Του ΘΑΝΑΣΗ ΠΛΑΤΑΜΩΝΑ
Με ό,τι διαβάζουμε στις ειδήσεις και βλέπουμε στην τηλεόραση φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε να είμαστε περίπου ευτυχισμένοι αν η οποιαδήποτε εμπλοκή μας με την αστυνομία (από τη θέση βέβαια του κρατούμενου) τελειώσει χωρίς κατάγματα ή έστω σοβαρές ηθικές βλάβες.
Έτσι ενώ η δική μου κατάθεση μπορεί να μην έχει τόση βαρύτητα νιώθω ότι επιβάλλεται να γίνει επειδή αλλιώς νομιμοποιούμε την οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά στα αστυνομικά τμήματα άρα κατά κάποιο τρόπο την ενθαρρύνουμε.
Το βλέπω έτσι: Όταν παραβαίνω τον νόμο πληρώνω το τίμημα.
Αυτοί;
Δεν έχει πιστέψτε με σημασία γιατί βρέθηκα εκεί, άλλωστε αυτό τελείωσε. Όμως πρέπει για λόγους αξιοπρέπειας να ομολογήσω τι είδαν τα μάτια μου και τι άκουσαν τα αυτιά μου.
Με τη σειρά:
Ο χώρος είναι βρωμερός και δεν τηρεί καμία προϋπόθεση για να κρατηθεί άνθρωπος (όποιος άνθρωπος).
Η συμπεριφορά των αστυνομικών ακόμη κι όταν δεν ήταν πιεσμένοι από όγκο εργασίας ήταν οργανωμένα προσβλητική και απαξιωτική.
Άλλωστε το λένε συχνά! Ξέρεις πού ήρθες ρε;
Το μεσημέρι της Παρασκευής 19/12/2009 ήρθε κάποιος από συνεργείο απολύμανσης για να απολυμάνει το κρατητήριο. Εννοείται ότι 7-8 άνθρωποι ήμασταν εκεί. Όμως το κορυφαίο είναι ότι ψέκασε με το χημικό εκτός από τις τουαλέτες, τις άθλιες κουβέρτες και τα στρώματα στα οποία οι άνθρωποι έπρεπε σε λίγο να ξαπλώσουν ή να κοιμηθούν. Είναι προφανές ότι αντί να τις αλλάξουν τις ψεκάζουν.
Οι φράσεις μαλάκα, στο διάολο, πατσαβούρα, θα σε πάρω στα ιδιαίτερα, θα σε κρεμάσω στη πλατεία, είναι προφανώς συνηθισμένες.
Για 4 ώρες δεν άφησαν μια κοπέλα (κλεφτρόνι) να σηκωθεί απ’ την καρέκλα και το χειρότερο της απαγόρευσαν επί 2 και πλέον ώρες να πάει στην τουαλέτα. Ό,τι και να κανε, ένας μέσος άνθρωπος θα λύγιζε στην έκκληση… (επειδή δεν ήξερε ελληνικά) please, δύο please, τρία please toilet… Η απάντηση: Ξεσφίξου! Ας πρόσεχες όταν έκλεβες.
Όταν κάποιος από τους κρατούμενους της έδωσε ένα από τα σάντουιτς που παραγγείλαμε και το πήρε, να μην σας περιγράψω με ποιο τρόπο προσγειώθηκε στον τοίχο και την καρέκλα.
Σε λίγο κάποιοι αστυνομικοί έφεραν ένα νεαρό πρεζόνι που τρέκλιζε. Τον ξεβράκωσαν για έρευνα βρίζοντας, ένα μέτρο από τα μούτρα της κοπέλας που φώναζε δύο please toilet.
Έχουν ένα κολλημένο χαρτί για τις ώρες που μπορείς να τηλεφωνήσεις. Όμως αυτό το ελάχιστο δεν το τηρούν. Ο πρώτος λέει αργότερα, ο επόμενος λέει ότι πέρασε το ωράριο. Όταν παρ’ όλα αυτά σου επιτρέψουν, το ακουστικό το παίρνεις μέσα από τα κάγκελα και πρέπει να θυμάσαι το νούμερο (εμένα μόνο μου άφησαν την ατζέντα) αλλά αν δεν απαντήσουν; Αν πρέπει να πάρεις αρκετούς για να συγκεντρώσεις τα χρήματα; Αν δεν έχεις τηλεκάρτα;
Εννοείται ότι αν δεν έχεις χρήματα όσες μέρες και να μείνεις δεν θα φας, ούτε θα πιεις καφέ. Αλλά και το επισκεπτήριο τους κουράζει πολύ και το αποφεύγουν. Ίσως γιατί κάθονται στο μισό μέτρο και ακούνε τι ακριβώς λες.
Για να μην συνεχίσω με πολλές άλλες μικρές απανθρωπιές…
Πολλές φορές τίθεται η ερώτηση. Μπορεί ν’ αλλάξει κάτι σ’ αυτούς τους παγιωμένους μηχανισμούς; Μήπως οι καταγγελίες είναι μάταιες και ολίγον ρεφορμιστικές;
Κανείς φυσικά δεν μπορεί να ξεριζώσει το τετράποδο από το μυαλό, το σώμα, το κύτταρο και τις αναμνήσεις του ανθρώπινου είδους. Η διαμάχη αυτή αφορά όλους μας και γίνεται 24 ώρες το 24ωρο. Αλλά δεν είναι μάλλον σπορ των κατασταλτικών μηχανισμών.
Όμως οι Γεωργιανοί συγκρατούμενοί μου μου περιέγραψαν κρατητήρια ευρωπαϊκών χωρών. Νομίζω ότι κανένας πολίτης με τα δικά μου εισοδήματα δεν έχει πάει σε τέτοια ξενοδοχεία. Ούτε συνάντησε ποτέ τέτοιους ένστολους ρεσεψιονίστ.
Μιλάμε λοιπόν για συνθήκες που (και να η αντίφαση) για τον πολιτικοποιημένο άνθρωπο μπορεί να είναι δευτερεύουσες, αλλά ταυτόχρονα μόνο αυτός μπορεί να τις αλλάξει. Ουδέποτε μπορεί να το κάνει ο μετανάστης, ο ψιλικατζής-κλέφτης ή το πρεζόνι.
Η αριστερή μου παιδεία ειλικρινά με δυσκολεύει να δείξω με το δάχτυλο κάποιον ακόμη και αστυνομικό.
Όμως θέλω να πω σ’ αυτόν τον υπουργό που συνέχεια κουνάει το δάχτυλο τα εξής:
Είναι φανερό από τις προσαγωγές στους δρόμους ότι θέλετε να δακτυλοσκοπήσετε και να φωτογραφήσετε τους εν δυνάμει παράνομους, δηλαδή όλους τους Έλληνες πολίτες.
Φοβάμαι όμως ότι με τις συνθήκες που επικρατούν στα κρατητήριά σας θα αναβαθμίσετε τις ακραίες συμπεριφορές.
Όπως αισθάνομαι ότι με την ασφυκτική πίεση στις μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας θα ενισχύσετε τελικά το ένοπλο που νομίζετε ότι σαν αντικείμενο το κατέχετε και θα το αντιμετωπίσετε εύκολα.
Όμως όλα αυτά κοστίζουν.
Όσο κι αν δεν μπορεί να κοστολογηθεί η αξιοπρέπεια και πολύ περισσότερο η ανθρώπινη ζωή.
Τέλος…
Η ερώτηση που τέθηκε στο κρατητήριο ήταν:
Αν καταγγείλεις επώνυμα (χωρίς να είσαι επώνυμος) τι θα γίνει την επόμενη φορά που θα σε συλλάβουν;
Η απάντηση είναι: Δεν είναι ωραίο να ζεις με τον φόβο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου