόπεδα ιδρύονται και στην έρημο της Παλαιστίνης. Δημιουργούν κοινοβιακά αγροκτήματα που στην πραγματικότητα είναι φυλάκια απομακρυσμένα, άμεσα συνδεδεμένα με τον στρατό. Τα ονομάζουν κιμπούτς. Η στρατολόγηση γινόταν από τη δεξαμενή των εποίκων προερχόμενοι κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, Πολωνία, Ουκρανία, Ουγγαρία και Ρωσία αργότερα. Έτσι ιδρύεται το 1921 η παραστρατιωτική οργάνωση HAGANAH, καθαρά δεξιού προσανατολισμού. Σε αυτή την πολιτικοστρατιωτική οργάνωση εκπαιδεύονται όλα τα στελέχη των μετέπειτα ισραηλιτικών κυβερνήσεων και κρατικού ισραηλίτικου εποικοδομήματος. Το 1931 οργανώνεται η IRGUN μια ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση. Αυτή αναλαμβάνει τη βρόμικη δουλειά, δολοφονίες, προβοκάτσιες, δολιοφθορές. Αυτή μετεξελίχθηκε στη γνωστή MOSAD ενώ η HAGANAH σε τακτικό στρατό του Ισραήλ με ιδεολογική βάση τον σιωνισμό. Το 1940 με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η σιωνιστική οργάνωση είχε μια ολόκληρη ταξιαρχία, την εβραϊκή ταξιαρχία ενταγμένη στη συμμαχική διοίκηση. Το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, οι σιωνιστές είχαν ήδη 50.000 στρατό πλήρως εκπαιδευμένο ιδεολογικά σιωνιστικά στελεχωμένο με σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό

Επίλογος

Από την πρώτη στιγμή δημόσιας εμφάνισης του σιωνιστικού κινήματος πάσχιζε να οικειοποιηθεί συνολικά τον Ιουδαϊσμό-Εβραϊσμό. Διαλαλούσε ότι οι απανταχού στο εβραϊκό θρήσκευμα ενταγμένοι ήταν και απόγονοι του αρχαίου έθνους των Εβραίων. Εν ολίγοις, όποιος ήταν Εβραίος στο θρήσκευμα ήταν a priori και πολίτης της περιοχής της Παλαιστίνης. Γι’ αυτό πάντοτε ανέφεραν ότι μιλούν στο όνομα του εβραϊκού κράτους και της εβραϊκής παράδοσης. Εάν κάποιος μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν γραμμένος σε μια εβραϊκή κοινότητα ή κάποιος πρόγονος από τη μητρική γραμμή ήταν Εβραίος, είχε το δικαίωμα να αιτηθεί εβραϊκή υπηκοότητα (ιθαγένεια), πολίτης του σιωνιστικού κράτους. Μιας και το 98% των πολιτών ήταν έποικοι, τους δόθηκε το δικαίωμα να έχουν και δεύτερη υπηκοότητα – ιθαγένεια αυτής της χώρας προέλευσης. Το τελευταίο παραχωρήθηκε σαν κίνητρο προσέλκυσης στην απροθυμία να μετοικήσουν στο Ισραήλ. Για όλο αυτό το αφήγημα δεν θα σταθώ, επί του παρόντος, γιατί δεν είναι ο σκοπός αυτός του πονήματός μου.

Τον Οκτώβρη του 1917 οι κομμουνιστές μπολσεβίκοι υπό τον Λένιν καταλαμβάνουν την εξουσία, ανατρέποντας την προσωρινή κυβέρνηση. Φτωχοί εργάτες, αγρότες, εργάτες γης, ενωτικές μειονότητες, ιδρύουν τον κόκκινο στρατό και αντιστέκονται στους τσαρικούς αξιωματικούς και φιλελεύθερους που είχαν συγκροτήσει μια συμμαχία αντικομουνιστικών δυνάμεων (Λευκός στρατός). Τρία χρόνια μαστίζει τη Ρωσία ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Στόχος, να τσακίσουν την πρώτη σοσιαλιστική κυβέρνηση εργατών, αγροτών στρατού με την υποστήριξη ξένων δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ιαπωνίας, ΗΠΑ και άλλων. Ο κόκκινος στρατός με επικεφαλής τον Λ. Τρότσκι νικούν τον Λευκό αντιδραστικό στρατό και τον Δεκέμβρη του 1922 ιδρύεται η ΕΣΣΔ. Μέσα στη δύνη του εμφύλιου πολέμου γίνεται συνέδριο των λαών της Ανατολής στο Μπακού (1-7 Σεπτεμβρίου 1920), όπου συμμετέχουν 1891 αντιπρόσωποι κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, καθώς και εθνικοαπελευθερωτικών – αντιαποικιακών κινημάτων, τριάντα επτά εθνότητες της ασιατικής ηπείρου. Το συνέδριο είναι ένα μεγάλο γεγονός που ξεπερνούσε τα σύνορα της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Ένα παράθυρο ελπίδας ανατροπής του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Ας επιστρέψουμε στο συνέδριο του Μπακού.

