Για την Αριστερά των αγώνων, την Αριστερά των ανατροπών

Από Προλεταριακή Σημαία: 

Σε μια περίοδο όπου οι αντιλαϊκές πολιτικές επιλογές των ιμπεριαλιστών και της κυβέρνησής τους δοκιμάζουν σε ακραία όρια τις αντοχές των εργαζόμενων και του λαού, μια συνδιάσκεψη που επικεντρώνει τον προβληματισμό της στον ακρογωνιαίο λίθο της απάντησης που μπορεί να μπει φραγμός στην επίθεση του κεφάλαιου, δηλαδή στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς που οικοδομεί αντιστάσεις, ανατροπές και επαναθεμελιώνει το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, σίγουρα προκαλεί το ενδιαφέρον όχι μόνο στα στενά όρια εμβέλειας και επιρροής του ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και σε όποιο πρωτοπόρο δυναμικό αγωνιά όχι απλά για την απάντηση στην κρίση και τα δεινά που επιφέρει στα λαϊκά και εργατικά στρώματα αλλά για την επαναστατική ανατροπή αυτής της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
   

Οι εξελίξεις παγκόσμια, που χαρακτηρίζονται από τον παροξυσμό όλων των αντιθέσεων και το βάθεμα της ταξικής πάλης μεταξύ κεφαλαίου και εργατικής τάξης αλλά και η κρίση που ξέσπασε στο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα έφεραν στο προσκήνιο με επιτακτικό τρόπο το έτσι κι αλλιώς επίκαιρο θέμα της επαναθεμελίωσης μιας σύγχρονης Αριστεράς που να μπορεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες πολιτικές απαιτήσεις που αναδεικνύει η ισοπεδωτική και κατά μέτωπο επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως επικυρώθηκε από την κατάρρευση των αστικοποιημένων καθεστώτων του παλιού σοσιαλιστικού στρατοπέδου, έμελλε να επαναφέρει με δραματικό τρόπο την από παλιότερες δεκαετίες υποβόσκουσα κρίση σ' αυτό. Οι διακηρύξεις για το τέλος της Ιστορίας αλλά και για την οριστική ταφή του φαντάσματος που ο Μαρξ περιέγραφε να πλανάται πάνω από τον καπιταλιστικό κόσμο ήταν οι άμεσες και αναμενόμενες αντιδράσεις των υποστηρικτών της αιωνιότητας και του αδιαμφισβήτητου της εκμεταλλευτικής κοινωνίας που στηρίζεται στην καταλήστευση του κόσμου της εργασίας και των λαών του πλανήτη.

Εμοιαζε τότε ουτοπία να αναζητεί κανείς απαντήσεις για την ήττα και για την παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και ακόμη περισσότερο ματαιοπονία η επιδίωξη για την ανοικοδόμηση μιας ανατρεπτικής κομμουνιστικής Αριστεράς.

Η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά δεδομένα αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πιο μεγάλη αλλά και πιο πλούσια από τη φαντασία των θεωρητικών δεξαμενών του ιμπεριαλισμού.

Το αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες που ξέσπασαν τα τελευταία μόνο χρόνια στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, τα επαναστατικά κινήματα που ενισχύονται σε χώρες της Ασίας και της Λ. Αμερικής, φτάνοντας στο σημείο να διεκδικούν ξανά ύστερα από δεκαετίες την εξουσία, όπως συμβαίνει τώρα στο Νεπάλ, διέψευσαν τις κασσάνδρες της παντοκρατορίας αυτού του συστήματος που δείχνει να ταλανίζεται έντονα από τις ενδογενείς αντιφάσεις του.

Μόνο στη χώρα μας ο πρόσφατος Δεκέμβρης αλλά και τα νεολαιίστικα και εργατικά ξεσπάσματα των προηγούμενων χρόνων επικαιροποίησαν με έντονο τρόπο το ζήτημα της ανασυγκρότησης μιας σύγχρονης επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς.

Μιας Αριστεράς που θα πρέπει να βρει τρόπους απεύθυνσης στις καταπιεζόμενες μάζες, επικαιροποίησης του οράματός της, της στρατηγικής και της τακτικής της, του λόγου της και των αιτημάτων της ώστε να πολιτικοποιούνται οι αντιστάσεις που ξεπετάγονται από εργαζόμενους και νεολαίους, καθώς και χάραξης ενός δρόμου κοινής δράσης ώστε να συγκλίνουν όλες οι επιμέρους αντιστάσεις στο ποτάμι της ανατροπής αυτού του σάπιου κόσμου του κεφαλαίου.

Μιας Αριστεράς που θα απεγκλωβίσει τον εργάτη, τους εργαζόμενους, το λαό από τη λογική της μεταρρύθμισης και της... υπομονής έως ότου οι κάλπες δώσουν στους πεφωτισμένους ηγέτες της επίσημης Αριστεράς ένα καλό ποσοστό, που όμως πάντα θα υπολείπεται από το αναγκαίο για να "βελτιωθεί" η πολιτική εξαθλίωσης των εργαζόμενων, για να ορθοποδήσει η... εθνική οικονομία.

Μιας Αριστεράς που θα εμπνεύσει πάλι τη νεολαία για έναν καλύτερο κόσμο, που δεν θα αρκείται ούτε στην ατομική δικαίωση αλλά ούτε στην εκτόνωση του θυμού της, κάτι που ανακυκλώνει τα αδιέξοδα και εντέλει ανατροφοδοτεί την παραίτηση.

Μιας Αριστεράς που δεν θα τρέφει αυταπάτες για εδώ και τώρα σοσιαλιστικές νησίδες παράλληλα με τη μιζέρια του καπιταλισμού μέσα από έναν ατέλειωτο κατάλογο "επιθετικών" αλλά συστημικών εντέλει αιτημάτων που δήθεν θα οικοδομήσουν τον εργατικό έλεγχο και τη διαδική εξουσία και που θα στοχεύουν να... επιβάλουν στο ίδιο το σύστημα να αυτοδιορθωθεί και να αυτοαναιρεθεί, απαιτώντας "να πληρώσει το κεφάλαιο". Απόψεις που συσκοτίζουν στα εργατικά στρώματα το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας και της καταστροφής του αστικού κράτους ως απαραίτητης προϋπόθεσης για οποιαδήποτε επαναστατική αλλαγή.

Στις αναζητήσεις αυτές προσπαθεί να συμβάλει με την συνδιάσκεψή της η οργάνωσή μας και μένει να αξιολογηθεί και η προσπάθεια και τ' αποτελέσματα. Μια προσπάθεια που, παρ' όλο που δεν μπόρεσε να εμπλέξει και άλλες δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς, πέτυχε μέσω εκδηλώσεων και συζητήσεων να ανοίξει το ζήτημα στον κόσμο που αναζητεί απαντήσεις.