Επτά χρόνια μετά...

0

του Κωστή Αλεξίου

 

Κι ο Στέφος ήταν παντός καιρού... παρουσιαστικό άλλης εποχής. Τιράντες, καπέλο, καμπαρντίνα και στα βαριά κρύα, ρούσικο καπέλο. Κι ήταν και παντός συνθηκών. Μια ζωή στρατευμένος στην πιο ευγενική και ταυτόχρονα σκληρότατη μάχη εναντίον των εχθρών της Ανθρωπότητας. Τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. 

 

Αχώριστος Σύντροφος του Κομμουνιστή Ηλία Καμαρέτσου, απ' τα εφηβικά χρόνια, σμιλεύτηκε στην μεγάλη υπόθεση του Κομμουνιστικού κινήματος, αναμετρήθηκε όχι μόνο με τις εξωτερικές ιστορικές συγκρούσεις, αλλά και με τις εσωτερικές θύελλες του ρεβιζιονισμού, της διάλυσης και του τέλους της Ιστορίας, που μάχονταν λυσσαλέα οι αστοί κι οι ακόλουθοι τους. Η νιότη του κόσμου όμως είναι μεγάλο πανανθρώπινο κουσούρι. 

 

Ο Στέφος με την πορεία ζωής και δράσης το χε κατακτήσει. Κι όχι ατομικά. Συλλογικά, ταξικά, κομματικά μες στό ασταμάτητο καμίνι του Αγώνα. Συνδέθηκε με τους νέους και νέες γιατί παρόλο τα χρόνια του ήταν κι ο ίδιος νέος. Παλιάς κοπής αλλά νέας αφετηρίας. Πιστός στην αντίληψη των Μαοϊκών, πως για να κτιστεί το νέο πρέπει να αποβληθούν συλλογικά τα παλιά βαρίδια, τα λάθη και τα πισωγυρίσματα. Να εμπιστευτούμε τις μάζες και την εργατιά, την φτωχή αγροτιά, να σμίξουμε την νεολαία προχωρώντας. Πάντα με το χαμόγελο και την αισιοδοξία, χωρίς ίχνος επιβολής η μεγαλομανίας, αλλά και χωρίς σκόντο στην ανάλυση και τις ιδέες του. Πάστα ανθρώπου που δύσκολα συναντάς πια, τώρα που η θύελλα επιτίθεται με λύσσα στην ίδια την ζωή και τις εκφράσεις της. Πολλές φορές, σαραντάρηδες εμείς πια, λέμε α ρε Στέφο να σουνα εδώ... Λες και δεν πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που φύγε για το διάβα στην Μνήμη μας. Στις συγκεντρώσεις το μάτι τον αναζητά ακόμα. Η μεταφυσική όμως είναι παιχνιδάκι των παπάδων και των αστών. 

 

Η Μνήμη είναι το δικό μας ταμπούρι, αυτό που κάνει τους Αγωνιστές να προχωρούν κι όσους φεύγουν να στέκουν πάντα κοντά μας. Ο κομμουνισμός έλεγε ο Στέφος θα ναι πάντα το βασίλειο της λευτεριάς, το τέλος της τυραννίας των Ιμπεριαλιστών και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μεχρι τότε και για πάντα ο Στέφος θα ζει μαζί μας, παρών όσο ποτέ στις τεράστιες μάχες που έρχονται για τους Λαούς, για το Κομμουνιστικό κίνημα για την συγκρότηση του. Ο Στέφος Καραμητρος, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ), αξέχαστος Αγωνιστής του Λαϊκού Κινήματος. Αθάνατος.

(*) Άλλες παλιότερες αναφορές του blog ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, και ΕΔΩ

 

https://aristerastikarditsa.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολιτική Εκδήλωση αποχαιρετισμού του σ. Γιώργου Τσουγκράνη στον Υμηττό

0

Με ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγους τιμής και εκτίμησης και αναφορές στη ζωή και τη δράση του, αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μας σύντροφο Γιώργο Τσουγκράνη που έφυγε από κοντά μας τη Δευτέρα 22/12. Στην πολιτική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο του Υμηττού το Σάββατο 27/12, στη γειτονιά που έζησε, αγάπησε και δραστηριοποιήθηκε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Ελλάδα, σύντροφοι, συναγωνιστές, γνωστοί και φίλοι, η οικογένειά του ήταν εκεί για να τιμήσουν τη ζωή, το έργο και την παρακαταθήκη του αταλάντευτου αγωνιστή κομμουνιστή, του γλυκού μας «Τσου».

Έγιναν τοποθετήσεις εκ μέρους του Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ), των Δρόμων Αντίστασης στα Νότια, του Γιώργου Σόφη από το Μ-Λ ΚΚΕ και του Δημήτρη Μπαμπάκου, παλιού συντρόφου και συνοδοιπόρου από τα χρόνια του ΑΜΕΕ στην Ιταλία. Μέσα από τις ομιλίες ξεδιπλώθηκαν πτυχές της ζωής και της προσφοράς του Γιώργου Τσουγκράνη στην υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος από τα φοιτητικά του χρόνια έως κυριολεκτικά την τελευταία πνοή του.

Η αντιφασιστική δράση του στην Πάρμα, την Μπολόνια, το Παλέρμο, στα χρόνια της χούντας, η σύντροφος της ζωής του, Εντσα, ο ερχομός του στην Ελλάδα, η ένταξή του στην ΟΜΛΕ, αργότερα στο ΚΚΕ(μ-λ), η καθοριστική γνωριμία του με τον αείμνηστο Στάθη Κωνσταντόπουλο, η δραστηριοποίησή του στις γειτονιές του Υμηττού και της Δάφνης μέσα από τις Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις Υμηττού, τη Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ και τους Δρόμους Αντίστασης στα Νότια. Η συμμετοχή του σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα, η πάλη του για κάθε κεντρικό ή περιφερειακό ζήτημα, η παρουσία του σε κάθε πρωτοβουλία της Οργάνωσης και η αδιάλειπτη συμβολή του στα μέτωπα πάλης που κάθε φορά ανοίγονταν. Η ιδεολογική του συγκρότηση, η αγωνιστική εμπειρία του, η καθαρή ματιά του και η γλυκύτητα της έκφρασης που τον χαρακτήριζε, η εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού, της νεολαίας, στην οργανωμένη πάλη για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό, όλα όσα μάθαμε πλάι στον πολύτιμο σύντροφο, θα μας λείψουν.

Ο Γιώργος Τσουγκράνης θα ζει για πάντα μέσα από τους αγώνες μας, θα μας συντροφεύει στις δράσεις μας, ακλόνητη υπενθύμιση της δύναμης των λαϊκών αγωνιστών.

Αθάνατος!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολιτικό μνημόσυνο για τον Ευτύχη Μπιτσάκη την Τετάρτη 22/10 στο Πάντειο

0

Λάβαμε από συγγενείς, συνεργάτες και συντρόφους του Ευτύχη Μπιτσάκη και αναδημοσιεύουμε την παρακάτω πρόσκληση:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σας καλούμε την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2025 στις 6.30 μ.μ. στο πολιτικό μνημόσυνο για τον Ευτύχη Μπιτσάκη, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ, σταθμός Συγγρού-Φιξ του μετρό.

Μιλάμε για τη ζωή και το έργο του μεγάλου μαρξιστή διανοητή, επιστήμονα και αγωνιστή της κομμουνιστικής αριστεράς. Τιμάμε τη μνήμη του.

Σας περιμένουμε.

Συγγενείς, Συνεργάτες, Σύντροφοι-ισσες

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο https://ei.bitsakis.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Έφυγε απ΄ τη ζωή ο Ευτύχης Μπιτσάκης

0

Σε ηλικία 98 χρονών, έφυγε σήμερα απ΄ τη ζωή ο κομμουνιστής διανοητής Ευτύχης Μπιτσάκης. Γεννημένος στο Κάδρος Κανδάνου του νομού Χανίων, εντάχθηκε στα 16 του χρόνια στην ΕΠΟΝ, ενώ για την αντιστασιακή του δράση καταδικάστηκε στα 19 του χρόνια, σε θάνατο, για να μετατραπεί σε συνέχεια η ποινή του σε φυλάκιση. Μέχρι το 1955 βρέθηκε φυλακισμένος στο Ιτζεδίν, στο Καλάμι Χανίων, στις φυλακές Αβέρωφ και στη Σύρο, ενώ εξορίστηκε και στη Γυάρο.

Η πολιτική του διαδρομή συνεχίστηκε με ανάληψη στελεχικών θέσεων στη Σπουδάζουσα της προδικτατορικής ΕΔΑ και στο ΚΚΕ, στη συνέχεια. Την περίοδο της χούντας βρίσκονταν ήδη στη Γαλλία για διδακτορικές σπουδές, όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Το 1989, διαχωρίστηκε απ΄ το ΚΚΕ, διαφωνώντας με τη συνεχή δεξιά του, πορεία και με τη συμμετοχή του - μέσω του ενιαίου «Συνασπισμού» - στην κυβέρνηση Τζανετάκη, (με ΝΔ) και στην οικουμενική του Ζολώτα, (με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ). Εντάχθηκε, τότε, στο Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ), του οποίου παρέμεινε στέλεχος. Μετά την μετεξέλιξη του ΝΑΡ στην οργάνωση Κομμουνιστική Απελευθέρωση, φέτος τον Φλεβάρη, εντάχθηκε στις γραμμές της.

Έχοντας σπουδάσει χημεία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και Θεωρητική Φυσική και Φιλοσοφία, στο Παρίσι, ασχολήθηκε εκτεταμένα με ζητήματα φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας, ενώ δίδαξε και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Αφήνει πίσω του ένα μεγάλο συγγραφικό έργο, σε βιβλία και σε περιοδικά όπου συμμετείχε, που έχει ενδιαφέρον να προσεγγιστεί.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οργάνωσή του, την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και στην οικογένειά του. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δυο χρόνια χωρίς την συντρόφισσα Αφροδίτη

0

 Δυο χρόνια πέρασαν χωρίς την συντρόφισσά μας Αφροδίτη Κοτσυφάκη. Η Αφροδίτη από τα φοιτητικά της χρόνια μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής της πρόσφερε με όλες της τις δυνάμεις στους αγώνες της νεολαίας, των εργαζόμενων, των εκπαιδευτικών και συνολικά του λαού.

Η πολύτιμη συντρόφισσα συνέβαλε με όλες της τις δυνάμεις στον δύσκολο και μακρύ αγώνα της συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της. Με δύναμη, θάρρος και αποφασιστικότητα προωθούσε τις θέσεις και την κατεύθυνση του ΚΚΕ(μ-λ), ξεχώριζε για την αφοσίωση και την αυταπάρνησή της στην υπεράσπιση το δίκιου της εργατικής τάξης και του λαού, ακόμη και όταν πάλευε με τους καρκίνους.

Η Αφροδίτη ήταν μια σπάνια συντρόφισσα, συναγωνίστρια, συναδέλφισσα και φίλη για όσους την γνώρισαν και πορεύτηκαν μαζί της στους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους αγώνες. Ήταν και είναι ένα φωτεινό παράδειγμα αφοσίωσης, αυταπάρνησης και δύναμης.

Η συντρόφισσα Αφροδίτη θα είναι για πάντα στην σκέψη μας, στην καρδιά μας, στους αγώνες μας.

18/6/2025

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Βαγγέλης Πισσίας τον Γενάρη του 1974

0

Με τον Βαγγέλη γνωριστήκαμε στην Γερμανία, κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Η μητέρα μου ήταν μετανάστρια στην Γερμανία και εγώ που σπούδαζα στην Ιταλία την επισκεπτόμουν κάθε Χριστούγεννα και τα καλοκαίρια. Όσες φορές ήμουν εκεί (συγκεκριμένα στην Κολωνία), συμμετείχα στις συνεδριάσεις και στις κινητοποιήσεις του ΑΜΕΕ. 

Στις αρχές του Γενάρη του 1974, το προξενείο προγραμμάτιζε μια εκδήλωση με τους Έλληνες μαθητές που σπούδαζαν στην Κολωνία όπου θα γινόταν η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Το ΑΜΕΕ απευθύνθηκε σε όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις για να παρέμβουμε μαζικά και να αποκαλύψουμε τη φύση του φασιστικού καθεστώτος. Αρνήθηκαν όλοι (ΚΚΕ, ΚΚΕ(εσωτ.), ΠΑΚ). Υπεύθυνος του ΑΜΕΕ Κολωνίας, ήταν ο Βαγγέλης. Στη συνεδρίαση της οργάνωσης αποφασίστηκε να παρέμβουμε με ομιλητή τον Βαγγέλη, παρόλο που ο ίδιος είχε επιφυλάξεις. Σε μια αίθουσα που είχε πάνω από χίλια άτομα, ο Βαγγέλης με άλλους τέσσερις συντρόφους κάθισαν στο κεντρικό τραπέζι. Μετά τον πρόξενο ο οποίος στην ομιλία του εκθείασε την χούντα, ο Βαγγέλης ανέβηκε πάνω στο τραπέζι, και με την ντουντούκα κατήγγειλε το έγκλημα του Πολυτεχνείου, τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τα βασανιστήρια και γενικότερα την εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό πολιτική. Μια ομάδα μπράβων από τα παρασκήνια, κινήθηκε εναντίον του. Καμιά δεκαριά φίλοι και μέλη του ΑΜΕΕ σκορπισμένοι μέσα στην αίθουσα άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα δίνοντας την αίσθηση ότι ήταν πολύ περισσότεροι. Μετά από αυτό, οι μπράβοι οπισθοχώρησαν. Η φιέστα του προξενείου, ναυάγησε. Η αστυνομία που ήρθε μετά από λίγο, δεν βρήκε κανέναν να συλλάβει. Εμείς αποχωρήσαμε μαζί με τον κόσμο. 

Αυτός ήταν ο Βαγγέλης ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του δεν έπαψε να συμμετέχει στους αγώνες του λαού μας, των λαών της μεσογείου, και ιδιαίτερα στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, για λευτεριά και ανεξαρτησία.

Γιάννης Κελεσίδης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον Βαγγέλη Πισσία

0

Ο κόσμος διαρκώς αλλάζει αλλά συχνά παραβλέπουμε το γιατί. Οι αλλαγές στην κοινωνία μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντανάκλαση των αλλαγών στην ανθρωπογεωγραφία. Άνθρωποι με ξεχωριστή ποιότητα κάνουν τη διαφορά και δίνουν τον τόνο στο δημόσιο λόγο και στην κοινή δράση. Όταν αυτοί άνθρωποι αποχωρήσουν οι ισορροπίες διαταράσσονται καθώς σπάνια βρίσκονται αντάξιοι αντικαταστάτες. Όμως το παράδειγμα, τα γραπτά και η μνήμη της δράσης τους μένουν και έτσι, λειτουργώντας σαν πυξίδες έμπνευσης για τις επόμενες γενιές, σώζουν οτιδήποτε μπορεί να διασωθεί. Ένας τέτοιος άνθρωπος-πυξίδα ήταν και ο Βαγγέλης Πισσίας, ο ακούραστος ακτιβιστής και διανοούμενος που συνέδεσε το όνομα του με το συμβολικό σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας το 2008. 

του Γιώργου Ρήγα (από το ThePressProject)

Ο Βαγγέλης Πισσίας γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξάνδρεια, ήταν δηλαδή προγενέστερος του Ισραήλ. Έμεινε στην Αίγυπτο μέχρι το 1962 και άρα βίωσε από πρώτο χέρι τις πρώτες συνέπειες του συλλογικού τραύματος της Νάκμπα στην αραβική ψυχή. Όλα όσα διαδραματίζονταν γύρω του τον στιγμάτισαν ωθώντας σε μια ατέρμονη πορεία ιδεολογικοπολιτικής αναζήτησης και δράσης. Γύρισε στην Ελλάδα έφηβος την ταραγμένη δεκαετία του ’60 όπου έγινε μάρτυρας της αποσταθεροποίησης που οδήγησε στη χούντα των συνταγματαρχών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βαγγέλης Πισσίας, ένας αγωνιστής με πνεύμα ανήσυχο και πάντα μαχητικός!

0

Με το Βαγγέλη ακολουθήσαμε αρκετά χρόνια κοινή πορεία συμμετέχοντας από κοινού σε καθοδηγητικά όργανα της ΟΜΛΕ (Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδος) και του ΚΚΕ (μ-λ).

Γεννημένος το 1947 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, γλωσσομαθής, φοίτησε στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης στη σχολή Αγρονομίας-Τοπογραφίας. Από τότε ξεκίνησε η πορεία του στον μαρξιστικό-λενινιστικό χώρο . Με την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία. Όταν η οργάνωση «χτυπήθηκε» και γίνανε αρκετές συλλήψεις διέφυγε στο εξωτερικό. Υπήρξε καταζητούμενος και δικάστηκε ερήμην. Από το Παρίσι πήγε στην Οργάνωση του ΑΜΕΕ στη Γερμανία, όπου ανέπτυξε δράση στις κοινότητες των Ελλήνων εργατών και σπουδαστών της Γερμανίας.

Με την μεταπολίτευση βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα και συνεχίζει τη δράση του ως στέλεχος της ΟΜΛΕ. Όταν το 1975 ξεσπά η κρίση στην ηγεσία της ΟΜΛΕ και παραιτείται ο γραμματέας Τάκης Τασόπουλος, τότε από τα πράγματα και παρότι ο Βαγγέλης δεν ήταν πρώτης γραμμής στέλεχος, αναλαμβάνει τη θέση του γραμματέα. Το ίδιο συνέβη και μ’ εμένα, που από απλό μέλος της ΟΜΛΕ έγινα μέλος του ολιγομελούς πολιτικού γραφείου της ΟΜΛΕ που είχε την αποστολή να προωθήσει την προσυνεδριακή διαδικασία που διήρκησε μέχρι το Νοέμβρη του 1976, οπότε έγινε και το συνέδριο της ΟΜΛΕ. Όλο αυτό το δύσκολο διάστημα ο Βαγγέλης το χειρίστηκε καλά, παρόλα τα προβλήματα που αντιμετώπισε από την εσωκομματική αντιπαράθεση που κατέληξε στην γνωστή διάσπαση.

Σε όλα τα κατοπινά χρόνια, ο σ. Βαγγέλης προσέφερε σε όλους τους τομείς που κλήθηκε να αναλάβει. Το 1982, στον χαλασμό του ΚΚΕ(μ-λ), αποστασιοποιήθηκε από τον χώρο, αλλά δεν τον εγκατέλειψε. Ακόμα και στη Συνδιάσκεψη του Ιούνη του 1982, για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ) παρευρέθηκε ως παρατηρητής και ήταν ο μόνος που έκανε αυτή την κίνηση από την παλιά ηγεσία.

Γνωρίζουμε ότι πέρασε από διάφορους χώρους και τελευταία από την πολιτική Οικολογία, προκειμένου να δράσει και να καλύψει τουλάχιστον μέρος από αυτά που του υπαγόρευε το ανήσυχο πνεύμα του.

Τελικά, η πολύ καλή γνώση της αραβικής γλώσσας και οι σχέσεις που ανέπτυξε με οργανώσεις των αραβικών χωρών και ιδιαίτερα της Παλαιστίνης, τον οδήγησαν στο όνειρο που έγινε πραγματικότητα με την εκστρατεία και την αποστολή «Ένα καράβι για τη Γάζα». Με το πείσμα και το μαχητικό του πνεύμα κατάφερε η αποστολή να σπάσει τον αποκλεισμό και να αναδείξει με αυτόν τον τρόπο στην διεθνή κοινή γνώμη τον γενοκτονικό αποκλεισμό των Παλαιστίνιων από το σιωνιστικό κράτος με την συνενοχή της Δύσης. Αν και στοίχισε κι αυτή η προσπάθεια κόπους, βάσανα και απογοητεύσεις όπως όλοι οι αγώνες μέχρι να φτάσουν στην τελική νίκη τους.

Τελικά ο Βαγγέλης μάς δίδαξε ένα σπουδαίο πράγμα. Ότι οι αγωνιστές δεν πρέπει ποτέ να παραιτούνται, ακόμη κι όταν βρίσκονται μπροστά στις μεγαλύτερες δυσκολίες της ζωής. Και ο Βαγγέλης αυτό έκανε σε όλη του τη ζωή, αφού ακόμα και με τον θάνατο αναμετρήθηκε, μιας και ο καρκίνος τον πολιορκούσε τόσα χρόνια κι αυτός δεν το έβαζε κάτω, δεν παραδινόταν, δήλωνε παντού παρών! Για αυτό θα είναι πάντα παρών στους αγώνες των λαών και σήμερα και αύριο και μέχρι την τελική νίκη! Στην μεγάλη χορεία εκείνων των αγωνιστών που πάλεψαν και πρόσφεραν για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την καταπίεση , την εκμετάλλευση και την καταστροφή που την οδηγεί ο καπιταλισμός!

Αθάνατος!

Στέλιος Αγκούτογλου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Ανακοίνωση για τον θάνατο του Βαγγέλη Πισσία

0

 

Έφυγε από τη ζωή ο Βαγγέλης Πισσίας, ένας αγωνιστής του λαϊκού κινήματος, παλιό στέλεχος του μαρξιστικού-λενινιστικού χώρου και γραμματέας της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ), τα έτη  1975-76, όταν διεξάγονταν οι προσυνεδριακές διαδικασίες αυτού του χώρου, για την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού).

Ο Βαγγέλης Πίσσιας γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ήρθε στην Ελλάδα και φοίτησε στην Πολυτεχνική σχολή Θεσσαλονίκης, στο τμήμα  Αγρονόμων –Τοπογράφων. Από τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του ζωής εντάχθηκε στο μ-λ κίνημα και συνέχισε τον αγώνα του, επί χούντας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ανάμεσα στους έλληνες εργάτες και φοιτητές της Γερμανίας.

Με τη μεταπολίτευση, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα και ανταποκρίνεται επάξια σε όποιον τομέα και αν καλείται να προσφέρει. 

Το 1982 αποστασιοποιείται από τον μ-λ χώρο, αλλά παρακολουθεί τις εξελίξεις σε κάθε πτέρυγα του και κινείται με βάση τις αναζητήσεις ενός  ανήσυχου πνεύματος που τον διέκρινε πάντα. Ήταν αυτό, που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή, αρνούμενος την παραίτηση και την ιδιώτευση. 

 

Οι καλές σχέσεις που απέκτησε με τα κοινωνικά απελευθερωτικά κινήματα στον αραβικό κόσμο και ιδιαίτερα με τον αγώνα των Παλαιστινίων για ελεύθερη πατρίδα, τον οδήγησε να οργανώσει το εγχείρημα "Ένα καράβι για την Γάζα", σπάζοντας τον αποκλεισμό που είχαν επιβάλλει οι σιωνιστές.    Στην δεύτερη απόπειρα, η αποστολή στην οποία πρωταγωνίστησε είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη και την κακοποίηση του από τους ισραηλινούς κατακτητές. 

Ο Βαγγέλης Πισσίας, αγωνιστής όχι μόνο των λόγων αλλά και της πράξης, συνέχισε να δίνει το παρόν, μέχρι τέλους, σε αγώνες για την προστασία  του περιβάλλοντος, (όπως σ’ αυτόν για την προστασία της Μεσογείου από την καταστροφή των χημικών από την Συρία),  όσο και σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας, ανταποκρίνονταν, μέχρι τον τελευταίο καιρό, σε προσκλήσεις, για να μιλήσει και να αποκαλύψει τις αληθινές διαστάσεις της τραγωδίας του Παλαιστινιακού λαού.  

Ο σύντροφος Βαγγέλης ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι, ανάμεσά μας και μέσα στους  λαϊκούς αγώνες του λαού μας και των λαών της Μεσογείου, για τους οποίους έτρεφε πάντα βαθύ σεβασμό και αλληλεγγύη. 

Αθήνα 6/11/2024

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΙΣΣΙΑΣ

0

Για τον αγωνιστή, καθηγητή Βαγγέλη Πισσία που έφυγε τα ξημερώματα της Τετάρτης 6 Νοεμβρίου 2024, αναδημοσιεύουμε μια πρόσφατη συνέντευξη του στο Αντίφωνο στον δημοσιογράφο Κώστα Ράπτη και τον συνεργάτη του Αντιφώνου, θεολόγο Βασίλη Ξυδιά στην οποία μιλά για την ζωή, τους αγώνες και την επιστήμη του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση | Αντίο στον Νίκο Αδαμόπουλο, έναν εργάτη που ήθελε να νικήσει η τάξη του

0

Έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί ο αγωνιστής, στέλεχος του ΝΑΡ και συνδικαλιστής στο χώρο των ΟΤΑ σ. Νίκος Αδαμόπουλος. Ακολουθεί η ανακοίνωση του ΝΑΡ:

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση αποχαιρετά τον σύντροφο Νίκο Αδαμόπουλο ο οποίος έφυγε από τη ζωή το πρωί της Πέμπτης 28 Μάρτη 2024. Μια απώλεια απρόσμενη και βαριά, που προκάλεσε βαθύ πόνο σε όλους και όλες μας, σε όσους συναντήθηκαν μαζί του στην αταλάντευτη πορεία του στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα.

Ο Νίκος Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1958. Η καταγωγή του ήταν από την Αντίπαρο.

Ο Νίκος ήταν “ώριμο τέκνο της οργής”. Καταγόταν από εργατική οικογένεια, ο πατέρας του δούλευε στο λιγνιτωρυχείο στην Ανθούπολη στο Περιστέρι, επονομαζόμενο «Κάρβουνο». Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του μαζί με την οικογένειά του στα παραπήγματα που έμεναν οι ανθρακωρύχοι πριν κλείσει το ορυχείο.

Ήταν σε νυχτερινό σχολείο όταν οργανώθηκε στην ΚΝΕ το 1974 ενώ αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δούλεψε ενεργά στον τομέα Πατησίων-Κυψέλης της ΚΝΕ με διάφορες χρεώσεις. Στη συνέχεια ανάλαβε υπεύθυνος για τα πολιτιστικά στο Συμβούλιο Πόλης Αθήνας της ΚΝΕ και υπεύθυνος για τα πολιτιστικά στο Φεστιβάλ. Μεγάλη ήταν η συμβολή του για έναν άλλον εργατικό πολιτισμό μέσα από αυτές τις θέσεις. Από το 1985 ήταν και αναπληρωματικό μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.

Δεν αποδέχθηκε την υποταγή της ρεφορμιστικής Αριστεράς, του Συνασπισμού και του ΚΚΕ, με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα και πήρε μέρος στην ”ανταρσία της ΚΝΕ”. Εντάχθηκε στο ΝΑΡ από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής του το 1989 και αποτέλεσε δραστήριο στέλεχός του. Στην 34-χρονη πορεία του ΝΑΡ, ο Νίκος ήταν πάντα παρών σε δεκάδες καθήκοντα και χρεώσεις. Συμμετείχε σε μία σειρά από όργανα και επιτροπές. Ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής και του Γραφείου της σε διάφορες περιόδους, συμπεριλαμβανομένης και της απερχόμενης ΠΕ πριν από το πρόσφατο 5ο Συνέδριο της οργάνωσης. Μόλις πριν λίγες μέρες θυμόμαστε την παρέμβασή του στο Συνέδριο του ΝΑΡ.

Ο Νίκος πρωταγωνίστησε στο εργατικό κίνημα στο χώρο των ΟΤΑ. Ήταν πολλά χρόνια μέλος του ΔΣ και στη συνέχεια πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στο Δήμο Νέας Ιωνίας Αττικής, από το 1998 μέχρι το 2000 και από 2002 μέχρι το 2016 που συνταξιοδοτήθηκε. Είχε εκλεγεί με τις «Αγωνιστικές Κινήσεις-Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ» στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ-ΟΤΑ από το 2007 μέχρι το 2015, στην Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας από το 2012 μέχρι το 2015, καθώς και στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στο διάστημα 2015-2016.με το ψηφοδέλτιο των Παρεμβάσεων-Κινήσεων στο δημόσιο. Με τη δράση του στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα συνέβαλε αποφασιστικά στην προώθηση της αντίληψης του νέου εργατικού κινήματος, του συντονισμού σωματείων και του ταξικού κέντρου αγώνα.

Εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με την «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική» στην οποία έδρασε αποφασιστικά. Ήταν επίσης μέλος της Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου και της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Νίκος Αδαμόπουλος διακρινόταν για την αφοσίωση στην επαναστατική υπόθεση της εργατικής τάξης, για την μαχητικότητά του και την αποφασιστικότητά του να παλέψει για να νικήσει η εργατική τάξη και όχι απλά να κάνει αγώνες διαμαρτυρίας.

Στήριξε συνειδητά τον στόχο και το έργο για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα. Θα θυμόμαστε τον Νίκο πάντα κοντά στη νεολαία, στους αγώνες και στις αγωνίες της, μπροστάρη στις διαδηλώσεις, με την πείρα και το αισθητήριό του για ένα κίνημα που δεν θα τα διπλώνει αλλά θα ανατρέπει την αστική επίθεση.

Θα λείψει πολύ, γιατί είχε πολλά να δώσει. Έφυγε όρθιος κι έτσι θα τον θυμόμαστε. Θα είναι μέσα σε όλα όσα κάνουμε, μαζί με τους συντρόφους που χάσαμε νωρίτερα.

Αυτές τις δύσκολες ώρες οι σκέψεις μας είναι στους δικούς του ανθρώπους, στους αγαπημένους συντρόφους και συντρόφισσές μας, στους οποίους το ΝΑΡ εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια.

Δεσμευόμαστε σύντροφε Νίκο, όλες και όλοι οι σύντροφοί σου, ότι θα βαδίσουμε αταλάντευτα στο δρόμο της εργατικής χειραφέτησης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης όπως έκανες πάντα ακούραστα, μαχητικά, με πείσμα μέχρι την τελευταία ώρα.

Η πολιτική κηδεία του σύντροφου Νίκου θα γίνει το Σάββατο 30 Μάρτη στο Α΄ νεκροταφείο. Για την ακριβή ώρα θα υπάρξει ενημέρωση.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον Ηλία Καμαρέτσο

0

Εάν ζούσε τώρα, θα πήγαινε στα μπλόκα θα μίλαγε με την Αγροτιά, θα έδινε δύναμη και κουράγιο σε όσους ειδικά φέτος χάσανε μεγάλο μέρος του βίος τους απ’ την καταστροφή που προκάλεσε η πολιτική του κεφαλαίου. 

Θα πήγαινε κοντά στους νέους και νέες που σηκώνουν το κεφάλι στο ζόφο ενός συστήματος που τους θέλει σκυμμένους με χέρια πάμφθηνα για την αύξηση της κερδοφορίας του. Κι οι νέοι θα βλέπανε ένα κοντό με φαλάκρα και ρούχα παλιακά, να τους μιλάει σαν συνομήλικος, για την κατεύθυνση της πάλης, για την ανατροπή των νομοσχεδίων, για το παρελθόν και τις δεκαετίες που το κίνημα έδωσε μάχες σε συνθήκες βαριές και αλλαγές μακάβριες, για νίκες και ήττες, για την πίστη στην λαϊκή υπόθεση. Για το τέλος που λέγαν οι αστοί της Ιστορίας όταν το Κόκκινο λάβαρο κατέβαινε… για όσους κι όσες το πήραν στα χέρια τους για να το σηκώσουν γενιές και γενιές μέχρι να στεριώσει μια για πάντα. 

Πάνε δέκα χρόνια που ο Λίας μας έφυγε, αλλά περιπλανιέται κι έρχεται στην σκέψη μας διαρκώς ειδικά όταν λαός και νεολαία βγαίνουν στο Δρόμο. Γιατί αυτός ήταν ο Λίας, ο δρόμος που απ' το παρελθόν βγάζει στα αλώνια του ήλιου, σε κείνα που ο Λαός θα κουμαντάρει την σοδειά του. Ο Κομμουνιστής Λίας, ο Καμαρέτσος, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ( μ-λ)

Κωστής Αλεξίου

http://aristerastikarditsa.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τελευταίο αντίο στον σύντροφο Κώστα Γιουβαλάκη!

0

Με μια σεμνή τελετή, στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, είπαν το τελευταίο αντίο στον Κώστα, οι στενοί του συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι! 

Εκ μέρους των κομματικών οργανώσεων Ηπείρου του ΚΚΕ (μ-λ), τον αποχαιρετιστήριο λόγο έκανε ο σύντροφος Γιώργος Ματσούκας. 

Τον αποχαιρετιστήριο λόγο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έφυγε απ’ τη ζωή ο σ. Κώστας Γιουβαλάκης

0

 

Στην αυγή του νέου χρόνου έφυγε από κοντά μας ο σ. Κώστας Γιουβαλάκης. Ήταν το πρωί της Τρίτης 2 Γενάρη που έχασε ο Κώστας τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε το 1955 στην Αλεξανδρούπολη, μέλος μια πολύτεκνης οικογένειας. Από μικρό παιδί άρχισε να δίνει μάχες για τον βιοπορισμό και τη ζωή. Ήταν 14 χρονών όταν αναγκάστηκε να μπαρκάρει και από τότε συνέχισε να δουλεύει σκληρά. Το 1985 διορίστηκε φύλακας στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Αθήνας και το 1989 παίρνει μετάθεση στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας, όπου δούλευε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.

Στο Νοσοκομείο της Άρτας γνωριστήκαμε. Συναντήσαμε έναν αγωνιστή της ζωής και του κινήματος. Συμμετείχε ενεργά σε όλες τις διαδικασίες του σωματείου, υποστηρίζοντας με επιμονή τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων. Εκλέχτηκε επανειλημμένα στο Διοικητικό Συμβούλιο των εργαζομένων του Νοσοκομείου με την «Αριστερή Παρέμβαση». Συνειδητά και με τη χαρακτηριστική ηρεμία που τον διέκρινε, υπερασπιζόταν τα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων συμμετέχοντας στους λαϊκούς αγώνες.

Δοτικός, ταπεινός, με βαθιά ενσυναίσθηση και με απέραντη αγάπη για κάθε πλάσμα πάνω στη Γη. Πάντα χαμογελαστός μοίραζε αγάπη και φροντίδα στους κοντινούς του, τους φίλους του και με όλους τους ανθρώπους. Μια ιδιαίτερη πτυχή του ήταν η αγάπη του και η φροντίδα που έδειχνε για τα αδέσποτα ζώα της Άρτα. Ο Κώστας μπορούσε να δώσει και το τελευταίο του ευρώ για να τους πάρει τροφή και να τα φροντίσει. Ταιριάζει για τον Κώστα η έκφραση «όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι άνθρωπος».

Αυτό το αποτύπωμα άφησε πίσω του. Με αυτές τις αναμνήσεις αποχαιρετάμε τον Άνθρωπο, τον φίλο και τον σύντροφο Κώστα.

Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στη γυναίκα του Βάσω και στα παιδιά του Παρί και Νίκο.

Κομματικές Οργανώσεις Ηπείρου του ΚΚΕ(μ-λ)

Η τελετή αποχαιρετισμού θα γίνει στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας την Παρασκευή 5 Γενάρη στις 5μμ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΩΗΣ

0

Έφυγε από κοντά μας, την Πέμπτη 15 Νοέμβρη, στην Άρτα, στα 71 του χρόνια ο Βασίλης Ζώης. Πάλεψε και με την αρρώστια του, όπως έμαθε να κάνει σ όλη του τη ζωή. Από μικρό παιδί στο μεροκάματο, στην οικοδομή. Έφυγε από την Άρτα για την Αθήνα, για να δουλέψει. Στο χώρο της οικοδομής βρήκε το μεροκάματο, αλλά συνάντησε και τις κομμουνιστικές ιδέες. Ασπάστηκε τις ιδέες του μ-λ κινήματος και μέσα από τις γραμμές της ΠΕΣΠ οικοδόμων συμμετείχε στους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Όταν γύρισε στην Άρτα συνέχισε την πολιτική του διαδρομή. Υπερασπίστηκε με θέρμη το δίκιο του εργάτη και του λαού μας. Ήταν υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της «Επαναστατικής Αριστεράς» στις εκλογές του 1981.

Στη συνέχεια χώρισαν οι δρόμοι μας πολιτικά. Διαφωνούσαμε με τις πολιτικές επιλογές του. Όμως συναντηθήκαμε πολλές φορές, γιατί ο Βασίλης παρέμεινε να αγωνίζεται πάντα με θέρμη και ανιδιοτέλεια για τη λαϊκή υπόθεση.

Αυτός ήταν ο Βασίλης. Έτσι θα τον θυμόμαστε. Μπογιατζής -καλλιτέχνης μεγάλων επιφανειών, όπως τον λέει ένας σύντροφος μας. Ένας λαϊκός αγωνιστής, που τίμησε την τάξη του.

Η πολιτική του κηδεία θα γίνει στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, το Σάββατο 18 Νοέμβρη στις 10.00.

Γιώργος Ματσούκας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ σ. ΑΝΤΡΕΑ

0

Σαν σήμερα πέρσι  ο σύντροφος Αντρέας έφυγε για την Αιωνιότητα....

Μας λείπει πολύ.... Μας λείπει η αποφασιστικότητά του, η μαχητικότητά του, η επιμονή του, τα πειράγματά του...

Ο σύντροφος Αντρέας έφυγε. Θα τον μνημονεύουμε πάντα στις προσωπικές, αλλά και τις πολιτικές μας συζητήσεις, στις  συγκεντρώσεις, στις διαδηλώσεις..

....κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης και στους πολυποίκιλους μηχανισμούς του, που στερούν από τον λαό μας το δικαίωμα στη ζωή, την ίδια στιγμή που σπέρνουν την σαπίλα τους, την απογοήτευση, την ηττοπάθεια, τον συμβιβασμό και εν τέλει την υποταγή. Κόντρα στους ιμπεριαλιστές που στηρίζουν την αστική τάξη της χώρας μας και μακελεύουν τους λαούς του κόσμου. 

Ο σύντροφος Αντρέας έφυγε.. αλλά θα είναι συνέχεια πλάι μας παντού. Όπως στη σημερινή πορεία για την υπεράσπιση του λαού της Παλαιστίνης που τον μακελεύει με μεγάλη ένταση (εδώ και 75 χρόνια) το κράτος του Ισραήλ, τις τελευταίες μέρες.

Άλλωστε, είναι ο μόνος και ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας!!! Τους κομμουνιστές, τους αγωνιστές. Συνεχίζοντας στο δρόμο της οργάνωσης, της Αντίστασης, της Διεκδίκησης για να βαδίζει ο λαός το δικό του δρόμο.

Ο σύντροφος Αντρέας έφυγε .. αλλά θα μας συντροφεύει για πάντα στον δύσκολο δρόμο για να γίνουν τα σκοτάδια φως.  

Ν.Ζ. από τους ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

0

Γράφτηκαν πολλά για την σ. Αφροδίτη.
Της άξιζαν όλα και με το παραπάνω. Τόσα κι άλλα τόσα.
Θέλω με απέραντη ευγνωμοσύνη για όσα μας πρόσφερε,
να την αποχαιρετήσω μ ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, από τη συλλογή «πριν και μετά»:

Απροσδόκητη γέφυρα

Σαν έφτασε μπροστά στον γκρεμό, σταμάτησε ήσυχα, κοίταξε κάτω
κι άρχισε να οπισθοχωρεί με αργά, συλλογισμένα βήματα – τ’ άκουγε κιόλας
να ηχούν βαθιά σε κάποια μακρινή κοιλότητα πίσω απ’ τη ράχη του. Στάθηκε πάλι,
έσκυψε σα να γύρευε κάτι στη γη. Πήρε μια πέτρα
και τη σφεντόνισε μ’ απρόσμενη ένταση αθλητή πάνω απ’ το χάσμα·
ύστερα κίνησε ξανά προς τα εμπρός, πλησίασε τον γκρεμό και με ίσο βήμα
πέρασε το λεπτό γεφύρι που ‘χε διαγράψει η τροχιά της πέτρας.
Τον διέκρινα για λίγο
στο απέναντι βουνό· κουνούσε το καπέλο του· – δεν καλοφαινόταν·
τον έσβηνε το φως κι έπρεπε πια να τον ακολουθήσω. 

Για την αντιγραφή
Γιώργος Ματσούκας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βαθιά συγκίνηση στην κηδεία της σ. Αφροδίτης

0

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η κηδεία της συντρόφισσας Αφροδίτης Κοτσυφάκη, στον τόπο καταγωγής της, στο χωριό Πιτσίδια Ηρακλείου Κρήτης. Συντετριμμένοι ήταν τόσο ο σύντροφος της ζωής της Σταύρος, ο οποίος της στάθηκε και την στήριξε σ’ όλο αυτό τον μακρόχρονο, άνισο αγώνα με τον καρκίνο, όσο και ο πατέρας της Μιχάλης, που με στωικότητα δέχονταν τα συλλυπητήρια. Η μητέρα της Ελευθερία για σοβαρούς λόγους υγείας δεν ήταν στην τελετή. Τραγικά πρόσωπα και οι δυο γονείς που μέσα σε δύο χρόνια καλούνται να αντέξουν στον πόνο από τον χαμό και του δεύτερου παιδιού τους. Οι λέξεις «υπομονή» και «κουράγιο» δεν μπορούν να τους παρηγορήσουν.  

Πλήθος κόσμους παραβρέθηκε στην κηδεία για να πει το τελευταίο αντίο στη φίλη, στη συντρόφισσα, στη συνάδελφο, στην αγωνίστρια, στον δοτικό και υπέροχο ΑΝΘΡΩΠΟ που ήταν η Αφροδίτη.  Η παρουσία των συγχωριανών της ήταν πολύ μεγάλη. Στην κηδεία της συντρόφισσας παραβρέθηκαν συναγωνιστές από τις Αγωνιστικές Κινήσεις εκπαιδευτικών, πολλοί σύντροφοι από τις κομματικές οργανώσεις της Κρήτης (Ηράκλειο, Χανιά, Λασίθι) καθώς και αντιπροσωπεία του Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ).

Ο σ. Ματσούκας Γιώργος εκφώνησε τον επικήδειο, από πλευράς του Κ.Ο. Στον λόγο του αναφέρθηκε στην πορεία της Αφροδίτης στο κίνημα, από τα φοιτητικά της χρόνια μέχρι και τις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Στη συμμετοχή της στους αγώνες της νεολαίας, των εργαζομένων, των εκπαιδευτικών, του λαού μας βάζοντας «ένα πολύτιμο λιθαράκι στην υπόθεση της εργατικής τάξης για να ανυψωθεί σε τάξη για τον εαυτό της και να πρωτοπορήσει μέχρι την τελική ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση μιας νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας».  Στην άνιση μάχη με τον καρκίνο, αλλά και για την πίστη της στην υπόθεση του κινήματος, που παρά τα προβλήματα υγείας δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Αλλά και για τον άνθρωπο Αφροδίτη φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.

Η Φανή Ζυμβρακάκη, εκ μέρους των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών, αναφέρθηκε στην παρουσία της και συνεισφορά της στους αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος και την εκτίμηση που απολάμβανε η Αφροδίτη από τους συναδέλφους της.

Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το ποίημα – μαντινάδα, που έγραψε και διάβασε ο θείος της Γιώργος Καργατζής.

Η συντρόφισσα Αφροδίτη θα είναι για πάντα στην σκέψη μας, στην καρδιά μας, στους αγώνες μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη | Πλήθος και συγκίνηση στον αποχαιρετισμό στην Αφροδίτη Κοτσυφάκη

0

Συγκίνηση και θλίψη κυριάρχησαν στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΔΟΘ στην Θεσσαλονίκη, στην λιτή εκδήλωση-αποχαιρετισμό στην Αφροδίτη Κοτσυφάκη. Για την συντρόφισσα, αγωνίστρια της ζωής, την μαχήτρια της κομμουνιστικής υπόθεσης μίλησε εκ μέρους της οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ), ο Παναγιώτης Σαπουνάς. Για την προσφορά της στην δημόσια εκπαίδευση και τους αγώνες της στο κίνημα των εκπαιδευτικών μίλησαν ο πρόεδρος της Ε' ΕΛΜΕ Χρήστος Ζαγανίδης, η πρόεδρος της Α' ΕΛΜΕ Δήμητρα Τραγάκη και η Γιάννα Λαθήρα εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Για την συνάδελφο και συναγωνίστρια Αφροδίτη στους κοινούς πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες από τά πρώτα χρόνια στο σύλλογο Αδιορίστων έως σήμερα στις μάχες ενάντια στην αξιολόγηση μίλησαν με έκδηλη συγκίνηση η Σίσσυ Φραντζέσκου εκπρόσωπος της ΟΚΔΕ και της Αντεπίθεσης Εκπαιδευτικών, ο Γιώργος Κρεασίδης εκ μέρους του ΝΑΡ και ο Γιώργος Αναστασιάδης εκ μέρους της ΔΕΑ. 

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τον αποχαιρετισμό του Βασίλη Σαμαρά. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν πολλοί εκπαιδευτικοί, φίλοι της Αφροδίτης από τα χρόνια του Πανεπιστήμιου και φυσικά πολλοί συναγωνιστές από διάφορους εργασιακούς χώρους.

Παναγιώτης Σαπουνάς

Γιώργος Αναστασιάδης  ΔΕΑ

Σίσσυ Φραντζέσκου ΟΚΔΕ - Αντεπίθεση Εκπαιδευτικών

Γιώργος Κρεασίδης ΝΑΡ

Γιάννα Λαθήρα Παρεμβάσεις

Α' ΕΛΜΕ Δήμητρα Τραγάκη

Ε' ΕΛΜΕ Χρήστος Ζαγανίδης

Βασίλης Σαμαράς

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: Θλίψη και οδύνη για την απώλεια της συναδέλφου Αφροδίτης Κοτσυφάκη

0

Αποχαιρετούμε με θλίψη και οδύνη τη συνάδελφο Αφροδίτη Κοτσυφάκη, αγωνίστρια του εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος, που χθες το βράδυ έφυγε από τη ζωή, αφού πάλεψε με μεγάλη γενναιότητα και δύναμη με τον καρκίνο για 25 ολόκληρα χρόνια, δίνοντας παράδειγμα ζωής και αγώνα σε όλους μας.

Η Αφροδίτη, από τότε που ήρθε για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης από την πατρίδα της την Κρήτη που υπεραγαπούσε, και μέχρι το τέλος, ήταν στην πρώτη γραμμή στον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του δημόσιου σχολείου. Αδιάκοπη ήταν η προσφορά της στους μαθητές της στους οποίους δεν πρόσφερε μόνο γνώση, αλλά και αξίες, αρχές και ιδανικά.

Τα τελευταία χρόνια υπηρετούσε στο 3ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης και συμμετείχε ενεργά στους αγώνες και τις διαδικασίες του εκπαιδευτικού κινήματος και της Ε ΕΛΜΕ, θέτοντας τον εαυτό της στη διάθεση του σωματείου μέχρι το τέλος στον αγώνα κατά της αξιολόγησης και στις παρεμβάσεις του στα σχολεία, όπου συμμετείχε ενεργά παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας της. Για πολλά χρόνια συμμετείχε στην Α ΕΛΜΕ και στο ΔΣ εκπροσώπησε τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών.

Η Αφροδίτη αποτελεί παράδειγμα αγωνίστριας, εκπαιδευτικού, αλλά κυρίως ανθρώπου που όλοι τόσο έχουμε ανάγκη. Υπηρέτησε αρχές και αξίες και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των εργαζομένων, των φτωχών κι αδύναμων, για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος. Πάλεψε με δύναμη και αποφασιστικότητα όχι μόνο για τη δική της ζωή, αλλά για τις ζωές όλων, όπως όλοι όσοι βάζουν το συλλογικό πάνω από το ατομικό. Θα τη θυμόμαστε ακόμη για την ευγένειά της, τη σεμνότητα, τη νηφαλιότητα, την προσπάθεια συνεισφοράς για να ανοίξουν νέοι δρόμοι, ελπιδοφόροι για το εκπαιδευτικό κίνημα.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήρια και τη βαθιά μας λύπη για την απώλεια της Αφροδίτης στους συναγωνιστές της, στο σύντροφό της ζωής της, στην οικογένειά της και στους οικείους της, καθώς και στην εκπαιδευτική κοινότητα του 3ου Γυμνασίου Σταυρούπολης.

Η κηδεία της θα γίνει αύριο στο χωριό της στην αγαπημένη της Κρήτη. Το ΔΣ της ΕΛΜΕ θα αποφασίσει για προσφορά στη μνήμη της.

Το Δ.Σ.

Ο πρόεδρος                   Η γραμματέας

Χρήστος Ζαγανίδης     Σοφία Στεφανίδου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