ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ!

Μια προσωπική επιστολή…συλλογικού χαρακτήρα

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Ξέρουμε πως σε πολλούς φαίνεται περίεργο ή ανεξήγητο να εμφανιζόμαστε στα σχολεία και να σας ζητάμε να απεργήσετε κάθε φορά που προκηρύσσεται μια απεργία. Σε πολλούς μάλιστα θα φαντάζει ανώφελο ή και ακόμα γραφικό…

Πολύ περισσότερο θα περιμένετε πάλι να σας αναπτύξουμε τα γνωστά επιχειρήματα για τους αγώνες που είναι αναγκαίοι ειδικά τώρα που είμαστε μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη Γενική απεργία και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την μεγαλύτερη μεταπολεμικά επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας.

Κι όμως αυτό το «βουνό» που κλείνει τον ορίζοντα της ελπίδας και αυτό το φορτίο που δυσκολεύει την κίνηση και καταπλακώνει τις αντιδράσεις βαραίνει το ίδιο και εμάς.

Γιατί «κανονικά» θα έπρεπε τα σχολεία και οι χώροι δουλειάς να «βράζουν». Θα έπρεπε να υπάρχουν πανό σε κάθε κεντρικό σχολικό συγκρότημα, να γίνονται συζητήσεις, συγκεντρώσεις προετοιμασίας, πολλές και συχνές επισκέψεις του ΔΣ στα σχολεία.

Βέβαια έχουν θορυβηθεί οι εργατοπατέρες και οι εκπρόσωποι του κυρίαρχου συνδικαλισμού. Αντιλαμβάνονται ότι τόσα χρόνια πριόνιζαν το κλαδί που δικαιολογούσε και το δικό τους ρόλο. Γνωρίζουν ότι τους ζητείται να υπερασπίσουν κατάφωρα αντεργατικά και αντικοινωνικά μέτρα. Όμως είναι αργά γι αυτούς. Ας δείξουμε μεγαθυμία και κατανόηση στο «πρόβλημα» τους.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Ήδη κυβέρνηση, ΕΕ, ΜΜΕ το δηλώνουν και διαμορφώνουν κλίμα για μέτρα και επίθεση διαρκούς χαρακτήρα. Όλοι το γνωρίζουν. Δεν έχει καμία σημασία πια αν θα είναι το δώρο, ο 14^ος (που στην πραγματικότητα είναι 13^ος ) μισθός, νέες περικοπές επιδομάτων, νέοι φόροι, νέες κρατήσεις, αυξήσεις ορίων ηλικίας ή όλα αυτά μαζί (αν το επιτρέψουμε).

Επιπλέον η νέα ηγεσία του ΥΠΕΠΘ ετοιμάζει πολυνομοσχέδιο «σκούπα» που ανατρέπει τα ΠΑΝΤΑ, όσα τουλάχιστο γνωρίζαμε ως δεδομένες κατακτήσεις στην εκπαίδευση.

Μην περιμένετε να σας πούμε τι να κάνετε στην μεθαυριανή γενική απεργία.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ…ΠΑΝΤΟΥ, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, όλοι αυτοί που θυσιαζόμαστε για τα κέρδη μιας ασήμαντης πλουτοκρατικής μειοψηφίας. Ίσως εκεί να βρίσκεται και όλη η δύναμη που θα παραμερίσει «βουνά» και φορτία χρόνων…

Η Γενική απεργία στις 24 του Φλεβάρη είναι μόνο ένας σταθμός από το βάθος αγώνων που οφείλουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας μπροστά στο βάθος της επίθεσης που έχει εξαπολυθεί.

Ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει όσο είναι αναγκαίο (ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΙ) πως η απουσία ή η απουσία μας γράφει ήδη ιστορία.

Γιατί κανένας λαός ή χώρα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς παρόν και μέλλον.

Το γνωρίζουν κατά βάθος και οι συνάδελφοι που δεν θα απεργήσουν…

Φλεβάρης 19.02.2010 (περίοδος…απεργιακή).

Μαγαλιού Μάτα

Μάνος Δημήτρης

Μέλη του ΔΣ του ΣΤ` συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας Θεσσαλονίκης.