Πριν τους πάρουν με τις πέτρες

Την ίδια ώρα που κατατίθενται τα νομοσχέδια για την κατάργηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων αλλά και όσων εργασιακών κατακτήσεων απέμειναν, οι ειδήσεις κατακλύζονται από εκθέσεις και "αποκαλύψεις" των εξεταστικών επιτροπών για παραγεγραμμένα σκάνδαλα. Τι γίνεται;

Αρκεί η ερμηνεία ότι όσο εντείνεται η επίθεση της κυβέρνησης και του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου χρειάζεται ο αποπροσανατολισμός μέσω ΜΜΕ -που έχουν αναλάβει, κυριολεκτικά εργολαβικά, να συγκαλύψουν κάθε συστημική ευθύνη και να εξαφανίσουν κάθε είδηση για λαϊκές διεκδικήσεις και διαμαρτυρίες;

Θα λέγαμε ότι αυτή είναι η πρόθεσή τους. Επιδιώκουν, δηλαδή, να περάσει το μήνυμα ότι δεν είναι το σύστημα σάπιο ούτε τα κόμματα που το εκπροσωπούν, ότι πρόκειται απλώς για συμπτώματα παρεκτροπών κάποιων κυβερνητικών και πολιτικών προσώπων που σφετερίστηκαν τη θέση τους, για προσωπικούς σκοπούς. Είναι, επίσης, η προσπάθεια να εφαρμοστεί η επικοινωνιακή πρόταση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ότι για την κρίση και τα δεινά που συσσωρεύτηκαν στις πλάτες των λαών "κάποιοι πρέπει να πάνε φυλακή". Γιατί, μόνο αν χυθεί αίμα στην αρένα, το πλήθος θα ησυχάσει και δεν θα κατασπαράξει τον Καίσαρα.

Είναι προς συζήτηση το πόσο και αν ικανοποιεί η αποπομπή καμένων και ξεχασμένων προ πολλού στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ το "περί δικαίου αίσθημα", κάτι που συνηθίζουν να επικαλούνται όλοι οι κηφήνες που κάθονται στο σβέρκο των εργαζόμενων και ιδιοποιούνται τον μόχθο του. Σίγουρα, όμως, είναι διάχυτος ο φόβος σε όλο το πολιτικό σύστημα ότι θα τους πάρουν με τις πέτρες, αν δεν κάνουν ούτε αυτό. Γιατί στην πραγματικότητα έχουν φροντίσει πρώτα πρώτα όλες τις κατηγορίες αλλά και τα πειστήρια να τις παραγράψουν και να τα διαγράψουν με μπλάνκο, να περιορίσουν τις διώξεις, ακόμη και για μίζες-παρονυχίδες μπροστά στα χοντρά κεφάλαια εξαγοράς των πολιτικών μιας ξεπουλημένης αστικής τάξης, απλά σε κομματικές διαγραφές.

Αυτό αποτελεί τη μια πλευρά της όλης προσπάθειας ξαναστησίματος των επιτροπών ελέγχου, που μάλιστα πολύ αμφιβάλλουμε για την αποτελεσματικότητά της, μιας και οι εργαζόμενοι κυριολεκτικά έχουν κλείσει τ' αυτιά τους σ' αυτές τις αποπροσανατολιστικές σειρήνες μπροστά στην επίθεση που δέχονται. Αμφιβάλλουμε και για τη σημασία που το ίδιο το σύστημα της προσδίδει.

Υπάρχει και η άλλη ανάγνωση, που μάλλον έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

Πρόκειται για την πραγματική δοκιμασία που διέρχεται το πολιτικό σύστημα σαν συνέπεια της κρίσης και των ιδιαίτερων χαρακτηριστηκών που έχει η ανάπτυξη της ντόπιας αστικής τάξης. Και τα δύο κόμματα έχουν χρεωθεί απέναντι στο λαό, με τρόπο που δεν επιτρέπει αμφισβήτηση, την κρίση αλλά και την εξαθλίωση που αυτή επιφέρει στις πλατιές λαικές μάζες. Έχουν χάσει κάθε δυνατότητα αλληλοκατηγορίας που διατηρούσαν μέχρι πρότινος, μέσα από τη διαδοχή τους στην εξουσία και αποδίδοντας ο ένας στον άλλο την αντιλαϊκή πολιτική που έπρεπε να εφαρμόσουν. Έχουν ταυτιστεί στις πολιτικές τους επιλογές, διαρρηγνύοντας κάθε ιδεολογικό και  πολιτικό μανδύα που μπορούσαν να χρησιμοποιούν μέχρι πρότινος, για να συγκαλύπτουν την κοινότητα των πολιτικών τους.

