Κωνσταντίνα Κούνεβα

Έκλεισε ένας χρόνος από το δεύτερο μεγάλο γεγονός του περσινού Δεκέμβρη. Την επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Μόλις μαθεύτηκε αναπτύχθηκε ένα πρωτόγνωρο κίνημα αλληλεγγύης που όχι μόνο έθεσε το ζήτημα της καταγγελίας της επίθεσης στην Κωνσταντίνα, αλλά ανέδειξε τον εργασιακό μεσαίωνα που ζουν χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες, έλληνες και μετανάστες, αντικείμενα στυγνής εκμετάλλευσης υπό το καθεστώς των εργολαβιών, της ενοικίασης και άλλων μορφών του σύγχρονου ελαστικοποιημένου εργασιακού μοντέλου.

Ένα κίνημα που κράτησε για πολλούς μήνες, γεμάτο από πολύμορφες εκδηλώσεις συμπαράστασης σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, που κινητοποίησαν χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους.

Το κίνημα αυτό πυροδοτήθηκε από πολλούς παράγοντες:

α) από την ίδια την επίθεση

β) η ιστορία, η ζωή και η δράση της Κωνσταντίνας. Μία γυναίκα με αξιόλογη μόρφωση που αναγκάστηκε να παρατήσει την πατρίδα της και τα όνειρά της με ένα άρρωστο παιδί και να βρεθεί να αγωνίζεται για ένα κομμάτι ψωμί, καθαρίζοντας τις αποβάθρες του ΗΣΑΠ, όμηρη των σύγχρονων δουλεμπόρων που θησαυρίζουν από την εκμετάλλευση της ανάγκης χιλιάδων ανθρώπων για επιβίωση. Μια γυναίκα όπως χιλιάδες άλλες από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ που όμως είχε μια σημαντική ιδιαιτερότητα: διεκδικούσε, αγωνιζόταν για τα δικαιώματά της, προωθούσε την οργανωμένη συνδικαλιστική δράση, στεκόταν στο πλάι των συναδελφισσών της και από τη θέση της γενικής γραμματέας του σωματείου της, της ΠΕΚΟΠ. Πράγμα που -χωρίς την παραμικρή αμφιβολία- ήταν και η αιτία της επίθεσης που δέχτηκε.

γ) συνέπεσε με το Δεκέμβρη της νεολαιίστικης εξέγερσης, με το οργισμένο αυτό ξέσπασμα ενάντια στην κρατική καταστολή, το σάπιο παρόν και το δυσοίωνο μέλλον που τάζει το σύστημα στη νεολαία. Δύο μόλις εβδομάδες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η επίθεση στην Κωνσταντίνα έδωσε μία ακόμη ώθηση στην έκφραση της λαϊκής και νεολαιίστικης οργής. Η σφαίρα που «εξοστρακίστηκε» στο κορμί του Αλέξη και το βιτριόλι που έκαψε τις σάρκες της Κωνσταντίνας, και στις δύο περιπτώσεις από πληρωμένους δολοφόνους, είχαν ένα κοινό «παράπλευρο» αποτέλεσμα: αποκάλυψαν με τον πιο απερίφραστο τρόπο το πραγματικό πρόσωπο του συστήματος, τις πραγματικές διαθέσεις του απέναντι σε αυτούς που αντιστέκονται και διεκδικούν. Μάλιστα, η επίθεση στην Κωνσταντίνα έδωσε την ευκαιρία να συνδεθεί ο νεολαιίστικος Δεκέμβρης με την υπόθεση της εργατικής τάξης. Με μία έννοια, έδωσε στην εξέγερση του Δεκέμβρη μια συνέχεια, κατάφερε να βάλει στην υπόθεση τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη. Εκεί δηλαδή που ο Δεκέμβρης «έπασχε», στη συμμετοχή δηλαδή των εργαζομένων, η υπόθεση της Κωνσταντίνας κατάφερε -κατά κάποιο τρόπο- να καλύψει το κενό.

δ) Ένα ακόμη στοιχείο που μαζικοποίησε το κίνημα αλληλεγγύης στην υπόθεση της Κωνσταντίνας ήταν ασφαλώς και το ζήτημα της εργασιακής επισφάλειας που αναδείχτηκε.

Το κίνημα αλληλεγγύης που ξεπήδησε σε όλη την Ελλάδα ανέδειξε τις δυνατότητες αλλά και τις αδυναμίες του λαϊκού-εργατικού κινήματος στη χώρα μας, παρουσίασε θετικές και αρνητικές πτυχές του, πολύτιμα στοιχεία για όσους θέλουν να δώσουν ώθηση στην υπόθεση των λαϊκών-εργατικών αγώνων.

1. Υπενθύμισε σε όλους μας τη σημασία και την αξία της εργατική αλληλεγγύης.

2. Δημιούργησε ένα σημαντικό ρήγμα στην κρούστα της σιωπής και της απογοήτευσης που θέλουν να επιβάλουν στην εργατική τάξη.

3. Ανέδειξε το ζήτημα των εργολαβιών και του εργασιακού μεσαίωνα τον οποίο ζουν χιλιάδες εργαζόμενοι.

4. Έδωσε κουράγιο σε πολλούς εργάτες και εργάτριες που εργάζονται κάτω από το ίδιο καθεστώς με την Κωνσταντίνα.

5. Ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τι σημαίνει κοινός αγώνας ελλήνων και μεταναστών εργατών.

6. Ανέδειξε περίτρανα τη γύμνια της επίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας και την εχθρική της στάση απέναντι σε οτιδήποτε κινείται και αντιστέκεται.

7. Στρίμωξε την ηγεσία του ΠΑΜΕ και ανέδειξε την απροθυμία του να συμμετέχει σε αυτό το κίνημα, αλλά και την αμηχανία του όταν το κίνημα αυτό πήρε διαστάσεις.

8. Αλλά και οι περιπτώσεις ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ εκτέθηκαν στα μάτια του κινήματος αυτού. Το ΠΑΣΟΚ διότι -πρώτα και κύρια- ήταν αυτό που έθεσε τις βάσεις για το απαράδεκτο καθεστώς των εργολαβιών σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ. Μάλιστα, το ότι ο Οικονομάκης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σχετίζεται με αυτό ακριβώς, με τον τρόπο δηλαδή που όλες αυτές οι εργολαβίες μοιράστηκαν σε «ημέτερους» αετονύχηδες. Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του, η πρόταση για συμμετοχή της Κωνσταντίνας στο ευρωψηφοδέλτιό του, ανέδειξε την αδυναμία του να «διαχειριστεί» όλο αυτό το κίνημα. Αδυναμία η οποία έγινε ακόμη πιο έντονη με βάση και την απονομιμοποίηση της ΓΣΕΕ στο ζήτημα αυτό.

Σε ό,τι αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, θα αρκούσε να υπενθυμίσει κανείς την πανομοιότυπη με του ΠΑΣΟΚ πρόταση για συμμετοχή της Κούνεβα στο ευρωψηφοδέλτιό του. Ωστόσο, δεν έμεινε μόνο εκεί. Φρόντισε από την πρώτη στιγμή να διαχωρίσει τη θέση του και να συγκροτήσει δική του πρωτοβουλία συνδικαλιστών, αλλά και μερικές ακόμη πρωτοβουλίες, θέλοντας να αποφύγει την πιθανή «εμπλοκή» του με δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου ή και της αναρχίας. Σε επίπεδο διεκδίκησης άφησε στο απυρόβλητο το ζήτημα των εργολαβιών και περιορίστηκε στην αλληλεγγύη στην Κούνεβα, γεγονός που εξηγείται τόσο από τη σύμπραξη στο επίπεδο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ όσο και από την απροθυμία του να ανοίξει ζητήματα που μοιραία θα ασχολούνταν και με τη στάση των συνδικαλιστών του στην περίπτωση του ΗΣΑΠ.

9. Το κίνημα αυτό ανέδειξε την αναντιστοιχία των απαιτήσεων των καιρών και των δυνατοτήτων του σημερινού εργατικού κινήματος. Διότι από τη μια μεριά υπάρχει ένα σύστημα το οποίο επιτίθεται στο σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων με όλα τα μέσα, και το οποίο δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει δολοφονικές μεθόδους απέναντι σε όσους αντιστέκονται, να ενεργοποιήσει κάθε μέθοδο και μηχανισμό τρομοκράτησης και καταστολής, και από την άλλη υπάρχει ένα εργατικό κίνημα δέσμιο των αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων, με μια συνδικαλιστική ηγεσία η οποία προωθεί εντονότερα από ποτέ την υποταγή και το συμβιβασμό.

Και ακόμη δεν έχει τελειώσει. Ακόμη η περίπτωση της Κούνεβα και το κίνημα συμπαράστασης είναι στο μυαλό των εργαζομένων, έχει αφήσει παρακαταθήκες αγωνιστικές. Βοήθησε εργαζόμενους και νεολαίους, χαρακτηριστικό παράδειγμα οι φοιτητές στο ΑΠΘ με τη κατάληψη της πρυτανείας, να έρθουν πιο κοντά, να γνωρίσουν τι σημαίνει εργασιακός μεσαίωνας, να ανακαλύψουν τη σημασία της οργανωμένης πάλης και να έχουν και επιτυχίες όπως στο Βόλο.

Δεν έχει τελειώσει και από τη μεριά του συστήματος. Από τη μια το έγκλημα όπου νά’ ναι εξιχνιάζεται, διαρρέοντας μάλιστα ότι "ακουμπάνε" οικονομικό παράγοντα που ενοχλήθηκε από τη δράση της Κούνεβα και από την άλλη εμφανίζουν την απόπειρα δολοφονίας ως εργατικό ατύχημα!

Μέσα από «αντικειμενικές και ανεξάρτητες» εκπομπές προσπαθούν να απομυθοποιήσουν την Κούνεβα απονομιμοποιώντας το πραγματικά πρωτόγνωρο κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε ενάντια στους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της στυγερής πράξης. Παράλληλα να τσακίσουν συνειδήσεις, να χτυπήσουν τα όποια κινηματικά χαρακτηριστικά αναπτύχθηκαν σε χιλιάδες κόσμο σ’ όλη την Ελλάδα, προβάλλοντας τη λογική και πρακτική της ενσωμάτωσης και της υποταγής εντέλει στην παντοδυναμία του συστήματος.

Παρουσιάζουν την απόδοση του σπιτιού στη μητέρα της Κωνσταντίνας ως μεγαλοκαρδία του κράτους και όχι ως αυτό που πραγματικά είναι. Αποτέλεσμα του πολύμορφου κινήματος αλληλεγγύης, όπως πολύ σωστά λέει και η σχετική ανακοίνωση της ΠΕΚΟΠ.

Η ιστορία αυτή δε τέλειωσε γιατί δεν τέλειωσαν οι αιτίες που την πυροδότησαν. Οι εργολαβίες και η στυγνή εκμετάλλευση των ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων σε αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν. Όπως εξακολουθούν να υπάρχουν και οι απειλές κατά των εργαζομένων που σηκώνουν κεφάλι. Δεν ήταν λίγες τους μήνες αυτούς με τελευταία το «ράντισμα» με βιτριόλι του αυτοκινήτου της Μανωλοπούλου στη Θεσσαλονίκη.

Έχει πολύ δουλειά και πολύ δρόμο να διανύσει το εργατικό κίνημα για να βρει τους τρόπους και την ικανότητα να έχει νίκες και να απαντάει με μαζικότητα και ένταση των αντιστάσεων στις επιθέσεις του κεφαλαίου. Η υπόθεση Κούνεβα και όλα όσα ακολούθησαν είναι ένα καλό βήμα προς αυτό. Είναι μια ιστορία απ’ όπου μπορούμε να βγάλουμε αρκετά συμπεράσματα για τα θετικά και αρνητικά του κινήματος. Αποτελεί μία σημαντική πηγή συμπερασμάτων για το λαϊκό κίνημα και τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται σε αυτό.