ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΒΑΘΙΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ

Από την Προλεταριακή Σημαία:

Από το 1980 που ο πράσινος ήλιος του ΠΑΣΟΚ μεσουρανούσε θαμπώνοντας με απάτες το λαό και με αυταπάτες διάφορους πρόθυμους, η οργάνωσή μας κατάφερε να σταθεί και ν’ ανοίξει έναν νέο κύκλο ανασυγκρότησης και ανάπτυξης στη βάση μιας συνολικότερης τοποθέτησης που ξεκαθάριζε το ρόλο του ΠΑΣΟΚ στο πλαίσιο του πολιτικού συστήματος, το ρόλο του ως κόμματος υπηρέτησης της πολιτικής τής εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό και της εκμετάλλευσης του λαού.
Η διεκδίκηση μιας θέσης στο ζεστό ήλιο του συστήματος ΠΑΣΟΚ που στις 18 θα έκανε σοσιαλισμό ήταν το έδαφος στο οποίο αφήνονταν να αυταπατώνται οι διάφοροι πρόθυμοι, από τους ευρωκομμουνιστές ως το ΚΚΕ και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά της εποχής…

Ουσιαστικά, η ολέθρια επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα παγκόσμια και στη χώρα τα προηγούμενα χρόνια έδινε από τότε τη δυνατότητα στο καπιταλιστικό σύστημα να αυτοπροβάλλεται σαν μονόδρομος, ενώ ο τρίτος δρόμος του ΠΑΣΟΚ ήταν φανερό από αρκετά πριν και πολύ περισσότερο μετά την άνοδό του στην κυβερνητική εξουσία τι δρόμος ήταν…

Τον Οκτώβρη του 1981 το ΠΑΣΟΚ εκλέγεται θριαμβευτικά για πρώτη φορά στην κυβέρνηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ανοικτή στήριξη από το ΚΚΕ και άλλους πρόθυμους του δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζει να εξαπατά το λαό, όντας πλέον στην κυβέρνηση και παρά το γεγονός ότι ήδη από το 1983 αρχίζει να παίρνει μια σειρά αντιλαϊκά μέτρα, με αποκορύφωμα τη σφοδρή επίθεση λιτότητας με την υποτίμηση 15% της δραχμής και τα αντιλαϊκά μέτρα του 1985.

Ανάλογα όλα εκείνα τα χρόνια οι ρεφορμιστές γίνονταν ουρά στην εξαπάτηση του λαού από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου που βάπτιζε την πρώτη επίσημη διακυβερνητική συμφωνία παραμονής των αμερικάνικων βάσεων σε συμφωνία απομάκρυνσής τους. Για χρόνια κοινές γαλανόλευκες αντιβασικές τάχα συγκεντρώσεις ζητούσαν την εφαρμογή της συμφωνίας του 1982, βαπτίζοντάς τη συμφωνία απομάκρυνσης τάχα των βάσεων μετά τη λήξη της το 1990.

Τα χρόνια που ακολούθησαν αποκάλυψαν βέβαια το βρόμικο ρόλο του ΠΑΣΟΚ στην επισημοποίηση και την ενίσχυση της παρουσίας των δολοφονικών βάσεων των ΗΠΑ στη χώρα. Και αυτά ενώ έχει προηγηθεί ο ηρωικός αντιιμπεριαλιστικός ξεσηκωμός του λαού τη δεκαετία του '70 που κάποια στιγμή (μετά την ήττα της αστικής τάξης –α.τ.- στην Κύπρο το 1974) είχε αναγκάσει τη δεξιά κυβέρνηση του γέρου Κ. Καραμανλή να οδηγήσει τη χώρα στην προσωρινή έστω αποχώρηση από το ΝΑΤΟ. Ομως τα χρόνια του καλού, του σοσιαλιστικού τάχα ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80 είχαν απ’ όλα τα καλά μιας καθαρής αντιλαϊκής διαχείρισης με ατού λιγότερο την αντιδεξιά ρητορεία του λαοπλάνου Α. Παπανδρέου και περισσότερο τις συνδρομές και τον ιδεολογικοπολιτικό αφοπλισμό του κινήματος από την Αριστερά.

Είχαμε λοιπόν από τα χρόνια της ΠΑΣΟΚικής αλλαγής την επιχείρηση «αρετή στα Εξάρχεια», τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ να χτυπούν λαϊκές διαδηλώσεις και να δολοφονούν (Καλτεζά, Μαυροειδή). Την ίδια ώρα με το άρθρο 4 και το άρθρο 29 η σοσιαλιστική κυβέρνηση απαγορεύει ουσιαστικά απεργίες τη στιγμή που απαγορεύει επίσης τις αυξήσεις στους μισθούς και καταργεί στην πράξη τις συλλογικές συμβάσεις, ενώ από το 1985 ο Α. Παπανδρέου διακηρύττει ότι καταναλώνουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε και εφαρμόζει τη ληστρική για το λαό υποτίμηση μαζί με τα μέτρα για τη σταθεροποίηση της οικονομίας καθ’ υπόδειξη της ΕΟΚ, του Δ.Ν.Τ. και βεβαίως του ΣΕΒ. Και αυτά παρά το ότι από τότε η τιμή της εργατικής δύναμης στη χώρα ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της τότε ΕΟΚ.

Η αναφορά στη δεκαετία του '80 έχει ιδιαίτερη σημασία από την άποψη πως τότε το ΠΑΣΟΚ (αξιοποιώντας το δικαιολογημένο αντιδεξιό μίσος του λαού και τη δοσμένη από τα πριν υποταγή της Αριστεράς) καταφέρνει να διατηρήσει φιλολαϊκό προφίλ παρά την αντιλαϊκή κυβερνητική του πολιτική. Στη συνέχεια η ανοιχτή αντιλαϊκή λαίλαπα που εξαπολύει η κυβέρνηση της Δεξιάς του Κ. Μητσοτάκη, εξαγνισμένη και αυτή από την Αριστερά της κάθαρσης, δίνει ξανά τη δυνατότητα πολύ σύντομα μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ να ξαναπροβάλει σαν το κόμμα του λαού, εκμεταλλευόμενο πλέον τις ανατροπές στο υποτιθέμενο σοσιαλιστικό στρατόπεδο το 1990–91 και την ανιστόρητη στάση του ΚΚΕ-ΣΥΝ με τις συγκυβερνήσεις. Ξεπερνά γρήγορα σχετικά τα προβλήματα διαδοχής και αναλαμβάνει ένα νέο βρόμικο ρόλο αφαίμαξης των λαϊκών μαζών της χώρας (συν ενός επιπλέον εκατομμυρίου μεταναστών εργατών) στο όνομα της ΟΝΕ και της ισχυρής Ελλάδας. Θα μείνει στην ιστορία το ξύλο στους συνταξιούχους το '94 σαν μια από τις τελευταίες πράξεις του Α. Παπανδρέου, συνάμα με τη δουλεία του στους ιμπεριαλιστές (ήδη από τη δεκαετία του '80 σταδιακά αντικαθιστούσε τις αντιιμπεριαλιστικές του –κενές περιεχομένου- κορόνες και τα ψεύτικα συνθήματα που αρχικά είχε υιοθετήσει με μόνο στόχο την εξαπάτηση του λαού).

Ο διάδοχος Κ. Σημίτης, δοκιμασμένος από το σύστημα από το 1985, γράφει τη δικιά του αντιλαϊκή ιστορία υποσχόμενος, όπως είπαμε, την ισχυρή Ελλάδα, την ώρα που ουσιαστικά και για λογαριασμό όλου του πολιτικού συστήματος, υποθήκευε και αυτός με τη σειρά του τη χώρα στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση ΗΠΑ- Ε.Ε. και εξέθετε με φανερά αποτελέσματα από τότε το λαό στα νύχια του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Ο πολύς Πάγκαλος ήδη από το '96 προτείνει τα τανκς για την αντιμετώπιση των αγροτικών μπλόκων, ενώ ο Α. Παπανδρέου χαρακτήρισε ως ανταρσία την προσπάθεια των αγροτών να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους να συνεχίσουν να ζουν στα χωριά παράγοντας πραγματικό πλούτο.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια το ξεκλήρισμα της αγροτιάς που κλιμακώνεται επιταχύνει την ερήμωση της υπαίθρου, ενώ το στοίβαγμα στις πόλεις-τέρατα και κυρίως στην Αθήνα και τα λεγόμενα μεγάλα έργα μπετόν και ασφάλτου (σε λίγο και τα ολυμπιακά επιτεύγματα) βαπτίζονται αναπτυξιακά έργα–δείγματα της ισχυρής Ελλάδας. Τα ίδια χρόνια ο δημόσιος πλούτος της χώρας ιδιωτικοποιείται κατά τον Μητσοτάκη, μετοχοποιείται κατά τον Σημίτη, για να φτάσουμε στα επόμενα χρόνια και στις μέρες μας να λεηλατείται όσο όσο και χωρίς προσχήματα από τους ντόπιους και ξένους καρχαρίες του κεφαλαίου.

Το ασφαλιστικό του Γιαννίτση

Ομως, πριν φτάσουμε στην εκπαραθύρωση του Σημίτη από τον Παπανδρέου τον Γ', το αμερικανάκι, που ηγείται σήμερα του ΠΑΣΟΚ, για να αποδείξει ολοφάνερα το ρόλο αυτού του κόμματος, ας σταθούμε στον πρωτόγνωρο μέχρι τότε ξεσηκωμό του λαού απέναντι στο ασφαλιστικό του Γιαννίτση το 2001. Είχε βεβαίως προηγηθεί η μάχη των αδιόριστων στα εξεταστικά και γενικότερα το εκσυγχρονιστικό προφίλ του σημιτικού ΠΑΣΟΚ είχε ξεθωριάσει, όμως το ωμό ασφαλιστικό τερατούργημα της κυβέρνησης Σημίτη το 2001, που αυτές τις μέρες ξανακατατίθεται στη Βουλή προσαρμοσμένο στο κλίμα της εποχής, σηματοδότησε τότε ένα όριο στη δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ να βγάζει πέρα για λογαριασμό του συστήματος τις πιο βρόμικες δουλειές, με το λαό στη γωνία.

Ουσιαστικά άνοιγε ο δρόμος, μετά από αυτή την αποκάλυψη στο λαό του ΠΑΣΟΚ και στο σύστημα των ορίων της ιδιαίτερης δυνατότητάς του, για την επιλογή ανοιχτά αντιλαϊκών λύσεων με ή χωρίς το ΠΑΣΟΚ.

Από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου

Αλλωστε μετά την εκκίνηση της εκστρατείας των ΗΠΑ το 2001 για την παγκόσμια κυριαρχία και πριν ακόμη ξεσπάσει η σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί παροξύνονται και το ρήγμα στο μπλοκ της Δύσης προκαλεί πλέον σοβαρές αναταράξεις στην αστική τάξη και στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Ο Σημίτης όχι μόνο δεν ήταν αυτός που έδωσε το δαχτυλίδι το 2004 στον Γ. Παπανδρέου, μα ο ίδιος ο μέχρι πρότινος αδιαμφισβήτητος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ εξαναγκάστηκε να οδηγηθεί στο περιθώριο για να αποκλειστεί και από τις εκλογικές λίστες του ΠΑΣΟΚ από τον φέρελπι τωρινό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, τον Γ. Παπανδρέου.

Οσο για το σημιτικό ΠΑΣΟΚ ή αλλιώς τους εκσυγχρονιστές, είναι σήμερα αυτοί που, όπως γράφεται τελευταία και είναι φανερό, βάζουν κυρίως πλάτη για την εφαρμογή από το σημερινό ΠΑΣΟΚ της πιο βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Μιας πολιτικής που, αν δεν ανατραπεί με λαϊκούς αγώνες, είναι σίγουρο πως θα φέρει στο λαό μας πολύ σύντομα πρωτόγνωρη φτώχεια, δυστυχία και ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον του.

Οταν με μια τέτοια λαίλαπα μέτρων όλα τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στοιχίζονται, βάζουν πλάτη ή έστω λουφάζουν, αυτό το γεγονός αποκαλύπτει πλέον στο λαό τη φύση και το χαρακτήρα αυτού του κόμματος.

Ο λαός και η νεολαία αντιλαμβάνονται πλέον αρκετά καθαρά πως απέναντί τους έχουν το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της α.τ. και όχι απλά ένα κόμμα ή μια μερίδα πολιτικών. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά συνθέτει και το σημερινό πολιτικό πρόβλημα του συστήματος σε συνδυασμό με τις απρόβλεπτες διαστάσεις που μπορεί να πάρει η κρίση του και βέβαια με δεδομένες τις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού τόσο για το ξέσκισμα όσο και για τη μελλοντική υποθήκευση από κάθε άποψη της χώρας.

Η εσωτερική τρόικα, όπως ονομάστηκε (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), δουλεύει ουσιαστικά από την επομένη των εκλογών του Οκτώβρη. Ομως όλοι ξέρουν πως δεν αρκεί αυτή η τρόικα για την πολιτική μακροημέρευση του συστήματος. Χωρίς να μπορεί να αποκλείσει κανείς ακόμη και την οικουμενική που προτείνει ο Καρατζαφέρης σαν λύση έκτακτης ανάγκης κάποια στιγμή και χωρίς να είναι καθόλου στον αέρα τα σενάρια των ημερών για μπερλουσκονικές ή και ακόμη πιο αντιδραστικές επιλογές, ωστόσο ένα πράγμα δεν πρέπει να μας διαφεύγει:

Η οργή του λαού στοιχειώνει το σύστημα

Πως η οργή του λαού και πριν αλλά ακόμη περισσότερο μετά τη γενική απεργία της 5ης Μάη πονοκεφαλιάζει τα αστικά επιτελεία εντός και εκτός της χώρας… Ξέρουν όλοι αυτοί (τους το έδειξε ακόμη και ο Δεκέμβρης της νεολαίας, ξέρουν και την ιστορία του λαού μας) πως η τρομοκρατία, η προβοκάτσια και η βία όχι μόνο έχουν όρια ως προς την αποτελεσματικότητά τους, μα ενέχουν και κινδύνους απώλειας ελέγχου όταν ο πολιτικός πειθαναγκασμός του λαού αποτυγχάνει…

Γι’ αυτό και ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος στην εκστρατεία των ΜΜΕ να τρομοκρατήσουν το λαό, γι’ αυτό και επιμένουν παρά τα οικτρά αποτελέσματά τους εδώ και μήνες.

Δοκιμάζονται τα πάντα, συζητιούνται τα πάντα, όμως όσο τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα σε λίγους μήνες θα δείχνουν αποτελέσματα άλλο τόσο θα φαίνεται η πολιτική αδυναμία του συστήματος μπροστά στην οργή του λαού.

Προσπαθούν να ξεπλυθούν μέσα από κολυμβήθρες κάθαρσης ως πολιτικό προσωπικό, μα ο λαός τούς ξέρει όλους, και εκείνο που είναι αδύνατο να κρυφτεί είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο που είναι νόμιμο σύμφωνα με τους νόμους τους και ενισχύεται πρωτόγνωρα… Το σκάνδαλο της στυγνής πλέον εκμετάλλευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας από μια χούφτα καλοθρεμμένων εκμεταλλευτών που όχι μόνο δεν δούλεψαν ποτέ, μα και δεν διανοούνται να στερηθούν τίποτα. Αντίθετα, αλυχτούν σήμερα σα λύκοι στη λεία της ίδιας της ζωής του εργαζόμενου λαού και στοχεύουν να επιβάλουν για πάντα την κυριαρχία τους. Δεν μπορούν να δουν άλλη διέξοδο από την κρίση τους (και δεν είναι, όπως φαίνεται, μόνο ελλαδικό φαινόμενο), εκτός ίσως αν τους αναγκάσει ο λαός...

