Ο αγώνας που κάνουν οι αγρότες της χώρας μας είναι ένας δίκαιος αγώνας. Αγωνίζονται ενάντια σε μια πολιτική που τους έχει οδηγήσει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική που μειώνει το εισόδημά τους, που χειροτερεύει το βιοτικό τους επίπεδο, που φέρνει τη φτώχεια και την εγκατάλειψη στα χωριά, που ξεκληρίζει τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες. Αγωνίζονται ενάντια σε μια πολιτική που κατάντησε όλες τις καλλιέργειες ασύμφορες και προβληματικές, που φέρνει την εγκατάλειψη των καλλιεργειών και τους υπαίθρου, που απαξιώνει την αγροτική παραγωγή και μετατρέπει τους αγρότες σε επιδοτούμενους ανέργους, που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα και μετατρέπει τη χώρα μας από παραγωγό σε καταναλωτή εισαγόμενων γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, αυξάνοντας την εξάρτηση της χώρας μας (εξάρτηση διατροφική, οικονομική, πολιτική κ.λπ.).
Οι κινητοποιήσεις των αγροτών έχουν πανελλαδικά χαρακτηριστικά, αγκάλιασαν όλη την Ελλάδα, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, ξεπέρασαν τεχνητούς διαχωρισμούς (ανά προϊόν ή ανά περιοχή-νομό κ.λπ.), έχουν μαζικότητα και αγωνιστικότητα και συσπειρώνουν κυρίως νέους αγρότες που διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή. Που διεκδικούν το δικαίωμά τους να ζήσουν στα χωριά τους και να αμείβονται για το κόπο τους με τιμές στα προϊόντα και εισόδημα που να καλύπτει το κόστος της ζωής.
Υποκινητής των αγροτικών κινητοποιήσεων είναι τα προβλήματα που δημιουργεί η αντιαγροτική πολιτική. Μια πολιτική που σχεδιάζεται από την ΕΕ και την ΚΑΠ και υλοποιείται από τις ελληνικές κυβερνήσεις, πριν του ΠΑΣΟΚ, σήμερα της ΝΔ. Η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση των αγροτών τους έβγαλε στα μπλόκα. Αυτή η οργή και αγανάκτηση των αγροτών ανάγκασε και τους κυβερνητικούς αγροτοσυνδικαλιστές να φορέσουν τη μάσκα του αγωνιστή. Και μαζί ανάγκασε κόμματα, υπουργούς και βουλευτάδες, τα γνωστά «παπαγαλάκια» που καθημερινά «λιβανίζουν» την ΕΕ και της ΚΑΠ, να δηλώνουν υποκριτικά ότι «οι αγρότες έχουν δίκιο» και την ίδια στιγμή να υπονομεύουν με χίλιους δυο τρόπους τον αγώνα τους.
Η κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε από την αντιαγροτική πολιτική της. Δεν ικανοποίησε τα αιτήματα των αγροτών. Βάφτισε «έκτακτη ενίσχυση» τα 500 εκατ. ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτά (τα ίδια και λιγότερα) που μοιράζει κάθε χρόνο ο ΕΛΓΑ. Σε καμιά περίπτωση δεν αναπληρώνεται το χαμένο εισόδημα των αγροτών στα περσινά – έστω – επίπεδα. Για να χτυπήσει τις αγροτικές κινητοποιήσεις η κυβέρνηση χρησιμοποιεί «μια το μαστίγιο και μια το καρώτο». Εκβιάζει και απειλεί τους αγρότες (ότι θα χάσουν ή θα μειωθούν και αυτά – έστω – τα 500 εκατ.), προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει με μηνύσεις και εισαγγελείς και ταυτόχρονα προσπαθεί να τους διασπάσει, με τη βοήθεια και τον υπονομευτικό ρόλο των κυβερνητικών αγροτοσυνδικαλιστών.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δείχνουν τη δύναμη που κρύβει ο μαζικός αγώνας. Τρόμαξαν την κυβέρνηση, τη στρίμωξαν και την ανάγκασαν να «βρει» τα 500 εκατ. Ξεμπρόστιασαν τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές, και αποκάλυψαν τον υπονομευτικό ρόλο τους. Αποκάλυψαν ταυτόχρονα και τον υποκρισία των άλλων κομμάτων που στα λόγια στηρίζουν τους αγρότες αλλά υπονομεύουν τα μπλόκα, τα διασπάνε και καταδικάζουν τις «ακραίες» μορφές πάλης.
Οι αγρότες ξέρουν από την ίδια τους την πείρα ότι «τη νίκη τη φέρνει ο αγώνας». Ενωμένοι στη βάση, από τα κάτω, μέσα από επιτροπές αγώνα, ξεπερνώντας τη πολυδιάσπαση και την παραλυτική κομματικοποίηση, έχουν κάθε συμφέρον να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους. Για την ανατροπή της αντιαγροτικής πολιτικής. Για αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος. Για τιμές στα προϊόντα που να διασφαλίζουν εισόδημα στο κόστος της ζωής.
Συνεχίζουν οι κάτοικοι της περιοχής να υπερασπίζονται το παρκάκι τους, το δικαίωμά τους στο πράσινο και στη ζωή, κόντρα στο δήμαρχο υπηρέτη των εργολάβων που απροκάλυπτα κοντράρει τους κατοίκους της πόλης του. Με τον Κακλαμάνη δήμαρχο δεν πρόκειται να μείνει δέντρο για δέντρο έτσι όπως πάει! Για αληθινό μιλάμε γιατί τα πλαστικά στέλνει τα ΜΑΤ να τα υπερασπιστούν!!! Με τον ίδιο τρόπο που τα στέλνει για να χτυπήσουν τους κατοίκους που θέλουν να υπερασπιστούν το χώρο τους. Μάλιστα, απ' ότι μάθαμε "κατεβάζει" και πρωτότυπες ιδέες: έβαλε συνεργεία να ρίξουν αλάτι στο χώρο του πάρκου για να μην υπάρξει περίπτωση να πιάσει ούτε δεντράκι από αυτά που φυτεύουν οι κάτοικοι! ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΙΣΣΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ:
Και δύο αφίσσες που εύστοχα καυτηριάζουν τον ...ευαίσθητο δήμαρχο:
Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ύστερα από την απόσυρση των Ισραηλινών στρατευμάτων από την Λωρίδα της Γάζας, οι κάτοικοι επέστρεψαν σε μερικές από τις περιοχές, που ήταν απαγορευμένες κατά την διάρκεια των επιθέσεων, όπως για παράδειγμα στην Jabalia, ακριβώς έξω από την πόλη της Γάζας. Την Τρίτη 20 Ιανουαρίου, εθελοντές του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης στην Λωρίδα της Γάζας, συντρόφευσαν ένα καθηγητή πανεπιστημίου καθώς επισκεπτόταν το σπίτι του, ανατολικά της Jabalia. Μας έδειξε δωμάτιο-δωμάτιο το βομβαρδισμένο σπίτι, που ήταν στο παρελθόν μία όμορφη κατοικία. Όταν ρωτήθηκε εάν αυτός και η οικογένεια του θα εξακολουθήσουν να μένουν εκεί, απάντησε ήρεμα ότι είναι δικαίωμα τους και ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν την γη τους.
Όπως ανεβαίναμε στο λόφο, μέσα από τους πορτοκαλεώνες πέρα από το σπίτι του καθηγητή, βρήκαμε στοιχεία από το σημείο όπου είχαν πάρει θέσεις μάχης τα τανκς – ‘ανακατεμένο’ έδαφος, αποτυπώματα από τα τανκς, ξεριζωμένα ελαιόδεντρα. Στην κορυφή του λόφου, όπου η Πράσινη Γραμμή ήταν εμφανής, αρχίσαμε να βλέπουμε σπίτια που ήταν κατεστραμμένα ολοσχερώς. Οι οικογένειες κάθονται μαζί στα συντρίμμια των σπιτιών τους. Τα παιδιά μάζευαν καυσόξυλα από τα διασκορπισμένα κλωνάρια των δένδρων.
Αρχικά φάνηκε σαν να ήταν ένας συγκρότημα δέκα-δεκαπέντε κατεστραμμένων σπιτιών, όπου ήταν ήδη αρκετό για να θεωρηθεί άσχημο θέαμα. Όμως, όπως συνεχίζαμε να περπατάμε ήταν εμφανές ότι ο όλεθρος εκτείνεται στο επόμενο δρόμο και στο μεθεπόμενο, και όλο και περισσότερα κατεστραμμένα σπίτια ακολουθούσαν το ένα μετά το άλλο. Ολόκληρη η γειτονιά, σε αυτό το ανατολικό άκρο της Jabalia, αφανίστηκε κυριολεκτικά από προσώπου γης. Έμοιαζε με τεράστια φυσική καταστροφή. Εντούτοις, αυτό το σημείο μηδέν, είναι δημιουργημένο από ανθρώπινο χέρι.
Τα ξεκολλημένα παράθυρα μερικών σπιτιών, είναι γεμάτα από σκούρες πράσινες τσάντες άμμου. Αυτό είναι σημάδι ότι αυτά τα σπίτια χρησιμοποιήθηκαν από τους Ισραηλινούς σαν θέσεις των ελεύθερων σκοπευτών. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως μπορεί να ήταν η κατάσταση σε αυτή την γειτονιά όταν βρισκόταν υπό επίθεση.
Γνωρίσαμε μια τυφλή γυναίκα που κρατήθηκε όμηρος 11 μέρες σε ένα δωμάτιο στο σπίτι της, μαζί με ένα παράλυτο άνδρα, ενώ οι Ισραηλινοί στρατιώτες το χρησιμοποιούσαν σαν βάση. Τρομοκρατημένη και περιμένοντας να την σκοτώσουν από στιγμή σε στιγμή, τους έδιναν νερό δύο φορές την μέρα, κατόπιν διαταγής. Όταν η Ερυθρά Ημισέληνος, (το μουσουλμανικό αντίστοιχο του Ερυθρού Σταυρού), τους απελευθέρωσε, η γυναίκα δήλωσε ότι ήταν η πρώτη φορά που μπόρεσε να αναπνεύσει από τότε που οι στρατιώτες έφθασαν. Οι τοίχοι είχαν ζωγραφιστεί με εβραϊκό γκράφιτι, και άδεια πλαστικά δοχεία φαγητού ήταν πεταμένα γύρω-γύρω, καθώς στη σκάλα υπήρχαν κηλίδες από ούρα.
Στο ‘’ξύπνημα’’ ενός ολοκαυτώματος στη Γάζα, χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν σε πραγματικά απελπισμένες καταστάσεις. Ένας τραυματισμένος αλλά ευπροσάρμοστος πληθυσμός, αρχίζει κάπως να μαζεύει τα κομμάτια του. Το να συνεχίζεις να ζεις, είναι μια μορφή αντίστασης.
Το κείμενο αυτό μπορεί να γράφτηκε με αφορμή τις κινητοποιήσεις των αγροτών στα Χανιά και τη Κρήτη γενικότερα, τα ζητήματα όμως που θέτει αφορούν όλους τους αγρότες. Δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου 24/1. Μέσα στην αρνητικότητα των εξελίξεων, που έχουν φέρει σε τραγικό αδιέξοδο τους εναπομείναντες αγρότες, μέσα στο ζοφερό κλίμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης που πνίγει τα χωριά, η αγωνιστική ανάταση των αγροτών της Κρήτης στο πλαίσιο των πανελλαδικών αγροτικών κινητοποιήσεων ανοίγει μια χαραμάδα ελπίδας και δείχνει πως ίσως δεν έχουν ακόμη τελειώσει όλα. Πως η πολύπαθη αγροτιά δεν είπε ακόμη την τελευταία λέξη. Πλημμύρισε η εθνική οδός στο Πλατάνι στα Χανιά την Πέμπτη 20 Γενάρη. Ανάλογα μαζικά και με έκδηλη την οργή κινήθηκαν και οι αγρότες της ανατολικής Κρήτης, που κατέλαβαν τελικά το αεροδρόμιο του Ηρακλείου και ματαίωσαν για μια μέρα όλες τις πτήσεις. Φανερές και αγωνιώδεις οι προσπάθειες των κάθε λογής αγροτοπατέρων, και άξιος ο μισθός τους, προκειμένου να εκτονώσουν ανώδυνα και να αποπροσανατολίσουν τη δίκαιη οργή χιλιάδων αγροτών που ιδρώνουν και μοχθούν στο χωράφι, παράγουν πραγματικό πλούτο τον οποίο λυμαίνεται το κεφάλαιο, ενώ οι ίδιοι δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους. Στην Κρήτη τον πρώτο λόγο στην «οργάνωση» και τον πολιτικό έλεγχο των αγροτών τον έχουν οι πράσινοι αγροτοπατέρες του ΠΑΣΟΚ. Εκδηλη ήταν η προσπάθεια των πασόκων αγροτοσυνδικαλιστών της ΓΕΣΑΣΕ να ανακτήσουν το χαμένο εδώ και χρόνια κύρος τους, πατώντας στην αγανάκτηση των αγροτών της Κρήτης. Υποχρεώθηκαν όμως, έστω και μετά από πολλά χρόνια, σε κινητοποιήσεις που με βάση τα εκρηκτικά προβλήματα στα χωριά αυτές μαζικοποιήθηκαν από τους αγρότες και ανησύχησαν ιδιαίτερα τους αγροτοπατέρες από την πρώτη στιγμή. Είχαν λάβει όμως τα μέτρα τους. Με το ασαφές πλαίσιο διεκδίκησης που από την αρχή άφηνε ανοιχτές διόδους χειρισμού και συνεννόησης με τον «φιλοαγρότη» υπουργό της Ν.Δ., τον Χατζηγάκη, προκειμένου από κοινού να διαχειριστούν την οργή του αγροτόκοσμου. Ετσι, η δέσμευση για συνάντηση στην Αθήνα τους έφτασε για να κλείσουν την ιδιαίτερα μαζική και δυναμική κινητοποίηση στο Ηράκλειο, ενώ ανάλογα αποδυνάμωσαν πολιτικά το αγωνιστικό κλίμα και στα Χανιά. Σ’ ό,τι αφορά το διεκδικητικό πλαίσιο, η αιχμή που κινητοποίησε χιλιάδες αγρότες στην Κρήτη ήταν η εξευτελιστική τιμή του λαδιού, που φέτος κυμαίνεται από 1,90 ως και 1 ευρώ (το κιλό και όχι το λίτρο) ανάλογα με την οξύτητα. Σε εξευτελιστικές τιμές πωλείται φέτος και η τομάτα των θερμοκηπίων, ενώ τα πράγματα για τα πορτοκάλια είναι πολύ χειρότερα, όπως άλλωστε συμβαίνει εδώ και χρόνια. Το αίτημα λοιπόν για τιμές στα αγροτικά προϊόντα που να δίνουν αξιοπρεπές εισόδημα στον παραγωγό, όταν προβλήθηκε από συντρόφους της οργάνωσής μας, βρήκε τη στήριξη των αγροτών. Παρ' όλα αυτά, όχι μόνο δεν προκρίθηκε από τους αγροτοπατέρες, μα θάφτηκε σε σωρό άλλων αιτημάτων που έσπερναν τη σύγχυση και έτσι αποκτούσαν οι τελευταίοι τη δυνατότητα χειρισμού.Η διατύπωση από την πλευρά μας του αιτήματος για εγγυημένες τιμές (τιμές ασφαλείας) είναι αίτημα που συγκρούεται με την πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Βέβαια δεν αποτελεί ένα θεσμικό αίτημα που θα λύσει άπαξ το πρόβλημα της λεηλασίας του εισοδήματος των αγροτών από το κεφάλαιο. Είναι ένα αίτημα που ανοίγει το δρόμο, αλλά απαιτεί και για τη συνέχεια τη μόνιμη παρουσία και δράση του αγροτικού κινήματος. Αγροτικό κίνημα που, παρά τα συντριπτικά χτυπήματα που έχει καταφέρει τις τελευταίες δεκαετίες η πολιτική του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και των κυβερνήσεων στην αγροτιά, φαίνεται πως μπορεί ακόμα να υπάρξει. Και για να μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται η αγροτιά στη χώρα μας γίνεται πλέον ολοφάνερη η αναγκαιότητα αγροτικού κινήματος. Με το τελευταίο δεν εννοούμε πως ενδέχεται να πάψει να καλλιεργείται η γη. Οχι, σίγουρα η γη δεν θα πάψει να καλλιεργείται έστω κι αν περιοριστούν κάπως οι καλλιέργειες. Ομως η φτώχεια, η εξαθλίωση των αγροτών, η κοινωνική, πολιτισμική και θεσμική ερήμωση της υπαίθρου απειλούν πλέον με ανείπωτη δυστυχία εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σ' όλη την Ελλάδα.Με τα δεδομένα της ανεργίας, της αποβιομηχάνισης της χώρας, της κρίσης στον τουρισμό και τις κατασκευές και εντέλει στο σύνολο της σαθρής οικονομίας που έστησε εδώ και χρόνια η ληστρική και συνάμα ξενόδουλη αστική τάξη της χώρας, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο. Πως αν τα προηγούμενα χρόνια τα χωριά αποψιλώθηκαν από τους νέους οι οποίοι στοιβάχτηκαν τελικά στην ανεργία και την υποαπασχόληση των πόλεων, σήμερα καμιά στοιχειωδώς ελπιδοφόρα προοπτική και κανένα μέλλον διαφορετικό δεν εγγυάται κανένας, ακόμα και με την εγκατάλειψη του χωραφιού, ενώ μια σειρά συμπληρώματα του εισοδήματος με κάποια μεροκάματα στην οικοδομή ή στον τουρισμό κόβονται δραστικά. Το χωράφι επομένως δεν εγκαταλείπεται πλέον εύκολα. Είναι χαρακτηριστικό πως στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών συμμετέχουν κατά βάση νέοι αγρότες.Χωρίς να αγνοούμε τα τεράστια προβλήματα στη συγκρότηση, από κάθε άποψη, του αγροτικού κινήματος στη βάση του αρνητικού συσχετισμού, υπάρχουν με βάση τα παραπάνω λόγοι που δείχνουν πως και έδαφος υπάρχει για την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης των αγροτών και βέβαια είναι φανερό πια πως αυτό είναι μονόδρομος και μόνη ελπίδα για τους εναπομείναντες αγρότες.Αξίζει, κλείνοντας, να τονιστεί πως ο αγώνας για αξιοπρεπείς τιμές στο λάδι και σε όλα τα αγροτικά προϊόντα, για να μπορεί να ζει ο παραγωγός, είναι αγώνας που αφορά και χιλιάδες εργαζόμενους των πόλεων οι οποίοι, λαχανιάζοντας, καταφέρνουν να έχουν ένα πολύτιμο συμπλήρωμα στο εισόδημά τους από το λάδι και τα άλλα προϊόντα.
Ολα τα παραπάνω βέβαια δεν φαίνεται να συγκινούν το Κ.Κ.Ε., που αρκέστηκε σε μια συγκέντρωση 20 ανθρώπων της ΠΑΣΥ στα Χανιά για να μποϊκοτάρει ουσιαστικά το μαζικό συλλαλητήριο που έγινε, όπως είπαμε, μετά από χρόνια στις 20 Γενάρη…
Από την πλευρά της δικιάς μας οργάνωσης μοιράστηκε προκήρυξη τόσο σε χωριά όσο και κυρίως στα μπλόκα, όπου έγιναν και αρκετές συζητήσεις. Θεωρούμε το ζήτημα των εξευτελιστικών τιμών των αγροτικών προϊόντων σημαντικό, που συμβάλλει στη φτώχεια στην περιοχή, και αυτό λαμβάνεται υπόψη σε πρωτοβουλίες που πρόκειται να παρθούν.
Το παρακάτω κείμενοείναι από το διαδίκτυοχαρακτηριστικό του κλίματος πουεπικρατεί στοναθλητισμόαπό τις κυρίαρχες κλίκεςτων ιμπεριαλιστικών κέντρων που φροντίζουννα μην περνάν "λάθος" μηνύματαστους χιλιάδεςοπαδούς ..
Το όνομα είναι το μήνυμα
Ένα γκολ μπορείς να το «πανηγυρίσεις» και με τη θλίψη σου και την αγανάκτησή σου. Έτσι σκέφτηκε κι έτσι έπραξε ο Φρεντερίκ Κανουτέ, ποδοσφαιριστής από το Μάλι, που αγωνίζεται στην ομάδα της Σεβίλλης, όταν σκοράρισε τις προάλλες εναντίον της Λα Κορούνια. Χάρηκε βέβαια, αλλά ταυτόχρονα βρήκε τον τρόπο να δείξει την πίκρα και την οργή του. Σήκωσε τη φανέλα του και φάνηκε από κάτω ένα μαύρο μπλουζάκι. Πάνω του είχε γράψει σε διάφορες γλώσσες (ισπανικά, αραβικά, αγγλικά...), το όνομα μιας χώρας που δεν είναι χώρα, ενός τόπου που οι αποκλεισμοί και οι βομβαρδισμοί το κατάντησαν ου τόπο: το όνομα της Παλαιστίνης. Τίποτε άλλο. Ούτε εικόνες ούτε λόγια.
Δεν πέρασαν ώρες για να αποδειχθεί ότι το όνομα είναι το μήνυμα, το όνομα της Παλαιστίνης βέβαια που και μόνο ο ήχος του αρκεί για να κατακλυστεί ο νους από σκοτωμένα νήπια και σακατεμένους αμάχους. Πολιτικώς ορθή ωστόσο η ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου τιμώρησε τον αντάρτη με πρόστιμο 3.000 ευρώ, διότι «προσέβαλε το άθλημα» όπως συνηθίζουν να λένε οι αφεντάδες όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά του επαγγελματικού αθλητισμού εν γένει, αράγιστοι σε όλα τα αισθήματα πλην ενός: του έρωτα για τα συμφέροντά τους. Τούτες τις μέρες τρεις ομάδες μας όφειλαν να αγωνιστούν στο Ισραήλ, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από το πεδίο της σφαγής. Η Ολύμπια Λάρισας αρνήθηκε να ταξιδέψει. Και τιμωρήθηκε. Ο προπονητής του Άρη Αντρέ Ματσόν δήλωσε πως είναι ανοησία να γίνονται παιχνίδια στην καρδιά του πολέμου. Δεν εισακούστηκε. Και η ομάδα του δεν τιμωρήθηκε. Όπως δεν τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός που για να μην κινδυνέψει να χάσει το δρόμο προς την πηγή των πολλών χρημάτων, δήλωσε «υποταγή στους κανονισμούς».
Ολοι θα πάνε να παίξουν με τη Μακάμπι ή τη Χάποελ, εκτός και βρεθεί και στο μπάσκετ κάποιος Κανουτέ. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτό θέλει άλλωστε το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του. Να μακελεύεται ένας λαός σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Με τυχόν νέα «επεισόδια» στην Αθήνα πάντως, ας περιμένουμε τις καινούργιες «ταξιδιωτικές οδηγίες» των ευαίσθητων χωρών του πλανήτη. Οι βόμβες φωσφόρου είναι ανεκτές, όχι όμως οι μολότοφ.
Εμείς και να θέλουμε δεν μπορούμε να σε ξεχάσουμε.
Ευχαριστούμε για όλα ρε μάγκα..
ΓΙΑ ΟΛΑ.. Είναι πολύ κρίμα αν τελειώνει εδώ. Δεν σε χωράει ο χρόνος ρε συ.. Σού δίνουμε λοιπόν και τον δικό μας χρόνο. Ευχαριστούμε που χαρίστηκες σε μάς. Θα τιμήσουμε την προσφορά σου στην δικιά μας τροχιά της ζωής. Θα σε τιμώ μέχρι το δικό μου τέλος. Σε ευχαριστώ για όλα.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
Ο Πάνος Τζαβέλας γεννήθηκε το 1925 στην Κοζάνη. Μαθητή του γυμνασίου τον βρίσκει ο παγκόσμιος πόλεμος και εντάσσεται στην ΕΠΟΝ. Τον επόμενο χρόνο βγαίνει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Ξαναβγαίνει στο βουνό με το Δημοκρατικό στρατό, όπου τραυματίζεται, συλλαμβάνεται και ακρωτηριάζεται στο δεξί του πόδι.
Από εκεί αρχίζει ο δρόμος για τις φυλακές. Δικασμένος τρεις φορές σε θάνατο, αρρωσταίνει βαριά το 1959 από τη νόσο του Burgen και πηγαίνει στη Σοβιετική ¨Ένωση για θεραπεία. Έμεινε μέχρι το 1965. Αφού θεραπεύτηκε, του δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσει μουσική. Εκεί γνωρίζει και το μεγάλο Δημήτρη Σοστακόβιτς.
Γυρνά στην Ελλάδα το 1965, αλλά το 1968 φυλακίζεται πάλι, από το καθεστώς των συνταγματαρχών αυτή τη φορά, για παράνομη δράση ενάντια στη χούντα.
Αποφυλακίζεται το 1971 με «ανήκεστο βλάβη» και ξεκινά ως μουσικός να παίζει στις μπουάτ της Πλάκας.
Εκεί τον βρίσκει η μεταπολίτευση, όπου πλέον ελεύθερα τραγουδά τα τραγούδια της εθνικής αντίστασης.
Χιλιάδες νέοι αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι κατακλύζουν το μαγαζί της οδού Κυδαθηναίων όπου τραγουδά, επτά μέρες τη βδομάδα. Πολλές φορές κάνει τρεις παραστάσεις τη νύχτα ώστε να χωρέσουν όλοι όσοι ήθελαν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα.
Ήταν ο άνθρωπος που γνώρισε στους νεότερους το μουσικό, αλλά και ιστορικό έπος της εθνικής αντίστασης.
Ο Τζαβέλας ήταν αντάρτης, έχασε το πόδι του στο βουνό και κυκλοφορούσε με ένα ξύλινο υποκαταστατο. Το '73 ήταν κοντά στα 50 και μπορεί και παραπάνω. Τα τραγούδια που έγραψε, ελάχιστα και ως επί το πλείστον αντάρτικα και τραγούδια κατά της βολεμένης μικροαστικής τάξης, είναι από τα επαναστατικότερα όλων των εποχών στην Ελλάδα. Δεν έβγαλε πολλά λεφτά με αυτά και ούτε διεκδίκησε όλα αυτά τα χρόνια να επιβληθεί στο μουσικό σταρ-σύστεμ όπως έκαναν άλλοι που τραγουδούσαν μαζί του (Αλεξίου, Παπακωνσταντίνου...).Επίσης δεν διεκδίκησε καμία δόξα και τιμή επειδή ήταν αντάρτης , όπως επίσης έκαναν άλλοι. Έχει χρόνια να εμφανιστεί στα ΜΜΕ και τα λίγα που ξέρουμε για αυτόν είναι όσα μάθαμε από εκείνους που ήταν φοιτητές στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και μετά (έδινε πολύ συχνά συναυλίες στη Νομική Αθηνών) . Ο Τζαβέλας είχε αμφισβητηθεί και από τους μεγάλους συνθέτες τις εποχής του (Θεοδωράκη κλπ) λόγω του ότι δεν είχε πολλές μουσικές γνώσεις και έγραφε συνήθως τα τραγούδια του σε μια παλιά ακουστική κιθάρα (με την οποία τραγουδούσε και όταν ήταν αντάρτης στο βουνό). Πάντως, με τα τραγούδια του μεγάλωσαν 2 γενιές αμφισβητών και ακόμα ακούγονται και θα ακούγονται γιατί είναι άκρως επίκαιρα. Και ειδικότερα ο ''Κυρ- Παντελής'' που σχολιάζει τον μικροαστό άνθρωπο, το ''Μαημ-Μάημ΄ '' και το ''Ξυπνήστε''...
Ο Πάνος Τζαβέλας και η συνάντηση με τον Γιώργο Πήττα (κείμενο Γιώργος Πήττας)
Κάποτε υπήρχε ένα λεωφορείο που έφευγε από την Πλατεία Συντάγματος και κατέληγε στην Αμφιθέα και το Παλαιό Φάληρο.
Όταν ήμασταν μικροί, η διαδρομή φάνταζε σχεδόν εξωτική, ολάκερο ταξίδι σε άλλους τόπους μακρινούς. Το λεωφορείο ήταν το «32» και οι μνήμες που κρατώ από δαύτο είναι ανάκατες και αντιφατικές.
Θυμάμαι έντονα το ζευγάρι των τυφλών, δύο ηλικιωμένοι άνδρες, ο ένας κρατούσε το τσίγκινο φλιτζάνι για τα κέρματα και ο άλλος έπαιζε το ακορντεόν.
Αυτός που έπαιζε φορούσε μαύρα γυαλιά αλλά ο άλλος με το φλιτζάνι είναι τα μάτια του ακάλυπτα για να δείχνει τους παραμορφωμένους από την αναπηρία βολβούς και να προκαλεί το έλεος αλλά και την σπουδή των επιβατών. Να δώσουν το κάτι τις στα γρήγορα για να φύγει το απωθητικό θέαμα.
Κάπως έτσι, δυστυχώς, αντιπάθησα δια βίου το ακορντεόν ...;
Το άλλο «είδος» που κυκλοφορούσε στο 32 ανάμεσα στους «κανονικούς» επιβάτες ήταν οι μπάτσοι με πολιτικά του τμήματος Ασφαλείας ΛΔ -κάπου στην Αμφιθέα ήταν αυτό, και μερικοί του τμήματος ΙΒ', που ήταν τότε στην πλατεία του Φλοίσβου σε ένα υπέροχο κτίριο με άσπρο μάρμαρο και ωραία σκαλίσματα πάνω από την πύλη. Υπήρχε και μία λαξευτή περιγραφή : Ερύμανθος.
Μάλιστα θυμάμαι πως με έτρωγε η περιέργεια να μάθω τι σήμαινε αυτή η λέξη και έτσι μία μέρα, πόσο να ήμουνα; 13; 14; Κάτι τέτοιο ...;
Πλησίασα λοιπόν τον αστυφύλακα που ήταν στο κουβούκλιο στην πύλη και τον ρώτησα με ένα μάλλον απελπιστικά ψεύτικο χαμόγελο θάρρους (δικτατορία τότε, μην ξεχνιόμαστε): Τι σημαίνει παρακαλώ Ερύμανθος; Που γράφει εδώ πάνω; (και έδειξα εκεί πάνω).
Με κοίταξε καλά και μούγκρισε μέσα από τα δόντια του ένα ξερό «φύγε απ'εδώ» και μετά από 2-3 δευτερόλεπτα «δεν ξέρω» και στύλωσε το βλέμμα του στο υπερπέραν.
Ερύμανθος, απόγονος του θρυλικού Λυκάωνα Βασιλιά της Αρκαδίας.
Το έψαξα αρκετά χρόνια αργότερα.
Το θέρος του 1974 μας βρίσκει οικογενειακά στο Λονδίνο όπου πήγαμε να βρούμε τον αδελφό μου τον Χρήστο που ήδη ζούσε εκεί από το 1969 νεαρότατος μουσικός τότε και μάλιστα ήταν λίγο μετά που είχε πρωτοπαρουσιάσει στο Round House τον «Νοέμβρη» που είδαμε και ακούσαμε μόλις πέρσι στην εξελιγμένη του μορφή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Όταν φύγαμε από την Ελλάδα η δικτατορία ζούσε και βασίλευε ακόμα. Όταν επιστρέψαμε ένα μήνα περίπου μετά, όλα είχαν αλλάξει.
Είχε μεσολαβήσει σε αυτό το ελάχιστο διάστημα το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, ο παραλίγο Κυπριακός εμφύλιος η εισβολή των Τούρκων και η πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα. Θυμάμαι τις γκρεμισμένες τεράστιες πινακίδες με το πουλί της χούντας στην επιστροφή. Όταν φεύγαμε, ένα μήνα νωρίτερα, έστεκαν φωτισμένες και καλογυαλισμένες.
Πρέπει λοιπόν που λέτε, να ήταν προς τα τέλη του Αυγούστου.
Είχε ζέστη και ήμουν στη στάση του 32 στο Σύνταγμα.
Στο ένα μου χέρι, κρατούσα 1-2 τεύχη του περιοδικού Φιλμ που εξέδιδε τότε ο καλός κινηματογραφιστής Θανάσης Ρεντζής. Το περιοδικό, που έβγαινε κάθε δυο τρεις μήνες ήταν χοντρό σαν βιβλίο και στις σελίδες του άνοιγες τα μάτια σου σε θαυμαστούς κόσμους του τότε στρατευμένου κινηματογράφου τόσο της Ευρώπης όσο και της Νότιας Αμερικής. Και ταυτόχρονα σπουδαία κείμενα για την Αισθητική της εικόνας. Με μάγευε.
«Καλό περιοδικό, σπουδαία προσπάθεια. Σ' αρέσει;»
Ακούστηκε η φωνή, λίγο βραχνή αλλά πάντως με εξαιρετική καθαρότητα στην εκφορά του λόγου.
Γύρισα, και είδα έναν άνδρα που στηρίζονταν σε δύο πατερίτσες, φορούσε κάτι μεγάλα γυαλιά με μαύρο κοκάλινο σκελετό, είχε μακριά μαλλιά τελείως ατίθασα και, θυμάμαι ακόμα το πουκάμισο του ανοιχτού πράσινου χρώματος-σκέφτηκα πως δεν μου άρεσε το χρώμα. Στη μασχάλη του είχε σφιγμένα πολλά χαρτιά, πεντάγραμμα νότες και στιχάκια σκαλισμένα με μολύβι.
Πιάσαμε την κουβέντα. Δηλαδή, τι πιάσαμε την κουβέντα, μισή λέξη έλεγα, με διακόσιες απαντούσε.
Του άρεσε να μιλάει του άρεσε να «μεταδίδει» τα όσα ήξερε και, όλα τα έλεγε σαν να διηγιόνταν παραμύθια μόνο που, δεν έλεγε παραμύθια.
Ταξιδέψαμε μαζί όλη τη διαδρομή, γύρω στα 40 λεπτά τότε, κατέβηκε κάπου στην Αμφιθέα, αφού πρώτα φρόντισε να μου δώσει ένα χαρτί με σημειωμένη τη διεύθυνση της μπουάτ που θα έπαιζε από τα τέλη Οκτωβρίου και θα έπαιζε τα αγαπημένα του Αντάρτικα. Στην οδό Κυδαθηναίων.
«Αν ήξερα εγγλέζικα» -μου είπε-« θα έπαιζα και τραγούδια του Johnny Cash-τον ξέρεις;»
Δεν τον ήξερα τότε.
-Καλά, θα σου πω την άλλη φορά. Πάνο Τζαβέλα με λένε.
Πράγματι, μετά από μερικές βδομάδες, καθώς ήμουν πάλι στο 32 και ως συνήθως κάτι διάβαζα, ίσως κάποιο τεύχος του Φιλμ, τσουπ, νάτος, ανεβαίνει τα σκαλοπατάκια του λεωφορείου.
Είχε αναπτύξει μία εξαιρετική άνεση με τις πατερίτσες του, ήταν πια μία σχεδόν φυσική προέκταση του τραυματισμένου του κορμιού.
Νεαρός ακόμα ο Τζαβέλας, ζούσε στην πατρίδα του την Κοζάνη όταν ξέσπασε ο Β Πόλεμος και πρώτα μπαίνει στις τάξεις της ΕΠΟΝ και λίγο μετά στον ΕΛΑΣ με τον οποίο βγήκε στα βουνά, στο Αντάρτικο. Εκεί τραυματίστηκε άσχημα, με αποτέλεσμα να χάσει το δεξί του πόδι.
Η συνέχεια ξετυλίγεται με μία αρκετά μακρά περιοδεία στις φυλακές και τους τόπους εξορίας της Ελληνικής Επικράτειας, μέχρι που, βαριά άρρωστος με την ασθένεια του Burgen, καταλήγει στη Σοβιετική Ένωση για θεραπεία.
Εκεί όμως, όχι μόνο ακολουθεί τη θεραπεία αλλά πραγματοποιεί το όνειρό του.
Σπουδάζει μουσική και μάλιστα γνωρίζει και συνδέεται με τον μεγάλο Ντιμίτρι Σοστακόβιτς.
Το 1965 επιστρέφει στην πατρίδα προσπαθεί για λίγο να υπάρξει ως μουσικός αλλά μόλις η Ελλάδα μπαίνει στον γύψο της στρατιωτικής συμμορίας των συνταγματαρχών ξαναμπαίνει φυλακή. Τον αφήνουν ελεύθερο υποχρεωτικά το 1971 γιατί κινδύνευε να τους μείνει στα χέρια λόγω της υγείας του που ήταν σε κακή κατάσταση.
Τότε είναι, που ο Τζαβέλας άρχισε να παίζει στην Πλάκα, σε μικρές μπουάτ κάνοντας ένα απίστευτο κρυφτούλι με τις αρχές, ακροβατώντας διαρκώς στο πρόγραμμα που παρουσίαζε μεταξύ απαγορευμένων και μη τραγουδιών.
Σαν η χούντα πνίγηκε στο αίμα της Κύπρου και κατέρρευσε, ο Πάνος αποφάσισε να φτιάξει ένα οριστικό λημέρι, ένα ταμπούρι στο οποίο θα έμενε πιστός μέχρι τέλους για να τραγουδά τα τραγούδια του και να θυμίζει τον αγώνα στα βουνά.
Συναντηθήκαμε πολλές φορές.
Στο λεωφορείο τυχαία, στο καφενείου του Πετράκου στην Αγίου Αλεξάνδρου στο Φάληρο, στην Κυδαθηναίων στην Πλάκα.
Του άρεσε να είναι διαρκώς με νέους ανθρώπους.
Είχε πάθος να μιλάει να μεταλαμπαδεύει, να μεταβιβάζει όσο είναι δυνατό την εμπειρία του και είχε ένα τεράστιο χάρισμα: Δεν ήταν ποτέ, «διδακτικός». Δεν νουθετούσε.
Μετέφερε αβίαστα τις Αλήθειες του με τον ίδιο τρόπο που στη μπουάτ του ξεκινούσε να παίζει στις 8 και πολλές φορές έκανε και δύο και τρεις παραστάσεις τραγουδώντας ακατάπαυστα μέχρι τα ξημερώματα.
Αλλά, υπήρξαν κάποιες φορές -αλησμόνητες- που με παρέες του Φαλήρου και όχι μόνο βρεθήκαμε στην αμμουδιά του Μπάτη στην παραλία εξοπλισμένοι με τις κιθάρες.
Τότε, αφού με τον ίδιο πάντα ενθουσιασμό έλεγε τα Αντάρτικα-γιατί ο Τζαβέλας, δεν έκανε "παράσταση" ποτέ, δεν έκανε performance, μου είχε ζητήσει 2-3 φορές να πω τα "εγγλέζικα".
Με το «εγγλέζικα» εννοούσε τα τραγούδια του Bob Dylan που και αυτόν τον αγαπούσε πολύ.
Πρέπει να ήταν γύρω στο 79, εγώ γύρω στα 22, ο Τζαβέλλας 50 κάτι. (όσο εγώ τώρα...)
Έτσι, έπιανα την κιθάρα βόλευα κατευθείαν τα δάχτυλα μου στην πρώτη συγχορδία , ντο ματζόρε, για να πούμε το κλασικό Blow in the wind ...;the answer my friend is blowing in the wind ...;και επειδή δεν ήθελε να λέει τις λέξεις για να μην φανεί η προφορά -δεν ήξερε εγγλέζικα είπαμε- έκανε ωραία φωνητικά με φωνήεντα και ωραία βραχνά σχεδόν μπλουζίστικα «μμμ».
Από τον Τζαβέλα, έμαθα τότε και τον Woody Guthrie...
Μετά, χαθήκαμε τελείως. Τον είδα μια φορά, από μακριά αρκετά χρόνια αργότερα, έμοιαζε απείραχτος από τον χρόνο, με την ίδια δεξιοτεχνία στις πατερίτσες και ωστόσο σα να είχε ξεκινήσει η ύφανση ενός ίσκιου πάνω από την κεφαλή του, του ίσκιου των ερωτηματικών και της αμφιβολίας.
Εκείνου του ίσκιου ή της ομίχλης που αποκτούμε οι άνθρωποι όταν αρχίζουμε να νιώθουμε σαν πλάσματα μιας άλλης εποχής που έχει περάσει ανεπίστρεπτη.
Μπορεί να κάνω και λάθος αλλά αυτή ήταν η αίσθηση.
Ποτέ του στην πραγματικότητα δεν εντάχθηκε σε τίποτα πέρα από τις αξίες του. Φύση ατίθαση έμεινε έξω από τις στενές κομματικές γραμμές επιλέγοντας να υπηρετεί την Αριστερά έτσι όπως την εννόησε εκείνος σαν δύναμη απελευθέρωσης των ανθρώπων από όλα τα δεσμά και όχι μόνο τα «δεξιά» ήταν ωστόσο κοντά στον Συνασπισμό ενεργά.
Τον ευχαριστώ που υπήρξε, κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 70 άφησε πάνω μου κάποια λιθαράκια κυρίως μέσα από το τι ήταν ο ίδιος σαν προσωπικότητα.
Απόλυτα Αληθινός και Ηθικός μακριά από τις ορδές των νεοελλήνων
Καταδικασμένος τρεις φορές σε θάνατο αναχώρησε όταν το βιβλίο της ζωής του έκλεισε γεμάτο με κεφάλαια που το κάθε ένα του είναι και ένα δείγμα ζωής , αγώνα και συνέπειας.
Με μεγάλη θλίψη είδα πως μέχρι τώρα ενώ τον αποχαιρέτησαν τόσο ο Συνασπισμός όσο και το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ -μέχρι στιγμής- σιωπά. Για άλλη μία φορά όταν ο νεκρός δεν είναι αυστηρά "δικός".
Ελπίζω απλά να μην έχει ακόμα δώσει κάποια ανακοίνωση και πως είναι ζήτημα χρόνου...
Όπως όλοι μας θυμόμαστε, (γιατί εμείς οι μαθητές δεν ξεχνάμε), το Δεκέμβρη δολοφονήθηκε ο Αλέξης. Εμείς τότε, με το κλείσιμο των σχολείων μας και με το να κάνουμε σχεδόν κάθε μέρα πορεία, καταγγείλαμε τη δολοφονία του συμμαθητή μας. Επίσης, στην αρχή του σχολικού μας έτους κάναμε καταλήψεις για τα μέτρα της παιδείας, που ουσιαστικά, για να τα λέμε όλα με το όνομά τους, είναι τα μέτρα που μας μαυρίζουν τα όνειρα για σπουδές κ ζωή. Όπως εμείς καταγγείλαμε την δολοφονία του Αλέξη, αγωνιζόμαστε, ξεσηκωνόμαστε δίκαια για τα μέτρα που μας μαυρίζουν το παρόν και το μέλλον.
Έτσι, φτάνουμε σήμερα που βλέπουμε έναν άλλο αγώνα, τον αγώνα των αγροτών, τον αγώνα των ίδιων των γονιών μας. Βλέπουμε πως οι αγρότες σε όλη τη χώρα έχουν βγει στους δρόμους, κλείνοντας τις εθνικές οδούς. Και λέμε εμείς σαν μαθητές, πως αυτό που κάνουν, αυτός ο αγώνας τους είναι δίκαιος και με το παραπάνω! Γιατί; Η απάντηση στο "γιατί" αυτό είναι πολύ απλή! Όταν θα σκεφτούμε ότι αυτός που μας δίνει τα βασικά αγαθά (φαγητό, ρούχα κ.τ.λ.) δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να φάει ο ίδιος και η οικογένειά του... τότε λέμε τι γίνεται; Μήπως κάτι δεν πάει καλά; Και όμως, αυτό το σύστημα που είδαμε να μας δολοφονεί, αυτό το σύστημα που είδαμε να μας μαυρίζει και να μας κλέβει τα όνειρα για ζωή και σπουδές, είναι αυτό το σύστημα που προσπαθεί να εξαπατήσει τους αγρότες, τους γονείς μας!
Οι αγρότες λοιπόν, βλέπουμε ότι ζητούν μέσα από τους αγώνες τους τα πιο στοιχειώδη, "να ζουν δηλαδή από τη γη που καλλιεργούν", να μπορούν να ζουν φυσιολογικά, ανθρώπινα!