«… σας καλούμε για τον πρώτο ιερό πόλεμο, υπό το κόκκινο λάβαρο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την ευημερία σας, την ελευθερία σας, για τη ζωή σας… αυτό είναι ένας ιερός πόλεμος για την απελευθέρωση των λαών της Ανατολής για τον τερματισμό του διαχωρισμού της ανθρωπότητας σε λαούς καταπιεστές και λαούς καταπιεσμένους. Για την πλήρη ισότητα όλων των λαών και φυλών, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, όποιο χρώμα κι αν είναι το δέρμα τους, όποια θρησκεία κι αν δηλώνουν. Κάντε ιερό πόλεμο ενάντια στον διαχωρισμό των χωρών σε προηγμένες και καθυστερημένες, εξαρτημένες και ανεξάρτητες, μητροπόλεις και αποικίες. Κάντε ιερό πόλεμο για την απελευθέρωση όλης της ανθρωπότητας από τον ζυγό της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής σκλαβιάς, για τον τερματισμό κάθε μορφής καταπίεσης ενός λαού από άλλο λαό και κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο». Από το 1905 σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως της ανατολικής, κάποιες ομάδες που αυτοαποκαλούνταν «εργάτες της Σιών» τόλμησαν να συμμετέχουν στο συνέδριο ως εβραϊκό κομμουνιστικό κόμμα. Στο ψήφισμά τους, «οι εργάτες της Σιών» κατήγγειλαν τη βρετανική αστική τάξη ως ηγέτιδα των αποικιακών αρπακτικών, την καταπίεση των λαών της ανατολής και συνεχίζουν «… στους αστούς σιωνιστές ως τους πιο συνεπείς συμμάχους του βρετανικού ιμπεριαλισμού και τους Άραβες σεΐχηδες και εμίρηδες που θεωρούν τον εαυτό τους κληρονόμους των σουλτανικών γαιών… εμποδίζοντας τον αγώνα των εβραϊκών εργατικών μαζών να πάρουν αυτές τις γαίες για τις ανάγκες των φτωχών εποίκων και γηγενών» και τελειώνουν με το βαρύγδουπο, «εποικισμός της Παλαιστίνης με βάση τις αρχές του κομμουνισμού»! Την απάντηση την πήραν με ένα δεύτερο ψήφισμα του κεντρικού γραφείου των εβραϊκών τμημάτων του ρωσικού κομμουνιστικού κόμματος (μπολσεβίκων), το οποίο συνυπέγραψαν 6 ακόμα εβραϊκές οργανώσεις:

«Εν ονόματι του εβραϊκού προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών διαμαρτυρόμαστε εντόνως για το ότι με πρόφαση την εθνική απελευθέρωση, μια προνομιούχα εβραϊκή μειονότητα φυτεύεται τεχνητά μεταξύ των πληθυσμών της Παλαιστίνης. Αυτή η πολιτική αποτελεί μια ευθεία παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων μαζών των Αράβων στην πάλη τους για την ανεξαρτησία και την πλήρη κυριότητα επί της γης και όλων των προϊόντων της εργασίας. Το σύνθημα του εβραϊκού προλεταριάτου κάθε φίλου των εργαζόμενων μαζών και κάθε μαχητή της εθνικής απελευθέρωσης θα πρέπει να είναι «κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη» και συνεχίζει, «…Αυτό που βλέπουμε στο πρόγραμμα του λεγόμενου εβραϊκού κομμουνιστικού κόμματος, «οι εργάτες της Σιών», πιστεύουμε ότι στις γραμμές των μαχητών για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζόμενων λαών δεν υπάρχει χώρος για οργανώσεις που με τη μία ή με την άλλη μορφή υποστηρίζουν τη σιωνιστική ιδεολογία καλύπτοντας με το προσωπείο του κομμουνισμού τις εθνικιστικές επιδιώξεις της εβραϊκής αστικής τάξης…»

Από το 1880 μέχρι το 1941 έχουμε μια ραγδαία αύξηση του εβραϊκού πληθυσμού από το 1,5% του συνόλου των κατοίκων το 1941 φτάνει το 31,2%. Αυτό επιτυγχάνεται με δύο τρόπους, τον μαζικό εποικισμό και την αγορά γης. Ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στην Παλαιστίνη είναι το εβραϊκό εθνικό ταμείο με τη στήριξη της βρετανικής διοίκησης. Όση γη δεν μπόρεσε να εξαγοραστεί με άσκηση βίας από τους εποικιστές με καταλήψεις περιουσιών φτωχών Παλαιστινίων αγροτών και εργαζομένων. Οι εποικιστές έφτασαν σε σημείο να κόβουν τα δέντρα, να καίνε τα σπίτια. Η βρετανική διοίκηση επέτρεψε στους εποικιστές να οπλοφορούν για «προστασία» από τους κατωτέρας φυλής Άραβες. Όταν φτάνανε στα δικαστήρια, δεν δικάζονταν, αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Οι έποικοι πλέον είναι παραστρατιωτικό τμήμα. Εξεγέρσεις πνίγονται στο αίμα, φυλακίσεις, μέχρι και παιδία δίχως κατηγορία αποκλεισμός των Αράβων στην αγοραπωλησία. Στους συνεταιρισμούς απαγορεύονταν να προσληφθούν μη Εβραίοι. Φυλετικός αποκλεισμός. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκτοπισμός, γενοκτονία, Γάζα. Κάτω ο φασισμός!

Σιδεράς – Χαντάντ Γιώργος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ

0

Αντιγράφουμε από την κυριακάτικη Καθημερινή 15/2

"Σε προχωρημένη φάση βρίσκονται οι προετοιμασίες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης στη Γάζα International Stabilization Force), κίνηση η οποία κρίνεται απαραίτητη προκειμένου η Αθήνα να δώσει και στο πεδίο σήμα για την απόφασή της να εμπλακεί ενεργά στην επίλυση των κρίσεων στην περιοχή της. Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές, έχει αποφασιστεί η συμμετοχή με δύναμη επιπέδου τάγματος μειωμένης σύνθεσης με περίπου 100-150 άνδρες. Αν και αρχικά είχε συμφωνηθεί η ελληνική αποστολή στη Γάζα να είναι αποκλειστικά για υποστήριξη, δηλαδή με στοιχεία του Υγειονομικού Σώματος και του Μηχανικού, τελικώς θα περιλαμβάνονται και δυνάμεις που θα έχουν αποκλειστικό σκοπό την παροχή ασφαλείας. Το τμήμα ασφαλείας, δηλαδή τα μάχιμα τμήματα του ελληνικού στρατού, θα βρεθούν στο Ισραήλ και στη Γάζα προκειμένου να συνοδεύσουν το Υγειονομικό και το Μηχανικό, το οποίο θα συνεισφέρει και με μηχανήματα, προφανώς για τις απαραίτητες εργασίες εντός της Γάζας. Τα μάχιμα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων θα κινούνται στη Γάζα με τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης του Στρατού Ξηράς, κατά πάσα πιθανότητα με Μ-1117.

Όπως είναι απολύτως λογικό, η ανάπτυξη μιας τέτοιας δύναμης απαιτεί και την παρουσία επιτελών, οι οποίοι θα βρίσκονται επί μονίμου βάσεως στο στρατηγείο της Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης. Υπενθυμίζεται ότι ήδη δραστηριοποιούνται δύο αξιωματικοί, που έχουν αποσπαστεί στο αρχηγείο του πολιτικοστρατιωτικού κέντρου συντονισμού (Civil Military Coordination Center-CMCC) στο Κιριάτ Γκατ του νότιου Ισραήλ, υπό την ηγεσία των Αμερικανών.

Λεπτομέρειες για την επιχείρηση ακόμη δεν υπάρχουν, καθώς βρίσκεται στη φάση της σχεδίασης, αλλά με βάση τις μέχρι σήμερα πληροφορίες η ελληνική δύναμη θα εδρεύει στην περίμετρο ασφαλείας που έχουν δημιουργήσει γύρω από τη Γάζα οι δυνάμεις άμυνας του Ισραήλ (IDF). Η ελληνική δύναμη στη Γάζα δεν διαθέτει –όπως είναι προφανές– το μέγεθος ώστε να επιχειρεί αυτοτελώς στο έδαφος, οπότε είναι δεδομένο ότι θα ενταχθεί σε ευρύτερους σχηματισμούς που θα αναλαμβάνουν συγκεκριμένες αποστολές. Δεδομένου ότι η συζήτηση για τη δεύτερη φάση υλοποίησης του σχεδίου ειρήνευσης στη Γάζα έχει ήδη ξεκινήσει –η ενεργοποίηση της ISF επίκειται– η ανάπτυξη της ελληνικής δύναμης θα γίνει το προσεχές χρονικό διάστημα". 

Και συνεχίζει το άρθρο

"Υπενθυμίζεται ότι η δύναμη ISF προβλέπεται από το ψήφισμα ΟΗΕ 2803 του 2025 (17 Νοεμβρίου 2025) και η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες που υποστήριξαν την αμερικανική πρόταση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, μάλιστα εξασφαλίζοντας –τότε– τις ευχαριστίες της Ουάσιγκτον. Η απόφαση της Αθήνας να κάνει το συγκεκριμένο βήμα, ξεπερνώντας αρκετές ενστάσεις που υπήρχαν για την ανάπτυξη Ελλήνων στρατιωτικών σε μια περιοχή υψηλής επικινδυνότητας, πέρα από την προφανή ανάγκη που εξυπηρετεί, δηλαδή η Ελλάδα να είναι παρούσα στην περιοχή, ελήφθη έπειτα από πολύ εντατικές διαβουλεύσεις με τους εταίρους της και πιο συγκεκριμένα τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η συγκεκριμένη απόφαση είναι, μεταξύ άλλων, ένας από τους λόγους που η Αθήνα αμφιταλαντεύτηκε το προηγούμενο χρονικό διάστημα περί του αν –και κυρίως πώς– θα μπορούσε η Ελλάδα να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ".

Όπως γράφει η εφημερίδα θα τηρηθεί το σχήμα εμπλοκής της χώρας "μοντέλο Αφγανιστάν" δηλαδή η συμμετοχή σε ρόλους υποστήριξης-επιμελητείας αλλά όχι... ακριβώς καθώς προβλέπεται και η συμμετοχή σε αποστολές "ασφάλειας" δίπλα στη δολοφονικές IDF, ως αποκλειστικός σκοπός!

Επιπρόσθετα έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα η πολεμική εμπλοκή της χώρας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου όπου ανήκει και η ίδια ως πρώτο βήμα για μεγαλύτερη ανάμειξη στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια για να είναι τάχα "παρούσα".

Πρόκειται σαφώς για πολεμική αναβάθμιση με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται στη συνέχεια.

Πρέπει να σημάνει αντιπολεμικός συναγερμός!

ΔΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αρουντάτι Ρόι | Μάθημα αξιοπρέπειας και αντίστασης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου

0

«Το “In Which Annie Gives It Those Ones”, μια ιδιότυπη και παιχνιδιάρικη ταινία που έγραψα πριν από 38 χρόνια, επιλέχθηκε να προβληθεί στο τμήμα Classics της Berlinale 2026. Για μένα, αυτό είχε κάτι το γλυκό και βαθιά συγκινητικό.

Παρότι έχω αναστατωθεί βαθύτατα από τις θέσεις που έχουν λάβει η γερμανική κυβέρνηση και διάφοροι γερμανικοί πολιτιστικοί φορείς στο ζήτημα της Παλαιστίνης, κάθε φορά που μίλησα σε γερμανικό κοινό για τις απόψεις μου σχετικά με τη γενοκτονία στη Γάζα, συνάντησα πολιτική αλληλεγγύη. Αυτός ήταν ο λόγος που μπορούσα να σκεφτώ το ενδεχόμενο να παραστώ στην προβολή της Annie στη Berlinale.

Σήμερα το πρωί, όπως και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, άκουσα τις αδιανόητες δηλώσεις μελών της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όταν τους ζητήθηκε να σχολιάσουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Το να τους ακούει κανείς να υποστηρίζουν ότι η τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική προκαλεί κατάπληξη. Πρόκειται για έναν τρόπο να φιμώνεται η συζήτηση γύρω από ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας την ώρα που αυτό διαπράττεται μπροστά στα μάτια μας, σε πραγματικό χρόνο — τη στιγμή που καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές θα όφειλαν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να το αποτρέψουν.

Θέλω να το διατυπώσω ξεκάθαρα: αυτό που συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει στη Γάζα είναι γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Κράτος του Ισραήλ. Υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας, καθώς και από αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γεγονός που τις καθιστά συνένοχες στο έγκλημα.

Αν οι σημαντικότεροι κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες της εποχής μας δεν μπορούν να υψώσουν τη φωνή τους και να το πουν, ας γνωρίζουν ότι η Ιστορία θα τους κρίνει. Είμαι σοκαρισμένη και βαθιά αποτροπιασμένη ". 

(Η δήλωση της Ινδής συγγραφέα και αγωνίστριας με την οποία ανακοίνωσε την αποχώρηση από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, έπειτα από την δήλωση του Βιμ Βέντερς προέδρου της Κριτικής Επιτροπής ο οποίος όταν ρωτήθηκε κατά την έναρξη του Φεστιβάλ σχετικά με τη γερμανική υποστήριξη προς το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα και την «επιλεκτική» αλληλεγγύη που επιδεικνύει η γερμανική κυβέρνηση, απάντησε ότι οι δημιουργοί ταινιών «πρέπει να μείνουν μακριά από την πολιτική, επειδή αν κάνουμε ταινίες που είναι πολιτικές, μπαίνουμε στο πεδίο της πολιτικής" ).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το Ισραήλ στην κόψη του ξυραφιού;*

0

Συνέντευξη του Ιλάν Παππέ στον Κρις Χέτζες

Παρά την στρατιωτική υπεροχή που εξακολουθεί να έχει το Ισραήλ απέναντι στους περιφερειακούς αντιπάλους του, βρίσκεται άραγε η σιωνιστική οντότητα στο πιο ευάλωτο σημείο της ιστορίας της; Και το σημαντικότερο: μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα το ίδιο το εγχείρημα του εβραϊκού κράτους;

Παρά την αποθάρρυνση και την καταστροφή που έχει προκαλέσει η διετής γενοκτονική εκστρατεία του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, το ίδιο το Ισραήλ φαίνεται να βρίσκεται στο πιο αδύναμο σημείο της σύντομης ιστορίας του.

Στο νέο του βιβλίο, Israel on the Brink, ο καταξιωμένος Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Παππέ (Ilan Pappé) υποστηρίζει ότι η τρέχουσα πορεία του Ισραήλ δεν είναι βιώσιμη. Ο συνδυασμός εσωτερικών, πολιτικών, στρατιωτικών και διεθνών πιέσεων, γράφει, θα συνεχίσει να αποσταθεροποιεί το κράτος.

Ο Παππέ επισημαίνει: «Μια πιθανή κατάρρευση του Ισραήλ θα μπορούσε να μοιάζει είτε με το τέλος του Νοτίου Βιετνάμ, δηλαδή με την πλήρη εξαφάνιση ενός κράτους, είτε με τη Νότια Αφρική, δηλαδή με την πτώση ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού καθεστώτος και την αντικατάστασή του από ένα άλλο. Πιστεύω ότι, στην περίπτωση του Ισραήλ, στοιχεία και των δύο σεναρίων θα εκτυλιχθούν νωρίτερα απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε ή να προετοιμαστούμε.»

Οι Χέτζες και Παππέ εξετάζουν τη διαδρομή που έχει ακολουθήσει το Ισραήλ για να φτάσει σε αυτό το σημείο —μια πορεία που χαρακτηρίζεται από ακραίο θρησκευτικό φανατισμό, ο οποίος εκφράζεται με μορφές όπως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ στα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια— και συζητούν πώς προδιαγράφεται το μέλλον τόσο για το ίδιο το Ισραήλ όσο και για τον κατεστραμμένο παλαιστινιακό λαό.

