Το άρθρο αυτό με κάποιες μικροαλλαγές που του κάναμε δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία 634.
Τα αποτελέσματα και των δύο γύρων των προεδρικών εκλογών στην Ουκρανία ρίχνουν φως, με το δικό τους τρόπο, στις πραγματικές διεργασίες που συντελέστηκαν τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουν να συντελούνται σε ό,τι αφορά το άτυπο αλλά ουσιαστικό μέτωπο των ανταγωνιστικών σχέσεων Ρωσίας – Δύσης. Ολα δείχνουν πως το βασικό διακύβευμα αυτών των εκλογών δεν είναι οι σχέσεις απλά μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας αλλά το σύνολο των σχέσεων, για να το πούμε σχηματικά, Ανατολής – Δύσης.
Με άψογες λοιπόν δημοκρατικές διαδικασίες –σύμφωνα και με την έκθεση του ΟΑΣΕ και των παρατηρητών του– ο πρώτος γύρος, με καταμετρημένο το σύνολο των ψήφων, έδωσε ποσοστό 35,32% στον Βίκτορ Γιανούκοβιτς (τον κύριο και βασικό εκφραστή του φιλορώσικου μπλοκ) και 25,05% στην ανανήψασα ηγέτιδα της «πορτοκαλί επανάστασης» το 2004, Γιούλια Τιμοσένκο. Ακολουθεί με 13,06% ο τεχνοκράτης – επιχειρηματίας, πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας και σύμβουλος όλων των μετασοβιετικών ουκρανικών κυβερνήσεων, Σεργκέι Τιγκίπκο και με 6,96% ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Αρσένι Γιατσένιουκ. Ο απερχόμενος πρόεδρος, ο βασικός και μάλλον μοναδικός πλέον άνθρωπος των Δυτικών, Βίκτορ Γιουστσένκο, μόλις και μετά βίας ξεπέρασε το 5%! Στον δεύτερο γύρο ο Γιανούκοβιτς πήρε ξεκάθαρα την προεδρία.
Σημασία ωστόσο έχει πως το αποτέλεσμα δείχνει με σαφήνεια πλέον την ανατολική κατεύθυνση της Ουκρανίας. Είναι οι νέοι συσχετισμοί που έχουν διαμορφωθεί στο εσωτερικό μέτωπο, απομακρύνοντας σημαντικά την απειλή για τους Ρώσους μιας σύντομης πρόσδεσης της Ουκρανίας στις δομές της Δύσης και βασικά σε αυτές του ΝΑΤΟ.
Η νέα λοιπόν πολιτική και συγχρόνως οικονομική ελίτ της Ουκρανίας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αποτυπώνει στο επίπεδο της διακυβέρνησης τη γενικότερη τάση που αναπτύσσεται σταθερά στη Ρωσία και αφορά την επανάκτηση του ηγετικού της ρόλου στην περιοχή που καταλάμβανε η πρώην Σοβιετική Ενωση. Το παιχνίδι, λοιπόν, με βάση τη διαμόρφωση που φαίνεται να παίρνει το πολιτικό τοπίο της Ουκρανίας, δείχνει να το ορίζει πλέον η Μόσχα. Ο νέος πρόεδρος είναι δεσμευμένος (ή καλύτερα «δεμένος») να προωθήσει πρώτα και πάνω απ' όλα την ταχύτερη δυνατή εναρμόνιση των σχέσεων με τη Ρωσία. Βέβαια η Μόσχα, που φανερά στήριξε τον Βίκτορ Γιανούκοβιτς (αν και πιο διακριτικά απ' ό,τι το 2004, ίσως γιατί δεν προβλέπονται τώρα ανάλογοι αιφνιδιασμοί), δεν θα στενοχωριόταν ιδιαίτερα και με τη Γιούλια Τιμοσένκο στο προεδρικό πόστο. Και ο ουσιαστικός λόγος έγκειται στο γεγονός πως τα βασικά ρωσικά συμφέροντα δεν βλάπτονται όποιος από τους δύο κι αν κέρδιζε.
Η συνεργασία της ηγεσίας του Κρεμλίνου με την πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο την προηγούμενη χρονιά δεν πρέπει να ήταν συγκυριακή ή να στηριζόταν μόνο στο λόγο της αποδυνάμωσης του «βασικού» εχθρού της Ρωσίας, του μέχρι σήμερα προέδρου Γιουστσένκο. Η σύμπνοια που καταγράφηκε στη συνάντηση Πούτιν –Τιμοσένκο τον περασμένο Νοέμβριο κατά τη συνάντησή τους στη Γιάλτα εκτιμάται, από διάφορες μεριές, πως είναι γενικότερου χαρακτήρα. Λέγεται ότι διαπραγματεύτηκαν στοιχεία όχι μόνο του άμεσου μέχρι τις εκλογές διαστήματος, αλλά προχώρησαν σε ένα πιο βαθύ μέλλον. Αυτό έκανε πολλούς πολιτικούς αναλυτές να θεωρούν, όσο και αν ακούγεται παράξενο, πως η Μόσχα ίσως σήμερα να προτιμούσε την εκλογή ως προέδρου της Ουκρανίας της Γιούλια Τιμοσένκο παρ' όλο που προέρχεται από το στρατόπεδο της «πορτοκαλί επανάστασης». Με βασικό επιχείρημα πως η Γιούλια Τιμοσένκο αντανακλά και εκφράζει καλύτερα και πιστότερα τις αλλαγές και τις διαφοροποιήσεις που συντελούνται στο σύνολο του ουκρανικού λαού και ιδιαίτερα στην πολιτική και οικονομική του ελίτ. Επιπλέον η επιρροή της Τιμοσένκο στις δυτικές και δυτικόστροφες επαρχίες της Ουκρανίας εξακολουθεί να είναι σημαντική και αυτό εγγράφει στα υπέρ της ένα ακόμη πλεονέκτημα σε σχέση με τον «δεδομένο» Γιανούκοβιτς και τις ρωσόφωνες και ρωσόφιλες ανατολικές επαρχίες. Όπως και να έχουν τα πράγματα και όποιες και να είναι οι νέες προσεγγίσεις των εξελίξεων στην Ουκρανία, εκείνο που αναδεικνύεται αρκετά καθαρά είναι πως οι Ρώσοι πρέπει να έχουν μελετήσει, αναλύσει και κατανοήσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο τα στοιχεία της ήττας τους το 2004 και με βάση αυτά να διαμορφώνουν την από εκεί και πέρα τακτική και στρατηγική τους.
Η αναμέτρηση Ρωσίας – Δύσης συνολικά με επίκεντρο την Ουκρανία δείχνει να γέρνει αποφασιστικά υπέρ της Ρωσίας σήμερα. Το πείραμα της «πορτοκαλί επανάστασης» έχει καταρρεύσει οριστικά και απειλεί έμμεσα και τις άλλες «έγχρωμες επαναστάσεις» που κατασκευάστηκαν από τους Δυτικούς. Ένα ζήτημα ωστόσο παραμένει ανοιχτό και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που προέκυψε στις 7 Φλεβάρη: το πώς θα αντιδράσουν οι Δυτικοί και βασικά οι Αμερικάνοι στις εξελίξεις αυτές που, όπως όλα δείχνουν, διαμορφώνονται σταθερά σε βάρος τους. Γιατί είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν και θα επανακάμψουν με κάποιον τρόπο και όχι κατ' ανάγκη με επίκεντρο την Ουκρανία. Πάντως η εικόνα εγκατάλειψης του παιχνιδιού, που αποτυπώνεται με αφορμή τις προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία, δεν είναι του... χαρακτήρα τους. Άλλωστε εδώ και καιρό ο Γιουστσένκο ήταν ένα καμένο χαρτί γι' αυτούς.
Η 7η του Φλεβάρη της Ουκρανίας έτσι ή αλλιώς θα σηματοδοτήσει μια νέα κατάσταση με γενικότερες προεκτάσεις και συνέπειες στο διεθνές ιμπεριαλιστικό, ανταγωνιστικό πεδίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου