«Κάτω οι κλέφτες», «κάτω οι ψεύτες», «κάτω οι λωποδύτες» φώναζε Ντίνος Ηλιόπουλος σε μια παλιά ελληνική ταινία. Τις κραυγές αυτές έβγαζε μόνο μεθυσμένος, μιας και νηφάλιος δείλιαζε να τα πει «χύμα» και όπως έπρεπε.
Σήμερα οι κραυγές αυτές ακούγονται από τόσα διαφορετικά στόματα με τόσους διαφορετικούς τρόπους και κυρίως έχοντας τόσους διαφορετικούς στόχους να υπηρετήσουν, που θέλει πολλή νηφαλιότητα για να αξιολογηθούν και κυρίως να βγουν πολιτικά συμπεράσματα.
Σε μια περίοδο που ο λαός οδηγείται από όλους τους «ταγούς» του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος στη λαιμητόμο των δικαιωμάτων και των καταχτήσεών του, στη φτώχεια και την εξαθλίωση, έχει μεγάλη σημασία να σηκώσει το χέρι και να δείξει τους πραγματικούς ενόχους, γιατί μόνο έτσι η πάλη του δεν θα εκτονωθεί σε νέα αδιέξοδα που θα δώσουν την ευκαιρία στο σύστημα να ξεπεράσει την κρίση του και να παρουσιαστεί εξωραϊσμένο.
Ο εξαρτημένος καπιταλισμός και το «σπάταλο» κράτος
«Το σπάταλο κράτος και το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης έχουν οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία» είναι μία από τις τοποθετήσεις που σήμερα ακούγονται –κυρίως διοχετεύονται– από μια σειρά απολογητές του συστήματος. Από αυτούς που η βασική τους έννοια είναι να μη θιγούν τα ιερά και τα όσια του συστήματος, η ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, η εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργατικής δύναμης, τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Να μη γίνουν αντικείμενο αναζητήσεων και συζητήσεων στο πλαίσιο του λαού σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτήν που ήδη υπάρχει. Να μην αναζητηθούν απαντήσεις στα ερωτήματα του εργάτη, του υπαλλήλου, του αγρότη, του νέου, πώς γίνεται να παράγουν έναν τεράστιο κοινωνικό πλούτο, ο οποίος είναι φανερός και δεν μπορεί να αποκρυβεί, να υπάρχουν τεράστια –φανερά- κέρδη στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις που ελέγχονται από το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο από τη μία και από την άλλη το κράτος, η χώρα μέσα στην οποία «επιχειρούν» όλοι αυτοί που κερδίζουν δισ. ευρώ να χρεοκοπεί μέσα στα ελλείμματα και τα χρέη.
Ας αναφερθούμε και σε αριθμούς για τα μεγέθη –ενός μόνο μέρους– των κερδών του κεφαλαίου. Οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών (Χ.Α.) εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δισ. το 2009, 10 δισ. το 2008 και 11,3 δισ. το 2007. Στα προηγούμενα μπορούν να προστεθούν και οι φόροι που χαρίστηκαν την τετραετία 2004-2008 οι οποίοι υπολογίζονται πάνω από 9 δισ. (5,1 δισ. από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δισ. από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων). Αν στα προηγούμενα προσθέσουμε επιδοτήσεις από «αναπτυξιακούς» νόμους, τεράστια αφορολόγητα αποθεματικά για «επενδύσεις», εισφοροδιαφυγή από το ΙΚΑ που υπολογίζεται στα 8 δισ. το χρόνο και βεβαιωμένα χρέη 31 δισ., και πάλι έχουμε μόνο ένα μέρος της συνολικής εικόνας της κερδοφορίας του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου στη χώρα μας. Και βέβαια να μην ξεχάσουμε τη λεηλασία του χρηματιστηρίου την περίοδο 1999-2001, όπου τεράστια κέρδη πέρασαν σε χέρια πολύ λίγων χωρίς καμία παραγωγική επένδυση, με εντελώς αεριτζίδικο τρόπο. Για να πραγματωθεί όμως αυτή η λεηλασία «συνήργησαν από κοινού» το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό σύστημα. Η συνεργασία αυτής της «τρόικας» έχει «εγγυημένη απόδοση».
Αν η μία πλευρά της προσπάθειας των δυνάμεων του συστήματος είναι να μείνει εκτός στόχου της λαϊκής οργής και αγανάκτησης η βασική πλευρά της λειτουργίας του, ταυτόχρονα επιχειρείται να μείνει στο απυρόβλητο και το κύριο χαρακτηριστικό του, που είναι η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού από τον ιμπεριαλισμό, τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό. Κουβέντα για το τι έχει κοστίσει και τι κοστίζει στο λαό η παραρτημοποίηση της χώρας στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού καταμερισμού, κουβέντα για το τι κοστίζει η πρόσδεση στο άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ.
Αν ανατρέξουμε από την περίοδο της δεκαετίας του ’80 μέχρι τα σήμερα στην πραγματική οικονομία και με την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ μέχρι τη σημερινή ΕΕ και την ΟΝΕ, έχουμε αποβιομηχάνιση, με καταστροφή της μεσαίας βιομηχανίας (έπιπλο, παπούτσι, ρούχο, κλωστοϋφαντουργία κ.ά.), μεγάλη συρρίκνωση κλάδων της βαριάς βιομηχανίας όπως ναυπηγεία, ασφυκτική συμπίεση της αγροτικής οικονομίας που οδηγεί μεγάλα τμήματα της φτωχομεσαίας αγροτιάς στην εξαθλίωση και την εξαφάνιση. Από την άλλη, έχουμε «ανάπτυξη» μόνο στον τριτογενή τομέα της οικονομίας (χρηματοπιστωτικό σύστημα, υπηρεσίες, εμπόριο), η οποία όμως δεν αντιστοιχεί σε μια παραγωγική ανάπτυξη, αλλά αποτελεί επιλογή και «προσαρμογή» του ντόπιου κεφαλαίου στις επιταγές των κυρίαρχων ιμπεριαλιστών. Ετσι, ενώ συρρικνώνεται η παραγωγική διαδικασία, «φουσκώνει» ο τριτογενής τομέας, με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν συνέχεια τα ελλείμματα που δημιουργεί η άνιση ανταλλαγή με τους ιμπεριαλιστές. Και στα παραπάνω ας μην ξεχάσουμε τα «μεγάλα έργα» (αεροδρόμιο Βενιζέλος, γέφυρα Ρίου, ΠΑΘΕ κ.ά.) που είτε δόθηκαν απευθείας στο ξένο κεφάλαιο με αποικιακούς όρους εκμετάλλευσης είτε αποτέλεσαν το βασικό πρόγραμμα των «επενδύσεων» του κρατικού τομέα για την ενίσχυση του κεφαλαίου που «επιχειρεί» στον κατασκευαστικό τομέα και όχι μόνο. Ενώ από την άλλη η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων ξεπουλάει «σταθερά» το δημόσιο πλούτο που έχει παραχθεί από το λαό στο κεφάλαιο με τη δικαιολογία του «αντιπαραγωγικού» και «ζημιογόνου» κρατικού τομέα.
Και φυσικά μέσα σε όλα αυτά η διοργάνωση των «καλύτερων Ολυμπιακών Αγώνων» φόρτωσε τον ελληνικό λαό με άγνωστο (!!!) ποσό χρέους από τις τεράστιες δαπάνες που κατά 90% πήγαν στις τσέπες των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων.
Οι πολεμικοί εξοπλισμοί της χώρας, που σε αναλογία με το ΑΕΠ είναι από τους μεγαλύτερους στον κόσμο, αποτελούν το αντίτιμο της «προστασίας» των ιμπεριαλιστών και ταυτόχρονα τη «συμμετοχή» της χώρας στις πολεμικές τους εξορμήσεις ενάντια σε χώρες και λαούς. Το κομμάτι αυτό αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί το σημείο «εθνικής συμφωνίας» του αστικού πολιτικού κόσμου (από κοινού ψήφιση των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού για τις «αμυντικές δαπάνες»), γιατί αποτελεί έναν σημαντικό «ομφάλιο λώρο» της εξάρτησης που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και είναι «αδιανόητο» για την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους να τον «περικόψουν». Ακόμα και σήμερα που πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών είχαν βγει στη «γύρα για δανεικά» σε Αμερική και Ευρώπη, ένα από τα ζητήματα που θα έκριναν τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης» αποτέλεσαν συμφωνίες για νέα εξοπλιστικά προγράμματα αξίας πολλών δισ., την ίδια στιγμή που μιλούσαν για «σπατάλες» που οδήγησαν στη διόγκωση του χρέους!!!
Οταν οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστές μιλάνε για «σπάταλο» κράτος εννοούν τις «σπατάλες» που γίνονται για το λαό, τα ψίχουλα που περισσεύουν από το φαγοπότι που στήνουν ξένο και ντόπιο κεφάλαιο μαζί με όλους τους παρατρεχάμενούς τους. Και αυτά πρέπει σήμερα να μειωθούν, να εξαφανισθούν.
Η εξάρτηση της χώρας δεν έχει μόνη συνέπεια την εκμετάλλευση και τη λεηλασία του λαού και των πλουτοπαραγωγικών πηγών του από τους ιμπεριαλιστές και σαν αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας την εκτίναξη ελλειμμάτων και χρεών, αλλά, σε στιγμές κρίσης και όξυνσης του ανταγωνισμού ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-ΕΕ, ο αγώνας δρόμου για την απόσπαση αγορών της μίας από την άλλη έχουν οδηγήσει τη χώρα στο «μάτι του κυκλώνα» του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, με αποτέλεσμα τα πράγματα να γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα για το λαό από κάθε άποψη. Σε μια περίοδο λοιπόν που οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αναγκάζονται να συμβιβαστούν με την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα και συνολικά στη ζώνη του ευρώ, σε μια περίοδο που «αποκαλύπτεται» καθημερινά η βαθιά οικονομική διείσδυση των αμερικάνικων μονοπωλίων στη χρηματοπιστωτική αγορά και στον οικονομικό έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης, μέσω της Goldman Sachs, είχαμε βέβαια σχηματίσει μια «πρώτη ιδέα» από τη μονοπώληση των «δομημένων ομολόγων» των ασφαλιστικών ταμείων στην J. P. Morgan, γίνεται φανερό ότι ο ανταγωνισμός αναμένεται σκληρότατος, με σοβαρές και επικίνδυνες συνέπειες.
Από αυτή την άποψη, όσες προσπάθειες και να κάνουν οι απολογητές του συστήματος να το καλύψουν, το επόμενο διάστημα αυτό θα αποκαλύπτει όλο και περισσότερο το βάρβαρο και αποκρουστικό πρόσωπό του στους εργαζόμενους και το λαό, απαιτώντας και άλλες θυσίες στο βωμό της κερδοφορίας και του ανταγωνισμού.
Η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και η ανατροπή των συσχετισμών
Μεγάλη συζήτηση έχουν ανοίξει βασικοί παράγοντες του συστήματος για την «αλλαγή που απαιτείται στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης» που το κατηγορούν ότι αυτό οδήγησε την κατάσταση εκεί που έχει φτάσει σήμερα και ότι είναι ο κύριος και βασικός υπεύθυνος. Για το σύστημα και τη λειτουργία του τα είπαμε προηγούμενα. Αυτό που έχει σημασία είναι να διερευνηθεί από ποια σκοπιά ο Δασκαλόπουλος ή ο Βγενόπουλος και άλλοι (συγκρότημα Αλαφούζου) έχουν ανοίξει πόλεμο σε όλους τους «πολιτικούς» και επιχειρούν να αλλάξουν το σκηνικό. Η μία πλευρά θα λέγαμε ότι είναι η «θεμιτή», το κεφάλαιο αποφάσισε να «αλλάξει» τα πράγματα στην πολιτική σκηνή από τη μία για να αποπροσανατολίσει το λαό για τον βασικό υπεύθυνο και από την άλλη για να αποδείξει ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό και ποιος καθορίζει τις εξελίξεις. Ταυτόχρονα να χρεώσει και στο «παλιό» πολιτικό σύστημα το «λαϊκισμό» και το «πολιτικό κόστος» και να ανοίξει μία περίοδος όπου ωμά και κυνικά θα κυριαρχεί σε όλους και σε όλα το επιχειρηματικό συμφέρον. Εξάλλου η αναπαραγωγή του αστικού πολιτικού συστήματος, η επιβολή του πάνω στο λαό έχει και ένα «κόστος», αυτό που ονομάστηκε «διαπλοκή», «σκάνδαλα» κ.ά. Αυτό το «κόστος» δεν αμφισβητείται, αρκεί να είναι σε «λογικά» πλαίσια και κυρίως να πληρώνεται πάντα από το λαό και όχι από το σύστημα.
Αυτή η πλευρά έχει την «ισχύ» της αλλά και τα όριά της. Και τα όρια αυτά τα καθορίζουν οι συσχετισμοί που κάθε φορά διαμορφώνονται από την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών. Εξάλλου η μεταπολίτευση στη χώρα μας και το αστικό πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκε στη βάση του συμβιβασμού αμερικάνων, ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της αστικής τάξης για την «τύχη» της χώρας μετά την πτώση της χούντας.
Ο συμβιβασμός αυτός είχε τηρηθεί όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, αν και πέρασε από «πολλά κύματα» αντιθέσεων, συγκρούσεων και σοβαρών συνεπειών για τη χώρα. Ποιος ξεχνάει πώς «υποδέχθηκαν» οι Αμερικάνοι την εκλογή του «ευρωπαίου» Σημίτη και τα υποτακτικά «ευχαριστώ» στα οποία τον ανάγκασαν; Δεν θέλουμε να κάνουμε έναν απολογισμό της μεταπολίτευσης, αλλά όλες οι κορυφαίες στιγμές της πολιτικής ιστορίας της χώρας από το 1974 και μετά έχουν τη σφραγίδα αυτού του συμβιβασμού, που κάθε φορά ενισχυόταν ή αδυνάτιζε, «έγερνε» προς τη μία ή την άλλη πλευρά, ανάλογα με το πώς διαμορφώνονταν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και πώς «εξειδικεύονταν» στην περιοχή και τη χώρα μας.
Τα αστικά πολιτικά κόμματα που δημιουργήθηκαν με την πτώση της χούντας κουβάλησαν και αυτά στο εσωτερικό τους αυτόν το συμβιβασμό, τη διπλή εξάρτηση και πολλές ήταν οι φορές που οι εξελίξεις στο εσωτερικό τους καθορίστηκαν από τις «ανάγκες» των ιμπεριαλιστών. Καμία εκλογή αρχηγού στα δύο αστικά πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν από το 1974 και δώθε δεν έγινε χωρίς την «έγκριση» και πολλές φορές την ωμή επέμβαση των ιμπεριαλιστικών παραγόντων. Η απαρίθμησή τους θα είχε σημασία και πρέπει να γίνει για να αποδείξει πόσο «αυτόνομα» δρούσε το αστικό πολιτικό προσωπικό όλην αυτή την περίοδο. Δυστυχώς, το συμβιβασμό που καθόρισε τα χαρακτηριστικά και την πορεία της χώρας από τη μεταπολίτευση και δώθε αποδέχθηκε «εν πολλοίς» και η ηγεσία των ρεβιζιονιστών και των δύο πλευρών, συμμορφώθηκε και προσαρμόστηκε σε αυτόν, με αποτέλεσμα να αφοπλίσει πολιτικά και ιδεολογικά το κίνημα απέναντι στις αστικές και ιμπεριαλιστικές επιταγές, να το διαλύσει και να παραδώσει την εργατική τάξη και το λαό έρμαιο στις ορέξεις τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σήμερα η λαϊκή οργή και αγανάκτηση εκφράζεται και απέναντί τους, ο κόσμος τούς θεωρεί συνυπεύθυνους με το αστικό πολιτικό σύστημα.
Το αστικό πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί που το «υπηρέτησαν» αυτές τις δεκαετίες ήταν «αφοσιωμένοι» στο έργο τους: την επίθεση στο λαό και τις καταχτήσεις του. Η «αυτονομία» του πολιτικού συστήματος από το κεφάλαιο και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση έχει τα όριά της, και αυτά τα «αντιλήφθηκαν» όσοι έχουν κάνει απόπειρες, το προηγούμενο διάστημα, για δημιουργία «νέων» αστικών σχηματισμών. Σήμερα όμως αυτό που επιχειρείται δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με προηγούμενες «προσπάθειες», γιατί τις συνθήκες σήμερα τις καθορίζει ο οξύτατος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και αυτός θα «σφραγίσει» τις εξελίξεις και όχι οι παράγοντες του ντόπιου κεφαλαίου, αυτοί θα περιοριστούν σε δικές τους «αρμοδιότητες» που κυρίως έχουν να κάνουν με την κατασυκοφάντηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, με τον αποπροσανατολισμό του λαού και την κατοχύρωση της πεποίθησης ότι ο λαός είναι ο ένοχος, αφού ανέχθηκε τόσα χρόνια «αυτούς» τους κλέφτες και τους ψεύτες. Με την προσθήκη ότι και ο λαός «ωφελήθηκε», αφού οι «πολιτικοί τού έκαναν όλα τα χατίρια και τα ρουσφέτια και έτσι φτάσαμε στην καταστροφή».
Οι «λύσεις» που θα δώσουν οι ιμπεριαλιστές στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας δεν έχουν να κάνει μόνο με το «οικονομικό πεδίο», αλλά και με το γεωστρατηγικό, το ζήτημα της πολιτικής- στρατιωτικής κυριαρχίας σε μια «καυτή» περιοχή του πλανήτη, και ως εκ τούτου οι συνέπειες των «λύσεων» αυτών θα είναι ιδιαίτερα επώδυνες για το λαό και τη χώρα.
Η εργατική τάξη και ο λαός δεν έχουν να διαλέξουν «προστάτες», είτε αυτοί ανήκουν στην «ντόπια επιχειρηματικότητα» είτε στους ξένους ιμπεριαλιστές. Ο λαός έχει τα δικά του συμφέροντα, τις δικές του ανάγκες και αγωνίες, δεν έχει κανένα λόγο να δείξει καμία «κατανόηση» στα παιχνίδια και τους ανταγωνισμούς κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών, έχει πολλούς λόγους να είναι ενάντιά τους, να οργανώσει την πολιτική του πάλη ανεξάρτητα από τις επιρροές του αστισμού και των ιμπεριαλιστών «προστατών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου