Την προηγούμενη Παρασκευή, μερικές γυναίκες έκαναν ένα διαφορετικό προσκύνημα στο νησί Τρίκερι. Οι πρώην εξόριστες του στρατοπέδου, το οποίο λειτουργούσε στη διάρκεια του Εμφυλίου, επέστρεψαν στον χώρο εγκλεισμού, αλλά και μαρτυρίου τους.
Ο γράφων το μικρό αυτό άρθρο επισκέφτηκε τις πρώην εξόριστες την Κυριακή, καθώς η προβολή από την Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών Μαγνησίας στην οποία συμμετέχω, του ντοκιμαντέρ «Η ζωή στους βράχους» που αναφέρεται σε μεγάλο βαθμό στις δικές τους περιπέτειες, μας είχε φέρει σε επαφή.
Η συνομιλίες μου με αρκετές από τις γυναίκες αυτές ήταν μία αποκάλυψη. Μου είπαν πως τα χρόνια εκείνα της εξορίας, δεν είχαν αντιληφθεί πόσο όμορφο ήταν το νησί και τώρα προσπαθούν να αναπληρώσουν το χαμένο έδαφος.
Ο γράφων το μικρό αυτό άρθρο επισκέφτηκε τις πρώην εξόριστες την Κυριακή, καθώς η προβολή από την Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών Μαγνησίας στην οποία συμμετέχω, του ντοκιμαντέρ «Η ζωή στους βράχους» που αναφέρεται σε μεγάλο βαθμό στις δικές τους περιπέτειες, μας είχε φέρει σε επαφή.
Η συνομιλίες μου με αρκετές από τις γυναίκες αυτές ήταν μία αποκάλυψη. Μου είπαν πως τα χρόνια εκείνα της εξορίας, δεν είχαν αντιληφθεί πόσο όμορφο ήταν το νησί και τώρα προσπαθούν να αναπληρώσουν το χαμένο έδαφος.
Όμως ο πραγματικός λόγος της επίσκεψης τους είναι να προσκυνήσουν τον τόπο στον οποίο υπέφεραν τόσα πολλά και να τιμήσουν και τις συναγωνίστριες τους, που δεν μπόρεσαν να έλθουν ή έχουν πια φύγει.
Θα μπορούσε κανείς να γράψει ολόκληρο βιβλίο με τις αφηγήσεις και τις ιστορίες τους. Εξάλλου έχουν ήδη γραφτεί αρκετά, ενώ κι ένα ακόμη συνεργείο με νέες κοπέλες από τις ΗΠΑ κατέγραφε συνεντεύξεις, κάτι που δείχνει το παγκόσμιο ενδιαφέρον για τα γεγονότα.
Τι μου έκανε όμως εντύπωση; Η ζωντάνια τους, το χιούμορ τους, η διάθεση για ζωή, η καθαρή τους σκέψη, οι προβληματισμοί για τα παρελθόντα, αλλά και για τα σημερινά γεγονότα, η έντονη πολιτικοποίηση, όχι μόνο με βάση τα περασμένα πάθη, αλλά και για τα σύγχρονα τεκταινόμενα.
Αν μετάνιωσαν; Ούτε λόγος! Καμιά τους δε θεώρησε τα χρόνια των φυλακών και της εξορίας ως χαμένα χρόνια, ούτε νιώθουν πως έχουν τελειώσει τα χρέη τους. «Δεν έχουμε αποφυλακιστεί ακόμα» μου είπαν χαρακτηριστικά. «Με άδεια μας έβγαλαν από την εξορία, ποιος ξέρει;». Ενδεικτικά τα λόγια τους και του χιούμορ που διαθέτουν, αλλά και ενός αγώνα που πιστεύουν πως δε δικαιώθηκε ακόμα.
Πάντως το παράπονο τους είναι πως δεν έχει υπάρξει ακόμα πλήρης αναγνώριση των θυσιών, όχι μόνο των δικών τους, αλλά ενός ολόκληρου λαού.
Πάνω σ’ αυτό θα είχα να κάνω μια πρόταση: Δεν ξέρω αν υπάρχει ήδη, όμως θεωρώ πως αν δεν υπάρχει, θα πρέπει να στηθεί ένα μνημείο, ένα «σήμα» με την αρχαιοελληνική έννοια στον τόπο αυτό, το οποίο να θυμίζει σε όσους περνούν από την περιοχή πως πολλοί άνθρωποι έδωσαν χρόνια από τις ζωές τους, και μερικοί και τις ίδιες τις ζωές τους, για να έχουμε όση δημοκρατία και ελευθερία έχουμε σήμερα.
Ας μην είναι η Μαγνησία τόπος μόνο διακοπών, αλλά και μνήμης, έγερσης και δράσης.
Όσο για τα υπέροχα αυτά κορίτσια που γνώρισα; Φεύγοντας από το Τρίκερι σιγοτραγουδούσα ένα παλιό τραγούδι: «Τα μαύρα τα μαλλιά μας κι αν ασπρίσαν, δε μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά»
Κώστας Μιχαλάκης
εκπαιδευτικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου