Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 3/9/09 για το ζήτημα των πυρκαγιών οι ΛΑΚ Υμηττού και Χαλανδρίου εκφράσανε εξαρχής την ανάγκη και την σημασία που έχει ένα κοινό κείμενο από σχήματα και πρωτοβουλίες της Αττικής. Εκφράσανε την διαφωνία τους πάνω σε αρκετά από τα αιτήματα πάλης του κειμένου που παρουσίασε η ΑΡ.ΠΑ, αλλά και σε διάφορα άλλα σημεία του κειμένου προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσουν για το καθένα από αυτά. Τέτοιες διαφωνίες εκφράστηκαν και από άλλα σχήματα και πρωτοβουλίες και έγινε πραγματικά μία πλούσια συζήτηση. Το τελικό κείμενο που παρουσιάσε η ΑΡ.ΠΑ. εμπεριείχε ακόμα σημεία διαφωνίας. Στο βαθμό λοιπόν που δεν αποτελεί κοινή συνισταμένη μετά από μια διαδικασία νέας συζήτησης και με μαζική συμμετοχή, δεν μπορούσαν να το υπογράψουν.
Επίσης σημειώσανε ότι δεν είναι στις επειδιώξεις τους να κάνουν μία μονομερή ενότητα με σχήματα και πρωτοβουλίες που θα συμφωνήσουν ενδεχομένως με μια άλλη πρόταση-κείμενο αφήνωντας απέξω μια σειρά από σχήματα και πρωτοβουλίες στην Αττική (με διαφορετικές απόψεις), γιατί το ζητούμενο είναι πραγματικά η κοινή δράση που προκύπτει από ουσιαστικές διαδικασίες και βασίζεται σε πραγματικές συμφωνίες και όχι η δημιουργία "ενοποιήσεων, μερικών μόνο σχημάτων, επί κειμένων" που, όπως πιστεύουν οι ΛΑΚ, υπονομεύει τη δυνατότητα κοινής δράσης πάνω σε σοβαρά ζητήματα τα οποία συναντάμε και θα συναντήσουμε. Ως εκ τούτου σημείωσαν ότι δεν είναι καθόλου της λογικής "ας υπογράψει όποιος θέλει" παρά μόνο όταν εξαντλούνται οι δυνατότητες κοινής δράσης.
Το παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία:
Την πρωτοβουλία για τη συνάντηση αυτή πήραν από κοινού οι Αριστερή Παρέμβαση και οι Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις Υμηττού. Το κείμενο, όμως, που παρουσίασε η Αριστερή Παρέμβαση ως βάση για τη συζήτηση και για μια κοινή ανακοίνωση, δεν είχε καθόλου την λογική ενός κειμένου πάνω στο οποίο μπορεί να γίνει σύνθεση των διαφορετικών απόψεων των σχημάτων. Τόσο το πνεύμα του όσο και ο χαρακτήρας των αιτημάτων, αλλά κυρίως η επιμονή της Αριστερής Παρέμβασης να ακολουθήσει την πεπατημένη της προηγούμενης κοινής ανακοίνωσης για τις φωτιές στη Πελοπόννησο (στη σύνταξη της οποίας συμμετείχαν σχήματα τα οποία δεν είχαν σημαντικές διαφωνίες) δεν έκανε δυνατή την κοινή δράση.
Από τη πλευρά των ΛΑΚ, αλλά και από συναγωνιστές άλλων σχημάτων, επιχειρήθηκε πλούσια συζήτηση και αντιπαράθεση γύρω από τα σημεία διαφωνίας, προκειμένου να ξεπεραστούν και να βγει κοινή ανακοίνωση, πράγμα που τελικά δεν έγινε κατορθωτό.
Οι ΛΑΚ Υμηττού και Χαλανδρίου επιχειρηματολόγησαν, επίσης, πάνω στην ανάγκη τα αιτήματα πάλης να συμβάλλουν στη συγκρότηση του κινήματος και να απευθύνονται στο λαό για την υλοποίηση τους, αντίθετα με αιτήματα τα οποία δεν αντιστοιχούν στην σημερινή συγκρότηση και ανάπτυξη του κινήματος και δημιουργούν αυταπάτες, αλλά και παραθυράκια στις κυβερνήσεις για να τα αξιοποιούν κατά το δοκούν.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι η διαφωνία των ΛΑΚ εστιάστηκε στα αιτήματα για «Δήμευση της μεγάλης ιδιοκτησίας των τραπεζών, των οικοδομικών συνεταιρισμών, των καταπατητών, της Εκκλησίας και κάθε ιδιοκτησίας εντός δασικών εκτάσεων», «Επεξεργασία δασολογίου και κτηματολογίου», «Ενίσχυση της πυροσβεστικής», «Ανασυγκρότηση με συλλογικό τρόπο του αγροτικού παραγωγικού ιστού των κατεστραμμένων περιοχών».
Είναι φανερό –και πολύ προβληματικό ταυτόχρονα- ότι τέτοια αιτήματα βρίσκονται είτε πολύ κοντά σε αυτά που το ίδιο το σύστημα προωθεί (π.χ. το κτηματολόγιο) είτε πολύ μακριά από τις δυνατότητες του ίδιου του κινήματος. Η λογική, που υποστηρίχθηκε από διάφορα άλλα σχήματα στη συζήτηση, ότι είναι αναγκαία η προώθηση, μέσω των αιτημάτων, μέρους του οράματος μιας άλλης κοινωνίας, ουσιαστικά καλλιεργεί αυταπάτες στον ίδιο τον κόσμο που παλεύει ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν μεγάλης κλίμακας μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο του σημερινού κοινωνικού και ταξικού συσχετισμού.
Για τις ΛΑΚ τα αιτήματα πρέπει να αποκαλύπτουν τους ενόχους, να υπηρετούν τη συγκρότηση αντιστάσεων, να αποτελούν τα σημεία ενιαίας έκφρασης της λαϊκής οργής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα υπόλοιπα αιτήματα που περιλάμβανε το κείμενο ή τέθηκαν στη συζήτηση ήταν σε αυτή τη λογική, δηλαδή τα αιτήματα για αποζημιώσεις, για αναδάσωση και αντιπλημμυρικά έργα, για καμιά αλλαγή στη χρήση γης, για κατάργηση των δασοκτόνων νόμων.
Η επεξεργασία του κειμένου που ακολούθησε τη συζήτηση ήταν μόνο στο φραστικό επίπεδο. Για παράδειγμα, η αλλαγή της λέξης «Δήμευση» σε «Κατάργηση» δε θεωρούμε ότι αλλάζει την ουσία ενός αιτήματος με το οποίο όχι μόνο διαφωνούμε, αλλά δε βλέπουμε και το λόγο γιατί θεωρείται τόσο σημαντικό ώστε να μη νοείται (από κάποιους) κείμενο για τις φωτιές χωρίς αυτό!
Όποιος θέλει να κάνει κάτι από κοινού, στη βάση της προσπάθειας να δοθεί η δυνατότητα στο λαό να εκφράσει την οργή του, φροντίζει να παραμένει στα σημεία συμφωνίας και δεν επιχειρεί να περάσει το σύνολο της άποψής του σε ένα κοινό κείμενο. Εκτός κι αν δε θέλει εξαρχής να συμφωνήσει, οπότε υπάρχει άλλου είδους πολιτικό πρόβλημα. Η εκτός κι αν τα σημεία συμφωνίας του φαίνονται λίγα, οπότε υπάρχει ακόμα μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου