Πολιτική εκδήλωση στη μνήμη του αγωνιστή του αγροτικού κινήματος, αγροτοσυνδικαλιστή και στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ), σ. Χρήστου Μπενέκη, έγινε το πρωί της Κυριακής 6 Ιούνη στο χωριό του, την Κρανιά Καρδίτσας. Δεκάδες αγρότες, συγχωριανοί του, συναγωνιστές και σύντροφοί του τίμησαν με την παρουσία τους τη μνήμη του. Η σεμνή εκδήλωση άρχισε με σύντομες ομιλίες από τους προέδρους των αγροτικών συλλόγων Παλαμά και Αγίας Τριάδας και στη συνέχεια έγινε η κεντρική ομιλία εκ μέρους του ΚΚΕ(μ-λ).
Αποσπάσματα από την ομιλία του ΚΚΕ(μ-λ):
Η σημερινή μας εκδήλωση γίνεται για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός ξεχωριστού συντρόφου μας που πρόωρα, μόλις σε ηλικία 50 χρόνων, και αναπάντεχα, μέσα σε λίγες μέρες, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, έφυγε από κοντά μας.
Τον Χρήστο Μπενέκη όλοι σας τον είχατε γνωρίσει. Τον είχατε γνωρίσει σαν συγχωριανό σας. Τον είχατε γνωρίσει σαν συνάδελφό σας αγρότη. Τον είχατε γνωρίσει σαν συνεργάτη ή σαν φίλο στην παρέα και στο καφενείο. Μα, πάνω απ' όλα και πρώτα απ' όλα, τον είχατε γνωρίσει σαν κομμουνιστή.
Γι' αυτόν τον κομμουνιστή Χρήστο Μπενέκη οργανώσαμε τη σημερινή εκδήλωση. Για αυτόν τον κομμουνιστή και σύντροφό μας θέλουμε σήμερα να πούμε δυο λόγια τιμώντας τη μνήμη του.
Βέβαια, αν σήμερα εδώ μαζί μας ήταν ο σ. Χρήστος, σίγουρα θα μας γκρίνιαζε. Με τη γνωστή του «τσατίλα» (θα τη θυμάστε) θα διαφωνούσε και θα μας έκανε κριτική που στήσαμε για αυτόν ολόκληρη εκδήλωση. Δεν τα ήθελε αυτά ο Χρήστος. Είχε τη σεμνότητα που διακρίνει τους αριστερούς ανθρώπους. Δεν του άρεσαν τα πολλά λόγια και τα λιβανίσματα. «Αφήστε τα αυτά τώρα –θα μας έλεγε– να μιλήσουμε για την ουσία. Να μιλήσουμε για τα προβλήματα του λαού, για τα προβλήματα της αγροτιάς, για το λαϊκό κίνημα, για την Αριστερά...». Και θα 'χε δίκιο. Γιατί δεν ταιριάζουν στους κομμουνιστές τα μεγάλα λόγια, οι τιμές και τα «βαριά» μνημόσυνα. Και άλλωστε, σήμερα –θα μας υπενθύμιζε ξανά ο σ. Χρήστος– άλλα είναι τα καθήκοντα που μπαίνουν για τους κομμουνιστές και όχι να οργανώνουν μνημόσυνα.
Τα σκεφτήκαμε και εμείς όλα αυτά. Τα ζυγιάσαμε, τα συνυπολογίσαμε και παρ' όλα αυτά αποφασίσαμε να την κάνουμε τη σημερινή εκδήλωση. Οχι για να του αποδώσουμε «μετά θάνατο τιμές», ούτε για να «λιβανίσουμε» έναν «δικό μας», έναν σύντροφό μας. Θα 'ναι σαν να «βλογάμε τα γένια» και κάτι τέτοιο δεν το θέλουμε. Θέλουμε όμως –το θεωρούμε καθήκον μας– να τιμήσουμε τον αγωνιστή Χρήστο Μπενέκη. Εναν αγωνιστή που έδωσε πολλά, πάρα πολλά, όχι μόνο στην οργάνωσή του το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά κυρίως στο λαϊκό και αγροτικό κίνημα. Εναν αγωνιστή που υπηρέτησε σ' όλη του τη ζωή τη λαϊκή υπόθεση. Που δεν έλειψε από κανέναν αγώνα, μικρό ή μεγάλο. Που πρωτοστάτησε, χρόνια τώρα, σ' όλες τις κινητοποιήσεις της αγροτιάς, στο νομό μας αλλά και πανελλαδικά. Που με τη στάση του, τους αγώνες του, τις πολιτικές του θέσεις αναδείχτηκε σε οργανωτή και καθοδηγητή της αγροτιάς, σε αγροτικό στέλεχος πρώτης γραμμής.
Δεν βρέθηκε «τυχαία» στην Αριστερά ο σ. Χρήστος. Σαν αγρότης, παλιότερα σαν εργάτης, σαν ναυτεργάτης για κάποια φεγγάρια, έζησε στο πετσί του την εκμετάλλευση και την καταπίεση του λαού μας. Από πολύ νωρίς, από νεαρή ηλικία, διαμόρφωσε το ταξικό του κριτήριο και από πολύ νωρίς διάλεξε ταξικό στρατόπεδο. Από πολύ νωρίς επίσης εντάχθηκε και στην Αριστερά. Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του αγροτικού συλλόγου του χωριού του. Στις τελευταίες εκλογές για νέο διοικητικό συμβούλιο (έγιναν λίγους μήνες πριν από το θάνατό του), δεν έβαλε υποψηφιότητα «για να μπουν μπροστά οι νέοι», όπως έλεγε. Σαν να ήξερε…
Εντονη ήταν και η παρέμβασή του στα «τοπικά» ζητήματα και για ένα χρονικό διάστημα εκλέχθηκε πρόεδρος στην –πριν από τον «Καποδίστρια»- κοινότητα Κρανιάς. Τέλη της δεκαετίας του '70, αρχές του '80 οργανώθηκε στην ΚΝΕ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ, όπου αναδείχθηκε σε διάφορα καθοδηγητικά πόστα, και διατέλεσε μέλος αχτιδικών και νομαρχιακών επιτροπών. Είχε αυταπάτες –όπως ο ίδιος αργότερα το παραδέχτηκε– «να αλλάξει το κόμμα από τα μέσα». Ξεμπέρδεψε μ' αυτές τις αυταπάτες στις αρχές τις δεκαετίας του '90. Είχαν προηγηθεί οι μεγάλες ανατροπές του '89-90, οι καταρρεύσεις του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, οι αλλεπάλληλες κρίσεις του ΚΚΕ, οι αποχωρήσεις χιλιάδων μελών και στελεχών του είτε προς το ΝΑΡ (που μόλις είχε συγκροτηθεί) είτε προς τον τότε Συνασπισμό. Ηταν η εποχή που προβοκαρίστηκε συνολικά η Αριστερά, που ντρεπόσουν να πεις ότι είσαι κομμουνιστής. Και το κυριότερο: ήταν η εποχή της απογοήτευσης, εποχή που χιλιάδες και χιλιάδες αριστεροί άνθρωποι «έσπαζαν», ξέκοβαν από την Αριστερά, εγκατέλειπαν την οργανωμένη πάλη, διάλεγαν το δρόμο της αποστράτευσης, της παραίτησης, της ιδιώτευσης.
Δεν ήταν απ' αυτούς ο Χρήστος. Πήγε «κόντρα στο ρεύμα». Το πάλεψε με τον τρόπο που δεκαετίες τώρα ξέρουν να το παλεύουν οι κομμουνιστές: επιμένοντας στην οργανωμένη πάλη και χωρίς στιγμή να ξεκόψει από τους αγροτικούς και λαϊκούς αγώνες. Δεν απογοητεύτηκε, δεν έχασε την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ(μ-λ). Μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ), στο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, στις πάμπολλες πρωτοβουλίες κοινής δράσης, στις εκλογικές μάχες (υποψήφιος βουλευτής σ' όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις), στις παρεμβάσεις για αποχή στις ευρωεκλογές και –κυρίως– στο αγροτικό κίνημα ο σ. Χρήστος πάλεψε για τη λαϊκή υπόθεση μέχρι και τις τελευταίες του μέρες.
Η ένταξή του στην οργάνωσή μας δεν έγινε «αβασάνιστα». Είχε θέσεις και πολιτικές απόψεις ο σ. Χρήστος. Είχε ερωτηματικά και έψαχνε απαντήσεις για τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούσαν και απασχολούν τους αριστερούς ανθρώπους. Για την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος παγκόσμια και στη χώρα μας, για την παλινόρθωση και την επικράτηση της Νέας Αστικής Τάξης στην τότε ΕΣΣΔ, για την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, για την οπισθοχώρηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, για τις ευθύνες του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού στη χώρα μας κ.λπ. Και αυτές οι προσωπικές θέσεις, απόψεις και αναζητήσεις ήταν που «βάρυναν» στην επιλογή του. Οπως ο ίδιος έλεγε, η αποχώρησή του από το ΚΚΕ και η ένταξή του στο ΚΚΕ(μ-λ) ήταν μια συνειδητή ατομική επιλογή που έγινε με βάση τις συνολικότερες προσωπικές εκτιμήσεις του για την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Ο ίδιος διαχώριζε τη θέση του από τις τότε «οργανωμένες» αποχωρήσεις που κυρίως οφείλονταν στην τότε πολιτική συγκυρία (συνεργασία ΚΚΕ με ΝΔ, κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα κ.λπ.) και δεν είχαν συνολικότερες αναφορές και προσανατολισμούς.
Για το ΚΚΕ(μ-λ) ο Χρήστος Μπενέκης ήταν ένας ξεχωριστός σύντροφος. Με την πολιτική συγκρότηση που είχε και το υψηλό πολιτικό του επίπεδο αναδείχτηκε σε στέλεχος της οργάνωσής μας. Είχε πλατιά κατάρτιση και βαθιά γνώση των αγροτικών ζητημάτων. Παρακολουθούσε τις εξελίξεις, ήταν ενημερωμένος και είχε άποψη για όλα σχεδόν τα ζητήματα που αφορούσαν τον αγροτικό χώρο. Ιδιαίτερα οξυμένο είχε το ταξικό του κριτήριο. Μπορούσε έτσι εύκολα να διακρίνει την ταξική πολιτική, να αναλύσει τα μέτρα της κυβέρνησης, να κρίνει την πολιτική του συστήματος, να κατανοήσει τα προβλήματα του αγροτόκοσμου. Αυτό το ταξικό του κριτήριο και μαζί η πολιτική του ένταξη βοήθησαν το σ. Χρήστο να μην ταλαντεύεται και να έχει πάντα ξεκάθαρη θέση. Πάντα κόντρα στο σύστημα, απέναντι στα κόμματά του, ενάντια στην αντιλαϊκή και αντιαγροτική πολιτική. Πάντα από τη μεριά των συμφερόντων του λαού, της αγροτιάς, της εργατικής τάξης.
Καθοριστική ήταν η συμβολή του στη διαμόρφωση όσο και στην προώθηση της πολιτικής γραμμής της οργάνωσής μας για τα αγροτικά ζητήματα. Με άρθρα στον τοπικό Τύπο, με παρεμβάσεις και συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, με ομιλίες σε χωριά κ.λπ. ήξερε να θέτει την ουσία των ζητημάτων, να βοηθά στο σωστό προσανατολισμό της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Ενάντια στην ΕΕ, στην ΚΑΠ, στις πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων που χρόνια τώρα ξεκληρίζουν τη φτωχομεσαία αγροτιά και βαθαίνουν την εξάρτηση (διατροφική και όχι μόνο…) της χώρας μας. Ενάντια στον αποπροσανατολισμό των αγροτών με τις «αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών», «εναλλακτικές καλλιέργειες» κ.λπ. Με μέσο πάλης τα διεκδικητικά-συνδικαλιστικά όργανα των αγροτών και όχι τα «οικονομικά», δηλαδή μέσα από το αγροτικό κίνημα και με τους αγροτικούς συλλόγους και όχι με τους όποιους συνεταιρισμούς, «παλιούς» ή «νέους», «παραγωγικούς» ή «καταναλωτικούς» κ.λπ. Για την ανάπτυξη του αγροτικού κινήματος, για το ξεπέρασμα της πολυδιάσπασης, για την ενότητα της φτωχομεσαίας αγροτιάς με ένα σύλλογο σε κάθε χωριό και μια ομοσπονδία ανά νομό. Για ένα μαζικό, αγωνιστικό αγροτικό κίνημα που θα παλεύει στο πλευρό του λαού και της εργατικής τάξης για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, ο μόνος δρόμος που μπορεί να δώσει προοπτική και διέξοδο στους αγώνες της φτωχομεσαίας αγροτιάς.
Ο σ. Χρήστος έφυγε από κοντά μας σε μια δύσκολη περίοδο. Σε μια περίοδο που η επίθεση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στο λαό και τους εργαζόμενους έχει πάρει πρωτόγνωρες, ιστορικές διαστάσεις. Δικαιώματα και καταχτήσεις δεκαετιών μπήκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Θέλει το κεφάλαιο να πάρει πίσω ό,τι αναγκάστηκε να παραχωρήσει τις τελευταίες δεκαετίες κάτω από την πίεση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, ασφάλιση, συλλογικές συμβάσεις, μονιμότητα, παιδεία, υγεία, όλα χτυπιούνται, όλα κατεδαφίζονται. Εκποιεί η αστική τάξη το λαό και τη χώρα στους ξένους προστάτες, σε ευρωπαίους και αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω. Αυτή η επίθεση «πατάει» πάνω στην αποσυγκρότηση, στη διάλυση του λαϊκού κινήματος. Δεν έχει ο λαός, οι εργαζόμενοι, η αγροτιά τα «εργαλεία» εκείνα που χρειάζονται για να αντισταθεί σ' αυτή την επίθεση. Δεν έχει σωματεία, συλλόγους, συνδικάτα, δεν έχει Αριστερά, δεν έχει κόμμα. Και για να ανακοπεί αυτή η επίθεση, από κει πρέπει ν’ αρχίσουμε.
Να συγκροτήσουμε τη λαϊκή αντίσταση. Παντού όπου ζει, όπου εργάζεται, όπου σπουδάζει ο λαός. Να στήσουμε παντού επιτροπές, πρωτοβουλίες, σχήματα κοινής δράσης και αντίστασης. Για να αντισταθούμε στην επίθεση, για να υπερασπιστούμε τις καταχτήσεις μας, για να οικοδομήσουμε την Αριστερά που απαιτούν οι καιροί. Εχουμε λοιπόν πολλά να κάνουμε. Είναι «βουνό» τα καθήκοντά μας. Είναι όμως και ο μόνος δρόμος που έχει να βαδίσει ο λαός μας. Σε μια τέτοια συγκυρία σαν τη σημερινή, το κενό που αφήνει ο σ. Χρήστος φαντάζει ακόμα μεγαλύτερο, η απώλεια περισσότερο δυσαναπλήρωτη. Γιατί ο Χρήστος Μπενέκης είχε ακόμα να προσφέρει πολλά στο λαϊκό και αγροτικό κίνημα. Είμαστε όμως αισιόδοξοι. Ξέρουμε ότι ο λαός μας και η φτωχομεσαία αγροτιά θα «γεννήσουν» νέους αγωνιστές που θα συνεχίσουν τους αγώνες του, που θα πάρουν τη θέση του στα μπλόκα και στις διαδηλώσεις. Γι' αυτό είμαστε σίγουροι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου