Από την σημερινή Προλεταριακή Σημαία:
Αθήνα 5 Μάη 2010. Ημέρα της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας ενάντια στο νέο πακέτο των πρωτοφανών αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Ενάντια στην παράδοση της χώρας και του λαού της στις ορέξεις του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε.
Η προσυγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων και οργανώσεων της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς είχε οριστεί για το Μουσείο. Στο Πεδίο του Αρεως καλούσαν οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ (μαζί με ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ), ενώ το ΠΑΜΕ συγκεντρώθηκε στην Ομόνοια.
Στις 10.30 το πρωί, άνοιξαν τα πανό της Ταξικής Πορείας, στο Μουσείο, συνεπή στο «ραντεβού» του καλέσματος. Ασυνήθιστα γρήγορα, σε σχέση με τις συγκεντρώσεις του παρελθόντος, ο χώρος γύρω απ’ το Μουσείο και το Πολυτεχνείο άρχισε να γεμίζει με κόσμο. Οσοι έφτασαν με το μετρό παρομοίαζαν με ιδιότυπη «διαδήλωση» την κατάσταση του κόσμου μέσα στους συρμούς, για να περιγράψουν τον όγκο του λαού που κατέβαινε στις συγκεντρώσεις.
Η Πατησίων άρχισε να πυκνώνει τόσο, που για ώρες ήταν αδύνατο να τη διαβείς. Χιλιάδες κόσμου, μεγάλο μέρος του οποίου πιθανόν κατέβαινε πρώτη φορά σε διαδήλωση, κόσμος όλων των ηλικιών, απεργοί του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, άνεργοι και νεολαίοι, κόσμος που δεν ήταν υποχρεωτικά ενταγμένος σε κάποιο σωματείο, σε οργάνωση, κόμμα ή συλλογικότητα, αλλά που ήταν αποφασισμένος να απεργήσει, να διαδηλώσει και να εκφράσει έμπρακτα την οργή του και την αντίθεσή του απέναντι σ’ όλα αυτά που αποφασίζουν και εφαρμόζουν σε βάρος του οι «από πάνω», η κυβέρνηση και τα ντόπια και ξένα αφεντικά, πλημμύριζε τα πεζοδρόμια δεξιά κι αριστερά των μπλοκ της διαδήλωσης. Πρόσωπα χαρούμενα, που βρίσκουν το νόημα στο δρόμο του μαζικού αγώνα, στο σπάσιμο της ιδιώτευσης και του τρόμου που καλλιεργούν μήνες τώρα, χρόνια, οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου και οι μηχανισμοί τους.
Η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ –επίσης πολύ μεγάλης μαζικότητας- κατευθύνθηκε απ’ την Ομόνοια προς το Σύνταγμα, ενώ οι ΓΣΕΕ–ΑΔΕΔΥ ξεκίνησαν κι αυτοί την πορεία, παρακάμπτοντας, από την 3ης Σεπτεμβρίου, τη λαοθάλασσα της Πατησίων, για να πορευτούν επίσης προς το Σύνταγμα.
Οταν η κεφαλή της πορείας της ΓΣΕΕ έφτανε στο Σύνταγμα, όταν ο κόσμος εκεί «ξεπέρασε» τα πανό της ΓΣΕΕ, στη «Μεγάλη Βρετανία» και κατευθυνόταν προς τη Βουλή, το τέλος της πορείας βρισκόταν ακόμα στην Πατησίων. Ηταν τόσος ο όγκος των διαδηλωτών, που η πορεία δεν μπορούσε καν να ξεκινήσει! Πόσος κόσμος ήταν; 150.000; 200.000; Με πλημμυρισμένη την Πατησίων, το Πεδίο του Αρεως, τη Σταδίου, την Πανεπιστημίου, το Σύνταγμα... Οποια κι αν είναι η ακριβής εκτίμηση, δεν θα ’ταν υπερβολή να πούμε πως ζούσαμε τη μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει γίνει στην Αθήνα μεταπολιτευτικά (αν εξαιρέσει ίσως κανείς τις πρώτες επετείους του Πολυτεχνείου).
Τα μπλοκ της Ταξικής Πορείας και των άλλων εργατικών σχημάτων και σωματείων ξεκίνησαν να πορεύονται γύρω στη 1.30 το μεσημέρι. Τόσος ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν για να μπορέσει να διαδηλώσει αυτή η πλημμυρίδα λαού και απεργών. Μαχητικά, συγκροτημένα και με παλμό, τα μπλοκ εξέφρασαν την αντίθεσή τους, με συνθήματα όπως «Ο λαός δε σκύβει το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη», «Ο λαός δεν ξεχνά – οργανώνεται, νικά», «Εμπρός λαέ – Εξω απ’ την Ε.Ε.», «Εμπρος λαέ στην πρώτη τη γραμμή, αυτή η πολιτική μπορεί ν’ ανατραπεί», «Οργή λαού – ξεσηκωμός παντού, κάτω τα μέτρα Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ», «Ουτε Ε.Ε. – ούτε Δ.Ν.Τ., κάτω τα δεσμά του ιμπεριαλισμού», «ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εξάρτηση, λιτότητα και τρομοκρατία» και άλλα.
Θλιβερή «παραφωνία» στο αποφασισμένο και μαχητικό φόντο των χιλιάδων απεργών που διαδήλωναν ήταν η «δράση» ολιγομελούς ομάδας, των λεγόμενων «μπάχαλων», που επιδόθηκαν στο «επαναστατικό» τους έργο, του σπασίματος βιτρινών, που χρησιμοποιούσαν τη διαδήλωση και που μπροστά στη θέαση των ΜΑΤ,γίνονταν κυριολεκτικά... λαγοί! Ομαδα που δεν είχε σχέση ούτε με τον αγανακτισμένο απλό κόσμο που διαδήλωνε, ούτε βέβαια με τα συγκροτημένα μπλοκ σωματείων, οργανώσεων και συλλογικοτήτων, αλλά ούτε και με τον «πολιτικό» αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο που βρισκόταν σε άλλα σημεία μέσα στη διαδήλωση.
Καθώς η πορεία ανέβαινε τη Σταδίου, η ομάδα αυτή «απάντησε» στα γιουχαϊσματα των διαδηλωτών της Ταξικής Πορείας –και άλλων μπλοκ– με ύβρεις, απειλές του τύπου «θα σας κάψουμε» και «θα σας ρίξουμε μολότοφ στο μπλοκ»!!! Δεν έμειναν στα λόγια, αλλά προχώρησαν και σε έργα. Πέταξαν πέτρες και άλλα αντικείμενα μέσα στο μπλοκ, τραυματίζοντας διαδηλωτές οι οποίοι μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο νοσοκομείο, συνδράμοντας έτσι στο συνολικότερο σχέδιο διάλυσης της πορείας. Αυτή ήταν η στάση τους απέναντι σε απεργούς και εργαζόμενους. Η αντεπαναστατική βία τους απαντήθηκε, τα μπλοκ δεν διαλύθηκαν και συνέχισαν να πορεύονται μαχητικά προς το Σύνταγμα. Η ομάδα αυτή επιτέθηκε στη συνέχεια στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», όπου μέσα βρίσκονταν άνθρωποι τους οποίους απείλησαν με ανάλογο τρόπο...
Την ίδια ώρα ξεκίνησαν και οι επιθέσεις δυνάμεων των ΜΑΤ σε διάφορα σημεία της πορείας, που συμπληρώνονταν με αέναη ρίψη χημικών αερίων μέσα στον κόσμο. Κόσμο που επέμενε πεισματικά να διαδηλώνει και να μη διαλύεται... Οπως φάνηκε στην πράξη, επιβεβαιώθηκε το σύνθημα πως με ΜΑΤ και βία δεν σπάει η απεργία! Ούτε η διαδήλωση της λαοθάλασσας αυτής!
Φτάνοντας στο Σύνταγμα, η θέα της λαοθάλασσας ήταν πραγματικά εντυπωσιακή! Το ΠΑΜΕ αποχωρούσε, ενώ χιλιάδες κόσμου κατευθύνονταν προς τη Βουλή. Κάποιοι είχαν φτάσει μέχρι τα σκαλιά και τον Αγνωστο Στρατιώτη από την ώρα που βρισκόταν ακόμα εκεί το ΠΑΜΕ. Τα μπλοκ των διαδηλωτών είχαν γεμίσει την πλατεία, ενώ οι δυνάμεις καταστολής, τα ΜΑΤ, οι νέοι Γκοτζαμάνηδες της Ομάδας Δέλτα επιδίδονταν σε όργιο καταστολής και κρατικής τρομοκρατίας με συνεχή ρίψη χημικών, ξυλοδαρμούς και επιθέσεις από όλες τις πλευρές. Απεργοί εργαζόμενοι, νέοι, γέροι (στην κυριολεξία!), οργανωμένοι και «ανοργάνωτοι», ο ίδιος ο «εχθρός–λαός» βρισκόταν τώρα στο στόχαστρο των μανιασμένων δυνάμεων καταστολής, κατ’ εντολή των πολιτικών τους προϊσταμένων, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και συνολικά του πολιτικού προσωπικού ενός κοινωνικού συστήματος σε κρίση και σήψη. Προσωπικό που αφενός –σαν νέοι Τσολάκογλου- παραδίδει τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, αφετέρου έχει κατατρομάξει απ’ το τεράστιο κύμα και τον όγκο της λαϊκής οργής που ξεδιπλώνεται στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας. Αυτόν τον κόσμο –που μεγάλο του κομμάτι ίσως δεν είχε «ξαναγευτεί» ποτέ τα χημικά αέρια με τα οποία τον ψέκαζαν, που βρέθηκε σε μπλοκ συνδικάτων ή δεν εντάχθηκε σε κανένα μπλοκ– ήταν που χτυπούσε τώρα η κυβέρνηση και οι πραιτοριανοί της και όχι «κάποια μικρή μερίδα ταραξιών και κουκουλοφόρων». Σε μια καθόλου «ειρηνική διαδήλωση», όπως ξεδιάντροπα την περιέγραψαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Πώς θα μπορούσε αλήθεια να θεωρηθεί «ειρηνική» μια ογκώδης κινητοποίηση ενός οργισμένου λαού που δεχόταν τέτοιας έκτασης και έντασης επίθεση από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής της κυβέρνησης;
Τα μπλοκ της Ταξικής Πορείας συνέχισαν να πορεύονται, κατευθυνόμενα προς την οδό Μητροπόλεως, καθώς ήταν πρακτικά αδύνατο να συνεχίσουν προς τη Φιλελλήνων. Εκεί ανασυγκροτήθηκαν και στάθηκαν φωνάζοντας συνθήματα. Λίγη ώρα μετά, δέχθηκαν συντονισμένη δολοφονική επίθεση από τους μηχανοκίνητους της ομάδας Δέλτα και τα ΜΑΤ. Είκοσι μηχανές των Γκοτζαμάνηδων κινήθηκαν προς το πρώτο μπλοκ με σκοπό να το διαλύσουν. Οταν το μπλοκ, συγκροτημένο και «δεμένο» σε αλυσίδες, δεν διαλύθηκε, οι μηχανές της Ομάδας Δέλτα έβαλαν μπρος και εφόρμησαν, πέφτοντας μέσα στον κόσμο του μπλοκ! Τα όργανα της Ομάδας Δέλτα χτυπούσαν τους διαδηλωτές με τα κλομπ και τις μηχανές τους, με αποτέλεσμα πολλούς τραυματισμούς. Την ίδια στιγμή ξεκίνησε πλευρική επίθεση στο μπλοκ από την οδό Νίκης, από διμοιρία των ΜΑΤ, και ρίψη χημικών και χειροβομβίδας «κρότου–λάμψης».
Τα μπλοκ της Ταξικής Πορείας ανασυγκροτήθηκαν πολύ γρήγορα, τριάντα μέτρα παρακάτω, στο ύψος της οδού Βουλής, φτιάχνοντας ανθρώπινες αλυσίδες, φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στην κυβερνητική επίθεση και ζητώντας την αποχώρηση όλων των δυνάμεων καταστολής, ενώ πλήθος λαού, διαδηλωτών και άλλων μπλοκ που βρίσκονταν στη γύρω περιοχή ένωναν κι αυτοί τη φωνή τους. Μια νέα προσπάθεια επίθεσης της Ομάδας Δέλτα και των ΜΑΤ, που διαπίστωσαν... έκπληκτοι πως ο κόσμος δεν διαλυόταν και επέμενε πεισματικά να βρίσκεται εκεί και να διαδηλώνει, δεν πέρασε!!!
Οι δυνάμεις καταστολής αποχώρησαν, ανάμεσα σε μαχητικά συνθήματα, χειροκροτήματα και γιουχαϊσματα του κόσμου. Δεν διαλυόμαστε! Συνεχίζουμε τη διαδήλωση! Η πορεία ανασυγκροτήθηκε και κατευθύνθηκε, από τους πίσω δρόμους, προς την πλατεία Κολοκοτρώνη. Κόσμος δεξιά–αριστερά χειροκροτούσε και φώναζε μαζί με το μπλοκ συνθήματα. Απο κεί, ξανά στη Σταδίου, η πορεία ενώθηκε με άλλο κομμάτι της διαδήλωσης. Με μέτωπο προς τα πάνω, και διασχίζοντας το νέφος των χημικών αερίων, πορεύτηκε ξανά προς το Σύνταγμα, όπου εξακολουθούσαν να βρίσκονται χιλιάδες διαδηλωτές, δυνάμεις των ΜΑΤ και κλούβες. «Κυβέρνηση–κεφάλαιο χτυπάνε το λαό, απάντηση θα πάρουν αγώνα μαζικό!», «Το ΠΑΣΟΚ δε θέλει, ο λαός μπορεί – έξω η Ε.Ε. κι οι Αμερικανοί!» ακούγονταν απ’ την ντουντούκα...
Η διαδήλωση συνέχισε, κατεβαίνοντας προς την Πανεπιστημίου και τα Προπύλαια, για να φτάσει μέχρι την Ομόνοια και ν’ αρχίσει ν’ ανηφορίζει ξανά τη Σταδίου με κατεύθυνση πάλι προς το Σύνταγμα. Στο ύψος της Πλατείας Κολοκοτρώνη η διαδήλωση ακινητοποιήθηκε. Ωρα 3 και κάτι. Αρχίζει να κυκλοφορεί το τραγικό νέο για τους 3 (ή μάλλον τους 4, μαζί με το κυοφορούμενο μωρό), νεκρούς εργαζόμενους της τράπεζας Marfin, που εγκλωβίστηκαν στο φλεγόμενο κτίριο και πέθαναν απ’ τις αναθυμιάσεις. Τα ερωτηματικά πολλά... Αλήθεια; Φήμες; Από μολότοφ; Από καπνογόνο; Εχουμε νέο «Κάπα Μαρούση»; Στιγμιαίο «πάγωμα» και οργή. Για τους ηθικούς, πολιτικούς και φυσικούς αυτουργούς: Για την κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής, για τους συνειδητούς προβοκάτορες ή τους πολιτικά ηλίθιους (;) αντικοινωνικούς, που έδρασαν σαν κοινοί φασίστες, που χρησιμοποιήθηκαν και έπαιξαν το δολοφονικό παιχνίδι του συστήματος. Για το Βγενόπουλο, που κλείδωσε τους εργαζόμενους μέσα στο κτίριο, απειλώντας από νωρίς το πρωί με απόλυση όποιον «τολμήσει να φύγει». Κι άλλες καταγγελίες έφταναν στ’ αφτιά μας. Για την Πυροσβεστική που προφασιζόταν για την ολιγωρία της το... εμπόδιο των διαδηλωτών. Οι οποίοι διαδηλωτές, όταν άνοιγαν δρόμο, αντί για την καθηλωμένη Πυροσβεστική, πέρναγαν... τα ΜΑΤ και οι ομάδες Δέλτα! Για τον κόσμο έξω απ’ τη Marfin που είχε προσπαθήσει την ίδια ώρα να σβήσει τη φωτιά με... μπουκαλάκια νερού. Για τους εκατοντάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν έξω απ’ την τράπεζα για να διαπιστώσουν τι είχε συμβεί πραγματικά και που δέχθηκαν ξανά στο πετσί τους τη βία και τα χημικά των ΜΑΤ.
Τρομοκρατημένη η κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί από τον όγκο και την οργή του λαού, ήθελε ένα τέτοιο «δώρο»... Για να μιλήσει ξανά για «ταραξίες» και «κουκουλοφόρους» και να «ακυρώσει» τους εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς–διαδηλωτές. Για να στοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει τους αγώνες, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τα συνδικάτα, την Αριστερά (ακόμα κι αυτήν την καθεστωτική, εξασκώντας πάνω της πιέσεις και απαιτώντας «δηλώσεις νομιμοφροσύνης»). Για να απομαζικοποιήσει και να κάμψει τις αντιστάσεις απέναντι στη σκληρή ταξική επίθεση που εξαπολύει.
Η Ταξική Πορεία πρότεινε στα μπλοκ που βρίσκονταν την ώρα εκείνη στη Σταδίου να προχωρήσει η διαδήλωση, μέσω Προπυλαίων προς την Ομόνοια. Η πρόταση έγινε αρχικά δεκτή, πλην όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ, καθώς οι παρεμβάσεις των πολλαπλών κέντρων αποφάσεων έφεραν μια χαρακτηριστική αναποφασιστικότητα. Η Ταξική Πορεία αναγκάστηκε να ακολουθήσει μόνη της αυτήν τη διαδρομή, τερματίζοντας την πορεία στην Ομόνοια. Τα εναπομείναντα στη Σταδίου μπλοκ δέχτηκαν εκ νέου επίθεση των δυνάμεων καταστολής και διαλύθηκαν. Στη συνέχεια ακολούθησε ένα άγριο πογκρόμ στο κέντρο της πόλης, με πρωταγωνιστές διμοιρίες των ΜΑΤ, ασφαλίτες και ομάδες Δέλτα. Περικύκλωσαν την πλατεία Εξαρχείων, πραγματοποίησαν άγριες εισβολές σε στέκια συλλογικοτήτων, όπως το Στέκι Μεταναστών και τα γραφεία του Δικτύου γαι τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην οδό Τσαμαδού, και το αυτόνομο στέκι της οδού Ζαϊμη. Εκεί, επιδόθηκαν σε βάρβαρους ξυλοδαρμούς αδιακρίτως, σε καταστροφές και σε μαζικές προσαγωγές. Δεν έλειψαν ούτε οι εισβολές και οι ξυλοδαρμοί πολιτών μέσα στα ίδια τους τα σπίτια (!!!) και σε εισόδους πολυκατοικιών, σύμφωνα με καταγγελίες που έγιναν γνωστές τις επόμενες ημέρες.
Η προσπάθεια, ωστόσο, του συστήματος, της κυβέρνησης και των Μ.Μ.Ε. να τρομοκρατηθεί ο λαός, είτε με την κρατική καταστολή είτε με τις δολοφονικές προβοκάτσιες, δεν πέρασε! Τα σκληρά μέτρα είναι εδώ. Επονται κι άλλα… Η ταξική επίθεση συνεχίζεται και δυναμώνει. Η λαϊκή οργή επίσης! Το Δ.Ν.Τ. είναι εδώ! Επονται το νέο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ο «Καλλικράτης», η φτώχεια, οι μαζικές απολύσεις, η εκτόξευση της ανεργίας... Αλλά και οι πολιτικοί κλυδωνισμοί... Οι αιτίες που βγάζουν μαζικά και μαχητικά το λαό και τους εργαζόμενους στο δρόμο όχι μόνο εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό. Οι «από πάνω» δεν μπορούν πια να «κυβερνήσουν όπως πριν». Οι «από κάτω» δεν θέλουν «να κυβερνηθούν όπως πριν». Το κατέβασμα του λαού στο δρόμο είναι μονόδρομος. Μόλις αρχίσαμε να τον διαβαίνουμε…
Η επομένη της απεργίας, 6η του Μάη, και η μαζική προσέλευση λαού στο Σύνταγμα, το απόγευμα, την ώρα που ψηφιζόταν το πρώτο πακέτο μέτρων και η υπαγωγή της χώρας μας και του λαού της στο μηχανισμό του Δ.Ν.Τ., ήταν χαρακτηριστική όσον αφορά τις διαθέσεις του κόσμου.
Η μεγαλειώδης αυτή απεργιακή διαδήλωση δεν αποτελεί παρά μόνο τον προάγγελο για το τι θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον. Τόσο από τη μεριά του εργαζόμενου λαού όσο κι από τη μεριά της κυβέρνησης και των δυνάμεων του συστήματος. Αποτελεί ταυτόχρονα «σχολείο» για όλους όσους αγωνίζονται. Τόσο γι’ αυτούς που μπαίνουν τώρα στο δρόμο της αντίστασης και των πρωτόγνωρων –για όλους- αγώνων όσο και γι’ αυτούς που τον έχουν επιλέξει από καιρό. Τίποτα δεν είναι όπως πριν από τις 5 Μαϊου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου