Οι τρεις νεκροί υπάλληλοι της Μαρφίν λόγω ασφυξίας που προήλθε από εμπρησμό της τράπεζας από κάποια ομάδα κατά τη διάρκεια της απεργιακής πορείας της 5ης Μάη, πυροδότησαν –όπως ήταν φυσικό- τη δημιουργία πληθώρας τοποθετήσεων στους κόλπους του κινήματος για να «αποδοθούν» πολιτικές ευθύνες και βγουν πολιτικά συμπεράσματα, χρήσιμα για το μέλλον. Θετικό αλλά και τραγικό, καθώς ένα ζήτημα –που ουσιαστικά ταλανίζει το κίνημα πολλά χρόνια- απαίτησε τη θυσία τριών ανθρώπων για να συζητηθεί, έστω και με τον τρόπο που συζητιέται τις μέρες αυτές.
Από την αμηχανία στη σιωπή και από κει στη δημόσια τοποθέτηση
Τις πρώτες μέρες μετά το συμβάν υπήρξε ένα είδος αμηχανίας. Οργανώσεις της Αριστεράς κινήθηκαν σε μια γραμμή «φταίει ο Βγενόπουλος και οι ‘μπάχαλοι’» που, κατά τη γνώμη μας αποτέλεσε μια άτσαλη έκφραση της αμηχανίας αυτής και μια απαράδεκτη προσπάθεια ουσιαστικής συγκάλυψης των βασικών χαρακτηριστικών του γεγονότος, σε μια κακή κόπια αντίστοιχων καθεστωτικών προσπαθειών. Από την άλλη, ομάδες στέκια και συλλογικότητες του χώρου της αναρχίας – αντιεξουσίας – αυτονομίας έδειχναν ότι φλερτάρουν με τη λογική της εσωτερικής συζήτησης και της δημόσιας σιωπής, που τόσο πολύ χαρακτηρίζει το ιδιότυπα και ιδιαίτερα συγκεντρωτικό και βαθιά εξουσιαστικό «κόμμα» της α-α-α.
Την αμηχανία τη διαδέχτηκε ο τρόμος για το ενδεχόμενο να μπορέσει το σύστημα να εκμεταλλευτεί σε τέτοιο βαθμό το γεγονός ώστε να αντιστραφεί η μαζική ευφορία από τις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα στις 5 Μάη. Ο λαός όμως αποδείχτηκε ότι είχε την ωριμότητα να μη μπερδέψει τα δύο ζητήματα και να μην «ενσωματώσει» κανενός τύπου ενοχή για τη θέλησή του να διαδηλώσει μαζικά και δυναμικά ενάντια στον καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων. Το σύστημα δεν κατάφερε να ενοχοποιήσει τους απεργούς και τους διαδηλωτές με όποιο μπλοκ κι αν πορεύτηκαν.
Η πραγματικότητα αυτή εμπόδισε ταμπουρώματα και αντισυσπειρώσεις των αναρχικών ομάδων και δεν τους επέτρεψε να κρυφτούν πίσω από την «αγανάκτηση» για τον υποταγμένο λαό και να κρύψουν τελικά το ζήτημα κάτω από το χαλί. Και επειδή τρεις νεκροί δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε από χώρους που έχουν συνηθίσει να μην απολογούνται πουθενά και ποτέ, ακολούθησε πληθώρα ανακοινώσεων για το γεγονός. Συλλογικότητες και στέκια σε δημόσιες ανακοινώσεις τους χρησιμοποίησαν τόσο βαριές εκφράσεις για τους εμπρηστές της Μαρφίν, που αν οργάνωση της αριστεράς χρησιμοποιούσε το ένα δέκατο από αυτές θα άκουγε τα «εξ αμάξης» περί «σταλινισμού», «μπάτσων του κινήματος», «συνεργατών των μπάτσων» και –ασφαλώς- «υποταγμένων».
Όταν όποιος νάναι λέει ό,τι νάναι, ανάλογα με τις πιέσεις που θέτει η πραγματικη ζωή
Διαβάστε, λοιπόν:
«Τραγική επιπολαιότητα; Εγκληματική αδιαφορία; Ή ακόμα χειρότερα κυνισμός, αποτέλεσμα μιας ελιτίστικης και αντικοινωνικής «αντίληψης», που αναγνωρίζει μόνο τον εαυτό της, εχθρεύεται οτιδήποτε έξω από την ίδια και «επιβεβαιώνεται» μέσα από την κατανάλωση επιθετικών πρακτικών χωρίς αγωνία για τα περιεχόμενα και τη διαλεκτική του κοινωνικού ανταγωνισμού;»
(6 υπογραφές αναρχικών ομάδων, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1168366)
«Καμια υπόθαλψη στους δολοφόνους της 5ης Μαΐου, στις λογικές και στις πρακτικές τους!...
