Ολλανδία: Με αφορμή μια πορεία που έγινε (όπως έγινε)

Προδημοσίευση από Προλεταριακή Σημαία

Στις 6 του Δεκέμβρη έγινε πορεία στο Άμστερνταμ μετά από κάλεσμα-πρωτοβουλία της Αναρχικής Ομάδας Άμστερνταμ/ Ελεύθερος Δεσμός (Anarchistische Groep Amsterdam/de Vrije Bond). Στην πορεία συμμετείχαν περίπου 50 άτομα η πλειοψηφία των οποίων Έλληνες φοιτητές. Η πορεία πήγε να διαδηλώσει...στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό του Άμστερνταμ!!! Το κεντρικό σύνθημα στην προπαγανδιστική αφίσα που διακινήθηκε ηλεκτρονικά: Μην αφήσετε δολοφόνους να κουβαλάνε όπλο στο όνομα του νόμου. Δηλαδή οι δυνάμεις καταστολής να πάψουν να είναι δυνάμεις καταστολής; Πέρα από τα άλλα μικροαστικά συνθήματα που καταγγέλλουν όσους για αυτόν ή τον άλλο λόγο δεν κινητοποιούνται, η σιωπή είναι συνενοχή, όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας τότε θα βγείτε απ' τα κλουβιά σας κτλ. Η όλη κατάσταση γεννάει μια σειρά ερωτήματα και προβληματισμούς που θα επιχειρηθεί να εκτεθούν εν συντομία.

Δεν έχουμε ως στόχο να ασχοληθούμε με την κατάσταση του ολλανδικού κινήματος. Δεν είναι τυχαίο πως σε μια χώρα που όπου γυρίσεις το κεφάλι σου βλέπεις και μια κατάληψη, οι καταληψίες έχουν μετατρέψει τις καταλήψεις σε μπαρ με τις μαύρες και μαυροκόκκινες σημαίες σε κορνίζα πάνω από την ταμειακή μηχανή και που τώρα που βάση νόμου μπαίνει λουκέτο στις καταλήψεις δεν κουνιέται φύλλο. Η ολλανδική αριστερά είναι κάτι σαν σύντομο ανέκδοτο εκτός κι αν κάποιοι θεωρούν ως τέτοια το....Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο κάποια περίοδο το βλέπαμε στις εφημερίδες της ελληνικής αριστεράς περισσότερο απ' ότι το βλέπεις στην Ολλανδική καθημερινότητα.

Παρότι στην Ολλανδία υπάρχουν αρκετοί Έλληνες φοιτητές οι οποίοι ανήκουν σε αριστερές /αναρχικές συλλογικότητες ή ανήκαν όσο ζούσαν/σπούδαζαν στην Ελλάδα, δεν πάρθηκε απ’ αυτούς και η πρωτοβουλία που άρμοζε στις περιστάσεις, σε αντίθεση με πέρσι που διοργάνωσαν δύο πορείες και επιμέρους δράσεις κατά πόλεις. Τα πως και τα γιατί είναι το θέμα προς διερεύνηση.

Δυο λόγια για το πρόσφατο παρελθόν

Αν ανατρέξει κάποιος στον αριστερό και προοδευτικό τύπο των δεκαετιών 60-70 θα συναντήσει εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες αναφορές σε εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις οργανωμένες ή συνδιοργανωμένες από οργανώσεις – εργαζομένων ή/και φοιτητών – μεταναστών. Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική για αντικειμενικούς κυρίως λόγους όχι πως δεν υπάρχουν και υποκειμενικοί.

Αφενός το επαναστατικό (κομμουνιστικό) κίνημα το οποίο και πρωτοστατούσε τόσο στις ενέργειες αυτές αλλά και στην ίδρυση και ζωντάνεμα των – φοιτητικών, μεταναστευτικών - συλλόγων κτλ έχει υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.

Αφετέρου έχει αλλάξει – σε μεγάλο βαθμό – και η κοινωνική-ταξική σύνθεση τόσο των μεταναστών όσο και των φοιτητών που βρίσκονται στο εξωτερικό.

Εργαζόμενοι Μετανάστες

Ως προς τους μετανάστες δεν έχουμε πλέον τα μεγάλα κύματα εργατών-μεταναστών προς της καπιταλιστικές μητροπόλεις της Δύσης. Επίσης αρκετοί απ’ τους - τότε εργάτες - μετανάστες αυτούς που παρέμειναν στις χώρες αυτές μέχρι σήμερα έχουν ως ένα βαθμό μετατραπεί σε μικροαστικά στοιχεία, έχοντας καταφέρει να αποκτήσουν κάποια μικρή επιχείρηση κτλ (στην Ολλανδία κυρίως στο τομέα του επισιτισμού). Επίσης σε μεγάλο βαθμό έχουμε μετανάστες ανώτερης και ανώτατης μόρφωσης με αντίστοιχες θέσης εργασίας και φιλοδοξίες.

Οι σύλλογοι των Ελλήνων μεταναστών, όπου υπάρχουν ακόμη, έχουν σε μεγάλο βαθμό αδρανοποιηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων διοργανώνουν κάποιου τύπου χοροεσπερίδες ή γιορταστικές εκδηλώσεις κατά την περίοδο θρησκευτικών εορτών. Καμιά σχέση με τα ζωντανά κύτταρα των περασμένων δεκαετιών τα οποία γίνονταν πεδία ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων αλλά και όργανα πάλης.

Φοιτητές

Ως προς τους φοιτητές. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι φοιτητές βρίσκονται στον εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές. Αυτό σημαίνει πως ο χρόνος που (θα) βρίσκονται στο εξωτερικό συνήθως κυμαίνεται στα ένα με δύο χρόνια. Ο περιορισμένος αυτός χρόνος, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση και τους σχιζοφρενικούς ρυθμούς σπουδών αλλά και την ανυπαρξία συλλόγων δυσχεραίνει την συνεύρεση και συνεργασία των. Δεν είναι τυχαίο πως τόσο στην περσινή όσο και στη φετινή πορεία υπήρξαν γνωριμίες αλλά και συναντήσεις μεταξύ φοιτητών που γνωρίζονταν από την Ελλάδα, που είχαν βρεθεί μαζί στο δρόμο και στις καταλήψεις το 2006 και το 2007 αλλά δεν γνώριζαν πως βρίσκονται στην ίδια χώρα ή κάποιες φορές και στην ίδια πόλη.

Από την άλλη ουκ ολίγοι έρχονται με αυταπάτες για μια λαμπρή καριέρα που θα ακολουθήσει τις σπουδές τους στον ακαδημαϊκό τομέα ή στον χώρο τον επιχειρήσεων. Η ωραία βιτρίνα του πανεπιστημίου τους κάνει να ωραιοποιούν την κατάσταση και γι’ αυτό βοηθάει κι η όλη καλλιέργεια του επιστημονισμού τόσο από το σύστημα όσο κι από μεγάλο κομμάτι της αριστεράς.

Ιδεοληψίες

Σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση έχει να κάνει με τις αντικειμενικές συνθήκες που προαναφέραμε και κυρίως την κατάσταση του επαναστατικού (κομμουνιστικού) κινήματος που διεθνώς βρίσκεται σε υποχώρηση. Αλλά υπάρχουν και υποκειμενικοί λόγοι. Πέρσι λόγω της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και αξιοποιώντας σε πρώτη φάση διάφορες δυνατότητες που μας δίνει το διαδίκτυο (π.χ. Ιndymedia) βρεθήκαμε μια σειρά από φοιτητές απ' όλο το φάσμα του κινήματος. Με διάθεση απ' όλους να γίνει κάτι όχι μόνο τότε αλλά και στη συνέχεια.

Στην πόλη του Leiden π.χ. λειτούργησε για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα και μετά το Δεκέμβρη μια "συνέλευση" όπου κάθε φορά είχε και μια θεματική και που συσπείρωνε κάποιο κόσμο κυρίως Έλληνες και μερικούς άλλους ξένους φοιτητές αλλά και η οποία σιγά-σιγά έφθινε για λόγους που δεν είναι της παρούσης.

Θα μπορούσε επ' αφορμή των περσινών γεγονότων να γίνει κάτι; Η απάντηση είναι μάλλον θετική. Χωρίς να γνωρίζουμε το πως και αν θα συνέχιζε, θα μπορούσε μια μάζα ανθρώπων που γνωρίστηκαν και κινήθηκαν μαζί πέρσι να δημιουργήσει ένα Σύλλογο Ελλήνων Φοιτητών και Εργαζομένων στην Ολλανδία. Σε μια χώρα όπου ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των Ελλήνων φοιτητών, όπου ένας μεγάλος αριθμός υπήρξαν δραστήριοι πολιτικά στην Ελλάδα και γι αυτό το λόγο ασφυκτιούν στη νέα πραγματικότητα την οποία ζουν.

Το ζήτημα αυτό δεν τέθηκε άμεσα ποτέ. Αλλά τέθηκε έμμεσα με αρνητική πρόσληψη από αριστερούς και αναρχικούς. Οι λόγοι είναι αφενός ως προς τη δομή πως για κάποιους είναι εξουσιαστική ή/και γραφειοκρατική ή πως θεωρείται ακόμη και εθνικιστική μια τέτοια κίνηση αφού θα είναι Σύλλογος Ελλήνων. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη κι η προκήρυξη την οποία κυκλοφορούσαμε τις μέρες εκείνες ενώ ξεκίνησε στη συζήτηση με υπογραφή Έλληνες Φοιτητές και Εργαζόμενοι στη Ολλανδία, κατέληξε στο...Solidarios.

Εν κατακλείδι

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά φέτος στην Ολλανδία. Αλλά το ζήτημα δεν είναι το τι έγινε στο παρελθόν αλλά το τι θα γίνει στο μέλλον. Ολοένα και περισσότεροι νεολαίοι καταλήγουν για σπουδές στο εξωτερικό, όπως κι ολοένα η νεολαία σε μια σειρά από χώρες βγαίνει στους δρόμους. Σε αυτό τον αγώνα θα πρέπει και οι Έλληνες φοιτητές να συμβάλουν. Αφενός αυτό μπορεί να γίνει μέσα από τη συμμετοχή τους στους αγώνες ως άτομα αλλά μπορεί και θα πρέπει να γίνει και με οργανωμένο τρόπο. Για να μην ψαχνόμαστε όποτε γίνεται κάτι για να διοργανώσουμε την τελευταία στιγμή μια κίνηση αλληλεγγύης ή να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.

Χρίστος Μάης

08/12/2009 Ουτρέχτη