Το γενικευμένο ανάθεμα σε «εκείνους που έβαλαν φωτιά σ’ ένα κτίριο (στην τράπεζα Marfin στην οδό Σταδίου), αδιαφορώντας για το αν υπήρχαν ή αν θα πέθαιναν άνθρωποι μέσα σε αυτό...» είναι προς το παρόν το νέο μέτρο του ανθρωπισμού. Ενός ανθρωπισμού που επιχειρεί να συγκαλύψει την υποκρισία πολλών, και από διάφορες πλευρές, πίσω από δηλώσεις συντριβής για το θάνατο τριών ανθρώπων, τριών εργαζομένων που βρέθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να βρεθούν, δεν έχει και τόση σημασία, στο χώρο εργασίας κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης.
Αν για την «οικογένεια της Marfin» τα πράγματα είναι απλά, αφού υπέστη μονάχα ζημιές στο σταθερό και... μεταβλητό κεφάλαιό της. Αν για το πολιτικο - τηλεοπτικό κατεστημένο που πυρπολεί καθημερινά την ανθρώπινη ζωή, κάνοντας στάχτη ανάγκες και δικαιώματα εργαζομένων, ο θάνατος τριών ανθρώπων είναι «μοιραία απώλεια», αφού η «αλόγιστη» λαϊκή οργή υποθάλπει την τυφλή βία, μια βία που πρέπει οπωσδήποτε να καταδικαστεί «απ’ όπου και αν προέρχεται» (μήπως και από τις δυνάμεις καταστολής;) με αλλεπάλληλες δηλώσεις μετανοίας. Αν λοιπόν είναι «απλά τα πράγματα» για όσους μετράνε τις ανθρώπινες ζωές με επιτόκια, δάνεια, δείκτες και spread, δεν είναι το ίδιο απλά για τα πλατιά λαϊκά στρώματα που σοκαρισμένα από τη γενικευμένη επίθεση προσπαθούν να διακρίνουν τους δήμιους από τους «σωτήρες», να ξεχωρίσει τους φίλους από τους εχθρούς, να βρούνε διέξοδο από τον κοινωνικό καιάδα στον οποίο θέλει να ρίξει το λαό ένα ολόκληρο κοινωνικοοικονομικό σύστημα -της αγοράς, του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού, του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Δεν είναι απλά τα πράγματα για τους εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς και διαδηλωτές που πλημμύρισαν τους δρόμους στις 5 Μάη, αναζητώντας τρόπους, δρόμους και διαδρομές αντίστασης στην πιο βάρβαρη επίθεση εδώ και δεκαετίες. Κι ας έδωσαν ξεκάθαρη απάντηση εναντίωσης στην πτώχευση και τη χρεωκοπία του λαού.
Η λαϊκή οργή, ακόμη και όταν εκδηλώνεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα, δεν έχει πουθενά και σε κανέναν να απολογηθεί, γιατί έχει ως αναφορά την κοινωνία και τις ανάγκες της. Αντίθετα, η βία του συστήματος αναφέρεται στο «δικαίωμα» των εκμεταλλευτών στην εκμετάλλευση, στο «δικαίωμα» της εξουσίας να εξουσιάζει.
Πού όμως αναφέρεται η βία που εκδηλώθηκε με τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin; Ο θάνατος τριών εργαζομένων φαίνεται ότι «διευκόλυνε» πολλούς στο να δοθεί η «επαναστατική απάντηση»: πρόκειται για απολίτικους, αυτιστικούς, χούλιγκαν, μηδενιστές, υπερεγωιστές, ηλίθιους δολοφόνους που θα τους πλήρωνε το κράτος για το έργο τους, και άλλα πολλά. Βέβαια, αν δεν υπήρχαν οι νεκροί, θα είχαμε «ακόμη ένα χτύπημα κατά του κράτους και των τραπεζών», τώρα όμως...
Τα πράγματα δεν είναι καθόλου «εύκολο» να εξηγηθούν στο χώρο της «κοινωνικής αντι-βίας» που ανακάλυψαν, άλλοι καθυστερημένα, άλλοι απρόθυμα και εκβιαστικά και άλλοι καθόλου, τη «γοητεία» των εργατικών αγώνων, του εργατικού κινήματος, της πολιτικής και οργανωμένης πάλης, τη «γοητεία» του κινήματος μετά από μια ολόκληρη διαδρομή απαξίωσης του «συμβιβασμένου και υποταγμένου» μεροκαματιάρη που ονειρεύεται τη «μικροαστική ζωή». Το δυστύχημα είναι ότι ορισμένοι τα ανακαλύπτουν όλα αυτά για να συσκοτίσουν και να διαχύσουν τις ευθύνες. Τώρα είναι το κίνημα, κάθε διαδηλωτής και διαδηλώτρια που «διεμβολίζεται ηθικά» από το θάνατο των τριών ανθρώπων. Τώρα είναι το κίνημα, και μόνο ως κομμάτι του κινήματος ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος, που ανέχτηκε, δεν πρόλαβε, δεν προνόησε, παρέλειψε, δεν κατόρθωσε να εμποδίσει το «κακό».
Επειδή, λοιπόν, είναι αδύνατον (...ως κίνημα), να κάνουμε στο εξής εξονυχιστικό έλεγχο για ανθρώπινες ζωές πριν την πυρπόληση κτιρίων και τραπεζών, θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε συνολικά και συλλογικά τις έννοιες της πολιτικής, της οργανωμένης πάλης, της περιφρούρησης πολιτικών στόχων και μορφών της πάλης. Να κονταροχτυπηθούμε, αν χρειαστεί με λογικές, ευρέως διαδεδομένες ή στεγασμένες στον αντιεξουσιαστικό –αναρχικό χώρο, της ενστικτώδους εξατομικευμένης «εξέγερσης» που δεν συμπεριλαμβάνει και δεν λογαριάζει τις εργαζόμενες μάζες στα «εξεγερσιακά σχέδια».
Η συζήτηση αυτή βέβαια αφορά το κίνημα που οφείλει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση και στάση ώστε να προχωρήσει η μάχη του εργατικού και λαϊκού κινήματος με το σύστημα της κοινωνικής βαρβαρότητας που... θρηνεί για τα θύματά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου