Οξυνση της κρατικής τρομοκρατίας σε αναλογία με τη μαζική λαϊκή αφύπνιση

Οταν ο λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία «ανακαλύπτουν» ξανά το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης απέναντι σ’ όλα αυτά που εφαρμόζει σε βάρος τους το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, μη μπορώντας να «κάνουν διαφορετικά», όταν απεργούν, διαδηλώνουν, κινητοποιούνται, κατεβαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο και συνειδητοποιούν, βήμα βήμα, το «ποιους έχουν απέναντί» τους, δεν μένει άλλος δρόμος στο σύστημα αυτό από το να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων την αταίριαστη σ’ αυτό «δημοκρατική μάσκα», να επιδείξει το πραγματικό του πρόσωπο και να επιστρατεύσει όλους τους μηχανισμούς βίας, τρομοκράτησης και καταστολής απέναντι σ’ αυτόν τον εσωτερικό «εχθρό λαό».

            Τη διαδικασία αυτή τη βιώνουμε καθημερινά να εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς και να φτάνει σε επίπεδα ιδιαίτερα επικίνδυνα για το λαό και το κίνημα που αναπτύσσεται. Το όργιο προσαγωγών και τρομοκρατίας στην Αθήνα σε όσους πήγαιναν στην απεργιακή συγκέντρωση της 20ής του Μάη ήταν χαρακτηριστικό. Ο ισχυρός αστυνομικός «κλοιός», που αποτελούνταν από ΜΑΤ, ασφαλίτες, άνδρες της ομάδας Δέλτα και περιπολικά, που είχε σχηματιστεί το πρωί της 20ής του Μάη, ημέρα της πανελλαδικής–πανεργατικής απεργίας στο κέντρο της Αθήνας, στους παράλληλους με την Πατησίων δρόμους προς την περιοχή των Εξαρχείων και ευρύτερα στόχευε όσους πήγαιναν στην απεργιακή συγκέντρωση. Δεκάδες άνθρωποι, διαφορετικών ηλικιών,  καλούνταν σε εξακρίβωση και σε... σωματικό έλεγχο (!), ενώ αρκούσε να φέρουν πάνω τους μια ιατρική χειρουργική μάσκα ή  μαλόξ (για τη στοιχειώδη προστασία απ' την αέναη ρίψη χημικών με τα οποία ψεκάζει κατά κανόνα η αστυνομία τις διαδηλώσεις) για να θεωρηθούν «ύποπτοι» και να προσαχθούν.

 Η επίθεση που δέχθηκαν το πρωί της ίδιας ημέρας, από ΜΑΤ και την Ομάδα Δέλτα, πηγαίνοντας προς τη συγκέντρωση στο Μουσείο, μεταφέροντας πανό και ντουντούκες, οι εργαζόμενοι απεργοί του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου–Χάρτου όταν αρνήθηκαν να δεχθούν σωματικούς ελέγχους, οι απειλές για προσαγωγές, οι καταγγελίες για ελέγχους, απόπειρες προσαγωγών, προσαγωγές, ύβρεις και τραμπουκισμούς των δυνάμεων καταστολής απέναντι σε άλλους συνδικαλιστές των πρωτοβάθμιων σωματείων, σε καθηγητές, συνταξιούχους ή σε μέλη αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων, η ασφυκτική περικύκλωση μπλοκ σωματείων και πολιτικών οργανώσεων από διμοιρίες των ΜΑΤ, δεξιά κι αριστερά, κατά την απεργιακή διαδήλωση της 20ής του Μάη, η επίθεση της Ομάδας Δέλτα και των ΜΑΤ στα μπλοκ της Ταξικής Πορείας κατά την απεργιακή διαδήλωση της 5ης του Μάη στην Αθήνα, οι επιθέσεις, οι ξυλοδαρμοί και η ρίψη χημικών σε μπλοκ εργαζομένων απεργών και σωματείων στο Σύνταγμα και την ευρύτερη περιοχή, την ίδια ημέρα, δεν αποτελούν «τυχαία» γεγονότα. Αποτελούν σαφή δείγματα τρομοκράτησης των εργαζόμενων, που στέλνουν ακόμα πιο σαφή μηνύματα.

Καμιά εργατική και απεργιακή κινητοποίηση δεν μπορεί να θεωρείται πλέον «ασφαλής» και «ειρηνική» ή, ακόμα περισσότερο, «περίπατος», όπως ισχυρίζονται μερικοί κακεντρεχείς, στη νέα φάση της επίθεσης του συστήματος στην οποία έχουμε ήδη μπει. Κι όσο κλιμακώνονται και μαζικοποιούνται οι αγώνες τόσο θα οξύνεται και θα εντείνεται η κρατική τρομοκρατία ενός συστήματος σε κρίση και της κυβέρνησής του, που έχουν «κηρύξει τον πόλεμο» ενάντια στο λαό. Κι αυτό δεν είναι «κινδυνολογία». Γιατί το λαϊκό ποτάμι δεν θα τρομοκρατηθεί!

Αυτοί που βρίσκονται κυριολεκτικά σε πανικό όταν ο λαός ξεσηκώνεται είναι η άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση. Γι' αυτό και εξαπολύουν με λύσσα την άγρια καταστολή. Ο εργαζόμενος λαός, μέσα από την ίδια του την πάλη, την εμπειρία, τη συμμετοχή του στους αγώνες,  θα «μάθει» και πώς να υπερασπίζεται στην πράξη τις ίδιες τις μορφές του αγώνα του. Η μαζική και αποφασιστική του συμμετοχή αποτελεί προϋπόθεση για κάτι τέτοιο.

Την ίδια στιγμή, δεν σταματά να αποτελεί στόχο του συστήματος και των πραιτοριανών του και η νεολαία. Νεολαίοι, μαθητές, φοιτητές, όσοι  έφεραν μαζί τους σακίδια αποτέλεσαν τα «εύκολα θηράματα». Μόνο στις 20 του Μάη πραγματοποιήθηκαν 98 προσαγωγές ατόμων, τα οποία αφέθηκαν ελεύθερα αρκετές ώρες αργότερα, αφού πρώτα  καταγράφηκαν (φακελώθηκαν).

Παράλληλα μ’ αυτά, ένα άλλο μήνυμα στέλνεται και στον αντιεξουσιαστικό χώρο και την αυτονομία συνολικότερα, που αποτελούν άλλον έναν «εύκολο αποδέκτη». Εδώ συνδυάζεται και με μια επιχείρηση ώστε να τεθεί ο χώρος αυτός «υπό ομηρία». Το αντιεξουσιαστικό στέκι «Νοσότρος», στα Εξάρχεια, βρέθηκε υπό περικύκλωση το πρωί της 20ής του Μάη, όταν οι δυνάμεις καταστολής απέκλεισαν την είσοδο/έξοδο του κτιρίου, ενώ αργότερα τους επιτράπηκε να πορευθούν προς το Μουσείο, αφού πρώτα η αστυνομία κατέγραψε τα στοιχεία τους. Ανάλογη τύχη είχαν  κι άλλα στέκια του χώρου αυτού («Αναρχική Αρχειοθήκη»).

Ωστόσο, γίνεται ολοένα και πιό ξεκάθαρο και «κυρίαρχο» πως ο βασικός «αποδέκτης» της καταστολής του συστήματος και της κυβέρνησης είναι ο ίδιος ο λαός και οι εργαζόμενοι. Κι αυτοί είναι και οι μόνοι ικανοί να την αντιμετωπίσουν.