Μέτωπο αντίστασης Ελλήνων και μεταναστών εργατών παντού!

Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οργάνωσαν και επέβαλαν βάναυση αντεργατική πολιτική, με τραγικές συνέπειες για την εργατική τάξη και τον λαό. Όλα αυτά τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ συναγωνίζονται ποιο κόμμα από τα δύο θα υπηρετήσει καλύτερα και αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των ξένων αφεντικών τους.

Λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα μεγαλύτερη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, ανεργία, απολύσεις και νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις είναι τα μέτρα που υπόσχεται η κυβέρνηση για την «αντιμετώπιση» της κρίσης. Οι συλλογικές συμβάσεις δεν εφαρμόζονται, το 8ωρο γίνεται 5ωρο, 4ωρο…, το πενθήμερο γίνεται τετραήμερο, τριήμερο, με μειωμένους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Συνολικά επιχειρείται να μη μείνει τίποτα όρθιο, τίποτα που να θυμίζει εργατική κατάκτηση και δικαίωμα. Η επισφαλής, προσωρινή εργασιακή σχέση γίνεται απόλυτα κυρίαρχη στην κοινωνία.

Την ίδια στιγμή οι νέοι από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη βλέπουν ότι τους διαλύουν τη ζωή και δεν τους υπόσχονται τίποτα. Τίποτα εκτός από φτώχεια, ανεργία, πυροβολισμούς, χημικά…

Τα αντιλαϊκά μέτρα δεν είναι προσωρινά. Δημιουργούν ένα καθεστώς εργασιακών σχέσεων, που θα διατηρηθεί και μετά την κρίση. Εξοντωτικές εργασιακές σχέσεις, που θα δίνουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο όπως θέλουν και όποτε θέλουν, χωρίς δικαιώματα, χωρίς σταθερή δουλειά, χωρίς σταθερό μισθό, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη. Με δυο λόγια: να ζει όσο και όπως μπορεί, μέσα στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα (εργολαβίες, ενοικιαζόμενοι, στέιτζ κ.λπ.).

Ανεργία και απολύσεις χρησιμοποιούνται από τις επιχειρήσεις σαν το πιο ισχυρό μέσο πίεσης στους εργαζομένους ώστε να αποδεχτούν τόσο τις ανατροπές στις εργασιακές τους σχέσεις όσο και τη μείωση των μισθών τους. Όλα τα παραπάνω δεν είναι κάποια ακραία περιστατικά που χρησιμοποιούν δήθεν ελάχιστοι ασυνείδητοι εργοδότες, αλλά αποτελούν την κύρια τάση και έχουν γίνει καθεστώς.

Έτσι το σύστημα διασπά τους εργαζομένους σε διάφορες κατηγορίες, με φαινομενικά διαφορετικά συμφέροντα, με διαφορετικά προβλήματα, ώστε να περνούν πολύ εύκολα οι πολιτικές του. Έτσι διαχωρίζει το σύνολο σε άτομα αδύναμα να υπερασπιστούν τα συλλογικά και τα ατομικά τους δικαιώματα και συντρίβει τον μοναδικό τρόπο αντίστασης που διαθέτουν, τη συλλογικότητα. Μονάδες απέναντι σε οργανωμένη, συνολική βάρβαρη επίθεση. Στόχος η ολοκληρωτική κυριαρχία πάνω στον εργάτη ώστε να τον χρησιμοποιεί με την ίδια δικαιοδοσία που χρησιμοποιεί τις πρώτες ύλες και τις μηχανές του, με στόχο την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και τη διαιώνιση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, είναι αυτοί που χτυπιούνται ιδιαίτερα. Μετά την καταστροφή των οικονομιών των χωρών τους από τους ιμπεριαλιστές, μετά τους βομβαρδισμούς και τις θηριωδίες των ιμπεριαλιστών, πήραν τον δρόμο για αναζήτηση δουλειάς και ασφάλειας για τη ζωή τους. Ζουν και εργάζονται σε τραγικές συνθήκες, με την αβεβαιότητα για το αύριο να συνοδεύει αυτούς και τα παιδιά τους, με την ανασφάλεια από τον κίνδυνο της απέλασης. Έψαχναν δουλειά και ησυχία και αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό και τον σοβινισμό που θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή. Οι μετανάστες γίνονται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης από τους εργοδότες και εργάζονται στις πιο βαριές και ανθυγιεινές δουλειές και ουσιαστικά χωρίς δικαιώματα, στη μαύρη, αδήλωτη δουλειά. Τα προβλήματα των μεταναστών απαιτούν άμεσες και ριζικές απαντήσεις και αυτές μπορούν να δοθούν μέσα από τον κοινό αγώνα όλων των εργατών, ανεξαρτήτως καταγωγής τους. Οι Έλληνες εργάτες πρέπει να κατανοήσουν ότι το εργατικό κίνημα δεν μπορεί να κερδίσει με το 1/3 της εργατικής τάξης έξω από τους αγώνες. Δυσκολεύεται το εργατικό κίνημα με τη διάσπαση και διευκολύνονται τα σχέδια του κεφαλαίου στο πέρασμα της πολιτικής του (π.χ. εργολαβίες). Ο κοινός ταξικός αγώνας στους χώρους δουλειάς και στα συνδικάτα, στις γειτονιές, στις πόλεις και σε κάθε περιοχή της χώρας είναι η βάση ενότητας Ελλήνων και ξένων εργατών.

Είναι αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουμε τη χρόνια κυριαρχία στο συνδικαλιστικό κίνημα της γραμμής της υποταγής, του συμβιβασμού και της ταξικής συνεργασίας. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ρεφορμιστές έστρωσαν τον δρόμο στο πέρασμα της πληθώρας των αντιλαϊκών μέτρων, οδήγησαν στη διάλυση το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα και στη συκοφάντηση την έννοια της συλλογικής δράσης.

Tο σύστημα και οι κολαούζοι του προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μέλλον του κόσμου της δουλειάς είναι οι εικόνες που δείχνουν στις ειδήσεις όπου άνεργοι ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή, εργαζόμενοι τρέμουν τη μέρα της απόλυσης, «κακόμοιροι» που δίνουν δίκιο στον εργοδότη γιατί «δυσκολεύεται». Θέλουν να εξασθενήσουν στη μνήμη μας τις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη, τις απεργίες και τις διαδηλώσεις για το ασφαλιστικό.

Πολλοί, ακόμη και μέσα στο κίνημα, λένε ότι οι εργαζόμενοι πείθονται από το σύστημα και δεν αντιδρούν. Δεν είναι έτσι. Το σύστημα πειθαναγκάζει με την κυριαρχία του και τους μηχανισμούς του, αλλά δεν μπορεί να τους πείσει. Κανένας μηχανισμός ισχύος, κανένα προπαγανδιστικό μέσο δεν μπορεί να αλλάξει την ταξική πραγματικότητα. Την εξωραΐζει, τη συγκαλύπτει, την παρουσιάζει ως φυσική και αναγκαία. Εκβιάζει, απειλεί, εξαναγκάζει. Δεν μπορεί όμως να πείσει κανέναν, γιατί κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι καλά κάνει και αδικείται! Δεν μπορεί να μας πείσει ότι δεν πρέπει να πάρουμε σύνταξη, ότι πρέπει να είμαστε άνεργοι, ότι δεν θα έχουμε δωρεάν σπουδές.

Και εδώ είναι καθήκον δικό μας να αναδείξουμε την αντίθεση. Γιατί αυτά που καταργούν με τις ρυθμίσεις που προωθούν για λογαριασμό του κεφαλαίου, ΕΕ και κυβερνήσεις, είναι αυτά που οι εργαζόμενοι θεωρούν αναφαίρετα δικαιώματά τους, το δικαίωμα στη δουλειά, στους μισθούς, στα ασφαλιστικά δικαιώματα, κάθε είδους εργατικές διεκδικήσεις και δικαιώματα. Σε αυτά τα ζητήματα εκδηλώνεται η αντίθεση κεφαλαίου - εργαζόμενων. Από τη μια με τις ρυθμίσεις που θέλει να επιβάλει το κεφάλαιο και από την άλλη με τις αντίθετες διεκδικήσεις που προβάλλουν οι εργαζόμενοι.

Στην ανάδειξη αυτής της αντίθεσης θα βασιστεί η ανάπτυξη του κινήματος και η συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της.

Στους μαζικούς ταξικούς αγώνες ο κάθε εργαζόμενος σπάει την απομόνωση στην οποία θέλουν να τον περιορίσουν, ανακαλύπτει τις δυνατότητές του, την αξία αλλά και την αποτελεσματικότητα της μαζικής, οργανωμένης πάλης και πάνω απ' όλα αποκτάει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του.

Έτσι διαμορφώνονται οι όροι που τον πείθουν έμπρακτα ότι υπάρχει και άλλος δρόμος από αυτόν της συμμόρφωσης και της υποταγής, ότι η διέξοδος της ανατροπής είναι υπαρκτή και εφικτή. Είναι το «κλειδί» που λύνει την αντίφαση (ταξικής αντίθεσης - καταναγκασμού) και απελευθερώνει σε μαζική πλέον κλίμακα τις πραγματικές επιθυμίες και τις αγωνιστικές διαθέσεις του εργαζόμενου λαού. Εδώ θα βασιστεί η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων. Αυτή η πορεία ούτε απλή είναι, ούτε εύκολη, ούτε γίνεται από μόνη της. Δεν μπορεί να γίνει χωρίς την εργατική τάξη, δηλαδή χωρίς την εμπλοκή της σε μαζική κλίμακα.

Η εργατική τάξη δεν έχει δώσει την κρίσιμη μάχη, την αποφασιστική μάχη, δεν έχει συγκροτήσει την πολιτική και οργανωτική της ενότητα, δεν έχει πολιτικοποιήσει την πάλη της, δεν έχει διαμορφώσει τον αναγκαίο συσχετισμό δύναμης. Πολλά χρειάζεται να γίνουν και πάνω από όλα η αντίστασή της. Σε αυτή θα κριθούν όλα. Τα σημερινά και τα αυριανά και, πολύ περισσότερο, η προοπτική της πάλης.

Όλα είναι μπροστά μας!

Τα κακά και τα καλά… Η εμφάνιση των πιο αντιδραστικών φαινομένων, αλλά και οι υγιείς και ελπιδοφόρες εξεγέρσεις.

Η αμφισβήτηση κάθε δικαιώματος που είχαμε κατακτήσει, αλλά και τα πρώτα σημάδια κινημάτων από το μέλλον.

Η απελπισία και η ελπίδα.

Στο χέρι μας είναι να έχουμε τη δική μας θετική, αγωνιστική συμβολή στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε. Οι πραγματικοί συσχετισμοί διαμορφώνονται στους δρόμους, στις πορείες και στις απεργίες. Τον δρόμο τον δείχνει ο ξεσηκωμός του Δεκέμβρη. Το πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Τα αγροτικά μπλόκα. Οι μαζικές απεργίες για το ασφαλιστικό. Οι επιτροπές αλληλεγγύης σε διωκόμενους εργαζομένους. Ο αγώνας για μόνιμη και σταθερή δουλειά και για την κατάργηση των εργολαβιών….

Έλληνες και ξένοι μαζί στον κοινό αγώνα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Στο σύστημα που γεννά τους πολέμους, τη φτώχια και την εξαθλίωση. Στο σύστημα που γεννά το μίσος και την έχθρα ανάμεσα στους λαούς και απλώνει το δηλητήριο της πιο αντιδραστικής κρατικής και παρακρατικής ιδεολογικής και πραγματικής τρομοκρατίας.

Έτσι θα διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν!

[Το κείμενο είναι αποσπάσματα από την εισήγηση της Τασούλας Γκενίδου, μέλους του ΔΣ του συλλόγου εργαζόμενων ΟΤΑ και Δημ. Επιχειρήσεων ν. Θεσσαλονίκης, εκπροσώπου της Ταξικής Πορείας στην εκδήλωση που έγινε στο 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, με θέμα: «Έλληνες και μετανάστες στην επισφάλεια. Προσπάθειες κοινής οργάνωσης και αντίστασης στην ανεργία, στις απολύσεις, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας».]