Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Τέσσερα χρόνια μετά!

Κατά τον ακριβή ορισμό της, Ολυμπιάδα είναι η περίοδος ανάμεσα σε δύο διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου σηματοδοτούν, επομένως, το τέλος της Ολυμπιάδας. Το τέλος μιας τετραετίας από το «καλοκαίρι της Ελλάδας», από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας που τόσο μας απασχόλησαν και πριν και μετά τον Αύγουστο του 2004.
Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά και με τη φλόγα να φτάνει μετʼ εμποδίων στο Πεκίνο, επιχειρούμε από τις σελίδες της ΠΣ μια αποτίμηση της τετραετίας αυτής. Μια αποτίμηση γιʼ αυτά που μας έταζαν και δεν έγιναν. Μια αποτίμηση γι΄ αυτά που πολλοί εκτιμούσαμε και προσπαθούσαμε να αποκαλύψουμε και φαίνεται να επιβεβαιωνόμαστε.
Ποιές είναι οι βασικές πλευρές που έθεσαν οι Αγώνες της Αθήνας: Την πολιτική και οικονομική, τα μεγάλα έργα υποδομών και το περιβάλλον, τα λεγόμενα ολυμπιακά και αθλητικά ιδεώδη, τις εργασιακές σχέσεις που εφαρμόστηκαν και τα ζητήματα που έθεσε η περίφημη ασφάλεια των Αγώνων, την ιδεολογική επίθεση στη νεολαία μέσω του εθελοντισμού.
Καύσιμο στην επίθεση

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 έθεσαν μια σειρά από κεντρικά ζητήματα στην ελληνική κοινωνία και, ως ένα βαθμό, επηρέασαν ή και καθόρισαν τις μετέπειτα εξελίξεις σε αυτά.
1. Το ζήτημα της ασφάλειας των Αγώνων είχε από τότε τεθεί ως μια από τις βασικές προτεραιότητες και είχε χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία όχι μόνο για να καταργηθούν δικαιώματα και ελευθερίες του λαού και της νεολαίας, αλλά και για να εγκαταστήσουν, βασικά –αν και όχι μόνο- οι Αμερικάνοι ένα ολόκληρο πλέγμα μηχανισμών «ασφαλείας», δηλαδή φακελώματος και τρομοκράτησης του λαού.
Ενδεικτικά είναι δύο γεγονότα που συνέβησαν από τους Αγώνες μέχρι σήμερα: Οι υποκλοπές και η υπόθεση Siemens. Για τις μεν πρώτες, όσο κι αν έγινε προσπάθεια το θέμα να κουκουλωθεί, παρέμεινε σε όλους η απορία ποιος είναι αυτός που έχει την τεχνική, οργανωτική και, τελικά, πολιτική δυνατότητα να παρακολουθεί μέχρι και τον ίδιο τον πρωθυπουργό και να τη βγάζει στο τέλος καθαρή… Κι όσο για τη Siemens, δεν είναι τυχαίο ότι η όλη υπόθεση ξεκίνησε από τους Αμερικάνους και μάλιστα με ιδιαίτερη αιχμή στο κακόφημο σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων, το C4I.
Κοντά σε αυτά, δε θα πρέπει να ξεχνάμε και τις κάμερες στους δρόμους της Αθήνας, οι οποίες εγκαταστάθηκαν τότε για λόγους ασφαλείας και παρέμειναν, για να …ελέγχουν την κυκλοφορία!
2. Η οικονομική πλευρά της διοργάνωσης απασχόλησε πολλούς, ακόμα και από το στρατόπεδο των υποστηρικτών της λεγόμενης Ολυμπιακής Ιδέας. Το συνολικό κόστος έφτασε τα 9 δισ. ευρώ (κατά τον Αλογοσκούφη) τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο, τα πλήρωσε βασικά ο ελληνικός λαός και τα καρπώθηκαν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, οι χορηγοί και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι.
Στο ζήτημα αυτό θεωρούμε ότι δε γνωρίζουμε (και δε θα μπορούσαμε άλλωστε) όλη την αλήθεια. Γεγονός, πάντως, παραμένει ότι τα ξένα μονοπώλια, όπως και οι ντόπιοι ατζέντηδές τους, θησαύρισαν από τους Αγώνες, υποθηκεύοντας, ουσιαστικά, το μέλλον της χώρας και του λαού στις ορέξεις των μεγάλων αρπακτικών.
3. Πολύς λόγος γινόταν από τότε για τα μεγάλα έργα στην Αττική, τα οποία θα άλλαζαν την όψη της πρωτεύουσας. Εδώ ο στόχος επιτεύχθηκε: Οντως άλλαξε η όψη της Αθήνας, αλλά προς το χειρότερο! Το ήδη επιβαρυμένο Λεκανοπέδιο, αλλά και όλος ο νομός, γέμισαν με ακόμα περισσότερο τσιμέντο στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης.
Τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα εγκαθίδρυσαν τις συμβάσεις παραχώρησης, δηλαδή τις συμβάσεις εκμετάλλευσης, για δεκαετίες ολόκληρες, υποδομών από τις εταιρίες που τις κατασκευάζουν. Το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, βρίσκει, έτσι, τη διέξοδο που τόσο αγωνιωδώς αναζητά στα ΣΔΙΤ και στις ρήτρες για τα διόδια των αυτοκινητόδρομων και για τον αριθμό των επιβατών στο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Οσο για την αξιοποίηση των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, έχει φτάσει να ακούγεται σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Τα έργα βιτρίνας παρέμειναν τέτοια, παρά τις υποσχέσεις ότι θα αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού. Κτίρια και εγκαταστάσεις παραμένουν παρατημένοι όγκοι από τσιμέντο, για την εκμετάλλευση των οποίων τσακώνονται διάφοροι, ενώ ο λαός παραμένει θεατής αναζητώντας την καλύτερη ποιότητα ζωής που του είχαν τάξει…
4. Τα Ολυμπιακά έργα εγκαθίδρυσαν, επίσης, νέες σχέσεις εργασίας …ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Χιλιάδες εργάτες και εργαζόμενοι, αφού δούλεψαν νυχθημερόν για χρόνια, κάτω από τρομερή πίεση για να βγουν τα πλάνα, συχνά χωρίς ασφάλιση και με δεκάδες νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες, πετάχτηκαν στο δρόμο και την ανεργία ή, αν ήταν αλλοδαποί, ίσως και να απελάθηκαν.
Εκτοτε οι εργαζόμενοι είδαν το οκτάωρο να καταργείται δια νόμου, τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα να πετιούνται στα σκουπίδια και περιμένουν και τις ακόμα πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας, την απελευθέρωση των απολύσεων και πολλά άλλα. Ολα αυτά, δηλαδή, που συνθέτουν το λεγόμενο «ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον»…
5. Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει το ζήτημα της ιδεολογικής επίθεσης που εξαπολύθηκε με αφορμή τους Αγώνες, η οποία δεν αφορούσε μόνο στο λεγόμενο Ολυμπιακό πνεύμα, αλλά και στην προβολή της δυνατότητας της σύγχρονης Ελλάδας να αναλαμβάνει και να φέρνει σε πέρας τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις. Η αστική τάξη, δηλαδή, χρησιμοποίησε τους Αγώνες για να ενισχύσει την εξουσία της πάνω στο λαό, προσπαθώντας να τον πείσει ότι έχει τη δυνατότητα να του εξασφαλίσει συνολικά ένα καλύτερο μέλλον.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τα ιδεολογήματα αυτά κυριολεκτικά στραπατσαρίστηκαν. Δεν είναι μόνο τα απανωτά κρούσματα ντόπινγκ σε διάφορα αθλήματα, αλλά, κυρίως, η πλήρης απαξίωση των θεσμών του αστικού κράτους στα μάτια του λαού που έφεραν τα σκάνδαλα του παραδικαστικού κυκλώματος, των παπάδων και, τελευταία, του Ζαχόπουλου.
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν ένα σκηνικό από το οποίο έχουν κερδίσει τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και οι πάτρονές της Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Επιβεβαιώνεται, έτσι, η εκτίμηση ότι οι Αγώνες θα έφερναν βάθεμα της εξάρτησης και σημαντικά κέρδη (πολιτικά και οικονομικά) στο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο.
Αραγε δε θα προωθούνταν όλα αυτά αν δεν υπήρχαν οι Αγώνες; Το ερώτημα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί προφανώς όλα τα ζητήματα που αναδεικνύονται εμπίπτουν στις βασικές κατευθύνσεις του κεφαλαίου στη χώρα μας, οπότε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργότερα ή γρηγορότερα κάποια στιγμή θα προωθούνταν. Οι Αγώνες έδωσαν μια ώθηση και εξυπηρέτησαν και τους ιμπεριαλιστές και την ντόπια αστική τάξη και με αυτή την έννοια τότε ήμασταν αντίθετοι και σήμερα κάνουμε έναν αρνητικό, για το λαό, απολογισμό.
Σήμερα, φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για κίνημα αντίστασης στις συνέπειες των Αγώνων. Πρέπει και μπορούμε να μιλάμε και να παλεύουμε για ένα κίνημα αντίστασης συνολικά στην επίθεση του συστήματος και σε όλες της τις πλευρές, την πολιτική, την ιδεολογική, την κοινωνική, την οικονομική. Η αντίσταση αυτή παραμένει το κεντρικό μας καθήκον και, κατά τη γνώμη μας, το κεντρικό καθήκον κάθε δύναμης και συλλογικότητας που θέλει να αναφέρεται στο λαό.
«Μέτρα ασφαλείας» σε βάρος του λαού, κάτω απʼ τη σημαία του «εθνικού στόχου»

Η ανάληψη διεξαγωγής της Ολυμπιάδας από τη χώρα μας στόχευε –πέραν των άλλων πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών επιδιώξεων της ντόπιας άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της– στο να στηθεί, να εγκατασταθεί, να αναβαθμιστεί και να παγιωθεί ένα ολόκληρο πλέγμα ελέγχου και τρομοκράτησης σε βάρος του λαού μας (του... εσωτερικού εχθρού), σε διάφορα επίπεδα.
• Στο επίπεδο της παρακολούθησης, του φακελώματος και του χαφιεδισμού, στην ίδια την καθημερινή μας ζωή.
Στήθηκε έτσι το περιβόητο σύστημα C4I, με τους σύγχρονους «κοριούς» και τις 293 κάμερες στους δρόμους της Αθήνας και τις 1.000 ακόμα στις «ολυμπιακές εγκαταστάσεις» για να συλλέγουν πληροφορίες εικόνας, ήχου και κίνησης, να τις αποθηκεύουν και να τις αποστέλλουν κατευθείαν στη... Γ.Α.Δ.Α. αλλά και σʼ άλλους... ενδιαφερόμενους των επιτελείων του ιμπεριαλισμού. Ενα σύστημα που αγοράστηκε από την εταιρεία SAIC (της οποίας ο αντιπρόεδρος θήτευσε στην αντιτρομοκρατική του FBI) για 250 εκατομμύρια ευρώ, με τη... μεσολάβηση του τμήματος τηλεπικοινωνιών της... Siemens, με 10ετές μίσθωμα «μετα-ολυμπιακής χρήσης». Οι κάμερες τοποθετήθηκαν, λειτούργησαν, πλήθυναν (δεν εξαιρέθηκε βεβαίως η επαρχία, με 3.800 επίσημα αναφερόμενες), έφτασαν να παρακολουθούν μέχρι και διαδηλώσεις, κι όλα αυτά, παρά τα όποια προβλήματα και το σίριαλ με την «Αρχή Προστασίας» και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Το «φόντο» το συμπλήρωσε η «νομιμοποίηση» χρήσης των ναζιστικού τύπου «Ζέπελιν»...
• Στο επίπεδο της παρουσίας και της «αναβαθμισμένης δράσης» των διάφορων κατασταλτικών μηχανισμών.
Από την πανταχού παρούσα αστυνομία (ας αναλογιστούμε τη σημερινή καθημερινή παρουσία της στους δρόμους, τις συνοικίες ή στις διαδηλώσεις) μέχρι το «στρατό σε επιφυλακή» κι από τις αρμοδιότητες των σεκιούριτι μέχρι τους χιλιάδες πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, της CIA, της Μοσάντ και άλλων που «νομιμοποιούνταν» κι αυτοί νʼ αλωνίζουν τη χώρα («ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις» ονόμαζαν τη δράση τους), δημιουργώντας μια ακόμα «θετική παρακαταθήκη» για το σύστημα.
• Στο επίπεδο της... «νομιμοποίησης» της ΝΑΤΟϊκής ομπρέλας σε στεριά, θάλασσα και αέρα.
Με ασκήσεις κατοχικού στρατού (Βόλος), αεροπλανοφόρα (Αδριατική), AWACS, δυνάμεις ταχείας επέμβασης και τον 6ο στόλο σε ετοιμότητα, για να... «υπενθυμίζουν» τα «δικαιώματα» και τις δυνατότητες που έχουν τα μεγάλα αφεντικά, και όχι μόνο.
• Στο επίπεδο της θέσπισης και θεσμοθέτησης σκληρότερων μέτρων απαγόρευσης και καταστολής.
Των διαδηλώσεων, των συγκεντρώσεων, της δημόσιας διακίνησης των ιδεών ή των απεργιών. Στο όνομα λοιπόν του κάθε «σοβαρού εθνικού στόχου», οφείλουν να «περιοριστούν» ή και να απαγορευτούν. Πολλά παραδείγματα είχαμε στο επίπεδο αυτό την 4ετία 2004-2008.
Οπως και στο να δημιουργούνται «κόκκινες απαγορευμένες ζώνες». Ή να εφαρμόζονται -και να τίθεται θέμα... «συμπλήρωσης» και σκλήρυνσής τους- οι λεγόμενοι εθνικοί ή ευρω-τρομονόμοι. Κι όλα αυτά, υπό την επίκληση της «ασφάλειας της Ολυμπιάδας» ή –επί το... αμερικανικότερο– της «αντιμετώπισης πιθανής ασύμμετρης απειλής λόγω της Ολυμπιάδας».
Το συνολικό κόστος του «συστήματος ασφάλειας» -που δρομολόγησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ- ανήλθε στα 1,5 δισ. ευρώ, όπως ομολογήθηκε από κυβερνητικά χείλη. Πολύ ακριβοπληρωμένες, αλήθεια, οι αλυσίδες αυτές για το λαό! Γύρω στα 50.000 άτομα των μηχανισμών καταστολής εκπαιδεύτηκαν στο «έργο» αυτό, ένα «έργο» που πραγματοποιήθηκε για να μείνει και όχι για να... «αυτοκαταργηθεί» την επαύριο της Ολυμπιάδας, ίσα ίσα, είχε και έχει... συνέχεια, όπως επιβεβαιώνει η σημερινή πραγματικότητα, ένα «έργο» που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την οργάνωση, τη στήριξη και την... επιτήρηση των αγγλο-αμερικάνων –κύρια– ιμπεριαλιστών.