Συμπεράσματα - εκτιμήσεις

«...Θα ήταν άλλωστε μεταφυσικό να μην έχει το τωρινό ξέσπασμα σαφή σημάδια αποπολιτικοποίησης, αντιοργανωτισμού, στρεβλής πολιτικής αντίληψης. Αποτελεί ακραία έκφραση ιδεαλισμού να θεωρεί ένας αριστερός ότι δεν θα έχουμε σημάδια τυφλής βίας. Λες και υπάρχουν εξεγέρσεις που δεν περιέχουν βία και που ορισμένες φορές είναι ανεξέλεγκτη και χωρίς σαφείς πολιτικές οριοθετήσεις. Όχι ότι τα επικροτούμε, αλλά θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε εκεί που γεννιούνται σαν φαινόμενα μέσα στην κίνηση και κυρίως όχι μόνο διαχωριζόμενοι από αυτά (που είναι το «εύκολο») αλλά χτίζοντας μέσα στη διαδρομή μια γνήσια επαναστατική Αριστερά στη θέση της σημερινής χρεοκοπημένης και σκουριασμένης!
Όπως και να ’χει, το ΚΚΕ, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και φωνάζει ότι αυτό που ζούμε δεν είναι ΕΞΕΓΕΡΣΗ, επειδή δεν μπορεί να ομολογήσει ότι έγινε μια ολόκληρη κοινωνική και πολιτική αναστάτωση με μπόλικες ανατροπές όχι μόνο χωρίς αυτό, αλλά κυρίως κόντρα σε αυτό. Τόσο κόντρα, που η ηγεσία του ΚΚΕ αναγκάστηκε να βγει ανοιχτά με το μέρος του συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης με έναν απροσχημάτιστο τρόπο. Μπορεί βέβαια να εξασφάλισε έτσι τα μπράβο του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα εισέπραξε και θα εισπράξει κι άλλο την κατακραυγή όχι μόνο μεγάλων τμημάτων της νεολαίας, αλλά και του λαού ευρύτερα.

Όσοι λοιπόν σπεύσουν να κριτικάρουν αφ’ υψηλού και μακριά από τα γεγονότα τα κομμάτια της νεολαίας που δεν βλέπουν προοπτική ανατροπής του συστήματος, που θεωρούν ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος και συνεπώς δεν έχουν άλλη «διέξοδο» από το να «εξεγείρονται» ατομικά και παρεΐστικα, προκειμένου να βγάλουν επιτέλους από μέσα τους την οργή και το μίσος, αφού δεν τους αφήνουν να κάνουν κάτι άλλο, ας δουν τις ευθύνες τους, μιας και έχουν συμβάλει να δώσουν τόσες βοήθειες σε ένα σύστημα σε κρίση που φαντάζει παντοδύναμο. Ας δουν τις ευθύνες τους που διέλυσαν και συκοφάντησαν το κομμουνιστικό κίνημα με αποτέλεσμα στα μάτια κομματιών της νεολαίας το σφυροδρέπανο και η κομμουνιστική οργάνωση να φαντάζουν αποκρουστικά ή τουλάχιστον απόμακρα.
Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι μόνιμα και μη αναστρέψιμα. Είναι σημάδια των καιρών και αποτύπωσης αρνητικών συσχετισμών. Μπορούν όμως να αλλάξουν, αρκεί να αλλάξει και η Αριστερά που θα κληθεί να τα αντιμετωπίσει, να αντιπαρατεθεί σε αυτά, όχι σαν κομμάτι του κατεστημένου, αλλά σαν μια επαναστατική δύναμη που δεν θα περιορίζεται στο να τσακίσει το σημερινό αστικό κράτος αλλά να οικοδομήσει στη θέση του μιαν άλλη κοινωνία.»

«…Με άλλα λόγια, αυτό που ξαναεμφανίστηκε στο προσκήνιο είναι η ανάγκη που υπάρχει να συνδεθεί η νεολαία με το αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό λαϊκό κίνημα, σαν μια από τις πιο βασικές προϋποθέσεις ώστε η νεολαία να βρει την πολιτική της «ταυτότητα». Ανάγκη που, δυστυχώς, η επίσημη Αριστερά δεν μπορεί να υπηρετήσει. Στην «καλύτερη περίπτωση» να ευτελίσει αυτήν την ανάγκη σε δήθεν διέξοδο «να ψηφίσουμε Αριστερά» στις επερχόμενες ευρωεκλογές ή βουλευτικές εκλογές!
Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει στη συνέχεια είναι αν μπορούν σε αυτή τη φάση άλλες δυνάμεις και τάσεις που αναφέρονται στην επανάσταση και στην εξέγερση να υπηρετήσουν μια τέτοια ανάγκη.
Όπως είναι σήμερα οι συσχετισμοί, ανοίγονται πολλές δυνατότητες προκειμένου να αρχίσει μέσα στις μάζες μια αντίστροφη πορεία ξεπεράσματος και υπέρβασης των αρνητικών δεδομένων που έχουν διαμορφώσει η κυριαρχία του συστήματος και η ηγεμονία τα επίσημης χρεοκοπημένης Αριστεράς.
Συνεπώς υπάρχουν σαφείς ενδείξεις, ότι ανοίγει ο δρόμος ώστε να κερδίσει έδαφος η κατεύθυνση της σύνδεσης λαού και νεολαίας σε πολιτική βάση, μέσα στους αγώνες, στις εκρήξεις, στις αντιστάσεις. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν συνειδητά, συστηματικά και επίμονα να υπηρετήσουν αυτή την κατεύθυνση και εδώ είναι που υπάρχουν τα περισσότερα προβλήματα, διότι ορισμένες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς συνεχίζουν να μπαλατζάρουν στο δίπολο «απογείωση / ανώμαλη προσγείωση».
Από τη μια μεριά φαντασιώνονται ότι βιώνουν τις πρώτες πράξεις της νέας κομμουνιστικής εφόδου και προτείνουν (πού;) μια σειρά μέτρα που φαντάζουν μόνο σαν καρικατούρες αντιγραφής παλιότερων επαναστάσεων.
Από την άλλη «ξεχνούν» πολύ εύκολα τη φάση που περνάει η νεολαία και καταλήγουν στο πολύ «προσγειωμένο»: «να πέσει η κυβέρνηση», να γίνουν εκλογές, να «ενωθούμε» -καιροσκοπικά έστω- για να πάρουμε ψήφους.»

Αποσπάσματα από το άρθρο: Η εξέγερση της νεολαίας. Συμπεράσματα - εκτιμήσεις.