Ο μισός πόλεμος στο Αφγανιστάν, το νέο δόγμα του ΝATO και η αναζήτηση των νέων πολέμων.

Από την Προλεταριακή Σημαία:

Η αλλαγή των στρατηγών σ’ ένα πόλεμο που δεν κερδίζεται…

Ο πόλεμος του Ομπάμα στο Αφγανιστάν δεν κερδίζεται, δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος του ρεπουμπλικανικού κόμματος Μάϊκλ Στέϊλ ο οποίος παρότι δέχτηκε πυρά από διάφορες μεριές και από τους ίδιους τους ρεπουμπλικάνους, ωστόσο υπενθύμισε σε όλους ότι επιλογή του Ομπάμα ήταν να κρατήσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, στη χώρα που εδώ και χίλια χρόνια κανένας δεν έχει κερδίσει πόλεμο.

Ήδη το 46% στις ΗΠΑ θεωρεί χαμένο τον πόλεμο και το 53% θεωρεί υπεύθυνο τον Ομπάμα. Ας λάβει κανείς υπόψιν ότι και ο πράσινος μανδύας του προέδρου γίνεται πατσαβούρι μέσα στην πίσσα που σκορπάνε διαρκώς στον κόλπο του Μεξικού οι αδηφάγες μπίζνες της «πράσινης» ΒΡ. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με όσα συμβαίνουν και ακούγονται τελευταία για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και με την οικονομική κρίση που όλο τάχα τελειώνει στις ΗΠΑ, αλλά η φτώχεια και η ανεργία καλά κρατούν, δείχνουν πως τα περιθώρια να κινείται κάπως αεράτα, όπως κινιόταν μέχρι πρότινος ο πολλά υποσχόμενος Ομπάμα, στενεύουν συνεχώς.

Το στρατιωτικοπολιτικό άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, μα και η οικονομία των ΗΠΑ, δε μπορούν να σταθούν πολύ καιρό χωρίς πόλεμο ή έστω χωρίς την τρομοκρατία της πολεμικής ισχύος (που για να είναι πειστική δεν αρκεί να μένει στη φοβέρα). Και βέβαια αυτή την πραγματικότητα δεν την υπηρέτησε το βάλτωμα των ΗΠΑ στο Ιράκ (τουναντίον και αυτό εκδηλώθηκε και στην οικονομία) και από την αρχή της προεδρίας του ήταν ένα δεδομένο που έπρεπε να διαχειριστεί ο Ομπάμα…

Η επιλογή συνέχισης του πολέμου στο Αφγανιστάν είχε και συνεχίζει, παρά τα προβλήματα, να έχει το ατού πως διασφάλιζε το σύρσιμο των δυτικών «συμμάχων» με δεδομένη και εκφρασμένη την απροθυμία τους να υποταχτούν σε μια συνέχιση του πολέμου στο Ιράκ που η πολιτική Μπούς- Τσένι είχε ξεκινήσει με στόχο τον εκβιασμό και την υποταγή τους.

Αυτή η επιλογή Ομπάμα σε συνδυασμό με την τωρινή εξέλιξη της κρίσης που αποδείχνει τις εγγενείς αδυναμίες της Ε.Ε., έχουν ενισχύσει τη θέση του Ομπάμα και των ΗΠΑ στη σχέση τους με τους Ευρωπαίους. Όμως τόσο η κρίση που δεν ξεπερνιέται όσο και ο μισός πόλεμος (σύμφωνα με το γάλλο στρατηγό Βενσάν Ντεπόρτ) του Ομπάμα προφανώς δε φτάνει για να ξανακάνει τη δύση και τις ΗΠΑ κυρίαρχους και αδιαμφισβήτητους αφέντες του κόσμου. «Έπρεπε να στείλει 100.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν ή κανέναν και όχι 30.000» λέει ο γάλλος στρατηγός, την ίδια ώρα που ο Κάμερον υποστηρίζει ότι τα επόμενα χρόνια η Αγγλία θα αποχωρήσει μη αντέχοντας το υψηλό κόστος ενός πολέμου που δεν κερδίζεται, έτσι κι αλλιώς.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε, και είναι βάσιμο στη βάση των δεδομένων που υπήρχαν, πως ο Ομπάμα κέρδισε κάποια πράγματα από την επιλογή συνέχισης του αναγκαίου και καλού πολέμου στο Αφγανιστάν, ωστόσο πάντα μιλάμε για έναν πόλεμο που στο τέλος κάποιος νικάει και κάποιος χάνει… Εκτός κι αν τον αντικαταστήσει επάξια με κάποιον πιο μεγάλο πόλεμο κατά προτίμηση ίσως στην ίδια περιοχή τον οποίο τον ξεκινάει αν έχει βάσιμη την πιθανότητα να τον κερδίσει. Πολλές φορές βέβαια η πίεση του πολεμικού άρματος των ΗΠΑ που μοιάζει με ποδήλατο που αν σταματήσει πέφτει, μπορεί να δημιουργήσει τα δικά της δεδομένα και περιπλοκές. Πάντως, η αλλαγή του στρατηγού Μακ Κρισταλ και όσα διαμείφθηκαν αποκάλυψαν πως πράγματι από το Αφγανιστάν οι ΗΠΑ και όλοι οι πρόθυμοι της δύσης αναζητούν αξιοπρεπή τρόπο εξόδου από το «νεκροταφείο» των αυτοκρατοριών…

Πάντως έστω και αν χρειαστεί να πληρώσουν στο τέλος τους Ταλιμπάν για να τους αφήσουν να φύγουν από τα κακοτράχαλα βουνά του Αφγανιστάν κρατώντας ίσως κάποιες βάσεις οι ΗΠΑ με τους όποιους πρόθυμους της δύσης, δεν πρόκειται να πάψουν να είναι ιμπεριαλιστές και να απειλούν μια σειρά λαούς και ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ

Τα πολεμικά σενάρια για τη Β. Κορέα π.χ. και ιδιαίτερα για το Ιράν δεν έπαψαν ποτέ, ενώ το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ που εξυφαίνεται αυτό τον καιρό με επικεφαλής από πλευράς των ΗΠΑ τη γνωστή γερακίνα Μαντλίν Ολμπράιτ, φωτογραφίζουν ήδη νέες πολεμικές απειλές και επικίνδυνα πολεμικά σχέδια που αφορούν ιδιαίτερα την ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας και φτάνουν μέχρι τη Βαλκανική γειτονιά μας… και ίσως ακόμη και την ίδια τη χώρα μας…

Μέχρι την κατάληξη του νέου δόγματος, το Νοέμβρη στην Πορτογαλία, πολλά θα παιχτούν και αυτά που, έστω για λίγο, βγήκαν στο φως της δημοσιότητας είναι εξόχως ανησυχητικά για τους λαούς.

Στη νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ θα πρέπει να περιλαμβάνονται πέντε απειλές… Αυτές είναι η τρομοκρατία, η διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής, η προστασία των ενεργειακών οδών, οι κλιματικές αλλαγές και η ασφάλεια του κυβερνοχώρου. Αυτά αναφέρονται σε δημοσίευμα στην Ελευθεροτυπία στις 9-6-010 που μεταξύ των άλλων αναφέρει και την αλλαγή στον τρόπο λήψης αποφάσεων όπου για μια σειρά σημαντικές αποφάσεις καθοριστικές για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων μικρών χωρών παύει να υφίσταται το δικαίωμα βέτο το οποίο βέβαια παραμένει για ανάληψη νέων δράσεων, για είσοδο νέων μελών και για θέματα προϋπολογισμού. Όμως για τα επιχειρησιακά στο Αιγαίο, π.χ., τέρμα οι όποιες αντιρρήσεις… Παρ’ όλα αυτά η ξενόδουλη και ειδικά αμερικανόδουλη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όπως αναφέρουν μια σειρά δημοσιεύματα, γι’ αυτό που νοιάστηκε, είναι το θέμα ανάληψης δράσης από το ΝΑΤΟ για τους λαθρομετανάστες…

Όπως είπαμε οι νέες απειλές που δικαιολογούν και νομιμοποιούν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ουσιαστικά φωτογραφίζουν το νομιμοποιητικό πλαίσιο των νέων πολέμων και της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας και επέμβασης σε βάρος χωρών και λαών…

Άλλωστε η ιμπεριαλιστική επέμβαση και τρομοκρατία είναι μονίμως παρούσα σε μια σειρά χώρες ουσιαστικά σ’ όλο τον πλανήτη μα ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας. Όμως καθώς φαίνεται η αλληλοτροφοδότηση της κρίσης με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και ο λυσσαλέος οικονομικός πόλεμος που ήδη εξελίσσεται δεν θ’ αργήσει να βρει τις εκφράσεις του και σε θερμές αναμετρήσεις και ματοκυλίσματα λαών μέσα από νέες καταστροφές χωρών, χωρίς να αποκλείεται πλέον (και τίθεται στη συζήτηση για το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ) ούτε η χρήση πυρηνικών όπλων.

Πέρα από τις περιγραφόμενες πέντε νέες απειλές που συζητούν τα νατοϊκά κλιμάκια υπό την Ολμπράιτ, η Ελευθεροτυπία αναφέρεται γενικότερα στην αναγωγή σε στρατιωτικές απειλές οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων. Άλλο άρθρο στην εφημερίδα VETO στις 27 Ιούνη, αναφέρεται στην προσπάθεια στο νέο δόγμα να προβλεφθούν επεμβάσεις σε χώρες με κοινωνικές εκρήξεις λόγω οικονομικής κρίσης…

Κατά τ’ άλλα κάποιοι στη χώρα μας ετοιμάζονται να κυβερνήσουν με πρόγραμμα τη διαγραφή του χρέους και άλλα χαρούμενα με έξοδο από την ευρωζώνη αλλά εντός Ε.Ε. και χωρίς βέβαια κατ’ αυτούς να χρειάζεται να τα βάλουμε και με την πολιτικοστρατιωτική παρουσία των ιμπεριαλιστών στη χώρα και την περιοχή, με τις βάσεις κ.λπ.

Όπως δείχνουν και θα δείξουν πιο έντονα οι εξελίξεις, τα πράγματα είναι σοβαρά και επικίνδυνα για τους λαούς και τον λαό της χώρας μας. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, η επίθεση στους λαούς και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σε όλα τα πεδία γεννάνε τεράστιους κινδύνους που μόνο κινήματα με σταθερό αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, κινήματα χωρίς αυταπάτες μπορούν να δώσουν τη δυνατότητα στους λαούς να τους αποκρούσουν… Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι κάποιες έστω μικρές καταρχήν δυνάμεις της Αριστεράς να τολμήσουν να προτάξουν ένα ξεκάθαρο προσανατολισμό πάλης χωρίς νεφελώματα και αυταπάτες για τον λαό απέναντι στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας…

Έχει αποδειχτεί ήδη πως οι ιμπεριαλιστές δεν είναι παντοδύναμοι. Οι αριστεροί, οι κομμουνιστές και ο λαός της χώρας μας σε αντιιμπεριαλιστική ενότητα με όλους τους γύρω λαούς έχουμε ευθύνη και υποχρέωση ν’ αντισταθούμε στη βαρβαρότητά τους.

Η επιμονή στο δρόμο της αντίστασης και ο σταθερός αντιιμπεριαλιστικός προσανατολισμός μπορούν να οικοδομήσουν ξανά στις μέρες μας μια στέρεη ενότητα της Αριστεράς που θα τολμήσει με τον λαό και αυτή η επιμονή στην αντίσταση μπορεί ν’ ανοίξει σπουδαίους δρόμους για την απελευθέρωση του λαού μας και των λαών στην εποχή μας…