Εμείς σαν μαθητές πρέπει να στηρίξουμε αυτόν τον αγώνα, γιατί σαν νέοι άνθρωποι οφείλουμε να 'μαστε με το δίκιο αυτών που παράγουν τον πλούτο, κόντρα σ' αυτούς που τους τον ληστεύουν, που επίσης είναι οι ίδιοι που μας κλέβουν τα όνειρα, είναι αυτοί που μας δολοφονούν!
Ανακοίνωση Αγωνιστών Μαθητών από τα Χανιά για τις αγροτικές κινητοποιήσεις:
Συμμαθητές – συμμαθήτριες
Οι αγρότες σ’ όλη τη χώρα βγήκαν μαζικά και μαχητικά στους δρόμους.
Έκλεισαν τις εθνικές οδούς.
Επέλεξαν το μονόδρομο του αγώνα, όπως και εμείς λίγο καιρό πριν επιλέξαμε το μονόδρομο του αγώνα όταν καταδικάζαμε την κρατική τρομοκρατία και την καταστολή με αφορμή τη δολοφονία του συμμαθητή μας Αλέξη.
Το μονόδρομο του αγώνα που καλούμαστε να επιλέξουμε ξανά διεκδικώντας το δικαίωμά μας στη μάθηση και υπερασπίζοντας τη δημόσια και δωρεάν παιδεία και όχι στην ιδιωτική και επί πληρωμής παραπαιδεία.
Οι αγρότες διεκδικούν το δικαίωμά τους να ζουν από το χωράφι τους, από τη γη που καλλιεργούν.
Να πληρώνεται ο μόχθος τους για να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια αυτοί και τα παιδιά τους.
Γι’ αυτό και εμείς σαν μαθητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι στηρίζουμε αυτόν τον αγώνα τους και είμαστε αλληλέγγυοι στο δίκιο τους. Γιατί σαν νέοι οφείλουμε να είμαστε και είμαστε με το δίκιο αυτών που παράγουν τον πλούτο και κόντρα σ’ αυτούς που τους τον ληστεύουν.
Στις 16 Γενάρη είχε οριστεί να εκδικαστεί η μήνυση που υπέβαλε ο προϊστάμενος της WIND στον Στέφανο Μάλαμα, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου εργαζομένων. Είχε αναβληθεί ύστερα από αίτηση του μηνυτή στις 26 Νοέμβρη, αφού δυο μέρες πριν από τη δίκη έγινε γνωστό ότι η WIND απέλυσε τον προϊστάμενο. Η επιτροπή συμπαράστασης που συγκροτήθηκε με αφορμή τη δίωξη του Στ. Μάλαμα αμέσως μετά την αναβολή της δίκης συγκεντρώθηκε και προετοίμασε το σχέδιο παρέμβασης για το διάστημα μέχρι τη δίκη. Ετοιμάστηκε αφίσα, προκήρυξη και έγιναν μαζικά μοιράσματα και αφισοκολλήσεις στη διάρκεια που μεσολάβησε. Η επιτροπή συμπαράστασης οργάνωσε παρεμβάσεις μαζικές στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, σε κεντρικά σημεία της πόλης και στο κατάστημα της WIND στο Ωραιόκαστρο. Για τα αποτελέσματα της κίνησης μάς τα λέει ο ίδιος ο Στέφανος Μάλαμας: ΠΣ: Στέφανε πώς βλέπεις το αποτέλεσμα; ΣΜ: Η κατάρρευση των κατηγοριών αποτελεί μεγάλη επιτυχία τόσο για το σωματείο όσο και για τους εργαζόμενους της Wind και στέλνει σαφές μήνυμα προς κάθε επίδοξο διώκτη των εργατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Η απόσυρση της μήνυσης καθώς και η απομάκρυνση του προϊστάμενου της WIND την παραμονή της πρώτης δίκης απέδειξαν έμπρακτα ότι όλες οι αντεργατικές κινήσεις των εργοδοτών μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με ένα ευρύ δίκτυο εργατικής αλληλεγγύης. Πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή η αύξηση των αντιστάσεων από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα στους χώρους δουλειάς τον τελευταίο καιρό έχει βρει την άμεση και βίαιη απάντηση από την εργοδοσία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας με εκβιαστικές αποχωρήσεις που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα στη Vodafone, η απόλυση συναδέλφου στην Teleperformance & στη DEMO και η δίωξη ενάντια στον συνδικαλιστική Δ. Πουλόπουλο. Αλλωστε μετά και τη δολοφονική επίθεση με οξύ στην καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι πλέον εμφανές ότι η συνδικαλιστική δράση όχι μόνο ποινικοποιείται, αλλά βρίσκει απέναντι της συχνά αδίστακτες πρακτικές. Οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη και δράση και στην ελεύθερη διατύπωση των απόψεών τους, τις οποίες ελευθερίες τα σωματεία θα πρέπει να προασπίσουν. Το να διεκδικείς να τηρούνται τα εργασιακά σου δικαιώματα δεν πρέπει να αποτελεί προνόμιο, όπως το να υπάρχει καρέκλα στον εργασιακό σου χώρο δεν είναι προνόμιο αλλά δεδομένο. ΠΣ: Η εμπειρία σου από την επιτροπή αλληλεγγύης; ΣΜ: Με αφορμή την ποινική δίωξή μου δημιουργήθηκαν από το σωματείο πρωτοβουλίες συμπαράστασης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με σκοπό να αναδείξουν το γεγονός της δίωξής μου αλλά και να υπερασπιστούν τη μη ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Στη Θεσσαλονίκη η δραστηριότητα της επιτροπής ήταν ιδιαίτερα σθεναρή. Σχεδόν σε καθημερινή βάση μοίραζαν την ανακοίνωση της επιτροπής από 30 ως 50 αλληλέγγυοι εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, από σωματεία και συλλογικότητες σε εργαζόμενους μέσα και έξω από τα καταστήματα της Wind αλλά και στο Ωραιόκαστρο στο κεντρικό κτήριο της Wind στη Θεσσαλονίκη. Με τηλεβόα διαβαζόταν η ανακοίνωση και δόθηκαν περίπου 3.000 προκηρύξεις ενώ κρεμάστηκαν και αρκετά πανό στο κέντρο της πόλης. Στην Αθήνα στα κεντρικά γραφεία της Wind οργανώθηκε και υλοποιήθηκε παράσταση συνδικαλιστών στη διοίκηση της εταιρίας με εκπροσώπους Vodafone, Altec, ΠΕΤ-ΟΤΕ, Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής, Σύλλογο Εργαζομένων ΤΕΕ & Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Αυτό που αναδείχθηκε από το κίνημα αλληλεγγύης ήταν ο δυναμισμός και η αποφασιστικότητα να υπερασπιστούν τον διωκόμενο Στέφανο Μάλαμα σαν συνάδελφό τους που ήταν στην ίδια δουλειά, το οποίο ήταν συγκινητικό και αποτελεσματικό. Απέδειξε ότι οι εργαζόμενοι ενωμένοι μπορούμε να πετύχουμε, παραμερίζοντας συντεχνιακές λογικές και ανταγωνισμούς που προσπαθούν να μας περάσουν οι εργοδότες και βάζοντας σε πρώτη γραμμή το κοινό μας συμφέρον που στη συγκεκριμένη στιγμή ήταν η μη ποινικοποίηση τη συνδικαλιστικής δράσης. Γι’ αυτό κρίνεται απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους οι προσπάθειες εργατικής αντίστασης, η διασφάλιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ο μόνος τρόπος για να υπάρχει υπεράσπιση των εργασιακών ζητημάτων είναι η οργάνωση. Η πρώτη μορφή είναι οι πρωτοβουλίες, η δεύτερη και πιο αποτελεσματική είναι να υπάρχουν επιχειρησιακά σωματεία. Με κινητοποίηση των εργαζομένων και όχι με την ανάθεση προς τα διοικητικά συμβούλια μπορούμε να κάνουμε ανατροπές.
Άφωνοι πληροφορηθήκαμε από τον τύπο για το πρωτοφανές περιστατικό απόλυσης με… κλήρωση υπαλλήλου σε κατάστημα τηςVodafoneστην Πάτρα!
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο υπεύθυνος του καταστήματος που έπρεπε να απολύσει έναν υπάλληλο, αλλά δεν ήξερε ποιον να διαλέξει, αποφάσισε να… το ρίξει σε κλήρο. Οι υπάλληλοι, που θεώρησαν ότι θα γίνει κλήρωση για μπόνους από την εταιρεία, έγραψαν τα ονόματά τους σε ένα χαρτάκι, και όταν κληρώθηκε μια εργαζόμενη ο υπεύθυνος του καταστήματος της ανήγγειλε την απόλυσή της!
Αν μια οποιαδήποτε απόλυση είναι χτύπημα στο στοιχειώδες δικαίωμα στην εργασία, στο βιοτικό επίπεδο και την αξιοπρέπεια ενός εργαζόμενου, η συγκεκριμένη απόλυση με… κλήρωση συνιστά μια απάνθρωπη πράξη, ένα αρρωστημένο παιχνίδι με τις ανάγκες και τις αγωνίες ενός ανθρώπου. Στο πρόσωπο της συγκεκριμένης συναδέλφου ταπεινώνονται συνολικά όλοι οι εργαζόμενοι. Κάθε κρούσμα εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αντεργατικής συμπεριφοράς αν δεν απαντηθεί απειλεί να επεκταθεί τόσο σε όλη τηνVodafoneόσο και στους εργαζόμενους συνολικά.
Το Σωματείο μας καταγγέλει την απόλυση της συναδέλφου, όπως και κάθε απόλυση που ρίχνει στην ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση τους εργαζόμενους. Ειδικά για την συγκεκριμένη απόλυση, εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για την «έμπνευση» της κληρωτίδας, που προσβάλει την προσωπικότητα του εργαζομένου και τσαλαπατά κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.Απαιτούμε την εδώ και τώρα επαναπρόσληψη της συναδέλφου ως έμπρακτη συγγνώμη, δίχως όρους και εκδικητικές συμπεριφορές.
Ενώ η απίστευτη αυτή είδηση κυκλοφορεί σε εφημερίδες και τηλεοράσεις σοκάροντας το πανελλήνιο, την ίδια στιγμή η Διοίκηση τηςVodafoneτηρεί σιγή ιχθύος. Παρόλο που το κατάστημα είναιfranchiseκαι η υπάλληλος δεν ανήκει στο προσωπικό τηςVodafone, η Διοίκηση της Εταιρείας δεν απαλλάσσεται από τις ευθύνες της. Οι ευθύνες αυτές υπάρχουν αντικειμενικά, εφόσον το κατάστημα έχει τοbrandόνομα τηςVοdafoneκαι συνεπώς αποτελεί κι αυτό την «βιτρίνα» της εταιρείας στην αγορά. Είναι αυτονόητο ότι η Διοίκηση τηςVodafoneοφείλει να ασκεί έλεγχο στο καθεστώς που υπάρχει στα καταστήματά της, είτε αυτά είναι ιδιόκτητα είτε είναιfranchise.
Γι αυτό καλούμε την Διοίκηση τηςVodafoneνα αναλάβει τις ευθύνες της. Να πάρει δημόσια θέση άμεσα για το περιστατικό, να καταγγείλει την απαράδεκτη απόλυση με κλήρωση, να ζητήσει την άμεση επαναπρόσληψη της εργαζόμενης.
Η φτώχεια δεν είναι πια ένα φάσμα που πλανιέται γενικά κι αόριστα στον ορίζοντα της καθημερινότητας του καθένα. Είναι μια κατάσταση που ολοένα βαθαίνει και πιο πολύ, αφού ο αντίκτυπος της χρηματοοικονομικής κρίσης είναι πια ορατός στην πραγματική οικονομία και γενική είναι η πεποίθηση, ότι ακόμη δεν είδαμε ούτε την κορφή του παγόβουνου. Το αγωνιώδες πρόβλημα της επιβίωσης των λαϊκών στρωμάτων κι όχι μόνο πια, βαραίνει κάθε προσπάθεια βιοπορισμού, κάθε σκέψη για το αύριο.
Κοντά σ’ όλα ήρθε «καπάκι» η δολοφονία του μικρού μαθητή από «όργανο της τάξης», σαν αφορμή για να πυροδοτηθούν εξεγερσιακές αντιδράσεις της νεολαίας και των εργαζομένων. Το ποτάμι της οργής και της αγανάκτησης όλων μας ξεχείλισε. Φτάνει πια! Δεν πάει άλλο! Πρέπει να σταματήσουμε τα εγκλήματα σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας. Γι αυτό βγήκαμε στους δρόμους, για να αλλάξει η κατάσταση, για να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Αυτά, τόσα κι άλλα τόσα έκαναν μια ομάδα κατοίκων των Δυτικών Συνοικιών στη Θεσσαλονίκη, να αναζητήσουν τους γείτονες τους με τα ίδια προβλήματα, με τις ίδιες ανησυχίες και να προσπαθήσουν όλοι μαζί να τα αντιμετωπίσουν με ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες.
Πολλοί από αυτούς είχαν βρεθεί μαζί σε κοινούς αγώνες για το νόμο πλαίσιο και το άρθρο 16, στη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων και το ασφαλιστικό. Ξαναβρέθηκαν στους Αμπελόκηπους, να συζητήσουν τα γεγονότα και την πολιτική κατάσταση, έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά τη δολοφονία του Αλέξη, ν’ ανταλλάξουν τους προβληματισμούς τους για μια αγωνιστική και πιο οργανωμένη αντίσταση στα σχέδια του ολιγαρχίας και την κρατική καταστολή.
Μέσα από μια γόνιμη συζήτηση δύο συναντήσεων, συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία κατοίκων «Αντίσταση στις Δυτικές Γειτονιές», με σκοπό με τη διεύρυνσή της να σχηματίσει τοπικά μια λαϊκή παρουσία, που θα παρεμβαίνει συλλογικά, έτσι ώστε να συμβάλλει στο μέτρο της, στην αντιμετώπιση των τόσων προβλημάτων δουλειάς και ζωής. Για να μην περάσει η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και τον απολύσεων, για να μην περάσει η πολιτική που δολοφονεί. Να πάρουν οι κάτοικοι την τύχη στα χέρια τους και να αγωνιστούν όλοι μαζί, από κει που ζουν και εργάζονται.
Σαν πρώτη προς τα έξω δημόσια παρουσία τα μέλη της πρωτοβουλίας αποφάσισαν να εκφράσουν την αμέριστη συμπαράσταση τους στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, να καταδικάσουν την εισβολή και την παρουσία των ισραηλινών φονιάδων στη Λωρίδα της Γάζας, με εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Θέατρο των Αμπελοκήπων την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου στις 6 το απόγευμα. Στην εκδήλωση θα κληθούν να μιλήσουν παλαιστίνιοι αγωνιστές.
