Δικαιώματα στους μετανάστες ή φερετζές της αντιμεταναστευτικής πολιτικής;

Αυτοί που το περασμένο καλοκαίρι στήριζαν το αντιμεταναστευτικό πογκρόμ της τότε κυβέρνησης με θέσεις του τύπου: «μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση. Στόχος 0% λαθρομετανάστες», «ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων», «σκληρή διεκδίκηση στην ΕΕ για περαιτέρω πόρους και στήριξη για την προστασία των κοινών μας συνόρων», «εφαρμογή διεθνών και διμερών συμφωνιών και ειδικότερα της εφαρμογή του Πρωτοκόλλου Επανεισδοχής Λαθρομεταναστών», έρχονται τώρα με το νομοσχέδιο της υποτιθέμενης νομιμοποίησης των μεταναστόπουλων, να μας πείσουν ότι ακολουθούν φιλομεταναστευτική πολιτική. Ποιοί αυτοί που για να δικαιολογήσουν την αντιμεταναστευτική τους πολιτική δεν ξεχνούν με κάθε ευκαιρία να χαρακτηρίζουν τους μετανάστες ως αιτία κάθε κακού που μας βρήκε σε αυτή τη χώρα.

Λίγο πριν την εφαρμογή της Οδηγίας Επιστροφής της Ε.Ε. για το 2010, οι όροι και οι προϋποθέσεις που θέτει για την νομιμοποίηση των παιδιών, χωρίς όμως να καταργούνται οι αντίστοιχοι που αφορούν τους γονείς μετανάστες, εκτός από το ότι αφορούν ελάχιστους από τους χιλιάδες μετανάστες, δημιουργούν και υποψίες. Πως για παράδειγμα ένας γονιός ο οποίος για διάφορους λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή του, λόγοι που συνήθως αφορούν τη νομοθεσία, δεν μπόρεσε να έχει άδεια παραμονής στη χώρα θα παρουσιαστεί στις αρμόδιες υπηρεσίες δήμων για να νομιμοποιήσει τα παιδιά του αφού θα κινδυνεύει άμεσα με σύλληψη και απέλαση; Όπως ακριβώς συμβαίνει με τους ασθενής μετανάστες που δεν πάνε στα νοσοκομεία φοβούμενοι τη σύλληψη; Και ειδικά σε δήμους όπως αυτός της Αθήνας με τη γνωστή αντιμεταναστευτική - ρατσιστική στάση που φτάνει στο σημείο να κλείνει παιδικές χαρές για να μη μπαίνουν τα παιδιά των μεταναστών (Αγ. Παντελεήμονας); Από εκεί και πέρα οι όροι που βάζει το νομοσχέδιο ως προς τα ένσημα (200), τα χρόνια παραμονής και εργασίας (πενταετία συνεχούς νόμιμης και μόνιμης διαμονής), τα χρόνια φοίτησης των παιδιών στα σχολεία, οι οικονομικοί όροι (1000 ευρώ παράβολο για κάθε παιδί) προστιθέμενοι στους ήδη δυσβάσταχτους όρους για την απόκτηση άδειας παραμονής, κ.λπ. είναι απορριπτικοί για τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών και προσφύγων.

Η πραγματικότητα της Frontex , των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των κρατικών και μη πογκρόμ, της επαναπροώθησης των ανήλικων προσφύγων, του εγκλωβισμού και απέλασης όσων έχουν τελικό προορισμό άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε. και της στυγνής εκμετάλλευσης των μεταναστών εργαζομένων δεν αλλάζει με αυτό το νομοσχέδιο που κάποιοι από την αριστερά και το αντιρατσιστικό κίνημα έσπευσαν με την «εποικοδομητική» κριτική τους να το θεωρήσουν θετικό βήμα.

Όλοι οι άλλοι νόμοι και η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων και της Ε.Ε., οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών, παραμένουν στο ακέραιο και σκληραίνουν όλο και περισσότερο, γι’ αυτό και παραμένει στο ακέραιο και η ανάγκη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα να παλέψει ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική, ενάντια στο κλίμα ξενοφοβίας. Να διεκδικήσει άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και των παιδιών τους με πλήρη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, να καταργηθούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, να δημιουργηθούν ανθρώπινοι χώροι υποδοχής και περίθαλψης των προσφύγων να καταργηθούν οι τροπολογίες και οι οδηγίες του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε. Να αγωνιστούν από κοινού με τους μετανάστες ενάντια στις ιμπεριαλιστικές πολιτικές που μακελεύουν τις χώρες τους.