Το γεγονός γνωστό. Μια ομάδα περίπου εξήντα ατόμων έκανε αιφνιδιαστικό ντου στη Σκουφά σπάζοντας αρκετές βιτρίνες καταστημάτων και κάποια λίγα πολυτελή αυτοκίνητα. Η συνέχεια γνωστή και –κατά ένα τρόπο- προαναγγελθείσα:
Τα γνωστά παπαγαλάκια του συστήματος, μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, επιδόθηκαν στη γνωστή προπαγανδιστική υστερία για την «έλλειψη αστυνόμευσης»(!), για την ανάγκη «να καταργηθεί το άσυλο» (το οποίο ως γνωστό μαζί με το Στάλιν ευθύνεται για όλες τις φυσικές και κοινωνικές καταστροφές) και άλλα ποικίλα αλλά καθόλου πρωτότυπα.
Δεν είναι εδώ στόχος μας να τοποθετηθούμε αναλυτικά, σχετικά με τις επιδιώξεις του συστήματος για πρωτοφανή ένταση της κρατικής καταστολής. Αλλά πάνω σε αυτό καθεαυτό το γεγονός του «ντου», γεγονός που έρχεται να προστεθεί σε σειρά επικίνδυνων για το κίνημα πράξεων που έχουν πληθύνει το τελευταίο διάστημα.
Δεν υπονοούμε ασφαλώς ότι φανταζόμαστε τις ιδεολογικές (;) αφετηρίες και τις πολιτικές (;) αναφορές πράξεων σαν τους πυροβολισμούς στην κλούβα, στα Εξάρχεια και στον Κορυδαλλό, το κάψιμο των βαγονιών του ΗΣΑΠ ή αυτή την «επίθεση» στο Κολωνάκι. Και αναφέρουμε ενδεικτικά τις πράξεις αυτές –που δε σχετίζονται άλλωστε προφανώς με τις ίδιες ομάδες- επειδή είναι κινήσεις καραμπινάτα βοηθητικές στις επιδιώξεις του συστήματος.
Ούτε και μπορούμε να ξέρουμε –και δεν έχει σημασία- αν σε κάποιες από τις πράξεις αυτές έχει βάλει το δημιουργικό χεράκι του το ίδιο το κράτος. Είμαστε αναγκασμένοι να μείνουμε στην πολιτική τοποθέτηση πάνω σε τέτοιου τύπου ενέργειες, που στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε παίζουν το δικό τους ρόλο στην κλιμάκωση της επίθεσης του συστήματος.
Η ένταση της καταστολής και τα «άλλοθί» της
Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν ενδεικτικά του σκοπού που –εκούσια ή ακούσια, δεν έχει σημασία- εξυπηρέτησε το θεαματικό ντου σε μια γειτονιά – σύμβολο της αστικής τάξης. Δεν είναι, ασφαλώς, κανένας αφελής να νομίζει ότι το σύστημα εντείνει την καταστολή για να αντιμετωπίσει τους εξήντα ανθρώπους που έσπασαν τις βιτρίνες. Το σύστημα εντείνει την καταστολή για να αντιμετωπίσει τις εκατοντάδες χιλιάδες (εν πολλοίς «υποταγμένων» κατά την αναρχία) που θα βγουν στους δρόμους την επόμενη περίοδο. Για να αντιμετωπίσει δηλαδή τον εχθρό λαό.
Το ζήτημα είναι πόση νομιμοποίηση θα έχει το σύστημα όταν προσπαθεί να περάσει μέτρα όξυνσης της κρατικής τρομοκρατίας. Και στη νομιμοποίηση αυτή παίζουν σημαντικό ρόλο τέτοιες κινήσεις που χωρίς καμία απολύτως πολιτική στόχευση, χωρίς κανένα σκεπτικό πετάνε το λαό στη γωνία χωρίς δυνατότητα να αρθρώσει λόγο, να κάνει πράξεις, να αντιδράσει.
Με άλλα λόγια, θα λέγαμε παραφράζοντας τη γνωστή φράση: «αν το ντου στο Κολωνάκι δεν υπήρχε, θα έπρεπε το σύστημα να το εφεύρει».
«Όλα είναι η μορφή»
Στις απόψεις που ανταλλάσσονται υπάρχει η γνωστή ανόητη υπεραπλούστευση που βασίζεται στην κριτική μιας πράξης με βάση τη μορφή της.
Ετσι τόσο το ΚΚΕ όσο και η αναρχία βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τα αναποδογυριμένα από οργισμένους μαθητές ασφαλίτικα αυτοκίνητα με τα σπασμένα αυτοκίνητα από την ομάδα των «Ζορό» στο Κολωνάκι.
Το μεν πρώτο για να τα απορρίψει όλα συλλήβδην. Γιατί στην «επανάσταση που θα κάνει δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι»(!) ή για να το πούμε αλλιώς γιατί το ΚΚΕ δεν έχει κανένα σκοπό να συμμετέχει σε κανενός είδους εξέγερση (πόσο μάλλον επανάσταση).
Οι δε α/α για να τα θεοποιήσουν όλα ή έστω να αδυνατούν να διαχωριστούν από κάποια από αυτά. Αλήθεια γιατί ο λαλίστατος κατά τα άλλα χώρος της α/α (με τις διαφοροποιήσεις του) δε βγαίνει στα έντυπά του να καταγγείλει πολιτικά τέτοιες επικίνδυνες πρακτικές.
Ας σοβαρευτούμε. Αν κάποιος βάζει στο ίδιο τσουβάλι τον ΕΛΑΣ-ΔΣΕ με τον… «Επαναστατικό Αγώνα» επειδή και δύο ρίχνουν σφαίρες ή το δεκάχρονο παλαιστίνιο με τον μπάχαλο α/α επειδή και οι δύο πετάνε πέτρες, τότε βρίσκεται σε σοβαρή σύγχυση.
Είναι τελείως διαφορετική η ανάπτυξη των αγώνων ενός λαού και οι μορφές –οργανωμένες ή αυθόρμητες- που θα προκύψουν από την παραδειγματική (και πολύ εξουσιαστική στην πραγματικότητα) δράση «πρωτοπόρων» (όπως πολύ… αντιιεραρχικά αυτοπροδιορίζονται!) μειοψηφιών που αδιαφορούν για τις συνέπειες των πράξεών τους στο λαό και το κίνημά του.
Τα πάντα καθορίζονται όχι με βάση την εξωτερική μορφή αλλά με βάση το περιεχόμενο, την πολιτική στόχευση, την εξυπηρέτηση στόχων, το αν –τελικά- μια πράξη βοηθά την ανάπτυξη του κινήματος ή τις επιδιώξεις του συστήματος
Υποταγή στο θέαμα και η επιβολή της ήττας
Είναι αλήθεια, επίσης, ότι παρά τις περί αντιθέτου δηλώσεις, τέτοιες πράξεις όχι μόνο στρώνουν το έδαφος για ήττες αλλά και πατάνε στις πιο αντιδραστικές και αστικές απόψεις. Οι «καταστροφείς του θεάματος» γίνονται συστατικό του μέρος. Μια πράξη αποκτά σημασία όταν ενταχθεί στον κύκλο του θεάματος. Όταν την παίξουν τα κανάλια. Οταν γίνει είδηση στα διεθνή πρακτορεία.
Και παραδόξως, έχει σχετική αποδοχή όχι από τον κόσμο που καθημερινά είναι ενταγμένος στο κίνημα και τις διαδικασίες του. Αλλά από κομμάτι κόσμου με απόσταση από το κίνημα, που ζητά η διαμεσολάβηση των «Ζορό» να εκφράσει την (υπαρκτή) δική του δυσαρέσκεια.
Αυτή η απελπισία (και παίρνουμε την καλύτερη εκδοχή), αυτή η υποταγή στην ιδεολογία του συστήματος, αυτή η συμφιλίωση με την ήττα και την αντίληψη ουσιαστικής παντοκρατορίας του συστήματος θα εμφανίζεται ξανά και ξανά όσο δε βρίσκονται δρόμοι ανάπτυξης της συλλογικής, οργανωμένης πάλης.
Είναι ένα έδαφος που το σύστημα ξέρει καλά να το χειρίζεται και να το εκμεταλλεύεται.
Μέσα στο κίνημα –αποφεύγοντας επικίνδυνες λογικές διοικητικών αντιμετωπίσεων και τραμπουκισμών- πρέπει να ανοίξει η πολιτική κουβέντα/αντιπαράθεση σε παραλληλία με την προσπάθεια της ουσιαστικής κινηματικής απάντησης στην επίθεση του συστήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου