Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Τα νέα τους μέτρα αυξάνουν τον χρόνο εργασίας με ταυτόχρονη μείωση της σύνταξης, κόβουν τις συντάξεις από τις χήρες και “επανεξετάζουν” τις αναπηρικές. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, ο μισθός του νέου εργαζόμενου, απελευθέρωση των απολύσεων, η μείωση έως και κατάργηση της αποζημίωσης, ήταν σχεδιασμένα και συζητιόταν εδώ και χρόνια με την λεγόμενη flexiqurity και σε όλες τις συνόδους που μαζεύονταν οι ισχυροί ή καλύτερα το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου.
Τώρα με πρόσχημα την κρίση η υποταγμένη κυβέρνηση στην ΕΕ και το ΔΝΤ, για λογαριασμό του κεφαλαίου, επιτίθεται στο σύνολο των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες των εργαζόμενων.
Όσο και αν βουρκώνει ο Λοβέρδος, όσο και αν προσπαθεί να μας πείσει ότι θα αγωνιστεί για να καλυτερέψει η ζωή μας, γιατί αυτός και η κυβέρνηση πονούν και υποφέρουν για την δεινή κατάσταση στην οποία έχουν φέρει τους εργαζόμενους, δεν μπορεί να κατευνάσει την οργή των εργαζόμενων.
Τα μέτρα τα είχαν αποφασίσει και τα είχαν συμφωνήσει και δεν είναι τα τελευταία. Έρχονται και άλλα και στόχος είνα να μη μείνει κανένα δικαίωμα στους εργαζόμενους. Να γίνουμε δούλοι, χωρίς φωνή, να μη μπορούν να οργανώσουν καμιά αντίδραση, να μη μπορούν να αντισταθούν.Και αυτό το βλέπουμε να επεκτείνεται σε όλη την Ευρώπη.
Είναι καθαρό ότι μόνο με την αντίσταση και την πάλη μας μπορούμε να βάλουμε φραγμό στην επίθεση, μέσα από ένα όσο το δυνατό μαζικότερο κίνημα που θα αγκαλιάζει όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους ή και μεγαλύτερους, που αγανακτούν και αναζητούν τρόπους να αντιδράσουν, που αγανακτούν με την στάση των συμβιβασμένων ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, και ελπίζουν σε ένα κίνημα για την ανατροπή των μέτρων.
Για να νικήσουμε πρέπει να βγούμε στους δρόμους, στις 5 και τις 20 Μάη δείξαμε ότι μπορούμε, πρέπει να βρεθούμε σε επιτροπές και πρωτοβουλίες στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στις γειτονιές μας!
Να νοιώσουμε και να πιστέψουμε ότι είμαστε πολλοί, και να αγωνιστούμε κόντρα σ’ όλους αυτούς που θέλουν να μας πείσουν ότι τα μέτρα τους θα περάσουν γιατί είναι απαραίτητα και για το καλό μας!
Το δικαίωμα στην δουλειά, το δικαίωμα στην ασφάλιση, το δικαίωμα στην περίθαλψη, το δικαίωμα σε μια ζωή χωρίς πόλεμο μας ανήκουν και θα τα υπερασπιστούμε!
Όσο και αν βουρκώνει ο Λοβέρδος, όσο και αν προσπαθεί να μας πείσει ότι θα αγωνιστεί για να καλυτερέψει η ζωή μας, γιατί αυτός και η κυβέρνηση πονούν και υποφέρουν για την δεινή κατάσταση στην οποία έχουν φέρει τους εργαζόμενους, δεν μπορεί να κατευνάσει την οργή των εργαζόμενων.
Τα μέτρα τα είχαν αποφασίσει και τα είχαν συμφωνήσει και δεν είναι τα τελευταία. Έρχονται και άλλα και στόχος είνα να μη μείνει κανένα δικαίωμα στους εργαζόμενους. Να γίνουμε δούλοι, χωρίς φωνή, να μη μπορούν να οργανώσουν καμιά αντίδραση, να μη μπορούν να αντισταθούν.Και αυτό το βλέπουμε να επεκτείνεται σε όλη την Ευρώπη.
Είναι καθαρό ότι μόνο με την αντίσταση και την πάλη μας μπορούμε να βάλουμε φραγμό στην επίθεση, μέσα από ένα όσο το δυνατό μαζικότερο κίνημα που θα αγκαλιάζει όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους νέους ή και μεγαλύτερους, που αγανακτούν και αναζητούν τρόπους να αντιδράσουν, που αγανακτούν με την στάση των συμβιβασμένων ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, και ελπίζουν σε ένα κίνημα για την ανατροπή των μέτρων.
Για να νικήσουμε πρέπει να βγούμε στους δρόμους, στις 5 και τις 20 Μάη δείξαμε ότι μπορούμε, πρέπει να βρεθούμε σε επιτροπές και πρωτοβουλίες στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στις γειτονιές μας!
Να νοιώσουμε και να πιστέψουμε ότι είμαστε πολλοί, και να αγωνιστούμε κόντρα σ’ όλους αυτούς που θέλουν να μας πείσουν ότι τα μέτρα τους θα περάσουν γιατί είναι απαραίτητα και για το καλό μας!
Το δικαίωμα στην δουλειά, το δικαίωμα στην ασφάλιση, το δικαίωμα στην περίθαλψη, το δικαίωμα σε μια ζωή χωρίς πόλεμο μας ανήκουν και θα τα υπερασπιστούμε!
ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΙΟΥΝΗ, στις 11 πμ,ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ!
2 σχόλια:
Μην ξεχνιώσαστε. Ρίξτε βάρος στην ανάγκη οργανωμένης πάλης,στους συλλόγους,στους Δημους,στα σωματεία, στις γειτονιές.Όπου είναι δυνατόν να αναπτηχθεί ένα κίνημα, μαζικό και αποφασισμένο να διεκδικήσει και να ανατρέψει τα σχέδιά τους. Είναι δύσκολο, ο εργαζόμενος το μόνο που διαθέτει είναι το ταξικό του ένστικτο και αυτό μόνο μέσα απο τους καθημερινούς αγώνες μπορεί να μετατραπεί σε ταξική συνείδηση.Ας βγούμε έξω και τα όσα ιδεολογικά μας χωρίζουν θα τα βρούμε στην πορεία των αγώνων.
Και όπως λέω "ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ
ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΤΟΝ
ΠΛΟΥΤΟ."
Δεν γίνετε να μας πέρνουν φαλάγγι.
Υ.Γ Φυσικά είμαστε αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό λαό και φυσικά καταδικάζουμε απερίφραστα τις δολοφονικές ενέργειες των σιωνιστών Ναζί.
Το ένα δεν αποκλείει το άλλο φυσικά. Μη σου πω ότι και συνδιάζονται, μια και ο αντιιμπεριαλισμός πρέπει να γίνει βασικό "συστατικό" του αγώνα μας. Σε αυτή τη φάση πάντως η αλληλεγγύη στους συλληφθέντες προείχε, πέρα από ενστάσεις που μπορεί να υπάρχουν, και υπάρχουν, για τέοιες κινήσεις. Η αλληλεγγύη των λαών ενισχύει κάθε αγώνα και σε κάθε μια χώρα χωριστά. Δε νομίζω πάντως ότι διαφωνούμε σε κάτι, συμφωνώ με το τελείωμα του μηνύματός σου. Κοινή Δράση και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε, θα τα λύσει το ίδιο το κίνημα.
Δημοσίευση σχολίου