Όσο η οικονομία του αντζέντη των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των ΗΠΑ επέτρεπε να δημιουργούν τη ψευδαίσθηση ενός ανερχόμενου καπιταλισμού, ο δικομματισμός και η εναλλαγή ανάμεσα στη δεξιά και στη "σοσιαλδημοκρατία", παρ' όλα τα προβλήματα που εμφάνιζε κατά καιρούς, περπάταγε. Την ίδια ώρα που η πολιτική τους ολοένα και συνέπιπτε σε ανώτατο επίπεδο, οι ίδιοι φρόντιζαν να διακηρύσσουν το τέλος των παλιών διακρίσεων σε αριστερά και δεξιά, προλειαίνοντας το έδαφος για την πλήρη σύμπτωση των πολιτικών τους. Ένας διάχυτος κεντρισμός, μια πολιτική χυλού επέτρεπε όχι μόνο την οριζόντια συνύπαρξη των συγκρουόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών συμφερόντων αλλά και την ελεύθερη μετακίνηση του αστικού πολιτικού προσωπικού από τον ένα χώρο στον άλλο, χωρίς να δημιουργούνται  προβλήματα ιδεολογικού στίγματος .

Σε περιόδους κρίσης, όμως, οι συναινέσεις κια τα στρογγυλέματα χάνονται. Η ταξική πάλη θέτει στον καθένα την απαίτηση να πάρει θέση. Η άρνηση της ΝΔ να ψηφίσει το μνημόνιο ναι μεν δεν ανατρέπει τη συνολικότερη συσστράτευσή της στους φορείς της επίθεσης και της εξάρτησης, πλην όμως δημιούργησε ρήγμα σε σχέση με τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η σκληρή εφαρμογή των εντολών της ΕΕ και του ΔΝΤ έχει τις επιπτώσεις της τόσο στο ΠΑΣΟΚ (ερώτηση δεκατεσσάρων κυβερνητικών βουλευτών, ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις , συνδικαλιστικές διαφοροποιήσεις) όσο και στα κόμματα-αναχώματα της λαϊκής αντίδρασης. Η διάσπαση του ΣΥΝ στη βάση των αδιεξόδων που γεννά η ενδοευρωπαϊκή σύγκρουση αλλά και η αναγνώριση ως "εθνικού" του προβλήματος της αναζήτησης διεξόδου από την κρίση και, κατά συνέπεια, η απαίτηση για "δημοκρατικό" κυβερνητισμό έχουν ήδη διασαλεύσει τις ισορροπίες του πολιτικού συστήματος. Πρόκειται για μια διεργασία που αφορά ακόμη και κόμματα που δείχνουν... κλειστά σε τέτοιους κινδύνους (ΚΚΕ), όπου η επιλογή του αναχωρητισμού θεωρείται ασφαλές λιμάνι στην κακοκαιρία που έρχεται. Ανάλογες εξελίξεις παρατηρούνται έστω και δειλά ακόμη και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπου το μέγεθος του προβλήματος οδηγεί είτε σε απογειώσεις "κομμουνιστικών" διεκδικήσεων είτε σε στρογγυλά τραπέζια αναζήτησης νέων γεφυρών ανάμεσα σε κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ και του χώρου.

Όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις θα οξύνονται, οι απαιτήσεις θα καταγράφουν ακόμη πιο καθαρά τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και οι απαραίτητες προσαρμογές των εδώ υποτακτικών θα γίνονται ανελαστικές. Η εμπλοκή του ΔΝΤ και των Αμερικάνων στα εσωτερικά των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών γίνεται ακόμη πιο απροκάλυπτη, με την απαίτηση για τροποποίηση της συνθήκης της Λισαβόνας, ενώ η μετάθεση της συνάντησης Μέρκελ-Σαρκοζί καταγράφει τον εντεινόμενο ενδοευρωπαϊκό καυγά. Η καταβαράθρωση των κομμάτων που βρίσκονταν στην εξουσία (Ουγγαρία, Αγγλία, Ολλανδία) και ο φόβος για κοινωνική ανατραχή αποτελεί το μόνιμο εφιάλτη όλων των επίδοξων διαχειριστών της εξουσίας. Η πρόταση για αναβάθμιση του ΝΑΤΟ με την πρόφαση της αντιμετώπισης νέων απειλών, όπως θεωρούνται οι κλιματικές αλλαγές,  ή για την “προστασία” ενεργειακών οδών, η κατάργηση του βέτο και η αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνταν ανάμεσα σε μέλη, η μετάβαση από τα μόνιμα στα κινητά στρατηγεία, κάνει ακόμη πιο καθαρό τι εννοούμε λέγοντας εκτιμώντας παρόξυνση των αντιθέσεων. Αν και η πρόσφατη εκτέλεση των ακτιβιστών του Free Gaza θα αρκούσε για να κατανοήσει καθένας προς τα που βαδίζουμε.

Σε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, οι επιλογές "λίγο απ' όλα", "ναι και όχι" δοκιμάζονται. Και δεν ξέρουμε αν ο Παπανδρέου σκέφτεται να θυσιαστεί για το καλό του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου αλλά και για τη διασφάλιση του κομπραδόρικου ρόλου της αστικής τάξης που εκπροσωπεί, σίγουρα όμως ξέρουμε ότι επιδιώκει την αναβάθμιση της φθαρμένης επιλογής του δικομματισμού ώστε να αποφύγει το πολιτικό σύστημα τις περιπέτειες. Στόχος η απολύμανση των δυο βασικών αστικών κομμάτων από πρόσωπα που το έχουν...εκθέσει και η διασφάλιση ότι θα καταφέρουν να επανασυσπειρώσουν τη δυσαρέσκεια. Όμως ούτε οι εξελίξεις τρέχουν με τους παλιούς ρυθμούς ούτε η φερεγγυότητα των δύο επανακάμπτει εύκολα. Ιδιαίτερα αν από τη σημερινή κυβέρνηση ζητηθεί να πάρει άμεσα κι άλλα μέτρα. Όπως και νά 'χει, η διαφύλαξη του βασικού πολιτικού προσωπικού προβάλλει αναπόφευκτη. Η ύπαρξη ενδιάμεσων αστικών αναχωμάτων στις χώρες της Ευρώπης (φιλελεύθεροι ή και φασιστικές παραφυάδες) μπορεί να δίνει απάντηση σε ανάλογα προβλήματα εναλλαγής εκεί. Εδώ, όμως, εξακολουθούν να 'ναι Βαλκάνια. Η επιλογή μικρότερων αστικών κομμάτων έχει ξαναδοκιμαστεί και κάηικε, ενώ ο Καρατζαφέρης έγινε το δεξί χέρι του Γιωργάκη. Η απόπειρα για νέα κόμματα τόσο από τη Ντόρα όσο και από τον Κουβέλη δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα μπορέσει να λειτουργήσει σαν αποτελεσματικό χαρτί για το σύστημα σε καιρούς που το ταξικό ρήγμα μεγαλώνει. Το μέλλον θα δείξει πόσο θα παραμείνει η αυτοδυναμία επιδιωκόμενος στόχος των δύο κομμάτων ή πόσο θα τσοντάρουν κι άλλες πηγές.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να δούμε αυτή την πλευρά του προβλήματος των "σκανδάλων", τόσο για το ίδιο το κυβερνόν κόμμα όσο και για το σύστημα συνολικά, τότε ίσως γίνεται πιο κατανοητό το "παιχνίδι" που στήνεται μέσα από τις συνεχείς επιτροπές. Πόσο θα περιοριστούν τα πορίσματα στη γελοία, πλέον, επανάληψη των ίδιων αποτελεσμάτων που είχαν εκδοθεί αρχικά, πόσο θα "βγουν" καινούρια στοιχεία και πρόσωπα ή ακόμη και πόσο θα επεκταθεί η έρευνα σε πρώην πρωθυπουργούς, όλα αυτά έχουν να κάνουν με το ποιοι και μέχρι πού θα αποφασίσουν. Κατ' αρχήν, αυτοί που έχουν τα στοιχεία και ενδιαφέρονται να διαμορφώσουν νέες ισοροπίες, να προχωρήσουν σε αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Μια αναδιαμόρφωση που πρέπει και τα συμφέροντά τους να πρωωθεί αλλά και το σύστημα συνολικά να διασώζει από τον πετροπόλεμο που φοβάται ο πρωθυπουργός αλλά και από τις λαϊκές αντιστάσεις που θα ξεσπάσουν. Είναι συνάρτηση όχι μόνο μιας αντίθεσης (ενδοϊμπεριαλιστικής) αλλά και της ταξικής πάλης. Όσο η ταξική πάλη θα οξύνεται τόσο πιο καθαρά θα απαιτείται η τοποθέτηση όλων είτε με τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο είτε με τους λαούς. Είτε με τον τραπεζίτη και το αφεντικό είτε με τον εργάτη και τους εργαζόμενους. Τόσο πιο αποκαλυπτική θα 'ναι η διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς και θα αποδυναμώνεται το κέντρο και η συναίνεση. Τόσο πιο καθαρά θα αναδύεται η προοπτική του σοσιαλισμού και της ανατροπής στις αναζητήσεις του εργατόκοσμου. Προϋπόθεση είναι να υπάρχει η Αριστερά της ανατροπής, της γείωσης με το λαό και της αυτογνωσίας της ήττας της.  Και τότε ούτε το κεφάλι του Ακη ούτε των Μαντέλη, Βουλγαράκη, Δρυ και όποιου άλλου πλιατσικολόγου θα αρκεί για τον κατευνασμό της αντίστασης.
Πηγή: Προλεταριακή Σημαία