Ο φετινός Δεκέμβρης έφτασε στο τέλος του;

Ο φετινός Δεκέμβρης έφτασε στο τέλος του και όχι μόνο ημερολογιακά. Ιδιαίτερα τα σχολεία και ο μαθητικός πληθυσμός δέχθηκαν μια άνευ προηγουμένου επίθεση από πολλές πλευρές ώστε ο Δεκέμβρης αυτός να μην υπάρξει καν.
 Πρώτο και καλύτερο το σύστημα, στο σύννεφο που έχει απλώσει μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης, επιστράτευσε κάθε μέθοδο προκειμένου να απομακρύνει τους μαθητές από οποιαδήποτε σκέψη κινητοποίησης. Χρησιμοποίησε τις πενταήμερες εκδρομές στις αρχές του μήνα για να ξεφορτωθεί την τρίτη λυκείου που παίζει σημαντικό ρόλο στις μαθητικές κινητοποιήσεις. Σφράγισε σχολεία την ίδια περίοδο με τη δικαιολογία της νέας γρίπης, είτε υπήρχαν κρούσματα είτε όχι. Και, φυσικά, άπλωσε παντού τους κάθε λογής κατασταλτικούς μηχανισμούς για να... προστατέψουν την κοινωνία από τους οργισμένους δεκαπεντάχρονους που λοξοκοίταζαν προς τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις.

Χτυπήθηκαν πορείες στις γειτονιές, περικυκλώθηκαν μαθητές που θέλησαν να κάνουν συνελεύσεις στις πλατείες, έστειλαν κλούβες και ΜΑΤ σε κάθε πόλη και χωριό.
 Παρά τα μέτωπα που άνοιξαν απέναντι στους μαθητές ενόψει του Δεκέμβρη, εκείνοι απέδειξαν ότι η φλόγα δεν έχει σβήσει. Αν και στην Αθήνα το αγωνιστικό κλίμα στα σχολεία δεν διαμορφώθηκε από νωρίς, όσο πλησίαζαν οι μέρες της επετείου οι μαθητές άρχιζαν να οργανώνονται. Σε πολλά σχολεία αποφασίστηκαν τοπικές κινητοποιήσεις στις γειτονιές και συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική πορεία της 7/12. Ανεξάρτητα από το σε ποιο βαθμό υλοποιήθηκαν όλα αυτά, το ουσιαστικό είναι ότι στα σχολεία και στους μαθητικούς κύκλους έγινε συζήτηση. Κουβέντιασαν για τον Αλέξη, θυμήθηκαν τον περσινό Δεκέμβρη και αναζήτησαν τρόπους να εκφράσουν συλλογικά το θυμό που εξακολουθεί να τους πνίγει. Και δεν είναι καθόλου αμελητέο το γεγονός ότι όλο αυτό το έκαναν μόνοι τους, όχι απλώς χωρίς τη βοήθεια κανενός φορέα, αλλά, αντιθέτως, με όλα τα πυρά να στοχεύουν εναντίον τους.


Εκτός από το σύστημα και τις κατασταλτικές δυνάμεις, οι μαθητές βρήκαν μπροστά τους και τα τείχη που ύψωσε για μια ακόμη φορά η ρεφορμιστική Αριστερά μέσω των οργάνων που μόνη της έχει θεσμοθετήσει. Στήθηκε συνεδρίαση του ΣΑΣΑ με προκαθορισμένη απόφαση για κάλεσμα στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που από νωρίς είχε προγραμματίσει το ΚΚΕ για τις 10 Δεκέμβρη καθώς και για συμμετοχή στην απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 του μήνα. Οι κινητοποιήσεις του διημέρου 6-7 Δεκέμβρη αγνοήθηκαν βεβαίως σαν να μην υπήρχαν.

Στην ανακοίνωση του ΣΑΣΑ δεν αναφέρεται καν το όνομα του δολοφονημένου Αλέξη. Και, προφανώς, η φράση "ένα χρόνο μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις μας που συγκλόνισαν την Ελλάδα" τεχνηέντως αναφέρεται για να μπερδέψει τον αναγνώστη. Δεν αφορά τις κινητοποιήσεις που πραγματικά συγκλόνησαν τη χώρα γιατί απλούστατα το ΚΚΕ δεν ήταν εκεί... Αλλά αναγνωρίζει ότι ο μαθητικός πληθυσμός έχει αποκτήσει αναφορά στο Δεκέμβρη του 2008 και παλεύει να μετατοπίσει την αναφορά αυτή από το Σύνταγμα και τα Προπύλαια στο Μεταξουργείο και την Πειραιώς...

Κατά τα άλλα, προκρίνεται το γνωστό διεκδικητικό πλαίσιο του ΚΚΕ για την εκπαίδευση, ενώ σε πρώτο πλάνο φιγουράρει ο "συντονισμός" και ο "κοινός αγώνας" με το ΠΑΜΕ και το ΜΑΣ (Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών), δηλαδή με... τον εαυτό του. Αυτό που ουσιαστικά έκανε το ΚΚΕ για μια ακόμη φορά ήταν να δώσει τις καλύτερες υπηρεσίες του στο σύστημα. Υποτάχθηκε στις υποδείξεις των κυρίαρχων για έναν Δεκέμβρη χωρίς ουσιαστικές πολιτικές αναμετρήσεις. Απέφυγε να συνευρεθεί στο δρόμο με άλλα κομμάτια της νεολαίας, άφησε αναπάντητα τα ζητήματα που ανέκυψαν σχετικά με το άσυλο και την κρατική τρομοκρατία και καταστολή. Και για το από 'δω και πέρα αναμένουμε πότε οι αγωνιστικές κορόνες της "απόριψης του πορίσματος" του διαλόγου για την εκπαίδευση θα μετασχηματιστούν σε ξεπούλημα του μαθητικού κινήματος και νέα υποταγή στο σύστημα.


Ο φετινός Δεκέμβρης των μαθητών μπορεί να μην έμοιαζε με τον περσινό. Δεν θα μπορούσε άλλωστε. Η επίθεση που δέχτηκαν οι μαθητές μαζί με το σύνολο του λαού έπαιξε φυσικά το ρόλο της. Δεν είναι για κανένα κοινωνικό κομμάτι αμελητέο το ζήτημα της τρομοκράτησης, πόσω μάλλον για τους μαθητές. Αλλά και το συνολικότερο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο του κινήματος και της Αριστεράς δεν κατάφερε να δώσει πνοή και στήριξη, να βοηθήσει στην έκφραση της δηλωμένης οργής και αγανάκτησης και στην ανάπτυξη των αντιστάσεων.
Το σίγουρο είναι ότι οι μαθητές δεν έχουν ξεχάσει το Δεκέμβρη. Δεν έχουν πάψει να οργίζονται από τα όπλα του συστήματος, είτε αυτά εμφανίζονται με τη μεταφορική είτε με την κυριολεκτική τους έννοια. Και είναι αυτή τους η οργή που θα μετασχηματιστεί σε κίνηση και συλλογική δράση απέναντι σε όλα τα ζητήματα με τα οποία θα έρθουν αντιμέτωποι στο άμεσο μέλλον. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμηθεί η μνήμη του δολοφονημένου συμμαθητή τους, για να μείνει για πάντα ζωντανός μέσα στους αγώνες που θα 'ρθουν.