Το κεφάλαιο πιάνει πόρτα για το χειμώνα…

Παρεμβάσεις κορυφαίων παραγόντων του ελληνικού κεφαλαίου στην πολιτική έχουμε ξαναδεί. Βέβαια, όταν αυτές γίνονται σε προεκλογική περίοδο, και μάλιστα με πολύ πιθανή την εναλλαγή στην εξουσία, αποκτούν ιδιαίτερο νόημα…

Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: Πριν λίγες μέρες, ο γνωστός και μη εξαιρετέος πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Κ. Μίχαλος, ο οποίος πολλές φορές είχε αναλάβει να εκφράσει συνολικούς πόθους και επιδιώξεις της τάξης του, επανήλθε τονίζοντας την ανησυχία του επιχειρηματικού κόσμου για το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία. Εμείς οφείλουμε να τον …καθησυχάσουμε, πάντως, και να τον διαβεβαιώσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να θίξει τα συμφέροντα τα δικά του και των ομοίων του. Κι επειδή κι αυτός το ξέρει (καλύτερα από μας!) προφανώς πιέζει την πιθανή νέα κυβέρνηση, όπως έκανε και με την παλιά…

Πριν λίγες μέρες ο Βγενόπουλος ξεκίνησε κόντρα με τη Ντόρα για τις νέες άδειες που δόθηκαν στην ανταγωνίστρια της Ολυμπιακής (του), την Aegean για νέους προορισμούς στο εξωτερικό, χρησιμοποιώντας την, όλο νόημα, φράση «το πάρτυ τελείωσε», προφανώς αναμένοντας (ή και απαιτώντας;) από τη νέα κυβέρνηση άλλη μεταχείριση… Η Aegean, βέβαια, του απάντησε ότι «το πάρτυ τώρα αρχίζει» και, προφανώς, δε θέλει κι αυτή να μείνει απέξω!

Και βέβαια, να μην ξεχάσουμε και το θέμα των ημερών, το κλείσιμο των ασφαλιστικών εταιριών του ομίλου ΑΣΠΙΣ του Παύλου Ψωμιάδη, ενός μεγαλοεπιχειρηματία με μακρά και …ενδιαφέρουσα πορεία, με αρκετές …σκοτεινές πλευρές, σχέσεις και εξαρτήσεις.

Το κεφάλαιο …πιάνει πόρτα για το χειμώνα, ο οποίος προβλέπεται …βαρύς κι ασήκωτος για το λαό και τους εργαζόμενους. Φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να χαριστεί στην όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει από τις εκλογές (ειδικά αν είναι καινούρια) και θα συνεχίσει να πιέζει για μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα. Δηλαδή για ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Ταυτόχρονα, η διαφαινόμενη κυβερνητική εναλλαγή δημιουργεί, εκ των πραγμάτων, την ανάγκη να στηθούν νέες ισορροπίες ανάμεσα στους ευνοημένους και τους ριγμένους της προηγούμενης κατάστασης. Στις ανακατατάξεις αυτές, κάθε μεγαλοεπιχειρηματίας προσπαθεί να πάρει την καλύτερη δυνατή θέση, εκτοπίζοντας τους ανταγωνιστές του, ιδιαίτερα μέσα σε μια περίοδο κρίσης, η οποία οξύνει τα αποτελέσματα τέτοιων κινήσεων.

Τι μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Αν το θέμα ήταν μόνο ποιος θα βγει στον αφρό και ποιος θα βουλιάξει, τίποτα. Το κακό είναι ότι τέτοιες εξελίξεις φέρνουν λουκέτα, απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση δικαιωμάτων. Ο λαός δεν έχει συμφέρον να ανεχθεί (πολύ περισσότερο να στηρίξει) τη μια ή την άλλη πλευρά, αλλά μόνο να υπερασπιστεί τα στοιχειώδη του δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή.

Προλεταριακή Σημαία 626, 26/9/09