Με πρόσχημα την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας των πολιτικών κομμάτων, των μηχανισμών τους και των πολιτικών προσώπων, η «Επιτροπή της Βενετίας», νομικό συμβουλευτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης, συνέταξε τον λεγόμενο «Κώδικα ορθής πρακτικής και συμπεριφοράς» των κομμάτων. Ο κώδικας αυτός υιοθετήθηκε ήδη από την Πολιτική Επιτροπή της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, αναμένεται η έγκρισή του στην Ολομέλεια, στο Στρασβούργο, μέσα στον Ιούνη, για να γίνει στη συνέχεια υποχρεωτικός νόμος για τα πολικά κόμματα των κρατών–μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Σαφώς και δεν πρόκειται να αποτελέσει στοιχείο «κάθαρσης» των αστικών κομμάτων, των πολιτικών εκφραστών του συστήματος, ενός ολόκληρου πολιτικού προσωπικού που λειτουργεί πιστά βάσει των «άγραφων» (και γραπτών) νόμων, συμφερόντων και αναγκών της κυρίαρχης τάξης, που την «αξιοπιστία» του την έχει χάσει ακριβώς επειδή εκ φύσεως υπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης αυτής σε βάρος του λαού κι επειδή είναι η διαφθορά/διαπλοκή είναι σύμφυτα με το σύστημα αυτό, σύστημα που βρίσκεται σε κρίση και σε σήψη.
Αλλού βρίσκεται ο στόχος των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υπηρετών τους. Η επίθεση που ξετυλίγεται από την Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., την άρχουσα τάξη και την κυβέρνηση δεν θα περιοριστεί μονάχα στα ζωτικά πεδία του μισθού, της σύνταξης, της εργασίας, της ασφάλισης, της περίθαλψης, της εκπαίδευσης, της αφαίρεσης λαϊκών δικαιωμάτων και της έντασης της κρατικής τρομοκρατίας. Η επίθεση στις πολιτικές συγκροτήσεις, οργανώσεις, κόμματα και δυνάμεις που αναφέρονται στο λαϊκό κίνημα, στην Αριστερά, στις αντιστάσεις που πρέπει ν’ αναπτυχθούν αλλά και στην αναγκαιότητα και προοπτική της ανατροπής αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος δεν αποτελεί καθόλου ήσσονος σημασίας ζήτημα για το σύστημα, μέσα κι έξω απ’ τη χώρα. Ετσι, βάσει του κώδικα αυτού, η απαγόρευση της λειτουργίας κομμάτων από τις αρχές ή και η «διάλυσή» τους ακόμα δικαιολογούνται για όσα κόμματα «υποστηρίζουν τη χρήση βίας για την ανατροπή της δημοκρατικής συνταγματικής τάξης». Ετσι ονομάζουν το ισχύον εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα και την πολιτική του διαχείριση.
Απαιτείται λοιπόν δήλωση… συμμόρφωσης και νομιμοφροσύνης προς αυτό. Απαιτείται επίσης η αποδοχή του ελέγχου, από το αστικό κράτος και τους ιμπεριαλιστικούς φορείς, της λειτουργίας, των διαδικασιών και των οικονομικών χρηματοδοτήσεών τους (μέσα από την τήρηση λογιστικών βιβλίων). Μη βιαστείτε να προβλέψετε «έλεγχο», «διαφάνεια» ή αλλαγές στην κρατική χρηματοδότηση των αστικών κομμάτων (μια χρηματοδότηση που αρνείται στην πράξη κάθε επαναστατικός αριστερός φορέας ο οποίος θέλει να είναι συνεπής με τον εαυτό του) ή στους μηχανισμούς μίζας, δοσοληψιών και «οικονομικής στήριξης» με ανταλλάγματα των αστικών κομμάτων απ’ τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα (το σύστημα των οποίων θέτει σε σοβαρό κίνδυνο η δράση ενός πραγματικά επαναστατικού αριστερού φορέα).
Η στόχευση ξανά θα εστιαστεί στις οικονομικές καμπάνιες λαϊκής στήριξης των αγωνιστικών, αριστερών και επαναστατικών οργανώσεων, κομμάτων, φορέων. Ο δε έλεγχος της λειτουργίας και των «δημοκρατικών διαδικασιών» των κομμάτων, που φαντάζει… οξύμωρος, αν αναφερθούμε στην παρέμβαση απ’ το σύστημα και το κράτος του στους πολιτικούς φορείς, αυτών που επιδιώκουν την… ανατροπή του (!!!) και όχι στα αστικά κόμματα (σ’ αυτά, ακόμα και η ταξική, στο πλαίσιό τους, «δημοκρατία» τροποποιείται κατά το δοκούν) αποτελεί ταυτόχρονα σοβαρό και επικίνδυνο «κριτήριο νομιμότητας». Νομιμοποιείται το αστικό κράτος και οι ιμπεριαλιστές να «έχουν λόγο» (και… ρόλο) όσον αφορά την οργάνωση και τη λειτουργία των ανεξάρτητων –ταξικά και πολιτικά– φορέων του αντιπάλου τους; Θα το αποδέχονταν άραγε αυτό οι τελευταίοι εάν δεν είχαν την πρόθεση να… αυτοκτονήσουν; Ο εκφυλισμός βέβαια του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος έχει δώσει και τέτοιου τύπου δείγματα (όπως η παρουσία, για παράδειγμα, δικαστικών αντιπροσώπων σε εκλογικές διαδικασίες σωματείων).
Οπως με πρόσχημα τη λεγόμενη «τακτοποίηση» της οικονομίας διαδραματίζεται η χειρότερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό, έτσι κι εδώ, με πρόσχημα την «τακτοποίηση» του συστήματος πολιτικής διαχείρισης, θα εξαπολυθεί επίθεση απέναντι στις πολιτικές οργανώσεις, κόμματα και συλλογικότητες της εργατικής τάξης και του λαού. Και ο εν λόγω «Κώδικας» αποτελεί μόνο μια πλευρά της επίθεσης αυτής.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου