Δε μιλάμε, πλέον, για πιέσεις απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, κάτι που πάντα έκαναν οι Ευρωπαίοι. Μιλάμε για καθαρή και κοφτή απαίτηση για να προχωρήσει σε επώδυνα μέτρα, σε οριστικό τσάκισμα όσων εργατικών δικαιωμάτων έχουν μείνει, σε τελειωτικό ξεζούμισμα του ελληνικού λαού.
Και η κυβέρνηση υπακούει! Πιστά και χωρίς αντιρρήσεις! Οσο κι αν δημαγωγεί στο εσωτερικό και μιλά για ξεπέρασμα της κρίσης μέσα από την ανάπτυξη και για κατανόηση των λαϊκών προβλημάτων, η ίδια η πράξη αποδεικνύει ότι σκύβει τη μέση μπροστά στα ευρωπαϊκά αφεντικά και προετοιμάζει άμεσα το μεγαλύτερο κύμα επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα και το εισόδημα.
Ενδεικτικά, από τις τελευταίες δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου, να κρατήσουμε τις περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, το πάγωμα των προσλήψεων στο δημόσιο, τις ιδιωτικοποιήσεις Αγροτικής Τράπεζας και Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, αλλά ίσως και κάποιων ΔΕΚΟ και την εξίσωση των ορίων ηλικίας στο ασφαλιστικό. Το οποίο ασφαλιστικό, κατά το Λοβέρδο, μπορεί και να το περιμένουμε νωρίτερα, κατά τον Απρίλιο.
Με αυτά τα μέτρα σκοπεύει η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το έλλειμμα και μάλιστα στοχεύει σε μείωση κατά 4% το 2010, αντί για 3,6% που γράφεται στον προϋπολογισμό. Ενας τόσο αντιλαϊκός προϋπολογισμός δεν κατάφερε να εκτονώσει την πίεση της ΕΕ!
Αλλά κι αυτά τα μέτρα δεν ήταν αρκετά. Η νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, που ανακοινώθηκε μετά τις δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου, έφερε και πάλι στο προσκήνιο την απειλή του ΔΝΤ…
Ο στόχος των Ευρωπαίων δεν είναι τα άμεσα μέτρα έκτακτου χαρακτήρα. Είναι η συνολική συμμόρφωση της Ελλάδας με τις επιταγές τους, μια και καλή! Αυτό εννοούν όταν λένε ότι το έλλειμμα αντιμετωπίζεται μόνο με διαρθρωτικές αλλαγές. Οι όποιες παραφωνίες της Ελλάδας πρέπει να κοπούν με το μαχαίρι και να γίνει, επιτέλους, μια …πραγματική ευρωπαϊκή χώρα, απαλλαγμένη από …αναχρονιστικές αγκυλώσεις, δηλαδή από λαϊκά δικαιώματα.
Μα λίγα έχουν γίνει ως τώρα, θα ρωτήσει κανείς. Ασφαλώς και όχι! Ομως για τους Ευρωπαίους δεν είναι αρκετά. Γιατί πέρα από τη συμμόρφωση, έχουν επιλέξει να μεταθέσουν τις επιπτώσεις της κρίσης στις πιο αδύναμες χώρες, γιατί αυτός ο τρόπος είναι η δική τους άμυνα απέναντί της.
Επιπλέον, η κρίση έχει θέσει υπό αμφισβήτηση, στην πράξη, το σύμφωνο σταθερότητας, το οικοδόμημα, δηλαδή, πάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί ολόκληρη η ΕΕ. Η παραβίασή του σε τέτοιο βαθμό όσο από την Ελλάδα δεν επιτρέπει ανοχή. Αν η ΕΕ δεν είναι σκληρή και απαιτητική απέναντι στην Ελλάδα, τότε θα βρεθούν κι άλλες χώρες να ζητήσουν επιείκεια και αυτό θα δημιουργήσει ένα ντόμινο αρκετά επικίνδυνο.
Οι ευρωπαίοι έχουν, λοιπόν, σοβαρούς λόγους να απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση να πάρει άμεσα μέτρα, τα οποία θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα και θα χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο τη θέση του λαού. Οσα κι αν τους χωρίζουν, τους ενώνει η απόφαση να φορτώσουν την κρίση στους λαούς της Ευρώπης και ειδικά σε αυτούς των πιο αδύναμων, εξαρτημένων χωρών. Αυτό είναι προϋπόθεση για να την αντιμετωπίσουν, αλλά και για να αντιμετωπίσουν το μεγάλο τους ανταγωνιστή, τις ΗΠΑ, όλοι μαζί και χώρια ο καθένας.
Και, προφανώς, καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι αυτές τους οι επιλογές έχουν κινδύνους, ιδιαίτερα στο νομισματικό πεδίο. Δεν είναι τυχαίο το ότι ξανά και ξανά δηλώνουν ότι δε βλέπουν πτώχευση της Ελλάδας. Οπως, επίσης, καταλαβαίνουν και ότι όλα αυτά δε θα περάσουν χωρίς αντιδράσεις, χωρίς αυτό που λένε πολιτικό κόστος, χωρίς ακόμα και το ενδεχόμενο να χρειαστεί να κάψουν νωρίς την …καλογυαλισμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Ομως δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Το ζήτημα είναι πώς θα τους αντιμετωπίσει ο λαός. Πάντως αυτοί τον φοβούνται. Κάτι θα ξέρουν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου