Τουρκία - DESA. Το πείσμα και η αποφασιστικότητα των εργατών, το πείσμα και η αποφασιστικότητα μιας εργάτριας

Σε προηγούμενο φύλλο της «Προλεταριακής Σημαίας» είχαμε αναφερθεί στη δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι πλατιές μάζες των εργαζόμενων στην Τουρκία λόγω της οικονομικής κρίσης, οι συνέπειες της οποίας είναι πλέον ορατές, κάνοντας δυσχερέστερη τη θέση τους. Οι απολύσεις και η αύξηση της ανεργίας (η επίσημη μόνο μέσα σε μερικούς μήνες έφτασε από το 9% στο 13%), οι αναγκαστικές άδειες και η μείωση του μισθού δημιουργούν ήδη μια ασφυκτική κατάσταση για τους εργαζόμενους. Από τους προηγούμενους μήνες όμως έχει αρχίσει να ξετυλίγεται ένα κίνημα αντίστασης από την πλευρά των εργαζόμενων, με απεργίες, διαδηλώσεις και διάφορες αντιδράσεις. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι ο αγώνας των εργαζόμενων της εταιρείας DESA, που έχει ξεκινήσει από τον Απρίλιο του 2008. Η εταιρεία έχει τρία εργοστάσια τα οποία παράγουν δερμάτινα είδη, ενώ παράγει με φασόν και για άλλες μεγάλες φίρμες (Μarks&Spencer, Prada κ.ά.). Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες (πρέπει να σημειωθεί ότι απασχολείται σε αυτά μεγάλος αριθμός εργατριών) ξεκίνησαν με τη βοήθεια του Συνδικάτου Δέρματος την προσπάθεια για δημιουργία σωματείου, αλλά από την πρώτη στιγμή αντιμετώπισαν την αντίδραση της εργοδοσίας (απολύσεις, συλλήψεις, απειλές). Παρ' όλα αυτά δεν έκαναν πίσω. Το συνδικάτο προσέφυγε στα δικαστήρια, τα οποία δικαίωσαν τους εργαζόμενους, θεωρώντας ότι απολύθηκαν λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης. Στο ένα από τα εργοστάσια (στην Κωνσταντινούπολη) τον Ιούλιο του 2008 ο εργοδότης απέλυσε 38 εργαζόμενους (ενώ στο εργοστάσιο που βρίσκεται στο Μαρμαρά έχουν απολυθεί 41εργαζόμενοι). Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η συνδικαλίστρια Εμινέ Αρσλάν, η οποία πρωτοστατούσε στον αγώνα για την ίδρυση του σωματείου. Μετά την απόλυση έστησε μια σκηνή στην είσοδο του εργοστασίου και από τότε παραμένει εκεί, διεκδικώντας το δικαίωμά της στο συνδικαλισμό και στη δουλειά. Από το ξεκίνημα αυτού του αγώνα, που με τόσο πείσμα διεξάγει η Εμινέ, έχει δεχτεί αναρίθμητες απειλές για τη ζωή της και τη ζωή της οικογένειάς της, άγριες επιθέσεις από την αστυνομία για να τη διώξουν από την είσοδο. Μιας και με τις επιθέσεις και τις απειλές η εργοδοσία δεν κατάφερε να την πείσει, της πρότεινε ένα μεγάλο ποσό για να εξασφαλίσει τη λήξη αυτού του ιδιότυπου αγώνα της, λαμβάνοντας αρνητική απάντηση. Ο αγώνας της Εμινέ έχει προκαλέσει τη δραστηριοποίηση μιας σειράς συλλόγων γυναικών, επιτροπών σωματείων που κινητοποιούνται για να εκφραστεί η πιο πλατιά αλληλεγγύη και συμπαράσταση του κόσμου. Η έκφραση αυτής της αλληλεγγύης έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας. Η ΕTUF-TCL (Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων) έχει καταγγείλει τη στάση της εργοδοσίας, αλλά και συνδικάτα από Γερμανία, Ιταλία έχουν κάνει το ίδιο και έχουν επισκεφτεί την Εμινέ Αρσλάν. Κάτω από αυτή την πίεση, η εργοδοσία αναγκάστηκε να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους συνδικαλιστές του Συνδικάτου Δέρματος και της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Τα αιτήματα των συνδικαλιστών ήταν να αναγνωριστεί το σωματείο, να γυρίσουν στη δουλειά τους όλοι οι απολυμένοι, να μη βάζει εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση των εργαζόμενων η εργοδοσία, να μπορούν οι εργαζόμενοι να κάνουν συνέλευση με το συνδικάτο. Η εργοδοσία καταρχάς δέχτηκε να επαναπροσλάβει τους εργαζόμενους και να αναγνωρίσει το σωματείο, αλλά στη δεύτερη συνάντηση απάντησε πως θα επαναπροσλάβει σταδιακά τους εργαζόμενους εκτός από αυτούς που πρωτοστάτησαν για την ίδρυση του σωματείου (και φυσικά την Εμινέ) και δεν αναγνωρίζει το σωματείο. Γι’ αυτό το λόγο το Συνδικάτο Δέρματος σε ανακοίνωσή του δηλώνει το ο αγώνας θα συνεχιστεί έως ότου ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα των εργαζόμενων. Και η Εμινέ, φυσικά, συνεχίζει…