Το κράτος είναι η μπότα του αστυνόμου. Κι ο πολίτης, ο νεολαίος, ο λαός είναι ο εχθρός. Αυτή είναι η βαθιά αλήθεια του «σύγχρονου» κράτους, αλήθεια που «μεταλαμπαδεύεται», όλες τις μέρες του χρόνου, στο κρανίο του «καλά εκπαιδευμένου και εξοπλισμένου» αστυνομικού, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Γιατί είναι βαριά και μαύρη η κληρονομιά που κουβαλά στους ώμους του ο «μπάτσος», ο κουμπουροφόρους, ο ραβδοφόρος κι ο αστυ-χωροφύλακας του νόμου και της τάξης, ώστε να το αντιληφθεί αλλιώς και να μην είναι εχθρός ο πολίτης, η νεολαία και ο λαός. Είναι, κυρίως, βαριά η κληρονομιά του παρα-κράτους ως δυνάστης, καταπιεστής και δολοφόνος. Ακόμη και μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη από το κράτος-αστυνόμο!Ίσως ιδιαίτερα μετά από αυτήν.
Τα χαράματα της Τετάρτης 22 Απριλίου 2009, στις 5 το πρωί, μια ημέρα μετά τη μαύρη επέτειο της απριλιανής χούντας, το κράτος έπραξε το χρέος του. Τήρησε και τίμησε τη χουντική παράδοση και έδρασε ως παρακράτος. Επιτέθηκε απρόκλητα και βίαια, με μια επιχείρηση-προγκρόμ κατά κοινωνικών ομάδων, κυρίως κατά της «ασυμμόρφωτης» νεολαίας που επιμένει να υπερασπίζεται και να διαχειρίζεται το πάρκο Ναυαρίνου, στα Εξάρχεια. Λίγα μόλις μέτρα μακριά από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.
Ο απολογισμός της εισβολής του «τάγματος εφόδου» των ΜΑΤ στην περιοχή (στα Εξάρχεια που επιδιώκουν να μετατρέψουν σε γκέτο), ήταν εκτός από το να ξυλοκοπηθούν και εξυβριστούν όσοι βρίσκονταν γύρω και μέσα στο περικυκλωμένο από ΜΑΤ πάρκο, να σταλούν στο νοσοκομείο δυο φοιτητές με τραύματα στο κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια.
Έξι ώρες νωρίτερα «δουλεύονταν» η αφορμή: Μια επίθεση με μολότοφ στη διμοιρία των ΜΑΤ που σταθμεύει στη Χαριλάου Τρικούπη. Διμοιρία που φυλάει τα «σύνορα» που χωρίζουν τα «ανυπότακτα» Εξάρχεια από την «γαλαζοπράσινη» λαίλαπα που κυριαρχεί στην υπόλοιπη χώρα! Δεν είναι αυτή η εικόνα «γαλατικού χωριού» που λανσάρουν και καρτούν μπροστά στη μύτη μας (τόσο κοντά που καλύπτει την υπόλοιπη πραγματικότητα), οι αντιμαχόμενες πλευρές; Τα ΜΜΕ, ο κρατικός μηχανισμός (για τους δικούς τους λόγους), αλλά, δυστυχώς, και ορισμένες αντισυστημικές ομάδες. Μήπως δεν είναι η ώρα να επισημανθεί, και να συμπεριληφθεί στον απολογισμό της Δεκεμβριανής εξέγερσης αυτό, το ανέξοδο θράσος των κατασταλτικών μηχανισμών και συνολικά του καθεστώτος να ξαναχτυπά εκεί που πριν από 5 μήνες δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί;
Φαίνεται ότι μεσούσης της κρίσης δεν υπάρχει άλλο σοβαρό στήριγμα για το σύστημα πέρα από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Μιλάμε για στήριγμα σοβαρό και όχι για τα «θαυματουργά» ανέκδοτα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (αλλά και της… θαυματουργής Αριστεράς) που «θα μας βγάλουν» από την κρίση.
Προνομιακό πεδίο αυτής της επίθεσης των κατασταλτικών μηχανισμών η «ατίθαση» νεολαία ώστε να ενεργοποιηθούν τα όποια συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Στη συνέχεια, κατά τη συνήθη πρακτική, η κατασταλτική πανούκλα εξαπλώνεται πιο εύκολα. Θύμα της τώρα και το υπόλοιπο κομμάτι της κοινωνίας. Από τη νεολαία στους συνταξιούχους. Κάποια στιγμή η καταστολή θα σκάσει και στο «συντηρητικό» κεφάλι, όμως, τότε θα είναι είτε πολύ δύσκολα είτε πολύ αργά. Ομως, να είναι δύσκολα και αργά για τους κρατούντες.Αυτό είναι το θέμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου