ΕΚΚ Νεπάλ ( Μαοϊκό). Η κρίση, ο πόλεμος και οι νέες ευκαιρίες για την επανάσταση*

Από Προλεταριακή Σημαία 636

Για την διεθνή κατάσταση

Μετά τη διάλυση της πρώην ΣΕ και το αποκαλούμενο «τέλος» του ψυχρού πολέμου, οι θεωρητικοί του δυτικού ιμπεριαλισμού προπαγάνδισαν πλατιά ότι ο καπιταλισμός έγινε «απόλυτος», η κομμουνιστική ιδεολογία και ο κομμουνισμός είχαν «τελειώσει» και ότι εγκαθιδρύθηκε ο «μονοπολικός» κόσμος. Η προμελετημένη προπαγάνδα συνεχίζεται, όμως το σύνολο της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας τάξης έχει παγιδευτεί σε μια φοβερή οικονομική κρίση. Το ότι το επίκεντρο της νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι οι ΗΠΑ, οι οποίες παρουσιάζονταν σαν η ηγέτιδα δύναμη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού έχει ένα ιδιαίτερο νόημα και σημασία.

Όταν οι ιμπεριαλιστές πανηγύριζαν για τη «νίκη» του καπιταλισμού πριν από τον κυκλώνα της σημερινής οικονομικής κρίσης, ήταν ήδη φανερό από τότε, σύμφωνα με τα στατιστικά της ίδιας της Παγκόσμιας Τράπεζας, ότι το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς είχε διευρυνθεί. Μετά τη δεκαετία του 90 το επίπεδο ζωής 1,75 δισεκατομμυρίων ανθρώπων είχε πέσει δραματικά. Γύρω στα 30.000 παιδιά, που θα μπορούσαν να θεραπευτούν με την πρωτοβάθμια περίθαλψη, πεθαίνουν καθημερινά και 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονται και δεν ζουν πάνω από τα 40.  250 με 300 εκατομμύρια παιδιά φτωχών χωρών του τρίτου κόσμου χρησιμοποιούνται σαν σκλάβοι για να βγάλουν το καθημερινό ψωμί τους.
Εκατομμύρια νέων γυναικών εξωθούνται στην πορνεία. Δεκάδες εκατομμύρια νέων του τρίτου κόσμου αναγκάζονται να πουληθούν σαν σύγχρονοι σκλάβοι στην παγκοσμιοποιημένη αγορά εργασίας. Αυτά με μια γρήγορη ματιά στη λεγόμενη νίκη του καπιταλισμού μετά τον ψυχρό πόλεμο.

Επιπλέον η σημερινή οικονομική κρίση έχει φέρει στο προσκήνιο ένα πιο φρικτό αποτέλεσμα. Οι αστοί οικονομολόγοι σ’  όλον τον κόσμο αναγκάζονται να αναγνωρίσουν ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση είναι πολλές φορές βαθύτερη, ευρύτερη και πολύ μεγαλύτερης σημασίας από την κρίση του 1930, πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγάλες τράπεζες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και βιομηχανίες των ΗΠΑ φαλίρισαν μέσα σε μια νύχτα. Μόνο το μήνα Φλεβάρη 700.000 εργάτες απολύθηκαν στην Αμερική. 650.000 εργάτες χάνουν τη δουλειά τους κάθε τρίμηνο. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης 4,4 εκατομμύρια εργάτες έχασαν τη δουλειά τους. Βιομηχανίες που παρήγαγαν 20 εκατομμύρια αυτοκίνητα, τώρα παράγουν τα μισά. Αυτό το τσουνάμι της άγριας οικονομικής κρίσης καταπίνει πλέον όχι μόνο τις ΗΠΑ αλλά και τις χώρες του τρίτου κόσμου και την Ευρώπη.

Η ηγέτιδα ιμπεριαλιστική δύναμη, που έλεγε ότι η οικονομία της ελεύθερης αγοράς ήταν μονόδρομος, αναγκάζεται τώρα να ακολουθήσει μια πολιτική που παρέχει οικονομική στήριξη με διάφορους τρόπους, όπως εθνικοποίηση τραπεζών και διάσωση επιχειρήσεων από την κυβέρνηση. Μερικοί μάλιστα αστοί οικονομολόγοι αναφέρονται στην υιοθέτηση μέτρων της σοσιαλιστικής οικονομίας για να αντιμετωπίσουν άμεσα την κρίση. Απ’  αυτό αποδείχνεται για άλλη μια φορά ότι είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που παράγει τις αλλεπάλληλες κρίσεις και ότι ο σοσιαλισμός είναι εκείνος που μπορεί να αποτελέσει το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας. Το όνειρο για έναν μονοπολικό κόσμο βάσει του οποίου οι ΗΠΑ ξεχύθηκαν σ’ όλον τον κόσμο σαν γκάνγκστερ, αποδείχτηκε όνειρο θερινής νυκτός καθώς αναδύθηκαν έντονες ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, η Ρωσία πρόβαλε αντίσταση καθώς συγκροτείται στο εσωτερικό της μέτωπο και η Κίνα αναδύεται σαν μια οικονομική υπερδύναμη. Όμως το προλεταριάτο δεν θα πρέπει να υποτιμήσει την ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και την στρατιωτική στρατηγική κατάχτησης όλου του κόσμου από τους ιμπεριαλιστές, τους άδικους πολέμους που διεξάγονται στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Μέση Ανατολή, τη Νότια Ασία και αλλού και τις στρατιωτικές βάσεις που ξεφυτρώνουν παντού. Αντίθετα για να αντισταθεί θα πρέπει να προχωρήσει με σοβαρό τρόπο άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδια για να αντιμετωπίσει τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις,  να επιλύσει τη βασική αντίθεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τα καταπιεζόμενα έθνη και τους λαούς και να οικοδομήσει, στη βάση του προλεταριακού διεθνισμού, ένα παγκόσμιο ενιαίο μέτωπο των επαναστατών κομμουνιστών. Τέλος, η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και ο χουλιγκανισμός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού φέρνει πιο κοντά την επανάσταση και αποδείχνει ότι η βασική τάση σήμερα είναι η επανάσταση.

Είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε τις αιτίες γι’  αυτήν την οικονομική κρίση που ξέσπασε μετά από 70 χρόνια στις ΗΠΑ, το κέντρο της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας τάξης. Ο καπιταλισμός δημιουργεί πάντοτε ένα πρόβλημα υπερπαραγωγής επειδή δεν δίνει σημασία στις βασικές ανάγκες των μαζών αλλά δίνει πάντοτε έμφαση στην παραγωγή που αποδίδει υπερκέρδη στους επενδυτές. Η ανάπτυξη τεράστιων βιομηχανιών και παγκόσμιων μηχανισμών που αποφέρουν υπερκέρδη έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία σοσιαλιστικής βάσης και μηχανισμού και συνακόλουθα δημιουργεί μια αντίθεση με την ατομική ιδιοκτησία. Αυτά είναι τα ενδογενή αίτια της πτώσης του καπιταλισμού και της ανόδου του σοσιαλισμού. Ένα ερώτημα που απορρέει από εδώ είναι γιατί έχει σταματήσει για τόσα πολλά χρόνια η διαδικασία πτώσης του καπιταλισμού και ανόδου του σοσιαλισμού, διαδικασία που ήταν πολύ έντονη στα χρόνια ανάμεσα στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους; Ένας από τους βασικούς λόγους που ξέσπασε ο Β’ παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ότι, εν μέσω οικονομικής ύφεσης και του αναπόφευκτου πολέμου, οι κύριες επενδύσεις έγιναν στη στρατιωτική οικονομία των ΗΠΑ. Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ και τον ψυχρό πόλεμο, διάφορες πολεμικές συγκρούσεις κράτησαν σε βιώσιμα επίπεδα την καπιταλιστική οικονομία. Η παραγωγή αεροσκαφών, υποβρυχίων, τανκ, πυραύλων και άλλων στρατιωτικών εφοδίων σε τεράστιο βαθμό και με τεράστια κέρδη βοήθησαν σ΄ αυτήν την κατεύθυνση. Ένας άλλος σοβαρός λόγος είναι η προσωρινή ανακοπή της ύφεσης με την επέκταση του χρηματιστικού κεφαλαίου σ΄ όλον τον κόσμο και η αυξανόμενη κυριαρχία σε μεγάλες αγορές όπως Κίνα, Ινδία και Ρωσία. Όμως σαν αποτέλεσμα της έμφυτης μη-παραγωγικής και κερδοσκοπικής φύσης του χρηματιστικού κεφαλαίου, ήταν αναπόφευκτο να παγιδευτεί ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός σε μια νέα κρίση, όπως κι έγινε.

Στην περίοδο που ακολούθησε την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι ιμπεριαλιστές ανάπτυξαν σκόπιμα έναν παγκόσμιο μηχανισμό παγκοσμιοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου ώστε να εκμεταλλευτούν και να καταπιέσουν τους εργαζόμενους σ’  όλον τον κόσμο. Το αποτέλεσμα της ανάπτυξης της παγκοσμιοποιημένης παραγωγής και των καταπιεστικών δομών φαίνεται σήμερα με την έκρηξη της κρίσης και της ανεργίας παντού στον κόσμο, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Ευρώπη, είτε στην Ασία ή την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική. Εδώ θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στο ότι η καπιταλιστική οικονομία, την οποία κράτησαν ζωντανή οι πολεμικές βιομηχανίες, είναι τώρα παγιδευμένη  σε μια σκληρή παγκόσμια κρίση. Για να εμποδίσουν την κατάρρευση της οι ιμπεριαλιστές θα πρέπει να αναπτύξουν τρομερά καταστρεπτικά όπλα και να εξαπολύσουν καταστροφικούς γενοκτονικούς πολέμους. Οι σημερινοί, παραδοσιακοί και διασκορπισμένοι πόλεμοι και η συνήθης πολεμική οικονομία δεν είναι αρκετοί για να στηρίξουν τον καπιταλισμό. Υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος να εξαπολύσει ο ιμπεριαλισμός την μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Γι΄ αυτό είναι πλέον αναγκαίο οι λαοί, που υποστηρίζουν τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την ειρήνη και την ανεξαρτησία, να βγουν μπροστά ενωμένοι ενάντια στην ιμπεριαλιστική κρίση και τον τρόμο του πολέμου. Σε τελική ανάλυση η σημερινή κατάσταση δημιουργεί μια ποιοτικά ευνοϊκή κατάσταση για την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου μέσα από την παγκόσμια επανάσταση.

Για το Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κίνημα

Η παραπάνω σύντομη ανάλυση για την παγκόσμια κατάσταση δείχνει ξεκάθαρα ότι γίνονται όλο και πιο ευνοϊκές οι αντικειμενικές συνθήκες για την οικοδόμηση κομμουνιστικών κομμάτων βασιζόμενων στον ΜΛΜ και για την προώθηση της επανάστασης σε διάφορες χώρες του κόσμου. Όμως, συγκρινόμενη με τις αντικειμενικές συνθήκες, η υποκειμενική κατάσταση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι πολύ αδύναμη.

Ο ΜΛΜ, η μόνη επιστημονική και επαναστατική κοσμοθεωρία, έχει αναπτυχτεί ως το ιδεολογικό όπλο του προλεταριάτου. Επειδή είναι επιστήμη, οι επαναστάτες κομμουνιστές πρέπει να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της υπεράσπισης, της εφαρμογής και της ανάπτυξης του ΜΛΜ πολύ σοβαρά. Ο ρεβιζιονισμός παραμένει μέχρι σήμερα η σοβαρότερη παρέκκλιση και ο μεγαλύτερος ιδεολογικός εχθρός του κομουνιστικού κινήματος και πρέπει να διεξάγεται εναντίον του έντονη ιδεολογική πάλη. Παράλληλα πρέπει οι προλετάριοι επαναστάτες να επαγρυπνούν για τους κινδύνους του μηχανιστικού και σεχταριστικού δογματικού ρεβιζιονισμού και του εκλεκτικισμού καθώς και της κεντρίστικης παρέκκλισης.

Μπορούμε να εκπληρώσουμε το ιστορικό μας καθήκον μόνον αν διεξάγουμε μάχες ενάντια κύρια στον δεξιό ρεβιζιονισμό και τον δογματισμό που κυριαρχούν σήμερα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Γι΄ αυτό, παράλληλα με τη διατήρηση σχέσεων με τα ΜΛΜ κόμματα εντός και εκτός του Επαναστατικού Διεθνιστικού Κινήματος (RIM), θα πρέπει να προχωρήσουμε στην κατεύθυνση οικοδόμησης μιας νέας Διεθνούς μέσω μιας ζωντανής ιδεολογικής πάλης. Σαν κόμμα που έχει την εμπειρία των 10 χρόνων λαϊκού πολέμου και μιας σειράς μαζικών κινημάτων, όντας μια δύναμη που παλεύει ενάντια στη φεουδαρχία και τον ιμπεριαλισμό και έχοντας συναίσθηση του ιστορικού μας καθήκοντος και της ευθύνης να αναπτύξουμε την ιδεολογική πάλη και το διεθνές κίνημα, θα πρέπει να επιταχύνουμε τις πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση.

* Εκτεταμένα αποσπάσματα από την πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΕΚΚΝεπάλ (Μαοϊκού) που δημοσιεύτηκε στα αγγλικά, με ημερομηνία 28 του Γενάρη 2010.  στην επίσημη ηλεκτρονική διεύθυνση του κόμματος http://cpnmintl.org/index.php?option=com_content&view=article&id=79:latest-party-document&catid=35:article-national, από το πρώτο μέρος της, που αφορά την διεθνή κατάσταση και το κομμουνιστικό κίνημα.  Στην εισαγωγή διευκρινίζεται πως: “Η Λαϊκή Δημοκρατική Επανάσταση στο Νεπάλ περνά αντικειμενικά μέσα από την πύλη μιας μεγάλης νίκης που συνοδεύεται όμως από τον κίνδυνο μιας σοβαρής ήττας. Μια έντονη και σε βάθος πάλη 2 γραμμών πάνω σε ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα και η ανάγκη να εξελιχτεί παραπέρα σε ένα συναινετικό σχέδιο μετασχηματισμού των προκλήσεων αυτών σε ευκαιρία, είναι βασικά ο δρόμος για να αποκτηθεί η απαραίτητη υποκειμενική δύναμη που απαιτούν οι αντικειμενικές συνθήκες. Με βαθιά συναίσθηση της ευθύνης μας, η ΚΕ του κόμματος μας, που συνεδρίασε για τρεις μήνες πάνω σ’ αυτά,  εν μέσω έντονης ιδεολογικής και πολιτικής πάλης, έφτασε τελικά σε μια ενιαία θέση πάνω στο ζήτημα της γραμμής”. Στο επόμενο φύλλο θα δημοσιευθεί  ανάλογη σύνοψη και του τμήματος που αφορά την εσωτερική κατάσταση στην χώρα.  Ο τίτλος του άρθρου προστέθηκε από την σύνταξη της εφημερίδας.