…διακρίνεται πως ένα μεγάλο μέρος αυτής της παράπλευρης κίνησης αποσκοπούσε στην παραγωγή ενός καταστροφικού έργου ακολουθώντας τη λογική «αναζήτα και κατάστρεψε», το οποίο όχι μόνο αποδυνάμωνε αλλά στην ουσία κατέλυε το εξεγερτικό πνεύμα που διέτρεχε την μεγάλη πορεία…
…Ο συμμοριτισμός ένθεν και ένθεν έγινε καθεστώς. Οι λογικές του είδους «όποιος δεν είναι μαζί μου δεν είναι απλά εχθρός αλλά πρέπει να συντριβεί» κυριάρχησαν. Οι τραμπουκισμοί, οι απειλές και η εξουσιαστική βία έγιναν καθημερινό βίωμα σε χώρους των «ιστορικών» Εξαρχείων που χωρίστηκαν και σε φέουδα, τα οποία άλλοτε πήραν το όνομα ζωτικοί χώροι και άλλοτε απελευθερωμένες ζώνες……Μίσος, θάνατος, άσκηση κτηνώδους βίας όπως η επίθεση με σφυρί ενάντια στον γεροντάκο έξω από το φουρνάρικο του ΒΕΝΕΤΗ στην Πατησίων (σε μια πρόσφατη πορεία). Ο λόγος; Αντιτάχτηκε φραστικά, όταν ξεκίνησε η διαδικασία εμπρησμού του γεμάτου κόσμο καταστήματος….
…Υπάρχουν, λοιπόν, ευθύνες οι οποίες πηγάζουν από το γεγονός της υπόθαλψης, της συνεργασίας αλλά και της σιωπής μπροστά σε όσα επί μακρόν εξελίσσονταν…»
«Αυτές οι πρακτικές οδηγούν σε ένα νέου τύπου ολοκληρωτισμό με την επένδυση του “αναρχικού” όπου οι εχθροί είναι αδιαφοροποίητα όλοι και παντού, εκτός από τους “δικούς μας” και τον “χώρο μας”. Ο αναρχικός χώρος εξέθρεψε ένα “θηρίο” για τα εγκλήματα του οποίου είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να σηκώσει το βάρος της πολιτικής ευθύνης.»
(Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης,
«Κάτι δεν πράξαμε σωστά για να μπορούν κάποιοι -στο όνομα του αγώνα για μια άλλη κοινωνία- να θεωρούν αποδεχτή την λογική των παράπλευρων απωλειών και, αναπαράγοντας των κυρίαρχο λόγο, να εξομοιώνουν τον αγώνα μας με την φρίκη και τον τρόμο της εξουσίας…
…Η κινηματική αντί- βία δεν είναι αυτοσκοπός. Η άμυνα απέναντι στην βία των μονάδων καταστολής είναι νόμιμο δικαίωμα του κάθε αγωνιζόμενου, η πολιτική ανυπακοή απέναντι στα σχέδια και τις επιδιώξεις των αφεντικών και της εξουσίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ταξικών και κοινωνικών αγώνων.
Είναι ωστόσο τεράστια απόσταση από αυτά μέχρι την βία ως αυτοσκοπό, η οποία ασυνείδητα ή συνειδητά αντιλαμβάνεται ως εχθρό και δεν διστάζει να στοχοποιήσει την ίδια την κοινωνία. …»
(Αυτόνομο Στέκι, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1167580 )
Ωραία, αλήθεια, όλα αυτά. Πολλά (και πολλά ακόμα) θα μπορούσαμε να τα προσυπογράψουμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μην κρύψουμε την έκπληξή μας (για να μην πούμε την οργή μας) για το γεγονός ότι όταν κάποια αντίστοιχα γράφονταν στις στήλες της εφημερίδας μας ή σε άλλες αριστερές εφημερίδες στο πρόσφατο παρελθόν, αντιμετώπιζαν το χλευασμό για την «πασιφιστική αριστερά» και την ανάγκη κατανόησης «όλων των μορφών του κινήματος» - εννοώντας και τα μπάχαλα. Πόσες φορές ήρθε το μπλοκ μας φραστικά αντιμέτωπο με άτομα συλλογικοτήτων του αναρχικού χώρου (πάντως όχι «μπάχαλους») όταν εκφράζαμε τις αποδοκιμασίες μας σε ενέργειες αντίστοιχες με αυτήν της 5ης Μάη;
Γιατί, άραγε, για να σταματήσει η ανοησία για τις «πορείες – κηδείες της αριστεράς» χρειάστηκαν τρεις πολύ πραγματικές κηδείες; Και γιατί, άραγε, είμαστε σίγουροι ότι η ίδια ανοησία θα ξανακουστεί σε λίγο καιρό, όταν οι πιέσεις θα αρχίζουν να ξεχνιούνται;
Ποιοι είναι οι «μπάτσοι του κινήματος»;
Ας ξεκαθαρίσουμε δύο βασικά πράγματα:
- Η ίδια η κοινωνία, η αγριότητα της επίθεσης του καπιταλισμού, η ένταση της καταστολής, η καθημερινή βία που ενυπάρχει σε όλες της πτυχές της καθημερινής ζωής, όλα αυτά σε συνδυασμό με τις ανεπάρκειες και την αδυναμία της αριστεράς να δώσει αγωνιστική προοπτική και να συγκροτήσει νικηφόρους αγώνες, όλα αυτά μαζί αποτελούν το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ της τυφλής βίας διάφορων ομάδων σαν αυτήν που ευθύνεται για το θάνατο τριών εργαζομένων της Μαρφίν.
- Οι πρακτικές αυτές είναι καθαρά προβοκατόρικες και αντικινηματικές. Σε πάρα πολλές απεργιακές διαδηλώσεις, οι πρακτικές αυτές έχουν ουσιαστικά λειτουργήσει παράλληλα με την κρατική τρομοκρατία, στην κατεύθυνση απομαζικοποίησης των διαδηλώσεων και μαζί με το κράτος στέλνουν στους εργαζόμενους το μήνυμα ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ στις διαδηλώσεις. Εξυπηρετούν, δηλαδή τη βασική επιδίωξη του συστήματος! Ιδιαίτερα στην πορεία της 5ης Μάη με μαζικό τρόπο οι εργαζόμενοι είχαν όλη τη διάθεση να απαντήσουν με κάθε τρόπο στην επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Πρόφτασαν, όμως, οι «εργολάβοι της σύγκρουσης» και καθάρισαν. Είναι καθαρό αυτό σε όλους αυτούς που τώρα κάνουν κριτικές και αυτοκριτικές;
Τα χαρακτηριστικά του «χώρου»
Θα θέλαμε πολύ να είναι έτσι, αλλά δεν είμαστε πολύ αισιόδοξοι. Τα ίδια τα πολιτικά χαρακτηριστικά του χώρου αυτού και όχι κάποια στρέβλωση εξέθρεψαν τέτοιες καθεστωτικές, τραμπούκικες και αντικινηματικές συμπεριφορές:
- Ο σεβασμός στην τάχα «προσωπική ελευθερία» του να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει και η θεοποίηση της ατομικότητας,
- η υποταγή στο θέαμα που μετράει τα αποτελέσματα ανάλογα με το πόσο είδηση έγινε μια διαδήλωση στα αστικά ΜΜΕ,
- η απαξίωση για τους «υποταγμένους» εργαζόμενους που κάποιες φορές θυμίζει συγκαλυμμένη φασιστική οπτική,
- ο χλευασμός της ανάγκης οργάνωσης και της ανάγκης της υποταγής του ατομικού στο συλλογικό,
- το παλατζάρισμα ανάμεσα στην απογείωση και την απελπισία – αγνοώντας πότε τις πραγματικές δυσκολίες και πότε τις πραγματικές δυνατότητες,
- το καπέλωμα των μαζών και η πιο εξουσιαστική εργολαβία που αναλαμβάνουν οι «εξεγερμένες πρωτοπορίες» απέναντι στις μάζες.
Σίγουρα, υπάρχουν αποχρώσες διαφορές σε αυτό το χώρο. Σίγουρα, υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο κινηματικές πρακτικές. Σίγουρα υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές. Σίγουρα υπάρχουν και σοβαρές δυνατότητες κοινής δράσης με κάποιες από αυτές τις συλλογικότητες σε κάποια τουλάχιστον ζητήματα.
Όμως, πιστεύουμε ότι τα παραπάνω στοιχεία ενυπάρχουν σε διάφορους βαθμούς σε όλο αυτό τον πολιτικό χώρο. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία αποτέλεσαν το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη των πιο επικίνδυνων για το κίνημα πρακτικών – και ας κάνουν οι διάφορες ομάδες του «χώρου» ότι «έπεσαν από τα σύννεφα»…
Γιατί δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάτι άλλο από άπειρη υποκρισία όταν διαβάζουμε «δάκρυα» και «αυτοκριτικές» από συλλογικότητες που σε κάθε τους αφίσα έχουν φόντο μια καμένη τράπεζα…
Αξίζει να διαβάσετε μια τοποθέτηση στο indymedia που με τίτλο «δεν πάτε καλά μερικοί εδώ μέσα ε?», λέει τα εξής:
«να ρωτήσω ρε ατομάρες μου ? λέμε "βραστούς θα φάμε τους αστούς και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες?" λέμε για εμφύλιο ταξικό πόλεμο ? λέμε καιρός να δούμε τις τράπεζες καμένες? λέμε η σιωπή σου συνενοχή σου ? από την μια τα λεμε ολα αυτα και απο την αλλη τι ? ολοι εσεις που φωναξατε εστω και μια φορα αυτα το συνθηματα προτρεψατε να γινει αυτο οπως και εγω .. δεν θα ζητησω τα ρεστα απο κανεναν ομως .. εχουν ανοιξει 3 θρεντ εδω για να πουμε τι ; τι ? σε πιο βιβλιο ρε παιδια αλλαξει ο κοσμος ειρηνικα ; ποτε εγινε κατι στην ιστορια χωρις θυματα και βια ? ολοι να αναλαβουμε τις ευθυνες μας και να μαθουμε αν ειμαστε στο σωστο κινημα , αν σε χαλαει η αντι βια να πας πιο δεξια και να μην μας ζαλιζεις . ακου να δεις εδω που μας το παιζουν και αναρχικοι...
…να ρωτησω και κατι αλλο .. βγαινουν εδω ολοι και λενε για τρομοκρατια του εργοδοτη που δεν τους αφησε να απεργησουν σωστα? θα τα μαθαιναμε αυτα αν δεν ειχε γινει οτι εγινε? που ειναι ο συνδικαλισμος τους? που ειναι ? θα τραβαγανε βιντεακι απο την πορεια και θα ελεγαν α τι πλακα ειχε ... οταν λεμε απεργια λεμε απεργια .- παιζονται οι ζωες εκκατομυρια ανθρωπων εδω , ειναι μεγαλυτερο απο 3 και 13 η φαση . κριμα που πεθαναν ετσι οι ανθρωποι αλλα υπαρχουν ευθυνες και στους ιδιους . το καταλαβαινει κανεις αυτο ? μπας και ηταν και golden boys και girls ? ειναι αντι-βια , δεν ειναι αστειο να θες να αλλαξεις τον κοσμο . αν καποιοι δεν θελουν , δεκτο αλλα εχουμε πολεμο δεν λεμε?»
Εντάξει, αλλά αντ’ άλλων αλλά πόσο άδικο έχει στις πολιτικές χρεώσεις που κάνει; Μήπως, η ουσιαστικότερη αυτοκριτική κάποιου αναρχικού θα ήταν απλώς να αλλάξει πολιτική κατεύθυνση;
Οι ευθύνες της αριστεράς
Η βασική ευθύνη της αριστεράς έγκειται στην αδυναμία της να συγκροτήσει κίνημα. Στην άρνησή της να σταθεί το ύψος των περιστάσεων. Στην απελπισία της για τη δυσκολία των καιρών, μια απελπισία που τη μετατοπίζει δεξιά. Και που αφήνει ΚΕΝΟ ΧΩΡΟ. Αλλά και το γεγονός ότι σε αυτό το πλαίσιο των ανεπαρκειών της, ένα κομμάτι της δείχνει πολιτική ανοχή σε μπάχαλα και πρακτικές τυφλής βίας.
Το πρόβλημα παραμένει. Και θα ξαναπαρουσιαστεί. Η ένταση της επίθεσης, το άνοιγμα όλων των εκδοχών στην κοινωνία, η κλιμάκωση της κρατικής βίας, όλα θα είναι μπροστά μας. Στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να τοποθετηθούμε ανοιχτά. Να υπερασπίσουμε την οργανωμένη πάλη του μαζικού κινήματος, που κάθε μέρα θα γίνεται και πιο δραματικά αναγκαία.
Από σήμερα. Όχι πάντα ακολουθώντας τις εξελίξεις και τα διάφορα τραγικά γεγονότα που θα συνοδεύσουν την κοινωνική ερήμωση που βαθαίνει…
2 σχόλια:
όντως δεν υπάρχει καμια αναφορά σε αναρχικά κείμενα για την επίθεση που δεχτηκε το μπλόκ σας;
Τουλάχιστον δεν έχουμε βρει, και διαβάσαμε κάμποσα κείμενα που δημοσιεύτηκαν.
Δημοσίευση σχολίου