Αυτή είναι σήμερα η βάση του πραγματικού πολιτικού προβλήματος του συστήματος, σ’ αυτή τη βάση πρέπει ν’ αντιμετωπίσει το ζήτημα και η Αριστερά (όσοι τολμούν απ’ αυτήν) και ο λαός…Απλά γιατί έτσι τίθεται… Για το σύστημα, πώς θα επιβάλλει τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα και σχέδια σύνθλιψης και υποταγής του λαού, ενώ για το λαό, από την άλλη, η ανάγκη ζωής ν’ αντισταθεί και μέσα από την αντίστασή του στα βάρβαρα μέτρα να δημιουργήσει όρους για μια άλλη προοπτική.

Δεν είναι καιροί για πρίγκιπες

Αν αυτά είναι τα ζητήματα και τα προβλήματα που βάζει η πραγματικότητα, καταλαβαίνει κανείς πως δεν είναι καιροί για πρίγκιπες. Το ΠΑΣΟΚ επιλέχθηκε για ν’ αναλάβει για άλλη μια φορά τη βρόμικη δουλειά για το σύστημα, όμως αυτή τη φορά ο δρόμος δεν έχει επιστροφή. Οχι βέβαια ότι θα πάψει η ανάγκη (κάθε άλλο) αλλά και η δυνατότητα του συστήματος να καλλιεργεί αυταπάτες και ν’ αξιοποιεί τους λεγόμενους τρίτους δρόμους ή να πλασάρει στο λαό λύσεις του λιγότερου κακού. Ομως, καθώς φαίνεται, ο συγκεκριμένος φορέας λαϊκών αυταπατών που κυβερνά σήμερα, όσο κι αν στηρίζεται απ’ όλες τις μεριές του συστήματος απλόχερα, μέρα με τη μέρα χάνει αυτή τη δυνατότητα που ιστορικά κατείχε. Είναι φανερό πως δεν θα μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να εφαρμόζει αυτή την πολιτική και να έχει το λαό στη γωνία.

Οπως κι αν σχεδιάζονταν τα πράγματα τους τελευταίους μήνες, εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα και κυρίως βίαια (και έτσι, καθώς φαίνεται, θα συνεχίσουν) που πλέον δεν θ’ αφήνουν περιθώρια για καλλιέργεια φιλολαϊκού προφίλ ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε σε άλλους. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ προκλητικά επιμένει πως αυτά τα μέτρα δεν είναι της ιδεολογίας του. Σα να λέει πως αυτά τα ρούχα του βασιλιά της εποχής τα φοράει αναγκαστικά, μα δεν είναι του γούστου του, μιας κι ο βασιλιάς παραμένει γυμνός…

Ομως αυτή είναι και αυτή ήταν πάντα η φύση αυτού του κόμματος, γι’ αυτό και δέχεται και αντέχει με μικρές απώλειες να εφαρμόζει αυτή τη βάρβαρη πολιτική σε βάρος του λαού. Βεβαίως υπάρχουν και οι τρεις που ψήφισαν «παρών» στη Βουλή κατά την ψηφοφορία για τα αντιλαϊκά μέτρα και υπάρχουν και φωνές σαν του Τζουμάκα και του Παναγιωτακόπουλου που, όντας εκτός τόπου και χρόνου, αναπολούν το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, τις υποτιθέμενες μάχες του για τα ΜΟΠ και άλλα μεγαλεία της εποχής. Ομως όλοι αυτοί, έστω κι αν προστεθούν στην καιροσκοπική τάση κυρίως του Παπουτσή και κάποιων άλλων τους προηγούμενους μήνες, δεν αρκούν για να στηριχθεί πάνω τους η λεγόμενη βάση του ΠΑΣΟΚ, τόσο γιατί είναι όλοι τους γνωστοί στο λαό όσο και γιατί η όποια προοπτική τολμούν κάποιοι σαν τον Τζουμάκα, π.χ., να προτάξουν είναι, όπως είπαμε, εκτός τόπου και χρόνου.

Ετσι, δεν υπάρχει σήμερα για τις διαφοροποιήσεις τους πολιτικό έδαφος τέτοιο που θα μπορούσαν να πατήσουν, σερβίροντας σε νέα έκδοση (σαν το ΔΗΚΚΙ, καλή ώρα) το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ και τα σχετικά. Αυτό δεν σημαίνει πως η συνοχή του ΠΑΣΟΚ είναι διασφαλισμένη (κάθε άλλο), όμως δυνατότητα για σωτηρία από κάποια ομάδα της λεγόμενης τιμής του ΠΑΣΟΚ για την ώρα δεν διακρίνεται πουθενά.

Επειδή όμως και άλλοι, από την Αριστερά αυτή τη φορά, καλλιεργούν αυταπάτες για φιλολαϊκές τάχα λύσεις στο πλαίσιο του συστήματος, για πάλη των λαών του ευρωπαϊκού νότου, π.χ., ή για πάλη για διαγραφή του χρέους – εθνικοποίηση τραπεζών κ.λπ., έχουμε να τους ρωτήσουμε:

Η πάλη αυτή θα είναι με τμήματα της α.τ. της χώρας και ανάλογα τμήματα των α.τ. Του ευρωπαϊκού νότου να υποθέσουμε; Τότε ποια είναι αυτά τα τμήματα; Ας μας τα δείξουν πρώτα πρώτα στη χώρα μας. Εμείς αυτό που βλέπουμε είναι οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ντόπιου κατεστημένου να επιδεικνύουν, παρά τη φαγωμάρα τους, πρωτόγνωρη αντιλαϊκή σύμπνοια και δουλικότητα στους κάθε λογής ιμπεριαλιστές.

Είναι βέβαια σίγουρο πως ένας ξεσηκωμός του λαού με διάρκεια και προοπτική για την ανατροπή των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων, που είναι σήμερα εφικτός, θα τους αναγκάσει να ψάχνονται. Ομως ένας τέτοιος ξεσηκωμός δεν μπορεί να τροφοδοτηθεί πολιτικά με αυταπάτες, και σίγουρα η καλλιέργεια αυταπατών για τμήματα της α.τ. ή για κάποιους καλούς ιμπεριαλιστές μόνο σε νέα εξαπάτηση του λαού μπορεί να οδηγήσουν.

Ο χαρακτήρας των εξελίξεων σήμερα (στη βάση της κρίσης και του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού) είναι τέτοιος που αναγκάζει το σύνολο των δυνάμεων του συστήματος να επιστρατεύονται ξετσίπωτα στην αντιλαϊκή επίθεση. Ομως η ανάγκη εναλλακτικών λύσεων από το σύστημα τύπου τρίτου δρόμου πάντα υπάρχουν, ιδιαίτερα μάλιστα εδώ που είναι Βαλκάνια και αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός έχει την ιστορία του.

Δεν ξέρουμε πόσο ξεκάρφωτη ήταν η σύντομη έστω συνέντευξη του Ούγκο Τσάβες που του πήρε το Mega και την πρόβαλε σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Σίγουρα κάποιες «αριστερές» προτάσεις ενδιαφέρει το σύστημα να δυναμώσουν (έστω και αν είναι επίσης εκτός τόπου και χρόνου) έναντι άλλων που καταδιώκονται και χτυπιούνται με κάθε τρόπο.

Πάντως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν οι αριστεροί άνθρωποι στη χώρα μας σήμερα πως η λαϊκή αντίσταση έχει ανάγκη να εμπνευστεί από την καθαρή αλήθεια του επαναστατικού λόγου και όχι από αυταπάτες και ψευτιές σαν αυτές του Τσάβες ή του δικού μας Παπανδρέου του Β’ της δεκαετίας του '80. Σε κάθε περίπτωση, η Αριστερά είναι αναγκαία είτε για να εκθρέψει νέες αυταπάτες και αδιέξοδα για το λαό, που τον οδηγούν τελικά αφοπλισμένο, βορά στο σύστημα, είτε για να στηρίξει την πραγματική προοπτική του λαού που ξεκινά απ’ την ανατροπή σήμερα των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και φωτίζει και ανοίγει δρόμους για να μπορέσει ο λαός μια μέρα να γίνει αφέντης του κόπου του και του τόπου του.

φ.641, 15/05/10