Η συνέντευξη βρίσκεται στη διεύθυνση https://youtu.be/CGKAeiBOAiA

Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της συνέντευξης: 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης | Η Δυτική Όχθη στο χείλος της τρίτης Ιντιφάντα… και η συσσωρευμένη οργή των Παλαιστινίων θα εκραγεί σαν λάβα ενάντια στην κατοχή

0

• Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης επιβεβαιώνει ότι μια έκρηξη είναι επικείμενη στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και ότι το ξέσπασμα μιας ολοκληρωτικής τρίτης Ιντιφάντα είναι πιο κοντά από ποτέ. Τονίζει ότι το έγκλημα της εκτέλεσης του αγοριού Amro Al-Marbouh και του παιδιού Sami Mashayekh στο Kafr Aqab νωρίς το πρωί της Παρασκευής, μαζί με την αιματοχυσία των Παλαιστινίων και την απελευθέρωση συμμοριών εποίκων για να σκοτώσουν και να καταστρέψουν σε όλη τη Δυτική Όχθη, είναι η σπίθα που θα κάψει ό,τι έχει απομείνει από τις ψευδαισθήσεις ηρεμίας και ότι η συσσωρευμένη οργή των Παλαιστινίων θα εκραγεί σαν λάβα ενάντια στην κατοχή.

Το Μέτωπο διευκρινίζει ότι ο λαός μας αντιμετωπίζει μια διαστρεβλωμένη οντότητα που ηγείται από ένα εγκληματικό σύστημα που συνδυάζει τη μεγαλομανία με τη σαδιστική δίψα για αίμα. Οι πρακτικές της καύσης, της καταστροφής και της στοχοποίησης αμάχων αποκαλύπτουν μια βαθιά ριζωμένη ρατσιστική και φασιστική δοξασία, καθώς και την αρρωστημένη ψυχολογία μιας ομάδας δολοφόνων και διανοητικά διαταραγμένων ατόμων που αντιμετωπίζουν το έγκλημα ως μια διαστρεβλωμένη ανθρώπινη φύση.

• Το Μέτωπο τονίζει ότι ο λαός μας δεν θα παραμείνει αδρανής μπροστά σε αυτόν τον εγκληματικό σαδισμό, ούτε θα υποκύψει στην οργανωμένη κρατική τρομοκρατία. Η κατοχή απατάται αν πιστεύει ότι η κλιμάκωση των εγκλημάτων θα φέρει ηρεμία, αντίθετα θα αποτελέσει το καύσιμο που θα αναφλέξει μια τεράστια επαναστατική ενέργεια που θα επιβάλει μια συνολική αντιπαράθεση και θα μετατρέψει τη Δυτική Όχθη σε ένα πεδίο μάχης που θα εξαντλήσει τον εχθρό και τις συμμορίες των εποίκων του.

• Το Μέτωπο στέλνει ένα προειδοποιητικό μήνυμα στον κόσμο ότι η συνέχιση αυτής της φασιστικής οντότητας έχει καταστεί κεντρικός κόμβος γενοκτονίας και απειλή για όλη την ανθρωπότητα, καλώντας τις ελεύθερες δυνάμεις να πολιορκήσουν αυτό το εγκληματικό σύστημα με ολοκληρωτικό μποϊκοτάζ και απονομιμοποίηση, και να μην αντιμετωπίζουν τους ηγέτες του ως ένα κανονικό κράτος, αλλά ως μια συμμορία δολοφόνων και εχθρών των ανθρώπινων αξιών, επιβεβαιώνοντας ότι η περιφερειακή σταθερότητα μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εξάλειψη αυτής της κατοχής.

Κεντρικό Τμήμα Μέσων Ενημέρωσης

21 Νοεμβρίου 2025

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την “Ημέρα αφιερωμένη στην Παλαιστίνη”

0

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής 02/11 στο βιβλιοκαφέ Εκτός των Τειχών  «ημέρα αφιερωμένη στην Παλαιστίνη».

Στον χώρο παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας και αφίσας, με υλικό από την Παλαιστίνη πριν το ’48 έως και σήμερα. Η έκθεση ξεκινούσε από στιγμές καθημερινής ζωής, κοινωνικής οργάνωσης και εργασίας πριν τη Νάκμπα, συνέχιζε με εικόνες από τον ξεριζωμό του 1948 και τους πρώτους προσφυγικούς καταυλισμούς, και κατέληγε στις Ιντιφάντες και στη σύγχρονη αντίσταση.

Ξεχωριστή θέση είχαν πολιτικές αφίσες οργανώσεων και κινημάτων, κυρίως από τις δεκαετίες ’70–’90, που αποτύπωσαν τη χρόνια πάλη του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην ισραηλινή κατοχή και τον διεθνιστικό χαρακτήρα του αγώνα του.

Παράλληλα, παρουσιάστηκαν προτάσεις πολιτικών και λογοτεχνικών βιβλίων σχετικών με την Παλαιστίνη (δείτε εδώ), για όσους θέλουν να προσεγγίσουν βαθύτερα την ιστορία του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.

Ακολούθησε σύντομη εισήγηση για την ταινία «3000 Νύχτες» της Μάι Μάσρι, από τον Κώστα Βλαχόπουλο, με στοιχεία για την κατάσταση στις ισραηλινές φυλακές, τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατουμένων και τις μορφές αντίστασης που αναπτύσσονται ακόμη και σε συνθήκες εγκλεισμού.

Η προβολή της ταινίας, που ακολούθησε, φώτισε, μέσα από μια προσωπική ιστορία, τον συλλογικό αγώνα, τις συγκρούσεις άλλα και την αλληλεγγύη των Παλαιστίνιων γυναικών πίσω από τα κάγκελα των ισραηλινών φυλακών.

Σε μια περίοδο που, παρά τις δηλώσεις «εκεχειρίας», το Ισραήλ συνεχίζει να χτυπά την Γάζα, ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού για ελευθερία παραμένει ζωντανός. Στεκόμαστε στο πλευρό ενός λαού που επιμένει να αντιστέκεται και να διεκδικεί την ύπαρξη του!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Fake ειρηνοποιός

0

Βαθιές υποκλίσεις για τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη στον (και) φασίστα Τραμπ από την συντριπτική πλειοψηφία των συστημικών ΜΜΕ ανά την υφήλιο. Αναμενόμενο, θα μου πείτε. Όλοι αυτοί κοψομεσιάζονται δεκαετίες τώρα για την "μεγάλη δημοκρατική χώρα των ΗΠΑ". Αποκρύπτοντας, διαστρεβλώνοντας ή και εκθειάζοντας τα εκατοντάδες εγκλήματά τους. Εντός κι εκτός της χώρας τους. Ήταν επόμενο να ... ξεσαλώσουν.

Όση "ειρήνη" έφεραν οι συμφωνίες του Όσλο που απετέλεσαν την απαρχή νέου κύκλου αίματος, άλλη "τόση" θα φέρουν και αυτές του Σαρμ Ελ Σέιχ, αν υποθέσουμε ότι θα περάσουν στην Ιστορία μέσα από αυτόν τον τοπικό προσδιορισμό. Είθισται τα μεγαλύτερα "ορόσημα" στους αγώνες των λαών να υπογράφονται στα διάφορα ... θέρετρα. 

Τί κι αν επί 2 χρόνια (και όχι μόνο, βέβαια) διαπράττεται μια γενοκτονία και εθνοκάθαρση; Τί κι αν οι Αμερικανοί φονιάδες, μαζί με τους σιωνιστές φίλους τους, έχουν βουτηγμένα τα χέρια τους στο αίμα του παλαιστινιακού λαού; Τί κι αν, χωρίς αυτούς, δεν θα μπορούσε ούτε στιγμή να σταθεί ένα κράτος με πληθυσμό όσο περίπου της Ελλάδας, φυτεμένο σε μια περιοχή πολλών εκατομμυρίων αραβικών πληθυσμών; Δεν παραγράφονται όλα αυτά ... 

Σήμερα, ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού παρουσιάζεται ως "λευκή περιστερά" κι ας λέει κι ας κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για την ευόδωση της -ναζιστικής έμπνευσης- "τελικής λύσης" του κράτους του Ισραήλ ενάντια σε έναν περήφανο λαό. 

Είναι βέβαιο ότι όλοι αυτοί που σήμερα πλέκουν το εγκώμιο του Τραμπ θα σπεύδουν να κρατήσουν προσχηματικές αποστάσεις, όταν θα έχει αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο. Τη βρώμικη δουλειά, όμως, ωραιοποίησης της βαρβαρότητας και του ίδιου του δυνάστη θα την έχουν κάνει την ώρα που έπρεπε.

Άξιος ο μισθός τους!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΠΡ. ΣΗΜΑΙΑΣ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Ωμός (και) ο ρώσικος ιμπεριαλισμός!

0

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) το άρθρο για τη στάση της Ρωσίας που αποτελεί μέρος του αφιερώματος στη Παλαιστίνη όπως δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου 4 Οκτώβρη. (ολόκληρο μπορείτε να το δείτε εδώ: Αφιέρωμα στην Παλαιστίνη).

«Η Ρωσία υποστηρίζει και χαιρετίζει πάντα οποιεσδήποτε προσπάθειες του Τραμπ που αποσκοπούν στον τερματισμό της τραγωδίας που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή». Αυτά δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, σχετικά με το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα. Και πρόσθεσε: «Και, φυσικά, θέλουμε να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο και να βοηθήσει στην ειρηνική ολοκλήρωση των γεγονότων στη Μέση Ανατολή».

Επιπλέον, ο υφυπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Βερσίνιν, δήλωσε τηλεφωνικά στον αντιπρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Χουσεΐν αλ-Σέιχ ότι η Ρωσία υποστηρίζει «οποιαδήποτε βήματα που θα διευκολύνουν τον τερματισμό της αιματοχυσίας», ανέφερε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

«Εκφράστηκε η ελπίδα ότι η επιτυχής εφαρμογή της νέας αμερικανικής πρωτοβουλίας θα επιτρέψει μια βιώσιμη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, την απελευθέρωση ομήρων και κρατουμένων και την απρόσκοπτη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή», ανέφερε το υπουργείο.

Ανεξάρτητα από το τι εκτιμά η Μόσχα για τη βιωσιμότητα του σχεδίου μετατροπής της Γάζας σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και με στερεωμένη σε αυτή την κατοχή των σιωναζιστών, η δημόσια θέση τους, που δεν τηρεί ούτε τα «ανθρωπιστικά προσχήματα», ούτε τα προσχήματα του λεγόμενου «διεθνούς δικαίου», είναι χαρακτηριστική της ιμπεριαλιστικής ωμότητας. Ας τα βλέπουν όσοι επιμένουν να σπέρνουν τις πιο ολέθριες αυταπάτες για τον «άξονα της αντίστασης» που καθοδηγεί η Ρωσία… υπέρ των συμφερόντων των λαών, όσοι παρουσιάζουν την «ήττα του ΝΑΤΟ» από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό σαν τη μεγάλη ελπίδα σωτηρίας των λαών από τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μητσοτάκης και Μελόνι δίνουν προκαταβολικά συγχωροχάρτι στους σιωνιστές-εγκληματίες πειρατές!

0

Πήρε γραμμή η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την Μελόνι, η οποία πήρε εντολές από τους Τραμπ και Νετανιάχου.

Και διέκοψε την συνένοχη σιωπή της για τα καθημερινά εγκλήματα του Ισραήλ στην Γάζα, στην Παλαιστίνη, σε όλη σχεδόν την Μέση Ανατολή και στα νερά της Μεσογείου.

Και τι έκανε; 

Έβγαλε κοινή δήλωση με την ακροδεξιά ιταλική κυβέρνηση (τα δύο Υπουργεία Εξωτερικών) στην οποία δίνουν προκαταβολικά συγχωροχάρτι στην απειλούμενη πειρατική επέμβαση των σιωνιστών σε βάρος του στολίσκου «Global Sumud Flotilla» που μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στην Γάζα. Έχουν το θράσος μάλιστα να γράφουν πως τέτοιες πρωτοβουλίες απειλούν την ειρήνη! Και εννοούν ειρήνη το σχέδιο των Τραμπ-Νετανιάχου που επιδιώκει να ενταφιάσει στην κυριολεξία τον λαό της Παλαιστίνης και το απελευθερωτικό κίνημά του μαζί με το δίκαιο στόχο για ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα. Για ότι συμβεί, μαζί με όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που στηρίζουν το κράτος -δολοφόνο, θα είναι απόλυτα συνένοχη και η ελληνική κυβέρνηση. 

Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΥΠΡΟΣ | Το Ισραήλ διατάζει: "σβήστε τα συνθήματα"!

0

Μέσα στο Σαββατοκύριακο διέρρευσε στο διαδίκτυο εγκύκλιος του Διπλωματικού Γραφείου της Κυπριακής Δημοκρατίας που διαβίβαζε στα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης αλλά και στην Ένωση Δήμων Κύπρου ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβε από τον “υπουργό διασποράς του Ισραήλ” με το οποίο απαιτούσε το σβήσιμο συνθημάτων τα οποία “υποκινούν μίσος” και είναι “αντισημιτικά”. 

Ο λόγος φυσικά αφορά σε συνθήματα που καταγγέλλουν τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Είναι πια γνωστή άλλωστε η καραμέλα να χαρακτηρίζεται “αντισημιτικό” ό,τι δεν στηρίζει τη γενοκτονική πολιτική του κράτους-δολοφόνου.

Η Ένωση Δήμων αντέδρασε επιτόπου στην ντιρεκτίβα που έλαβε, απαντώντας ότι δε θα λάβει υποδείξεις από τρίτους, πόσο μάλλον από οποιαδήποτε ξένη “χώρα”. Αντίστοιχη ήταν και η αντίδραση του ΑΚΕΛ, που αναρωτήθηκε αν “στη χώρα κάνει κουμάντο το καθεστώς Νετανιάχου”. Αξίζει, βέβαια, να αναφέρουμε ότι το ΑΚΕΛ έχει -μάλλον- επιλεκτική μνήμη, καθώς επί δικής του κυβέρνησης και προεδρίας Χριστόφια είναι που συσφίχθηκαν οι σχέσεις της Κύπρου με το κράτος δολοφόνο, με επισκέψεις εκατέρωθεν από κυβερνητικά στελέχη.

Το τελευταίο διάστημα δημοσιοποιούνται στοιχεία για αγορές στην Κύπρο περίπου 4 χιλιάδων ακινήτων από ισραηλινούς με το πρόγραμμα της Χρυσής Βίζας (όπου εξαγοράζονται άδειες διαμονής με αντάλλαγμα “επενδύσεις). Μέσα σε μερικά χρόνια οι ισραηλινοί μόνιμοι κάτοικοι στο νησί έχουν φτάσει τους 15 χιλιάδες. Τα σιωνιστικά ΜΜΕ αναφέρονται στην Κύπρο ως το “δεύτερο Ισραήλ”. Οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο έχουν γίνει ορμητήριο για τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές-φασίστες για τη διεξαγωγή της γενοκτονίας, ενώ αεροδρόμια, λιμάνια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις παραδίδονται στο κράτος-δολοφόνο και σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Δε λείπουν φυσικά οι διώξεις σε αγωνιστές που αντιστέκονται στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, ενώ καθημερινά πλέον σβήνονται συνθήματα αλληλεγγύης σε τοίχους σε όλες τις πόλεις του νησιού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται το “υπουργείο διασποράς του Ισραήλ” να δώσει οδηγίες για το τσάκισμα του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Έχουν δείξει τα όρια τους τα διάφορα αστικά κόμματα, σαν το ΑΚΕΛ, που δήθεν αντιδρούν αλλά συνεχίζουν να υπονομεύουν την πάλη του κυπριακού λαού ενάντια στη γενοκτονία και υπέρ της δημιουργίας ενός ενιαίου ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τη Μεσόγειο θάλασσα.

Απέναντι σε ένα σύστημα που διεθνώς θέλει να επιβάλει τη σιγή σε κάθε φωνή αντίστασης και αγώνα δείχνουν το δρόμο οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό αλλά και οι αντιιμπεριαλιστικές-αντιπολεμικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στη γενοκτονία και για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου και τα ξένα στρατεύματα από το νησί.

Και σαν απάντηση στους διάφορους καλοθελητές που δε χάνουν ευκαιρία να δηλώνουν “ναι αλλά για την Κύπρο δε λέτε τίποτα”, ο κυπριακός λαός που ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει εισβολή, κατοχή και εποικισμοί, που έχει βιώσει στο πετσί του την δολοφονική πολιτική του ιμπεριαλισμού, βλέπει ξεκάθαρα ότι στο πλάι του έχει τους αγωνιζόμενους λαούς του κόσμου, με την Παλαιστινιακή Αντίσταση να δείχνει το δρόμο, και απέναντί του έχει τον ιμπεριαλισμό και την εξαρτημένη κυπριακή αστική τάξη.

Νικ. Παν. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έχουν ξεσαλώσει οι σιωνιστές!

0

Όπως καταγγέλθηκε δημόσια, Ισραηλινός "επισκέπτης" στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως απείλησε εκδότρια που έκανε το "λάθος" να έχει αναρτήσει μια παλαιστινιακή σημαία στο περίπτερό της, σε προφανή ένδειξη αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Ο ίδιος έφτυσε τόσο τη σημαία όσο και την ίδια, καθώς και τα βιβλία που εκτίθεντο. Χρειάστηκε, μάλιστα, να επέμβει άλλος άνδρας εκδότης, όταν ο "νταής" σιωνιστής κινήθηκε απειλητικά εναντίον της.

Σε κάθε κοινωνική σφαίρα, βρίσκονται "αυθόρμητα" ή επί τούτου εκπρόσωποι του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ να δημιουργήσουν επεισόδια, υπερασπιζόμενοι την βαρβαρότητα. Δεν ανέχονται τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στον πολύπαθο λαό της Παλαιστίνης. Έτσι έχουν μάθει και γαλουχηθεί από το κρατικό αυτό μόρφωμα και τον "αέρα" που του δίνουν οι αμερικανικές ιμπεριαλιστικές πλάτες.

Εκτός από την διάσταση του "ανδρισμού" και της "ανωτερότητας" απέναντι σε μια γυναίκα -ίσως να μη τολμούσε μια τέτοια ενέργεια, αν στο περίπτερο βρισκόταν άνδρας- υπάρχει, βέβαια και η "άνεση" που έχει παραχωρήσει η ντόπια άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση της ΝΔ στο σιωνιστικό στοιχείο για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Στα δημοσιεύματα, δεν αναφέρεται παρέμβαση της αστυνομίας (που βρίσκεται εκεί καθ' όλη τη διάρκεια της έκθεσης βιβλίου) για να μαθαίναμε, τουλάχιστον, από πού κρατάει η σκούφια του συγκεκριμένου. Ενδεχόμενα, να μην ήταν και τόσο ...λάτρης του βιβλίου.

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συγκέντρωση υπεράσπισης της ομάδας Palestine Action στο Λονδίνο - Όλοι μέσα!

0

Το Σάββατο 6 Σεπτέμβρη στο Λονδίνο, έγινε συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία που εξελίσσεται στην Παλαιστίνη και υπεράσπισης της ομάδας Palestine Action. Πρόκειται για μια συλλογικότητα που δραστηριοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2020, υπερασπίζεται τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού και στοχοποιεί τις διασυνδέσεις που διατηρεί η πολεμική βιομηχανία της χώρας με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε με αφορμή και τον χαρακτηρισμού της ομάδας Palestine Action ως τρομοκρατικής οργάνωσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του αντιτρομοκρατικού νόμου που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στα δημοσιεύματα του ηλεκτρονικού Τύπου, διαβάζουμε ότι κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης του Σαββάτου συνελήφθησαν… 890 άτομα! Τα ίδια δημοσιεύματα αναφέρουν τις εκτιμήσεις της Μητροπολιτικής Αστυνομίας του Λονδίνου σχετικά με τη συμμετοχή, την οποία προσδιορίζουν στα 1.400 άτομα περίπου. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιβεβαιώσουμε την ορθότητα αυτής της εκτίμησης, μπορούμε όμως να κάνουμε την απλή μέθοδο των τριών και να υπολογίσουμε ότι σε αυτή τη συγκέντρωση, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, συνελήφθησαν περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες, περίπου… το 64%...

Υπάρχει και καλύτερο ποσοστό όμως. Στις 9 Αυγούστου, είχε γίνει αντίστοιχη διαμαρτυρία για τον ίδιο λόγο, στην οποία συνελήφθησαν 466 συμμετέχοντες… Η Σκότλαντ Γιάρντ είχε δηλώσει τότε: «Πιστεύουμε ότι όποιος ήρθε σήμερα στην Parliament Square να σηκώσει πλακάτ υπεράσπισης της ομάδας Palestine Action είτε συνελήφθη είτε βρίσκεται σε διαδικασία σύλληψης»… Μια διαδηλώτρια δήλωσε ότι «[…] απλώς δεν υπήρχαν αρκετοί αστυνομικοί για να μας συλλάβουν όλους»…

Κρατάμε αυτό το τελευταίο σχόλιο.

Σε κάθε άκρη της γης, σε κάθε χώρα, να γίνει τέτοια η πάλη των λαών που να μην έχουν αρκετά μέσα οι κυβερνήσεις και οι δυνάμεις καταστολής να την αντιμετωπίσουν. Να γίνει η πάλη των λαών ένα ασίγαστο ποτάμι αλληλεγγύης και αγώνα, ενάντια στο μακέλεμα του παλαιστινιακού λαού, ενάντια στη γενοκτονία, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους υποτακτικούς του! 

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