Ζωή με το δελτίο

Αντί για κόκαλο, εκπτωτικό «κουπόνι» στους ανέργους (που είναι το ίδιο πράγμα) προβλέπει τελικά το μέτρο της κυβέρνησης που θα εφαρμοστεί, όπως αποκάλυψε ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος στις αρχές του νέου έτους. Το «κουπόνι-δελτίο» επιβίωσης, που θυμίζει μαύρες εποχές της κατοχής ή του πολέμου, θα εξασφαλίζει μειωμένη τιμή κατά 20-30% στα εισιτήρια των μαζικών μέσων μεταφοράς και σε βασικά είδη διατροφής σε άνεργους που βρίσκονται μάλλον στα πρόθυρα… λιμοκτονίας. Κατά 20-30% αντίστοιχα θα είναι και η μείωση στην «τιμή» της αξιοπρέπειας του άνεργου, που θα δηλώνει πλέον δημόσια, φανερά και καθημερινά το δράμα του «επαίτη» και θα στιγματίζεται, ίσως, όχι από τους ομοίους του (δηλαδή την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους με τους οποίους, άλλωστε, «βράζει στο ίδιο καζάνι»), αλλά από τον αστικό καθωσπρεπισμό που καταπλακώνει την κοινωνία.

Το κουπόνι» εξαθλίωσης θα αποτελεί μέρος (μικρό, μεσαίο, μικρομεσαίο;) από τα 1,5 δισ. ευρώ που προβλέπει το ΕΣΠΑ για την ανεργία προκειμένου να κρατηθούν οι άνεργοι σε μια κατάσταση μακάριας ελεημοσύνης. Ανεργία που θα εκτιναχθεί, σύμφωνα με προβλέψεις της ίδιας της κυβέρνησης, στο 18%, προς φόβο και συμμόρφωση των εργαζομένων. Μια μαζική ανεργία κυρίως μόνιμη. Τη μόνη μονιμότητα που αποδέχεται η… μονιμοποιημένη πλουτοκρατία.

Σε ένα μόνο χρόνο κρίσης η επίσημη ανεργία αυξήθηκε κατά 217%! Ενώ σε μια διετία η επίσημη ανεργία εκτινάχτηκε από το 8% στο 13%, για να… πετύχει τις κυβερνητικές προβλέψεις του 18% εντός του επόμενου έτους.

Το 29,3% των νέων είναι άνεργοι (δηλαδή 1 στους 3) και αποτελούν το νέο εκρηκτικό και ελπιδοφόρο υλικό στα θεμέλια της κοινωνίας, αρκεί να μην επιτρέψει να μετατραπεί σε ανούσιο πυροτέχνημα εκτόνωσης της οργής ή, ακόμη χειρότερα, να πέσει θύμα του φασιστικού και ρατσιστικού δηλητηρίου με το οποίο το σύστημα εξουσίας επιδιώκει να μολύνει τη νέα γενιά.

Είναι φανερό ότι αυτά τα νούμερα ανεργίας-τρομοκρατικά χτυπήματα της κυβέρνησης σημαδεύουν κατευθείαν τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Με στόχο τον παραπέρα περιορισμό των διεκδικήσεων και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

Για την ώρα, με έναν πολυάριθμο εφεδρικό στρατό ανέργων επιχειρείται μέσω ενός ωμού εκβιασμού του κεφαλαίου να τσακιστεί ο ενεργός εργατικός στρατός. Ενας στρατός εργαζομένων που επιδιώκεται να αφοπλίζεται μέσω του κινδύνου της ανεργίας, των -έτσι κι αλλιώς- χαμηλών μισθών που λειτουργούν αποτρεπτικά στην πραγματοποίηση απεργιών (εδώ η ευθύνη του υποταγμένου συνδικαλισμού και των εργοδοτικών σωματείων είναι απόλυτη, αφού κλειδώνουν τα ταμεία τους για τους εργαζομένους), να αφοπλιστεί μέσω της διάσπασης των δυνάμεων και την εκμηδένιση της εργατικής αλληλεγγύης, μέσω της τρομοκρατίας «της αγοράς» και του αστυνόμου.

Βέβαια, η γλώσσα των κυρίαρχων (δηλαδή η κυρίαρχη γλώσσα) χρησιμοποιεί, πάντα και παντού, διαφορετικές λέξεις. Διακρίνονται άλλωστε οι κυρίαρχοι για τη λεκτική τους διαστροφή. Το κεφάλαιο, οι κεφαλαιοκράτες, οι εργοδότες, οι ιμπεριαλιστές αναγνωρίζονται σήμερα ως «αγορά». Μια έμψυχη «αγορά» που σκέφτεται και θέλει! Τι θέλει η αγορά; Γιατί δυσανασχετεί η αγορά; Γιατί δεν είναι ή γιατί είναι ικανοποιημένη; Μα ποια ακριβώς είναι αυτή η περίφημη «αγορά» που οργίζεται, ικανοποιείται, λυπάται, εκνευρίζεται, χαμογελάει, χαίρεται; Δεν είναι παρά οι κεφαλαιοκράτες-ιμπεριαλιστές η "αγορά" και άρα γι' αυτό διαθέτει τις παραπάνω… ανθρώπινες ιδιότητες. Οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές ωστόσο δεν θέλουν, για ευνόητους λόγους, να αναγνωρίζονται ως τέτοιοι. Προτιμούν την ουδέτερη και… συμπαθητική προσφώνηση «αγορά». Γιατί η αγορά μπορεί και έχει πάντα δίκιο.

Απέναντι στη διάσπαση και τον ολοκληρωτικό αφοπλισμό της εργαζόμενης πλειοψηφίας, η απάντηση είναι η συστράτευση των δυνάμεων και ο συνεχής εξοπλισμός. Των ανέργων και όλων των τμημάτων της εργασίας που πρέπει να συνασπιστούν ενάντια στην πολιτική επιδείνωσης της ζωής τους. Ενάντια στη μετατροπή τους σε ένα άμορφο πλήθος υποτακτικών και μισθωτών σκλάβων.

Διψήφια ποσοστά ανεργίας υπήρχαν και σε εποχές «ανάπτυξης», γεγονός που δείχνει ότι τα ποσοστά ανεργίας είναι περισσότερο θέμα ταξικών συσχετισμών παρά ένα ουδέτερο θέμα οικονομικών εξελίξεων.

Διαφορετικά, η εικόνα «κατάρρευσης της καπιταλιστικής οικονομίας» δεν θα αφορά τόσο την ελληνική, ευρωπαϊκή ή παγκόσμια πλουτοκρατία αλλά τα στρώματα των εργαζομένων και την εργατική τάξη. Θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις, τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τις κατακτήσεις δεκαετιών. Προλεταριακή Σημαία 632 19/12/09