623.000 Αμερικανοί στις ουρές για επίδομα ανεργίας μόνο τον τελευταίο μήνα, 10.000 απολυμένοι εργαζόμενοι στη Pioneer Ιαπωνίας,
6.400 εργαζόμενοι την ημέρα απολύθηκαν τον Ιανουάριο στην Ισπανία,
3.000 απολυμένοι στην Ελλάδα μόνο τον Νοέμβριο εκτόξευσαν την ανεργία στο 7,8% 3.500 απολυμένοι τον Δεκέμβριο και 1.350 τη τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου, ενώ 100.000 θέσεις εργασίας βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον αέρα.
«Άδειες άνευ αποδοχών», «εθελούσιες αποχωρήσεις», μερική απασχόληση υπό τον εκβιασμό της απόλυσης, μετατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο.
Ακόμα και η – πολύ... κάτω των απαιτήσεων – συλλογική σύμβαση εργασίας που έχουν υπογράψει οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ, μπαίνει στο στόχαστρο της εργοδοσίας, όπως συνέβη με την περίπτωση της Hellenic Steel, στη Θεσσαλονίκη
Τα παραπάνω είναι λίγα από τα πολλά παραδείγματα που όλοι βιώνουμε καθημερινά και τα οποία είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το κεφάλαιο δεν μπορεί να αντέξει ούτε την παραμικρή μείωση του ποσοστού κέρδους. Γιατί, ενώ δεν τίθεται θέμα βιωσιμότητας, πολλές επιχειρήσεις προχωρούν στα παραπάνω μέτρα γιατί δεν θέλουν να θυσιάσουν ούτε λίγα από τα κέρδη τους, έχοντας κύριο στόχο την μεγιστοποίηση του κέρδους. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι το νέο δόγμα «έξοδος από τη κρίση» γίνεται το όχημα της νέας αντιλαϊκής και αντεργατικής επίθεσης, καθώς για άλλη μια φορά τη κρίση καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Με σημαία την κρίση οι κυβερνήσεις γκρεμίζουν κατακτήσεις, καταργούν δικαιώματα, περικόπτουν τις λεγόμενες κοινωνικές δαπάνες ενώ οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μηδενίζονται. Ταυτόχρονα, το κεφάλαιο τρομοκρατεί τους εργαζόμενους για να περάσει τις ελαστικές λεγόμενες σχέσεις εργασίας χρησιμοποιώντας την κρίση και το φόβο της απόλυσης, σαν δαμόκλειο σπάθη. Δεν είναι τυχαίο ότι χωρίς ντροπή και φόβο προτείνουν να μειωθεί ο χρόνος εργασίας σε 3 μέρες την εβδομάδα σύμφωνα με το δόγμα «μισός εργαζόμενος», «μισές αποδοχές», «μισή ασφάλιση», «μισά δικαιώματα»... Προσθέστε σ’ όλα αυτά την υποταγή και το ξεπούλημα των εργατοπατέρων, την απαξίωση ή και την ανυπαρξία του συνδικαλισμού...
Όμως τίποτα δεν είναι οριστικό! Οι αντιστάσεις και οι αγώνες για την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης δεν είναι απλά πολιτικό αίτημα των καιρών μας, είναι όρος ζωής για μας και τα παιδιά μας. Αν δεν καταφέρουμε σήμερα, να αντισταθούμε και να ορθώσουμε το ανάστημά μας τότε η επιβίωση θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις έδειξαν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων και της νεολαίας. Είναι καιρός πια αυτές οι διαθέσεις να βρουν διέξοδο. Παλεύουμε και απαιτούμε:
ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ !
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου