Η θεωρία του αδύναμου κρίκου, αφού εξοβελίστηκε από τη σκέψη και τον προβληματισμό της Αριστεράς ως αποτέλεσμα της «παγκοσμιοποίησης» και του «ενιαίου κόσμου», αφού αποκηρύχθηκε σαν θεωρία περιοριστική, εμπόδιο στο να μιλάει κανείς για όλα (και να μη λέει συγχρόνως τίποτα), χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά από τον ταξικό αντίπαλο, από το αστικό και ιμπεριαλιστικό υδραγωγείο σκέψης. Το επακόλουθο ήταν να κλυδωνιστούν προοδευτικές αντιλήψεις και συμπεριφορές, να εμπεδωθεί μια ανοχή απέναντι σε μέτρα «άμεσης αντιμετώπισης του προβλήματος», να αποπροσανατολιστούν άνθρωποι, συλλογικότητες και κινήματα από το πρωταρχικό, το κύριο και ουσιαστικό πρόβλημα.
Με ευρύτατο πεδίο δράσης, η θεωρία αυτή εφαρμόζεται σχεδόν παντού: από το βομβαρδισμό της (πρώην) Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, ώστε να «ξεμπερδεύουμε με δικτάτορες και διδακτορικά καθεστώτα», στην αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων σε ευάλωτα ή συκοφαντημένα στρώματα εργαζομένων (δημόσιοι υπάλληλοι, λιμενεργάτες, stage, εργαζόμενοι μετανάστες) χωρίς ευρύτερες κοινωνικές αντιδράσεις, έως τα πογκρόμ και τις «σκούπες» στην Ομόνοια, τον Αγ. Παντελεήμονα και τα Εξάρχεια, ώστε να «απαλλαγούμε» από τα …ανθρώπινα σκουπίδια, τους «παράνομους» μετανάστες και τα «κακοποιά στοιχεία».
Ετσι, μετά την επιτυχή έκβαση της πρώτης φάσης (που αφορά τον αδύναμο και ευάλωτο κρίκο) τα μέτρα γενικεύονται. Εφαρμόζονται, πλέον, συνολικά στην κοινωνία, που, μουδιασμένη και αφοπλισμένη, αδυνατεί να αντιδράσει.
Με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα, η θεωρία του αδύναμου κρίκου, αφού κατάφερε κατά καιρούς να σπάσει την ιμπεριαλιστική αλυσίδα, χρησιμοποιείται τώρα από τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο για να διαλύσει την «αλυσίδα» της ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης.
Σε αδύναμο κρίκο εφαρμογής των πιο μεσαιωνικών εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων στην Ευρώπη μετατράπηκε η Ελλάδα. Αυτό είναι το συμπέρασμα, αν κρίνουμε από τις επιθετικές δηλώσεις των πολιτικών και οικονομικών επιτελείων της ΕΕ που πιέζουν τη χώρα για λήψη άμεσων μέτρων. «Οταν οι καιροί είναι δύσκολοι, ο πιο αδύναμος κρίκος δέχεται έντονες πιέσεις. Και στην ομάδα των χωρών της ευρωζώνης ο πιο αδύναμος κρίκος είναι η Ελλάδα καθώς οι πολιτικές και οικονομικές δυσκολίες αποτελούν αντικείμενο άνευ προηγουμένου εξέτασης στο εξωτερικό» ξεσπά ευρωπαράγοντας σε μια κρίση ειλικρίνειας. Με συγκροτημένο ενθουσιασμό επικροτούν τα κυρίαρχα αστικά κόμματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα και αμέσως μοχθούν για την εφαρμογή των «αναγκαίων» αντιλαϊκών μέτρων.
«Η Ελλάδα είναι ο πιο …αδύναμος κρίκος του φρουρίου που ονομάζεται Ευρώπη» δηλώνει ευρωπαίος αξιωματούχος. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, άθλιες συνθήκες κράτησης, μαζικές απελάσεις, κατάργηση της έννοιας του ασύλου και του πρόσφυγα, βασανιστήρια αποτροπής και τιμωρίας εισόδου στην χώρα, νεοφασιστικός ρατσισμός είναι μέτρα που πρέπει πρώτα να εφαρμοστούν γενικευμένα στην «αδύναμη» Ελλάδα. Ενώ ο πολιτικός και οικονομικός ιμπεριαλισμός των ισχυρών δυτικών κρατών φροντίζουν ώστε να «μη μας λείψουν» τα κύματα των εξαθλιωμένων, κύματα που καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να αποτρέψει (εκτός αν έρθει ο κόσμος ανάποδα και «μεταναστεύσει» στον αγύριστο το ίδιο το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός).
Πράγματι, η Ελλάδα του 2009 είναι «αδύναμος κρίκος»: εκτεταμένη φτώχεια, εκτίναξη της ανεργίας, διαλυμένο κοινωνικό κράτος, πρωτόγνωρες κοινωνικές ανισότητες και κοινωνικές εκρήξεις, εξάρτηση και αδυναμία της αστικής τάξης να χαράξει οποιαδήποτε αυτόνομη πολιτική, η οποία καθορίζεται εκτός χώρας και εις βάρος των κατοίκων της χώρας, πολιτική που εφαρμόζεται με βάση κυρίως τις ανάγκες των Ευρωπαίων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών, χωρίς καμία ελπίδα εφαρμογής μιας άλλης πολιτικής. Κρίση σε όλους τους τομείς, αλλά και στην Αριστερά που αδυνατεί να «παίξει» τον κοινωνικό της ρόλο. Η εποχή είναι κατάλληλη για αντεπιθέσεις των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, των ΗΠΑ, του ντόπιου κεφαλαίου, των εργοδοτών αλλά και για (Δεκεμβριανές ή μη) κοινωνικές εκρήξεις της νεολαίας και των εργαζομένων.
Κοινωνικές εκρήξεις καλοδεχούμενες για την αντικαθεστωτική Αριστερά που δεν φαντασιώνεται μια ακόμη «αριστερή διακυβέρνηση» στην Ευρώπη, με αντι-νεοφιλελεύθερα «νανουρίσματα» διακυβέρνησης μήπως και «εξανθρωπισθεί» ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός και «αποκτηνωθούν» οι μάζες. Καλοδεχούμενες για μια Αριστερά που δεν επιζητά κοινοβουλευτική αναγνώριση για να «δικαιωθούν τα 90 χρόνια ιστορίας» (μερικά από αυτά μαύρα και άραχνα) ώστε να «μουμιοποιηθεί» η επαναστατική πολιτική.
Αδύναμος κρίκος, λοιπόν, η Ελλάδα. Το ερώτημα, όμως, είναι για ποιόν; Γιατί η (λενινιστική) θεωρία του αδύναμου κρίκου μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τα δυο. Και για την ιμπεριαλιστική επέλαση του κεφαλαίου και για την έφοδο των κολασμένων στον ουρανό.
Από Προλεταριακή Σημαία 630, 21/11/09
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου