Οχι στο ρατσισμό από κούνια

«Μία μέρα που σκούπιζα το μπαλκόνι μπόρεσα να μιλήσω με τη Φιλιππινέζα που σκούπιζε το διπλανό σπίτι, η οποία με ερώτησε «πότε έχεις ρεπό». Ηταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν και καλύτερα.»

Με αφορμή το 2^ο φεστιβάλ της Ενωσης Αφρικανών Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε από 12/6/2009-14/6/2009 στην πλατεία Αμερικής, μέλη της Ενωσης Αφρικανών Γυναικών παραχώρησαν συνέντευξη στην Προλεταριακή Σημαία. Στη συνέντευξη συμμετείχαν η Κλικ από τη Ζιμπάμπουε και η Ειρήνη από την Τανζανία.

Π.Σ. Πότε ήρθατε στην Ελλάδα;

Ειρήνη Ηρθα το 1993 με μία οικογένεια Ελλήνων για να καθαρίζω το σπίτι και να κρατάω τα παιδία.

Κλικ Κι εμένα με έφερε το 1990 μία οικογένεια Ελλήνων για να δουλέψω σε αυτή.

Π.Σ. Γιατί φύγατε από τη χώρα σας;

Ειρήνη Στη χώρα μου επικρατούσε πολύ φτώχεια και έφυγα για οικονομικούς λόγους. Εγώ ήμουν πιστοποιημένη νοσοκόμα, ήθελα να έρθω στην Ελλάδα για να μαζέψω λεφτά για να φτιάξω μία κλινική στη χώρα μου. Ακόμα δεν τα έχω μαζέψει...

Κλικ Η Ζιμπάμπουε (πρώην Ροδεσία) ήταν Αγγλική αποικία μέχρι το 1980. Αγωνιστήκαμε πολύ για να φύγουν οι Αγγλοι γιατί πιστεύαμε ότι θα ζήσουμε καλύτερα. Ημασταν αποκλεισμένοι στην ίδια μας τη χώρα και δεν είχαμε ούτε υγεία ούτε παιδεία, ήμασταν σκλάβοι στους λευκούς. Εγώ ήμουν μαχήτρια στον απελευθερωτικό αγώνα απέναντι στους Αγγλους, αγωνίστηκα, πολέμησα, πήρα όπλο γιατί πίστευα σε ένα καλύτερο αύριο. Τελικά τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Οταν έφυγαν οι Αγγλοι αντικαταστάθηκαν από τον Μουγκάμπε, ο οποίος ήταν ένας από τους ηγέτες του απελευθερωτικού αγώνα που μετά εξελίχθηκε σε δικτάτορα. Η Ζιμπάμπουε είναι μία πλούσια χώρα, με χρυσό, ορυκτά, χρώμιο, αλλά σήμερα δεν παράγεται τίποτε και υπάρχει μεγάλη φτώχεια. Τελικά κατέληξα πάλι να καθαρίζω σπίτια λευκών σα σκλάβα.

Π.Σ. Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα;

Ειρήνη Ηταν πολύ δύσκολα, εγώ δούλευα συνέχεια και ήμουν εσώκλειστή χωρίς ρεπό και χωρίς διάλλειμα. Επαιρνα 200 ευρώ για δουλειά 24ώρου και νόμιζα ότι ήταν πολλά. Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ήταν ψίχουλα για τη δουλειά που έκανα. Ημουν φοβισμένη και δεν είχα χαρτιά. Η οικογένεια για την οποία δούλευα μου είχε πάρει το διαβατήριο. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Εκατσα μαζί τους 2 χρόνια…

Κλικ Και για μένα ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Δούλευα επί 2 χρόνια σα σκλάβα. Μέσα σε σπίτι χωρίς ρεπό, χωρίς διάλλειμα, 24 ώρες το 24ωρο. Οταν έφευγε η οικογένεια από το σπίτι με κλείδωναν μέσα και όταν βγαίναμε όλοι μαζί έξω περπατούσαν πάντα από πίσω μου για να μην μπορώ να μιλήσω με κανένα άνθρωπο. Μου κράταγαν τα γράμματα που έστελναν οι δικοί μου. Μου έκρυψαν ότι πέθανε η μητέρα μου. Μου έδιναν 20.000 δρχ. το μήνα (60 Ευρώ) και μου είχαν υποσχεθεί ότι θα τα έβαζαν στο λογαριασμό μου. Στο τέλος ούτε αυτό δεν έκαναν, μου τα έφαγαν. Μία μέρα που σκούπιζα το μπαλκόνι μπόρεσα να μιλήσω με τη Φιλιππινέζα που σκούπιζε το διπλανό σπίτι, η οποία με ερώτησε «πότε έχεις ρεπό». Ηταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν και καλύτερα. Απέδρασα στην κυριολεξία από εκείνο το σπίτι, φεύγοντας χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου, ούτε καν το διαβατήριο, και χωρίς να ξέρω κανέναν, παρά μόνο τη Φιλιππινέζα του διπλανού σπιτιού, η οποία και με βοήθησε.

Π.Σ. Πώς φθάσατε μέχρι εδώ;

Ειρήνη Σιγά-σιγά αρχίσαμε να γνωρίζουμε και άλλες γυναίκες που ήταν από την Αφρική. Μία χρονιά στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ γνώρισα μία γυναίκα από τη Γκάνα, η οποία με ρώτησα αν ήθελα να έρθω στην Ενωση και ήρθα. Είχε βελτιωθεί και η ζωή μου τότε.

Π.Σ. Πείτε μας μερικά λόγια για την Ενωση Αφρικανών Γυναικών;

Ειρήνη-Κλικ Η Ενωση ιδρύθηκε το 2005 και μέλη της είναι γυναίκες από όλες τις χώρες της Αφρικής. Κάθε χώρα αντιπροσωπεύεται με ένα μέλος στην Ενωση, η οποία λειτουργεί σαν αντιπρόσωπος των γυναικών της χώρας της και αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσά στις γυναίκες και στην Ενωση. Αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύονται περίπου 20 χώρες.

Π.Σ. Ποιοι είναι οι κύριοι στόχοι της Ενωσης;

Ειρήνη-Κλικ Το κυριότερο μέλημά μας αφορά τα παιδιά δεύτερης γενιάς, δηλαδή τα παιδιά που γεννήθηκαν από Αφρικάνους γονείς στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σε όλες τις χώρες του κόσμου, στις οποίες ανεξάρτητα με τη χώρα καταγωγής των γονιών τους κάθε παιδί γίνεται ισότιμος πολίτης της χώρας γέννησης, στην Ελλάδα τα παιδιά αυτά δεν αναγνωρίζονται. Δεν έχουν ληξιαρχική πράξη γέννησης και κανένα πιστοποιητικό ότι είναι πολίτες της Ελλάδας. Είναι μετέωρα, στερημένα από χαρτιά που νομιμοποιούν την ύπαρξη τους, με κίνδυνο να απελαθούν οποιαδήποτε στιγμή. Να απελαθούν σε μία χώρα που μπορεί να μην έχουν πάει ποτέ, της οποίας τη γλώσσα πολλές φορές δεν μιλούν και η οποία ούτε αυτή δεν τα αναγνωρίζει. Η παραμονή τους στην Ελλάδα εξαρτάται από τη μάνα τους και όσο η μητέρα ανανεώνει τα χαρτιά της τα παιδιά αυτά δικαιούνται να παραμένουν στην Ελλάδα, αλλά χωρίς δικά τους χαρτιά. Αυτό είναι ρατσισμός από κούνια.

Π.Σ. Συνεργάζεστε και με άλλες κοινότητες;

Ειρήνη-Κλικ Τα παιδιά αυτά είναι πολλά και δεν είναι μόνο τα παιδιά των οποίων οι γονείς προέρχονται από την Αφρική. Γι’ αυτό είμαστε σε συνεργασία και με άλλες κοινότητες, όπως Αλβανική, Πακιστανική, με τις οποίες έχουμε κοινούς στόχους και οι οποίες αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.