Πέρα από τη συσκότιση

α) Ένας στους δέκα Ευρωπαίους θα είναι άνεργος το 2010, πυροβόλησε ο Αλμούνια προτού βυθιστεί ξανά στο παχύ στρώμα τού γλυκού, αδιατάρακτου ύπνου. Και ο αρχιτραπεζίτης της Σκωτίας, ο αποπεμφθείς στην «ατιμωτική» εξορία μιας σύνταξης 1,2 εκατ. ευρώ τον χρόνο, κι αυτός γαλήνια τον πήρε πάνω στα πούπουλα του μεγάρου του. Μα ο άλλος, ο διευθύνων της Τζένεραλ Μότορς, αυτός που τόσο νευρίασε τον Ομπάμα, ε, για να κοιμηθεί καλύτερα αναγκάστηκε ο καημένος ν’ αλλάξει πλευρό. Ευτυχώς όμως κάποιοι ξυπνητοί είχαν βάρδια στη Λόντρα, έτσι το διεθνές τραπεζικό σύστημα θα αποκατασταθεί ως λειτουργία φιλάνθρωπος και ανιδιοτελής. Ξαλαφρωμένοι τώρα ας τον ψιλοπάρουμε κι εμείς: θα κάνουμε Πάσχα!

β) Σπουδάζω, εργάζομαι, παντρεύομαι, γεννώ. Ανασταίνω, μαγειρεύω, συγυρίζω. Πλένω, σιδερώνω και γηροκομώ. Και από προϋποθέσεις για ν’ αναπαυθώ, πλέον δεν πιάνομαι: πετώ! Μου εξασφάλισαν ισότητα –στο κάτεργο.

γ) Νιώθω κομμένος, κύριε «μη κυβερνητικέ» αποτέτοιε μου. Λες κι έχω στραγγίσει από κάθε ικμάδα. Θα φταίει που τρέχω από το πρωί ως το βράδυ. Για λεφτά που δεν φτάνουν. Για ένσημα φαγωμένα, που τα σέρνει αραμπάς. Για χρέη. Αχ, να μπορούσα να εξοικονομήσω λίγη ενέργεια! Να απλώσω τα ποδάρια μου, να ξεκουράσω τη μέση μου, να ξεπαγώσω τις παλάμες μου. Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος.

– Σβήσε τα φώτα στο σπίτι και θα στείλεις το μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου. Έχεις κι εσύ ευθύνη για την κλιματική αλλαγή!

Αλίμονο, εγώ φταίω για όλα. Είναι σίγουρο, τον άνθρωπο το κλίμα σας δεν τον σηκώνει. Επειδή το κλίμα σας στραβώνει το κλήμα. Κι επειδή αυτό το στραβοκλήμα το ’χουνε πια καταβροχθίσει ως τη βέργα του όλα τα γαϊδούρια σας με τις χρυσές μασέλες.

– Είσαι αναίσθητος! Η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι γεγονός.

Υπερθέρμανση εκμετάλλευσης. Τήκονται δικαιώματα. Λιώνουν δεκαετίες.

– Με σβησμένο φως θα δούμε, όλοι μαζί, τον κόσμο αλλιώς...

Ότι και να κάνεις, τα μάτια να μου βγάλεις, εγώ θα βλέπω πάντα τη φλόγα που λαμπάδιασε την απελπισία του απολυμένου προχθές στη Ρώμη. Θα βλέπω πάντα τον Γεωργάκη σαν φάρο στην Τζένοβα. Τις φωτιές του Αμερικάνου να ψήνουν τη Γη από το Βιετνάμ ως τη Γιουγκοσλαβία. Θα βλέπω πάντα διάπυρο το Αφγανιστάν, το Ιράκ. Και στη Γάζα ποτέ δεν θα ξεχάσω πώς σβήνει το φως.

– Τον κοροϊδεύεις, αλλά ο Αμερικάνος είναι οικολόγος και όχι σαν τα μούτρα σου. Εσύ τι είσαι;

Εργάτης. Με μισά μεροκάματα. Απασχολήσιμος. Με ενοικιαζόμενη εργατική δύναμη. Άνεργος. Με κλεισμένο το εργοστάσιο. Με απλήρωτα δεδουλευμένα. Με οικογένεια. Νιώθω κομμένος. Γι’ αυτό παίρνω τα βαριά ποδάρια μου και τρέχω στην απεργία. Αφού

«ο χειρότερος απ’ όλους τους ανθρώπους / είναι εκείνος που αφήνει να τον θάψουν ζωντανό / προκειμένου να επιβιώσει».*

Την υπερθέρμανση του αγώνα μου δεν πρόκειται να τη γλιτώσεις. Και τελικά εγώ θα ζήσω σαν άνθρωπος!

----------------------------

* Ντάριο Φο, «Λα Τζουλαράτα», Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1981.

Προλεταριακή Σημαία (617,4/4/09)