Την άμεση συγκρότηση μιας νέας υπηρεσίας «ταχείας επέμβασης» αποφάσισε η κυβέρνηση, μετά τη «δράση» των ανεγκέφαλων στο Κολωνάκι και με αφορμή αυτή (και όχι μόνο) στο πλαίσιο των μέτρων που αποφάσισαν οι κοινές συσκέψεις του υπουργείου Εσωτερικών και του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. Το σώμα αυτό θα αποτελείται από 30 «ομάδες κρούσης», όπου η καθεμία θα αποτελείται από 11-12 αστυνομικούς -που θα επιβαίνουν πάνω σε μηχανές μικρού κυβισμού, με επικεφαλής έναν της ομάδας «Ζήτα»- και από ειδικούς φρουρούς της ΕΛ.ΑΣ. που θα φέρουν όπλα. Ο «χώρος δράσης» τους θα καλύπτει ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, μέσα στο «δακτύλιο» Λ. Αλεξάνδρας, Συγγρού, Πατησίων, Πειραιώς, η παρουσία τους θα είναι «αισθητή» (sic) στους πολίτες, ενώ ως στόχος τους αναφέρεται η άμεση επέμβαση σε περίπτωση επιθέσεων «ομάδων κουκουλοφόρων».
Συγκροτούνται ταυτόχρονα ομάδες πεζής και εποχούμενης περιπολίας στους δρόμους, που θα αποτελούνται τόσο από ένστολους αστυνομικούς όσο και με πολιτικά (ασφαλίτες). Αναβαθμίζεται παράλληλα το «δίκτυο πληροφόρησης» της αστυνομίας (διάβαζε μηχανισμός χαφιεδισμού), «ώστε να υπάρχει η δυνατότητα πρόληψης επεισοδίων». Ταυτόχρονα, τουλάχιστον 5 διμοιρίες των ΜΑΤ θα είναι μονίμως «διαθέσιμες» στο κέντρο της Αθήνας, ενώ η διάταξη των αστυνομικών δυνάμεων «αναδιοργανώνεται» με τρόπο ώστε να ενισχυθούν οι αστυνομικές δυνάμεις στο κέντρο (απομάκρυνση υπουργείου Πολιτισμού και ΟΚΑΝΑ, που «δεσμεύουν» 150 αστυνομικούς καθημερινά, μεταφορά αστυνομικών δυνάμεων από τη χωματερή στο κέντρο, ενίσχυση της δύναμης όλων των αστυνομικών τμημάτων του κέντρου).
Την ίδια στιγμή έχει τεθεί ξανά επί τάπητος το θέμα της άρσης του πανεπιστημιακού ασύλου, ενώ, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Μαρκογιαννάκη, μετά από συνάντησή του με τα μέλη της διοίκησης του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου (ΕΒΕΑ), και το θέμα του περιορισμού των πορειών και των συγκεντρώσεων στο κέντρο απασχολεί ήδη το υπουργείο Εσωτερικών.
Πριν καλά καλά ανακοινωθούν τα μέτρα, σε νέες «εξαγγελίες» προχώρησε και ο υπουργός Δικαιοσύνης Δένδιας, μετά τη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, στις 17 του Μάρτη. Σύμφωνα μ’ αυτές, προβλέπεται νομοθετική ρύθμιση για «αυτεπάγγελτη δίωξη για εξύβριση δημόσιου λειτουργού» (περιλαμβάνει και συνθήματα κατά αστυνομικών, βουλευτών, δικαστικών κ.ο.κ.) γιατί «η αστυνομία χρειάζεται στήριξη» (η... έννοια της «εξύβρισης» είναι μάλλον πολύ πλατιά) και θεσμοθέτηση της «χρήσης της κουκούλας» ή της κάλυψης «μέρους ή όλου του προσώπου» (όπως όταν ένας διαδηλωτής προσπαθεί να προστατευτεί απ’ τα χημικά, για παράδειγμα) σαν επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο στη διάπραξη αδικημάτων, τα οποία μπορούν να μετατραπούν από πλημμέλημα σε κακούργημα, σύμφωνα με το «δόγμα» Καρατζαφέρη «Οποιος φοράει κουκούλα κατευθείαν απ’ το αφτί στον εισαγγελέα. Ανεξαρτήτως γιατί τη φοράει» ή την πρόταση νόμου της Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου.
Το όλο πλαίσιο εντάσσεται σε μια ρότα φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, με στόχο τον ίδιο το λαό και όχι «κάποιες ομάδες», «το έγκλημα» ή «τον παραβατισμό». Το σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης θωρακίζεται συνολικά απέναντι στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία. Με δεδομένη την κρίση του, με δεδομένη την ανάγκη του να σαρωθούν εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, την ανάγκη του να ξεζουμιστούν και να πεταχτούν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενοι. Ενώ οι ιμπεριαλιστές σε ΗΠΑ και ΕΕ απαιτούν πολύ περισσότερα, τόσο σ’ αυτό όσο και σε άλλα μέτωπα, όπως αυτό του πολέμου και της εξάρτησης. Το σύστημα προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση των λαϊκών και νεολαιίστικων αντιστάσεων και εκρήξεων. Και αυτός είναι και ο πραγματικός στόχος της αναβάθμισης των μηχανισμών και των οργάνων του, όπως είναι η αστυνομία. Γι' αυτό σκληραίνει και ενισχύει την κρατική τρομοκρατία, την καθημερινή παρουσία των κατασταλτικών μηχανισμών, την επιχείρηση εκφοβισμού του λαού. Γι' αυτό έρχεται ταυτόχρονα να αξιοποιήσει στο έπακρο και σ’ αυτή την κατεύθυνση τις επιεικώς ανεγκέφαλες, απολίτικες και αντι-κινηματικές ενέργειες διάφορων ομάδων της αναρχο-αυτονομίας. Ομάδων με παιδικό επίπεδο πολιτικής συγκρότησης, που με τα «σπασίματα» και της «επιθέσεις» θεωρούν πως κάνουν «επαναστατική πολιτική». Αντ' αυτού, όμως, όχι μόνο δεν αντιστέκονται στην επίθεση των κυρίαρχων (ούτε καν τους... ζημιώνουν, όπως ίσως θεωρούν κάποιοι), όχι μόνο δεν απαντούν στις πολιτικές του συμβιβασμού και της εκλογολαγνείας (με... «συμβολισμούς», όπως ίσως θεωρούν κάποιοι άλλοι), αλλά κυρίως δεν συγκροτούν κίνημα λαού, εργαζόμενων και νεολαίας. Το αντίθετο μάλιστα. Συνειδητά ή ασυνείδητα, κατευθυνόμενα ή μη, παίζουν το παιχνίδι όλων αυτών που υποτίθεται πως «πολεμούν». Και βρίσκονται αντικειμενικά έξω και απέναντι απ’ την υπόθεση της συγκρότησης του κινήματος αυτού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου