Ένας χρόνος μετά τις φωτιές

Φτώχεια, εξαθλίωση, απόγνωση, οργή!

Ένας χρόνος πέρασε από τον εφιαλτικό Αύγουστο του 2007 που κατακάηκε η μισή Ελλάδα. Πάνω από 70 οι νεκροί, περίπου 100.000 οι πυρόπληκτοι. Κάηκαν ολοσχερώς ή μερικώς 120 χωριά, καθώς και 2,5 εκατομμύρια στρέμματα δάσους και 400.000 στρέμματα αγροτικής γης (πάνω από 4,5 εκατομμύρια ελαιόδεντρα). Στην Πελοπόννησο, 1.772.654 στρέμματα καμένων εκτάσεων, από τα οποία 55% (975.180) ήταν δάση και φυσικές εκτάσεις, 41% (781.043) γεωργικές καλλιέργειες και 1% (16.432) τεχνητές επιφάνειες (οικισμοί, δρόμοι, γήπεδα, κ.λπ.).

Ποτάμι τα κροκοδείλια δάκρυα των εκπροσώπων της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Με το τσουβάλι οι υποσχέσεις για αποκατάσταση και αποζημιώσεις. Και τα περίφημα τριχίλιαρα, βέβαια, «για τις πρώτες ανάγκες», όπως έλεγαν.

Η ουσία παραμένει ότι ένα χρόνο μετά την καταστροφή χιλιάδες άνθρωποι στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια εξακολουθούν να ζουν σε λυόμενα, να μην έχουν δουλειά, να υφίστανται τους εξευτελισμούς της κρατικής γραφειοκρατίας και τις απανωτές αναιρέσεις των υποσχέσεων που τους έδωσαν τότε οι πολιτικάντηδες (ας όψονται οι εκλογές…).

Το περίφημο Ειδικό Ταμείο Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών, στο οποίο πρόεδρος είναι ο Μολυβιάτης, μάζεψε κοντά στα 200 εκατομμύρια ευρώ από τις εισφορές 92.000 δωρητών. Από τα λεφτά αυτά, τα 4/5 παραμένουν σήμερα αδιάθετα. Ο ίδιος ο Μολυβιάτης, παρουσιάζοντας τον απολογισμό του Ταμείου, είπε πως σήμερα χτίζονται ή επισκευάζονται με λεφτά του Ταμείου 397 σπίτια σε σύνολο 1488 που καταστράφηκαν ολικώς ή μερικώς και εκτίμησε ως θετικό τον απολογισμό αυτό, γιατί, παρότι υπάρχουν καθυστερήσεις, δεν μπορούσαν να γίνουν περισσότερα σε ένα μόνο χρόνο. Είναι ο ίδιος, βέβαια, που, όταν ανέλαβε πέρυσι το Ταμείο και άρχισε να μαζεύει λεφτά, δήλωνε ότι στόχος είναι σε ένα χρόνο να ανοικοδομηθούν όλα τα σπίτια που κάηκαν!

Οι επιδοτήσεις, βέβαια, για να ξαναχτιστούν τα καμένα σπίτια φτάνουν τα 750 ευρώ ανά τετραγωνικό, όταν το ελάχιστο κόστος της οικοδομής είναι 1.100 ευρώ ανά τετραγωνικό. Επιπλέον, η επιδότηση δεν καλύπτει τα έξοδα κατεδάφισης και την έκδοση της άδειας.

Η βοήθεια απ’ έξω …είναι ακόμα έξω! Περίπου 90 εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ, τα οποία, όμως, ακόμα δεν έχουν περάσει τα σύνορα της Ελλάδας!

Οι γεωπόνοι του ΕΛΓΑ ακόμα μέχρι σήμερα καταγράφουν τις ζημιές των αγροτών! Οπότε καταλαβαίνει κανείς πότε θα έρθουν οι αποζημιώσεις… Σημειωτέον ότι ο ίδιος ο Καραμανλής είχε δηλώσει ότι θα καταβληθεί το 60% από το χαμένο εισόδημα κάθε αγρότη, πράγμα που, φυσικά, δεν έχει γίνει. Ενώ οι δωρεάν ζωοτροφές στους κτηνοτρόφους κόπηκαν από το Φεβρουάριο και οι αγροφύλακες τους απαγορεύουν την ελεύθερη βοσκή.

Η Ολυμπία είναι η μόνη περιοχή στην οποία έχει γίνει αναδάσωση (για προφανείς λόγους), ενώ στο δάσος του Καϊάφα ακόμα δεν έχουν κοπεί τα καμένα δέντρα. Μάλιστα στα τέλη Ιουλίου μπήκαν βαριά και ερπυστριοφόρα οχήματα για εργασίες στην περιοχή, τα οποία καταστρέφουν τη φυσική αναγέννηση του τοπίου, με αποτέλεσμα να υπάρξουν αντιδράσεις και οι εργασίες να σταματήσουν.

Η εικόνα αυτή ήταν, δυστυχώς, αναμενόμενη. Όχι μόνο λόγω της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού (που κι αυτή υπάρχει) αλλά, κυρίως, επειδή το κράτος είχε ήδη αποφασίσει ότι δε σκοπεύει να αποζημιώσει τους πυρόπληκτους, αλλά μόνο να δώσει πέντε ψίχουλα για να λέει ότι κάτι έκανε.

Από εκεί και πέρα, το τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, το περιβάλλον και οι καλλιέργειες ήταν επίσης, ουσιαστικά, προαποφασισμένο. Γιατί είναι δεδομένη και προαποφασισμένη η κατεύθυνση του συστήματος να αλλάξει τη χρήση της γης, να την κάνει τουριστικά θέρετρα, αυτοκινητόδρομους και κάθε τι από το οποίο θα μπορεί το κεφάλαιο να κερδίζει.

Για του λόγου το αληθές, δεν είναι τυχαίο ότι πλάι στις υποσχέσεις, που ακόμα δίνονται, για αποκατάσταση και αποζημιώσεις, υπάρχουν τα σχέδια για την ανάπτυξη της περιοχής, τα οποία αφενός προϋπολογίζονται σε πολλαπλάσια ποσά από τη βοήθεια στους πυρόπληκτους (για 1 δισ. ευρώ σε έργα αποκατάστασης και ανάπτυξης των πυρόπληκτων περιοχών μίλησε ο Μολυβιάτης) και αφετέρου (ω του θαύματος!) δεν αφορούν την επιστροφή στην οικονομία που καταστράφηκε (γεωργία, κτηνοτροφία), αλλά στις υποδομές και τον τουρισμό!

Ετσι, ο κατά τ’ άλλα προστατευόμενος από το ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000 Καϊάφας προορίζεται για τουριστικό θέρετρο, στην Ολυμπία σχεδιάζονται επενδύσεις για συνολικότερη αξιοποίηση του χώρου, ενώ ο δήμαρχος του Πύργου γκρινιάζει που δεν προχωράνε τα μεγάλα έργα στην περιοχή και που το λιμάνι στο Κατάκολο δεν αναβαθμίζεται! Και, προφανώς, έπεται συνέχεια…

Στη λογική αυτή, δεν είναι τυχαία ούτε η …ανθρωπιστική παρουσία των Κυπρίων, ούτε οι πρωτοβουλίες μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων. Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύετο…

Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, το κέρδος μπαίνει πάνω από τις ζωές των ανθρώπων. Οι πυρόπληκτοι ακολουθούν τη μοίρα των σεισμόπληκτων, των πλημμυρόπληκτων και όλων εκείνων τους οποίους όχι η φύση, αλλά το σύστημα της εκμετάλλευσης καταδίκασε στην εξαθλίωση και την ανέχεια.

Στο χρόνο που πέρασε η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεπικουρούμενη και από το ΠΑΣΟΚ, εξαπέλυσε ένα νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, με αποκορύφωμα το ασφαλιστικό. Το κεφάλαιο, με αέρα στα πανιά του, ληστεύει το λαϊκό εισόδημα μέχρι τελευταίας σταγόνας και καταδικάζει τους εργαζόμενους στη φτώχεια και την ανεργία. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα θα ήταν, πραγματικά, αφέλεια να πίστευε κανείς ότι το κράτος θα αναλάμβανε να ξαναστήσει τις ζωές των πυρόπληκτων.

Η λύση, επομένως, δε μπορεί να έρθει από τα κόμματα του κεφαλαίου. Μπορεί να έρθει μόνο από τους αγώνες. Τους ίδιους αγώνες που αφορούν όλους μας. Γιατί ο αγώνας για το δικαίωμα των πυρόπληκτων στη ζωή είναι ο ίδιος με τον αγώνα για αυξήσεις που πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι απέναντι στην ακρίβεια, είναι ο ίδιος με τον αγώνα όλου του λαού ενάντια στο τσάκισμα των ασφαλιστικών του δικαιωμάτων.

Είναι ο αγώνας ενάντια στους πολύ λίγους που θησαυρίζουν όλο και περισσότερο σε βάρος των πάρα πολλών. Ο αγώνας ενάντια στη λογική και την πολιτική του κέρδους, ο αγώνας για την υπεράσπιση στοιχειωδών κατακτήσεων και δικαιωμάτων μας.

Είναι απαίτηση όλου του λαού και όχι μόνο των πυρόπληκτων άμεσα να δοθούν όλες οι αποζημιώσεις, να ξαναχτιστούν τα καμένα σπίτια, να αναπληρωθεί το χαμένο γεωργικό και κτηνοτροφικό κεφάλαιο, να γίνουν αναδασώσεις. Η μόνη ανάπτυξη που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή αυτών των ανθρώπων είναι αυτή που είχαν πριν τις φωτιές και όχι αυτή που σχεδιάζουν τα αρπακτικά του κράτους και του κεφαλαίου.